[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 22 : ModifyLove21 : I like you [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    31 ธ.ค. 59

ModifyLove
21
I like you
[Sein Part]

 

วันกีฬาสี

          “สิบวิสุดท้ายก่อนหมดเวลา ครูพิภัชยิงเข้าไปเป็น 2-1 ทำให้สีแดงชนะสีเขียวไปครับ!” เสียงพากย์บอลของน้องม.5ดังออกมาจากลำโพงเป็นเสียงตามสายให้ได้ยินกันทั้งโรงเรียน

          แล้วตอนนี้ผมก็กำลังยืนมองครูพายที่กำลังวิ่งเข้าไปกระโดดขี่หลังครูอนุชาอยู่กลางสนามด้วยความดีใจ ก็แหงล่ะรอบชิงชนะเลิศอันดับหนึ่งนี่หว่า มายิงได้เอาตอนนี้มันดีกว่าไปรอยิงจุดโทษเป็นไหนๆ

          กรรมการเรียกให้นักกีฬาทั้งสองสีมาจับมือกันเพื่อเป็นการจบเกม ผมก็ยืนมองครูทั้งสองคนที่กำลังเดินเข้ามาทางผมพลางมองหน้าแล้วคุยกันไปด้วยอย่างสนิทชิดเชื้อ

          “เก่งมาก ไม่นึกว่าจะทำให้สีชนะได้เพราะนาย มายิงได้ตอนสิบวินาทีสุดท้ายเนี่ยนะ พี่อุตส่าห์รอมาทั้งเกม” ครูอนุชายกมือขึ้นมาขยี้หัวคนผมสีน้ำตาลแดงที่ตัวเล็กกว่าอย่างหมั่นเขี้ยว

          “โห่พี่ อย่างน้อยผมก็ยิงได้แล้วล่ะน่าอย่าบ่นเลย เลี้ยงข้าวผมด้วยนะ เข้าใจ?” สิ้นสุดคำพูดของครูพาย ทั้งสองคนก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมพอดี จริงๆแล้วครูทั้งสองไม่ได้เดินมาตรงหน้าผมพอดีหรอก ผมน่ะไปยืนขวางครูเขาไว้

          “อืม...ได้สิว่างเมื่อไหร่ก็บอก พี่ไปก่อนละกันท่าทางนายจะยุ่ง” คนพูดเหลือบมองมาทางผมนิดๆก่อนที่จะทำท่าจะเดินออกไป แต่ก็ยังไม่วายที่จะหันกลับมาส่งยิ้มให้ครูพายแล้วลูบหัวส่งท้ายอีก

          ...รู้สึกหงุดหงิดแปลกๆยังไงชอบกล...

          “มีอะไรรึเปล่ามายืนขวางทางครูแบบนี้ นิสัยไม่ดีเลยนะซิน ไม่เห็นเหรอว่าครูกับครูอนุชากำลังคุยกันอยู่” พอครูอนุชาเดินออกไปครูพายได้ทีก็หันมาว่าผมใหญ่ แถมยังทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่ผมอีก ทั้งๆที่เมื่อกี้ตัวเองยิ้มซะหวานหยดย้อยเลย

          ยิ่งครูไม่ได้ใส่แว่นด้วย...

          “ไม่ใส่แว่นครูเห็นเหรอ” ผมเอ่ยถามออกไปเสียงเรียบพลางเดินตามคนอายุมากกว่าไปด้วย

          “ใส่คอนแทคเลนส์ไง” ครูพายตอบออกมาโดยที่ไม่มองหน้าผมก่อนที่จะเดินไปยังห้องน้ำ ผมเลยรีบเดินตามไปติดๆก่อนที่ครูจะฉวยโอกาสเดินหนีผมเข้าห้องน้ำไป

          “ก็แค่เล่นบอล ทำไมต้องใส่คอนแทคเลนส์ด้วยล่ะ” ผมเดินเข้าไปขว้าแขนครูไว้แล้วเอ่ยถาม ครูพายหันมามองผมพลางนิ่วหน้าหน่อยๆก่อนจะสะบัดแขนออกจากมือผม แต่ก็ไม่มีผลอะไรหรอกครับถ้าผมได้จับแล้วไม่มีวันปล่อยแน่นอนถ้าผมไม่อยากปล่อย

          “ใส่แว่นแล้วมันเล่นลำบาก เลิกตามมาได้แล้วจะเข้าห้องน้ำ ปวดฉี่” พอครูพูดอย่างนั้นผมเลยปล่อยให้ครูเป็นอิสระพลางมองแผ่นหลังอีกคนที่เดินเข้าห้องน้ำไป

          ให้คนอื่นเห็นสภาพหน้าตัวเองอย่างนั้นกันทั้งโรงเรียนน่ะนะ ไม่ใช่ว่าหน้าตาครูไม่ดีแต่ผมแค่ไม่ชอบ

          ...หน้าตาแบบนั้นให้ผมเห็นแค่คนเดียวก็พอแล้ว...

          สามชั่วโมงผ่านไปกว่างานกีฬาสีโรงเรียนจะจบลงก็เล่นเอาทั้งครูและนักเรียนต่างพากันหอบสังขารกลับบ้านไปอย่างเหนื่อยอ่อนไม่มีใครอยากอยู่โรงเรียนต่อ จะมีก็แต่ครูพายเนี่ยแหละที่กว่าจะกลับบ้านได้ก็ออกจากโรงเรียนตั้งสามทุ่มเพราะมัวแต่คุยงานของหมวดคณิตศาสตร์อยู่

          “โอ้ย เหนื่อย!” ผมยืนมองคนแก่กว่าที่ทิ้งตัวนั่งบ่นอยู่บนโซฟาตัวนุ่มทันทีเมื่อถึงบ้าน ขาของครูก็ยกขึ้นมาพาดไว้กับโต๊ะวางของหน้าโทรทัศน์อย่างสบายใจเฉิบ ไม่เคยเห็นครูเป็นแบบนี้มาก่อนเลยแฮะ เอาขาขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะแบบนี้

          “ครูอย่าเพิ่งหลับ ไม่ถอดคอนแทคเลนส์ก่อนเหรอ” ผมนั่งลงข้างๆครูพลางเขย่าให้อีกคนตื่นเมื่อเห็นครูทำท่าจะหลับจริงๆจังๆ เพราะเมื่อกี้ตอนขับมอเตอร์ไซค์กลับจากโรงเรียนครูก็เอาแต่เอนมาซบหลังผมทำท่าจะหลับอยู่หลายรอบ

          “ลืม” ว่าออกไปแค่นั้นครูก็ลุกขึ้นไปบนห้องให้ผมนั่งมองตามอยู่ในห้องนั่งเล่น ก่อนที่จะหันไปมองที่หน้าบ้านของครูที่เห็นตะวันเดินเข้ามาพร้อมกับถุงบางอย่างในมือ

          “พี่เซอินแม่ให้เอามาฝาก กินกับพี่พายไปเลยนะที่บ้านผมเขากินกันหมดแล้ว เห็นว่าจะกลับกันค่ำแม่ก็เลยเอาใส่ถุงไว้ให้” ตะวันว่าออกมาพร้อมกับส่งถุงพลาสติกใบหนึ่งมาให้ ในนั้นก็มีกับข้าวอยู่ประมาณสามถึงสี่อย่าง ส่วนอีกถุงก็เป็นข้าวสวย

          มาได้จังหวะพอดี กำลังคิดอยู่เลยว่าเย็นนี้จะทำมาม่ากินดีไหม

          “ขอบใจมาก” ผมยื่นมือเข้าไปรับไว้แล้วเอ่ยขอบคุณน้องเขา

          “แล้วพี่พายล่ะครับ”

          “ขึ้นไปอาบน้ำข้างบนน่ะ” ผมว่าพลางพยัดพเยิดไปทางบันไดบ้านก่อนที่จะหันมามองตะวันอีกที เห็นตะวันแล้วนึกถึงตอนแรกๆที่เจอกัน รู้สึกว่าตอนนั้นตะวันทำท่าเหมือนจะชอบครูพาย แต่พอมาเจอกับเบลล์เจอเบลล์จีบเข้าไปจนตอนนี้ก็กลายเป็นแฟนกันแล้ว

          “งั้นผมกลับก่อนนะพี่” เสียงของตะวันเรียกสติผมให้กลับคืนมาจากที่คิดฟุ้งซ่านอยู่

          “เดี๋ยวก่อนตะวันพี่มีอะไรจะถามนายหน่อย”

          “อะไรเหรอครับ” ตะวันที่หันหลังเตรียมจะเดินออกจากบ้านไปแล้วต้องหันกลับมาเพราะเสียงเรียกของผม ผมมองหน้าน้องเขาอย่างชั่งใจว่าจะถามออกไปดีไหม ก่อนที่จะตัดสินใจได้แล้วเอ่ยถามออกไปให้หายสงสัย

          “นายน่ะเคยชอบครูพายใช่ไหม”

          “พะ...พี่ถามอะไรของพี่น่ะ...” ตะวันมีสีหน้าตกใจทันทีที่ผมถามออกไป ผมไม่พูดอะไรออกไปแต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ตะวันอย่างไม่คิดที่จะละสายตาไปไหน

          “...ใช่ครับ ผมเคยชอบพี่พาย” จนแล้วจนรอดตะวันก็ยอมรับออกมาเองเมื่อเห็นว่าผมตั้งใจที่จะถามจริงๆ

          “แล้วตอนนี้ล่ะ”

          “ผมคบกับพี่เบลล์แล้วก็ต้องรักพี่เขาสิครับ ผมน่ะเลิกชอบพี่พายไปตั้งแต่ตอนที่พี่เซอินเข้ามาในชีวิตของครูแล้ว” ตะวันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรีบบพลางจ้องผมตอบ

          “ทำไม” ผมเลิกคิ้วถาม

          “ก็พี่พายดูใส่ใจพี่มากกว่าผม ผมเลยคิดว่าผมคงไม่มีสิทธิ์แล้วก็เลยตัดใจน่ะ”

          “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ” ผมถามต่อ

          “ก็...”

          “อ้าวตะวันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ วันนี้ไม่เรียนนะพี่ขอพรุ่งนี้ละกันวันนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ” เสียงของคนที่พวกผมกำลังพูดถึงอยู่เดินลงมาจากบันไดให้พวกผมทั้งสองได้สะดุ้งกันเล่นๆ ก็นินทาอยู่นี่หว่า รู้ขึ้นมานี่โดนตบกันคนละฉาดแน่ๆ

          “อ่าได้ครับ งั้นผมไปก่อนนะ” ตะวันว่าออกมาเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไร ก่อนที่เขาจะมองผมครู่นึงแล้วเดินออกจากบ้านไป

          “ครู ตะวันเอากับข้าวมาให้” แล้วผมก็เปลี่ยนเรื่องทันทีที่อยู่กันสองต่อสอง

          “อืม”

          “งั้นเดี๋ยวผมไปเอาจานมาใส่กับข้าวนะครู”

          “อืม”

          ครูตอบกลับมาแค่นั้นก่อนที่จะเปิดหนังดูแล้วไม่สนใจผมอีก ผมมองครูอยู่สักพักอย่างสงสัยเพราะปกติครูจะไม่ตอบผมกลับมาแค่นี้แน่ถ้าครูว่างไม่ได้ใช้ความคิดหรือทำงานอะไร ผมละสายตาจากครูก่อนที่จะลุกเดินออกจากห้องนั่งเล่นแล้วเข้าไปในครัวเพื่อที่จะไปหยิบจานมาใส่กับข้าว

          ผมเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้งก็ยังเห็นครูนั่งดูหนังบนจอโทรทัศน์เหมือนเดิม ผมเลยต้องทำหน้าที่แกะถุงอาหารที่แม่ของตะวันเก็บไว้ให้ ระหว่างที่ผมแกะผมก็เงยหน้ามองหนังที่ครูกำลังดูอยู่ไปด้วยจนแกะครบหมดทุกห่อ

          “ครูพาย กินข้าวครับ”

          “นายกินก่อนเลย เดี๋ยวครูค่อยกินทีหลัง” พอครูตอบกลับมาเท่านั้นผมถึงกับเลิกคิ้วมองครูเขาด้วยความสงสัยทันที

          “แล้วครูไม่หิวเหรอ”

          “ไม่”

          ผมมองหน้าครูนิ่งๆก่อนที่จะหันกลับไปนั่งลงบนพื้นกินข้าวคนเดียว โดยที่ครูพายก็ยังคงนั่งมองโทรทัศน์ไม่ได้ลงมากินข้าวกับผมจนผมกินข้าวในส่วนของผมหมดครูพายก็ยังไม่ลงมานั่งกินข้าวอย่างที่พูด

          เล่นบอลมาเหนื่อยขนาดนั้นเนี่ยนะ ไม่หิว

          ผมชักจะสงสัยกับท่าทีของครูซะแล้วสิ ตกลงเป็นอะไรกันแน่ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ที่เข้าห้องน้ำเสร็จครูก็ดูคุยดีกับผมกลับมาถึงบ้านก็ยังไม่เป็นอะไรแต่พออาบน้ำเสร็จแล้วลงมาข้างล่างครูกลับพูดน้อยลง ไม่มองหน้าผมอีกต่างหาก

          ผมไปทำอะไรให้ครูไม่พอใจอีกป่าววะ

 

สองวันผ่านไป

          “ครูเอาเหมือนเดิมป่ะ ผมจะได้สั่งให้” ผมเอ่ยถามครูพายที่ยืนต่อแถวซื้อข้าวอยู่ข้างหลังผม

          “เออ เอาเหมือนเดิม” พอครูว่าออกมาอย่างนั้น ครูก็เลยยัดเงินค่ากับข้าวตอนเช้าของครูลงมาในมือของผมก่อนที่จะเดินออกจากแถวแล้วไปหยิบช้อนส้อมของตัวเองแล้วหยิบมาเผื่อผมด้วย

          พอผมจัดการซื้อกับข้าวทั้งของครูแล้วของผมเสร็จผมเลยเดินถือจานข้าวทั้งสองเดินไปยังโต๊ะที่ครูกำลังนั่งรออยู่ ผมวางจานข้าวของครูลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปข้างหน้าครูก่อนที่ครูจะยื่นมือเข้ามาวางช้อนส้อมของผมลงบนจานแล้วลงมือกินข้าวโดยที่ไม่รอผมเลย

          “ครู ผมยังไม่รู้เลยว่าผมอยากเรียนต่อคณะอะไร” พอบรรยากาศมันเงียบเกินไปจนผิดปกติผมก็เลยชวนคุยขึ้นมา เชื่อไหมล่ะว่าตั้งแต่วันที่กลับมาจากงานวันกีฬาสีครูก็แทบจะไม่ได้พูดกับผมเลยสักคำ หรือถ้าพูดครูก็พูดน้อยลงกว่าปกติจนผมก็ยังไม่หายสงสัยว่าทำไมครูถึงได้เย็นชากับผมนักทั้งๆที่ปกติก็ไม่เคยเป็นแบบนี้

          จากตอนแรกที่ครูพายกำลังดูข่าวจากจอโทรทัศน์ในโรงอาหารอยู่ พอได้ยินคำพูดของผมครูถึงกับเลื่อนสายตามามองที่ผมทันทีแล้วก็ไม่พูดอะไรเอาแต่ทำหน้านิ่งใส่ แต่สายตานี่บ่งบอกเลยว่ากำลังต่อว่าผมอยู่ ‘จะจบม.6อยู่แล้วยังไม่รู้อีกว่าอยากต่ออะไร’ ผมสบตาครูแล้วได้ประโยคนี้มา

          “จริงๆถึงไม่คิด พ่อแม่ผมก็ให้เรียนบริหารอยู่แล้วล่ะ ก็พี่สาวผมมันหนีไปเรียนนิเทศแล้วภาระก็เลยต้องมาตกอยู่ที่ผม แต่ถ้าจะให้ถามว่าจริงๆแล้วอยากเรียนอะไรผมก็คงจะตอบไม่ได้เหมือนกัน” ว่าแล้วผมก็ตักข้าวเข้าปากแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งตรงข้ามผมที่กำลังจับจ้องมาที่ผมอยู่อย่างไม่ละสายตา

          “พ่อแม่นายคิดให้แล้วหนิ”

          “ก็ใช่ไงครู แต่บางทีผมก็อยากรู้ไงว่าจริงๆแล้วผมอยากเรียนอะไรกันแน่ถ้าไม่ใช่ในสิ่งที่พ่อแม่ขีดเส้นไว้ให้แล้ว”

          “ชอบอะไรก็เรียนอันนั้น” สิ้นสุดประโยคนี้ครูพายก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อจนหมดโดยที่ไม่คิดจะสนทนากับผมต่อ จากตอนแรกที่ผมคิดจะชวนคุยผมเลยถอดใจเลิกชวนคุยแล้วกินข้าวตามครูไปจนหมดจาน

          “สวัสดีครับครูพิภัช อ้าวครูกับเซอินกินข้าวกันหมดแล้วเหรอ ผมกับไม้กะว่าจะมากินด้วยสักหน่อย” เสียงของเบลล์ดังขึ้นมาจากข้างหลังของครูพายให้ครูพายได้เงยหน้ามองเด็กนักเรียนที่กำลังยืนค้ำหัวอยู่

          “งั้นพวกนายกินไปนะครูต้องขึ้นไปเคลียร์งานก่อน พี่นุรอผมด้วย” พอได้ทีครูก็หยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองแล้วรีบตามครูอนุชาไปแต่ก็ยังไม่วายหันมาสั่งให้พวกผมไปเก็บจานให้ครูเขาด้วย

          ผมมองตามครูเขาไปจนสุดสายตาก็ยังเห็นครูพายคุยยิ้มแย้มมีความสุขกับครูอนุชาอยู่เลย

          แล้วทำไมทีกับผมถึงไม่พูดอะไรสักคำ...

 

พักกลางวัน

          ผมกับเพื่อนทั้งสามกำลังเดินออกจากห้องเรียนเพื่อกำลังจะพากันไปกินข้าวกลางวัน แล้วระหว่างที่กำลังเดินผ่านห้องพยาบาลที่ผมเคยพาผู้หญิงมามีอะไรด้วยก็เจอครูพายกำลังเดินมาทางพวกผมพอดี แต่ที่เดินมาน่ะไม่ได้จะเดินมาหาพวกผมหรอกดูจากสายตาของครูแล้วครูไม่ได้แลพวกผมเลยสักนิด

          “ครูพาย” แล้วจังหวะที่ครูเขากำลังจะเดินผ่านพวกผมไปผมเลยเข้าไปยืนขวางหน้าครูเขสไว้ไม่ให้ครูเขาได้หนีไปไหน ครูเขาชะงักหยุดเดินทันทีที่เจอการกระทำของผม

          “...” ครูเงยหน้ามองผมแต่ไม่พูดอะไรออกมา

          “พวกนายไปก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับครูเขานิดหน่อย” ผมหันไปบอกเพื่อนตัวเองเสียงเรียบก่อนที่เพื่อนๆจะพากันเดินออกไป ครูพายยังคงเงียบอยู่ทั้งๆที่ปกติจะเป็นฝ่ายถามแล้วแท้ๆว่าผมมีเรื่องอะไรถึงต้องเข้ามาขวางครูเขาไว้

          ผมมองหน้าครูอยู่สักพักก่อนที่จะเหลือบไปเห็นว่าห้องพยาบาลนั้นไม่ได้ล็อกอย่างที่เคยเป็น ผมเลยเปิดประตูเข้าไปพลางคว้าแขนครูให้เดินเข้าไปด้วยแล้วล็อกประตูทันทีที่อยู่ในห้องกันแค่สองคน

          ห้องนี้เปิดก็จริงแต่ก็ไม่มีใครใช้ งั้นผมขอยืมห้องนี้มาเคลียร์กับครูก่อนละกัน

          “ครูเป็นอะไรทำไมไม่คุยกับผม”

          “...”

          “ครูพาย ผมทำอะไรให้ครูโกรธงั้นเหรอ ทำไมครูต้องเมินผมด้วย”

          “...”

          แล้วคำตอบของครูเขาก็ทำให้ไฟแห่งความโกรธในตัวผมปะทุขึ้นมาทันที ผมเดินเข้าไปผลักครูลงเตียงแล้วขึ้นคร่อมครูไว้ก่อนที่จะกดไหล่ทั้งสองข้างของครูไว้เมื่อเห็นว่าครูทำท่าจะหยัดตัวลุกขึ้นหนีผม

          “ปล่อย”

          “คุยกันให้รู้เรื่องก่อนผมถึงจะปล่อย”

          “ครูบอกให้ปล่อย”

          “ผมบอกให้คุยกันก่อน ครูเป็นอะไรทำไมไม่คุยกับผม นี่มันหลายวันแล้วนะที่ครูไม่คุยกับผมน่ะ ผมทำอะไรให้ครูโกรธให้ครูไม่พอใจงั้นเหรอครูถึงไม่ยอมคุยกับผม” ผมว่าออกไปในใจก็พยายามข่มอารมณ์โกรธของตัวเองไว้ไม่ให้เผลอลงกับครู

          “ครูไม่มีอะไรจะคุยกับนาย” ครูว่าออกมาหน้าตายพร้อมกับสายตาว่างเปล่าราวกับไม่เห็นผมอยู่ในสายตานั่นยิ่งทำให้ผมโกรธมากขึ้นไปอีก

          “แต่ผมมี” สิ้นสุดคำนี้เหมือนความอดทนของครูจะสิ้นสุดแล้วเหมือนกัน สายตาของครูจากตอนแรกที่ว่างเปล่าตอนนี้กลับกราดเกรี้ยวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน

          “กูบอกให้มึงปล่อย”

          “ไม่ปล่อยแล้วจะทำไม” เอาดิถ้าครูหยาบมาตอนนี้ผมก็ไม่นับแล้วว่าคนที่อยู่ใต้ร่างนี้จะเป็นครูไม่ต้องมาสุภาพใส่กันแล้ว

          “กูเตือนมึงแล้วนะซิน”

          “แล้วครูเป็นห่าไรทำไมไม่คุยกับผม!” ผมตะคอกใส่พลางกดไหล่ครูลงกับเตียงมากขึ้นไปอีก ครูหลับตานิ่วหน้าทันทีที่ผมกดไหล่ครูเขาลง ดูถ้าแล้วจะเจ็บไม่ใช่น้อย แต่ช่วยไม่ได้ ครูอยากยั่วโมโหผมเอง

          “ปล่อยกู!!” ตะคอกใส่ผมไม่พอยังยกกำปั้นขึ้นมาชกใส่หน้าผมอย่างไม่คิดจะยั้งแรงไว้ทำเอาผมถึงกับหน้าหันไปตามแรงชกของครูทันที

          ผัวะ!

          ผมส่งกำปั้นของผมชกไปที่หน้าครูอย่างไม่คิดจะยั้งแรงไว้เหมือนกัน แล้วแรงจากกำปั้นของผมส่งผลให้ครูหน้าหันไปตามแรงก่อนที่เลือดสีสดจะไหลออกมาจากมุมปากของคนใต้ร่างผมให้ผมได้ก้มลงกระซิบข้างหูครูเสียงเย็น

          “จะคุยกับผมดีๆหรือจะคุยด้วยน้ำตา”

          “ปล่อยกู...โอ๊ย!!” ผมไล่ริมฝีปากของผมลงขบกัดเข้าที่ใบหูของครูก่อนที่จะปลดเนคไทของครูออกแล้วมัดมือทั้งสองข้างตรึงไว้กับหัวเตียงด้วยเนคไทของครูเอง

          “มึงจะทำอะไร!”

          “ทำอะไรงั้นเหรอ ฉลาดๆอย่างครูนี่ไม่น่าถามนะ” ผมตอบกลับไปแค่นั้นก่อนที่จะเลื่อนลงมือจากการตรึงข้อมือทั้งสองข้างไว้ลงมาปลดกระดุมเสื้อของครูออกอย่างชำนาญ อารมณ์น่ะไม่ต้องบิ้วต์หรอกแค่เห็นครูนอนถอดเสื้ออยู่ใต้ร่างผมแค่นี้ผมก็มีอารมณ์แล้ว...



----------------------------------------------------------
เนื้อหาส่วนนี้ถูกตัดออก
----------------------------------------------------------

 

      






ThaRat Talk
          มาอัพให้ก่อนขึ้นปีใหม่เนอะ สอบเสร็จแล้วล่ะค่ะก็เลยว่าง แต่ประเด็นของตอนนี้คือเซอินจะคิดยังไงในเมื่อรู้ความในใจของครูพายไปแล้วอ่า จะรับรักหรือจะปฏิเสธนะ เรามาลุ้นเป็นเพื่อนครูพายกันเถอะะ






ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #10 Wapitch (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 00:41
    ชอบครูพายโหมดหยาบคายอะ กูชอบ- โอ้ยยยย-////- ซินก็เบาๆหน่อยก็ได้นะ5555
    #10
    0