[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 20 : ModifyLove19 : I'm addicted to cuddling [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 ธ.ค. 59

ModifyLove
19
I’m addicted to cuddling
[Sein Part]

 

          “ผมมีเรื่องจะคุยกับครู...” ผมบอกครูออกไปพลางกระชับแขนคนตัวเล็กกว่าแน่นขึ้นจนครูถึงกับนิ่วหน้าทันที

          “ปล่อย”

          “แต่ผมต้องคุยกับครู”

          “ก็ปล่อยก่อนแล้วค่อยคุยกันไม่ได้รึไง! เจ็บเหมือนกันนะเว้ยมาบีบแขนกันแบบนี้!!” ครูว่าผมขึ้นมาเสียงดังอย่างหัวเสียจนผมต้องค่อยๆคลายมือที่บีบแขนครูอยู่ออก ครูขมวดคิ้วหนักก่อนที่จะรีบดึงแขนตัวเองกลับแล้วลูบเบาๆทันที

          “จะคุยอะไรก็รีบๆคุย จะไปดูหนัง” คนตัวเล็กเอ่ยออกมาเสียงเขียวพลางมองผมด้วยสายตาขุ่นๆให้ผมต้องเอ่ยปากบอกออกไปว่าผมตั้งใจจะมาคุยอะไรกับครู

          “ครูโกรธผมใช่ไหม ผมขอโทษครับ”

          “ขอโทษแล้วมันหายเหรอ” ครูสวนผมกลับมาทันทีก่อนที่จะเดินหนีผมไปหาเพื่อนๆผมที่กำลังนั่งดูหนังอยู่ในห้องนั่งเล่น

          ผมยืนมองครูที่เดินจากไปอยู่สักพักก่อนที่จะเดินตามไปอีกที ผมนั่งลงไปนั่งพิงขาครูไว้ทำเหมือนว่าเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อกี้ไม่ได้เกิดขึ้นข้างๆไม้ที่กำลังนั่งพิงขาของซันที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างครูพายกับเบลล์

          “ไปมีเรื่องกับครูเขารึไง คุยกันซะเสียงดังเชียว” ทันทีที่ผมนั่งลงไม้มันก็หันมากระซิบทั้งๆที่สายตาของมันยังคงมองไปที่จอโทรทัศน์บ้านครูอยู่

          “ประมาณนั้น” ผมหันไปมองหน้าไม้มันก่อนที่จะตอบออกไปอย่างไม่คิดที่จะพูดต่อ ไม้มันก็เหมือนจะรู้ว่าผมไม่อยากจะพูดถึงสักเท่าไหร่ มันก็เลยไปสนใจหนังไม่ซักไซ้ถามอะไรต่อ

          “ซัน ทำไมต้องเลือกหนังผีด้วย” เสียงของเบลล์เอ่ยขึ้นมาพลางยกหมอนหนุนหลังขึ้นมาปิดหน้าไว้เหลือแต่ตาที่โผล่มาให้เห็น เบลล์มันไม่ชอบดูหนังผีหรอกครับ มันชอบดูแต่หนังบู๊ แล้วก็ดูเหมือนว่าครูจะเป็นแบบเดียวกันกับมันด้วยเพราะครูเอาแต่ปิดตาตลอดเรื่องเลย

          “ใช่ ครูไม่ชอบดูหนังผี”

          “อ่าวเหรอครับ แต่ผมกับต้นชอบดูนะ”

          “ก็นายสองคนชอบดูแต่ครูไม่ชอบไง” จริงๆด้วยครับ ครูเขาไม่ชอบดูหนังผี ครูเขาต้องกลัวผีแน่ๆเชื่อผม ผมเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ผมกำลังนั่งพิงขาอยู่นานจนคนที่โดยผมมองเริ่มรู้สึกตัวเลยหันมามองผมตอบก่อนที่จะเอาหมอนที่บังหน้าตัวเองมาทับหน้าผมไว้แล้วเอาแขนวางไว้บนหมอนให้ผมหายใจไม่ออก

          ผมรีบสะบัดหน้าหนีแล้วมองคนที่แกล้งผมด้วยหางตาอยู่สักพัก ก่อนที่จะหันกลับไปดูหนังต่อตามเดิม

 

          “จะกลับบ้านหรือนอนที่นี่” พอหลังจบครูพายก็หันไปถามเพื่อนๆผมที่กำลังนั่งมองหน้ากันไม่พูดอะไรราวกับกำลังปรึกษากันทางโทรจิต ถ้าให้เดาผมว่าพวกมันต้อง...

          “นอนนี่ครับ”

          ทั้งสามคนตอบออกมาแทบจะพร้อมกันทำเอาผมเผลอยิ้มแล้วส่ายหัวออกมาทันทีกับความเถลไถลของพวกมัน

          ก็นะ พวกผมมันเป็นประเภทพ่อแม่ทำงานหาเงินจนไม่มีเวลามาอยู่กับลูกทั้งๆที่ก็รวยอยู่แล้วแต่กลับไม่เคยมาสนใจลูกเลยสักนิด พวกผมที่ต้องอยู่บ้านกันคนเดียวจะกลับบ้านไปให้เหงาทำไมกัน

          ถึงผมจะมีพี่สาวแต่รายนั้นก็อย่างที่รู้กันครับ กลับบ้านอาทิตย์ละครั้ง แถมช่วงนี้พี่ราเชลไม่กลับมาที่บ้านเลยก็เถอะผมเลยยิ่งไม่อยากกลับบ้านตัวเองเข้าไปใหญ่ ให้ป้าๆแม่บ้านเขาอยู่ไปนั่นแหละครับดีแล้ว

          “ครูครับ คราวนี้พวกผมขอผ้าห่มกันด้วยนะ” ไม้มันรีบเอ่ยขอครูทันที มันคงไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนคราวที่แล้ว ที่มันกับเบลล์ตั้งใจจะขึ้นมาเอาผ้าห่มกับครูแต่พวกมันกลับคว้าน้ำเหลวกลับไปซะงั้น

          “ครูกำลังจะชวนให้ขึ้นไปนอนที่ห้องของครูอยู่ จะขึ้นไปนอนกันไหมข้างบนมีฟูกพับได้อยู่ ครูขี้เกียจแบกผ้าห่มลงมาให้ด้วย” ครูว่าออกมาก่อนที่จะดันหลังผมออกแล้วลุกขึ้นยืนกำลังจะตรงออกจากห้องนั่งเล่น

          ข้ออ้างชัดๆ ไม่อยากนอนกับผมสองคนก็บอกมาเหอะ

          แผนสูงชะมัด

          “นอนครับครู จะปฏิเสธทำไม” ซันว่าออกมาก่อนที่จะตรงเข้าไปหาครูทันทีให้ไม้กับเบลล์ได้เดินตามหลังไปอย่างไม่อิดออด นอนบนฟูกมันดีกว่านอนบนพื้นแข็งๆอยู่แล้วล่ะ

          พอเห็นเพื่อนๆเดินตามหลังครูไป ผมเลยค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินตามไปทีหลัง

          “ตัดสินกันเอาเอง มีสองคนได้นอนข้างตู้เสื้อผ้าแล้วอีกคนก็นอนหน้าห้องน้ำ” เสียงของครูดังขึ้นมาเมื่อผมก้าวเดินเข้าไปในห้องนอนเจ้าของบ้าน ห้องครูเขาตั้งเตียงไว้ตรงกลางครับ แล้วซ้ายมือจะเป็นตู้เสื้อผ้าส่วยขวามือจากเตียงจะเป็นห้องน้ำ

          “โอ-นอย-ออก เอาละกัน ใครออกก่อนนอนหน้าห้องน้ำ” เบลล์เสนอความคิดเห็นให้เพื่อนอีกสองคนที่กำลังยืนอยู่ข้างๆกัน ผมมองเพื่อนทั้งสามที่กำลังตกลงกันอยู่พลางเดินเข้าไปนั่งที่ปลายเตียง

          “โอ-นอย-ออก!”

          “ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้า!” เสียงหัวเราะของซันดังขึ้นพลางชี้ไปยังคนเสนอความคิดที่ต้องเป็นคนไปนอนหน้าห้องน้ำซะเอง

          “ไรวะ... ครูพิภัช ผมปีนระเบียงข้ามต้นมะม่วงบ้านตะวันไปนอนกับน้องเขาได้ไหม” เบลล์บ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันไปถามครูพายที่กำลังยืนยิ้มมองการกระทำของลูกศิษย์อยู่ห่างๆ แต่พอได้ยินคำพูดของเบลล์ที่หันมาคุยกับตัวเองครูก็เปลี่ยนมาเป็นหน้านิ่งทันที

          “ไม่ได้”

          “หวงอยู่นั่นแหละ หวงชะมัดเลย!” เบลล์ว่าออกมาก่อนที่จะนั่งลงบนเตียงข้างผมแล้วเอนตัวนอนแหกปากประโยคสุดท้ายออกมาเสียงดัง ก่อนที่จะตามมาด้วยคำพูดเชิงตัดพ้อของมัน

          “ครูหวงน้องตะวันจนผมเริ่มจะท้อแล้วนะ”

          “ท้อก็ถอยซะ”

          “ไม่มีทาง คนนี้ผมจริงจังไม่มีถอยแน่นอน” เบลล์รีบสวนกลับขึ้นมาทันทีที่ได้ยินครูพูดตัดกำลังใจมันก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นนั่งดีๆให้ผมได้หันไปมอง

          “ขอให้เป็นจริงอย่างที่พูดละกัน เอ้า ไปอาบน้ำกันได้แล้ว”

          “เซอิน ขอยืมเสื้อผ้าหน่อยดิ” เบลล์หันมาหาผมทันทีที่คนอายุมากสุดไล่ให้พวกผมไปอาบน้ำ ผมมองหน้ามันไม่พูดอะไรก่อนที่มันจะเอ่ยปากคุยกับผมขึ้นมาเมื่อมันเห็นว่าผมไม่ยอมลุกไปหยิบให้สักที

          “อยากเปลี่ยนชุด เหม็นเหงื่อตัวเอง เร็วๆสิจะได้อาบน้ำนอน” แล้วมันก็เร่งผม แต่พูดอย่างเดียวไม่พอมันยังส่งหมัดเบาๆเข้ามาที่ต้นแขนของผมให้ผมต้องยกมือขึ้นเตรียมจะชกมันกลับแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงของเจ้าของห้อง

          “ถ้าจะต่อยกันก็ออกไปต่อยกันข้างนอก นี่ห้องนอนไม่ใช่ค่ายมวย” ครูพายว่าออกมาพลางขมวดคิ้วมองผมกับเบลล์ทั้งสองคนที่กำลังจะตั้งท่าต่อยกันเล่นๆแต่ครูดันเอาจริง

          “แค่เล่นๆกันเองครูพิภัช ไม่ต้องเครียดนะครู” แล้วเบลล์มันก็เอ่ยแก้ตัวออกมาให้ครูได้มองนิ่งๆก่อนที่จะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวสามผืนมายื่นให้เพื่อนๆผมแล้วไล่ให้ไปอาบน้ำอีกครั้ง

 

สามสิบนาทีผ่านไป

          “นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ครูต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า” ว่าจบไฟในห้องถูกปิดลงโดยเจ้าของห้อง หลังจากนั้นร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องก็ค่อยๆเดินมาที่เตียงท่ามกลางความมืด

          “ซัน หนาวขอกอดหน่อย” เสียงของไม้ดังขึ้นมาเบาๆให้ผมได้เหลือบมองมันกำลังโอบกอดซันไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง

          “กอดอย่างเดียวนะ อย่างอื่นห้าม” ผมได้ยินซันตอบออกมาเบาๆก่อนที่จะซุกลงกับอกของไม้ แม่เจ้าโว้ย สองคนนี้มันต้องได้กันแล้วแน่ๆ!

          “ฝันดีครับครู” เสียงของซันดังขึ้นมาให้ครูได้ขานรับพร้อมๆกันกับที่ครูล้มตัวลงนอนข้างตัวผม จากตอนแรกที่นอนหงายผมก็ค่อยๆนอนตะแคงหันไปหาครู

          “!!”

          พอผมหันไปมองหน้าครูเท่านั้นแหละ สบตากับครูพอดีเป๊ะจนต้องทำให้ครูรีบหลับตาลงหันหลังใส่ผมแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาจนเกือบคลุมมิดหัวน้ำตาลแดงนั่น

          ผมนอนมองแผ่นหลังเล็กนั่นไปเรื่อยๆจนเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคือคนสามคนที่นอนอยู่บนพื้นภายในห้องนี้หลับไปแล้วรวมถึงคนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันกับผมด้วย

          “...” ผมมองไปยังแผ่นหลังที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างสม่ำเสมอพลางคิดบางอย่างขึ้นมาในใจ ก่อนที่จะขยับกายเข้าไปใกล้ๆอีกคนแล้วยกแขนขึ้นโอบกอดร่างเล็กไว้ ผมกดหน้าตัวเองซุกลงบนต้นคอของคนที่อยู่ในอ้อมกอดของผม

          ไม่รู้นะว่าคิดไปเองรึเปล่า...แต่ผมว่าผมเสพติดการนอนกอดครูไปแล้ว

 

สี่อาทิตย์ผ่านไป

          “ครูพาย” ผมเอ่ยเรียกคนข้างๆตัวผมที่กำลังนั่งดูหนังอยู่ในห้องนั่งเล่นของวันอาทิตย์หลังจากที่เปิดเทอมมาได้สามอาทิตย์ ครูน่ะดูหนัง ส่วนผมทำแบบฝึกหัดเรียนพิเศษ โคตรจะลำเอียงเลย หนังนั่นผมก็อยากดูแต่ดูไม่ได้เพราะติดภาระที่วางอยู่ตรงหน้า

          วันนี้ตะวันไม่มาเรียนครับ เห็นเบลล์คุยๆกับพวกผมอยู่เหมือนกันว่ามันจะพาตะวันไปเที่ยววันอาทิตย์ แต่ไม่รู้นะว่าครูจะรู้รึเปล่าว่าที่ตะวันหายไปเพราะไปเที่ยวกับเบลล์ ถ้าตะวันมาครูเขาก็ไม่มานั่งดูหนังอย่างนี้หรอก รายนั้นน่ะห่วงตะวันว่าจะเรียนไม่รู้เรื่องจะตาย แต่กับผมนี่ไม่เคยเห็นห่วงเท่านี้เลย

          “อะไร” ครูพายตอบผมกลับมาในขณะที่ตาก็ยังมองไปยังโทรทัศน์ไม่ได้สนใจผมเลยสักนิด

          “ข้อนี้ทำไงอ่ะ” ผมว่าพลางชี้ไปยังแบบฝึกหัดข้อที่สองที่ครูพายให้ผมทำ ครูเขาเหลือบมามองข้อที่ผมกำลังชี้อยู่แว๊บเดียวก่อนที่จะหันไปสนใจหนังต่อแล้วเอ่ยออกมา

          “สอนไปแล้วหนิ นายก็ลองทำเองดูก่อน คิดไม่ได้จริงๆค่อยมาถามครู” พอครูพายตอบมาแบบนี้ผมเลยทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ทันที แต่ทำไปก็เท่านั้นแหละครับ เพราะสิ่งที่ครูสนใจจริงๆมันก็คงหนีไม่พ้นหนังที่กำลังเล่นอยู่ตรงหน้า

          ผมก้มหน้าลงมองโจทย์ข้อนั้นอยู่สักพักในหัวก็พากันคิดวิธีแก้โจทย์จนในหัวตีกันยุ่งไปหมด ผมเลยหันไปมองครูพายอีกครั้งก่อนที่จะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ไหนๆก็คิดจนเครียดแล้วขอผ่อนคลายหน่อยละกัน

          “ครูพายครับ” ผมครางเรียกคนข้างๆออกไปอีกทีด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

          “อะไรอีก”

          “ผมทำไม่เป็นอ่ะ ผมหาค่า y ให้ครูไม่ได้หรอก แต่ผมหาค่าความรักของผมที่มีต่อครูให้ได้นะครับ”

          สิ้นสุดคำพูดผม ผมก็โน้มตัวยื่นแขนไปเท้าคางไว้กับโต๊ะแล้วหันกลับมามองคนใส่แว่นข้างตัวผมไปด้วยก่อนที่จะส่งรอยยิ้มหวานไปให้ ส่วนใหญ่รอยยิ้มนี้ผมเอาไว้ชักชวนสาวๆเข้าห้องครับ

          “...ไอ้...ไอ้เด็กเวรนี่!!”

          แต่ดูเหมือนรอยยิ้มนั่นจะไม่ได้ผลกับครู พอสิ้นสุดคำพูดผมครูดูจะชะงักไปนิดก่อนที่จะตะโกนด่าผมออกมาลั่นบ้านพร้อมๆกับส่งกำปั้นเข้ามากระแทกเข้ากับท่อนแขนของผมอยู่หลายครั้ง

          “โอ๊ยครู ผมแค่ล้อเล่นเอง อย่าต่อยผมดิ หยุดๆ”

          “แล้วใครสั่งให้มึงพูดแบบนั้นห้ะ กูบอกมึงแล้วไงว่ากูไม่ชอบเด็กปีนเกลียว!” ว่าอย่างเดียวไม่พอยังส่งกำปั้นหนักๆต่อยส่งท้ายมาให้ผมได้รวบข้อมือครูไว้ด้วยมือข้างเดียวอีก เวลาครูโมโหทีไรครูชอบหลุดคำหยาบออกมาทุกที

          “บอกว่าล้อเล่นไงครู แค่นี้ทำเป็นจริงจังไปได้” ว่าแล้วผมก็ค่อยๆคลายมือออกเมื่อเห็นครูยอมสงบลงก่อนที่จะตามมาด้วยใบหน้าแดงๆที่กำลังเม้มริมฝีปากมองผมอยู่

          “ครูเขินเหรอ”

          “เขินบ้านป้ามึงสิ!”

          โอเค สงสัยต้องจำใส่สมองไว้ด้วยแล้วว่าเวลาเขินครูเขาจะหลุดคำหยาบกับคำด่าออกมาด้วย

          “ครู เย็นนี้กินอะไรกันดีอ่ะ” ผมก็เลยเปลี่ยนเรื่องซะเลยครูจะได้ไม่มานั่งด่าผมอีก พอผมถามออกไปครูก็มองหน้าผมอยู่สักพักก่อนที่จะหันหนีแล้วกลับไปดูหนังต่อ

          “ตะวัน” นั่นหมายความว่าผมกับครูไม่ต้องทำกับข้าวกินกันแต่จะไปกินข้าวที่บ้านตะวันแทนถ้าตะวันกลับมาถึงบ้านแล้ว เพราะตะวันจะเป็นคนมาเรียกไปกินข้าวที่บ้านเอง

          “พี่พาย” แล้วเสียงของคนที่ครูพายเพิ่งจะเอ่ยชื่อออกมาเมื่อกี้ก็เดินเข้ามาในบ้านของคนที่นั่งอยู่ข้างๆผมพร้อมกันกับเบลล์ที่เสนอหน้าเดินเข้ามาในบ้านด้วยอีกคน

          “นี่... เราไปเที่ยวกับเบลล์มาเหรอ” พอครูพายหันไปมองปุ๊บก็ถึงกับขมวดคิ้วทันทีที่เห็นหน้าเบลล์ ตะวันค่อยๆพยักหน้าให้ครูเบาๆพลางส่งยิ้มบางๆให้กลัวจะโดนว่า ส่วนเพื่อนผมน่ะเหรอยืนสะพายกระเป๋าเป้โอบไหล่คนตัวเล็กกว่าแล้วส่งยิ้มให้กับครูอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร

          “กลับบ้านไปเลยเบลล์ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน” แล้วอาการหวงน้องของครูก็เริ่มมา ทำให้ผมที่นั่งอยู่ข้างๆครูถึงกับหุบยิ้มที่กำลังส่งให้เพื่อนตัวเองทันที

          “ไม่เป็นไรครับครูผมเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนด้วย ถ้าผมนอนกับตะวันไม่ได้ผมก็จะนอนกับครูเนี่ยแหละ” แล้วเบลล์มันก็ชูกระเป๋าที่มันสะพายขึ้นมาให้ครูได้มอง

          “ใครบอกว่าครูจะให้นายนอนที่นี่” ครูพายพูดออกมาเสียงเย็นพร้อมกับใบหน้าที่ไม่สบอามรณ์ถึงขั้นสูงสุด ทำเอาเบลล์ถึงกับหน้าซีดทันทีที่เห็นครูในโหมดนี้นอกห้องเรียน

          ถ้าเห็นครูโหมดนี้ในห้องเรียนมันก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับเพราะถ้าโดนก็โดนด้วยกันหมดทั้งห้อง แต่พอมาเจอตัวต่อตัวแบบนี้มันก็อดเสียวสันหลังไม่ได้เหมือนกัน แม้แต่ผมที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ผมยังแอบกลัวเลยจริงๆ

          “โห่ ครู... สงสารผมหน่อยเถอะ ไม่งั้นผมก็ต้องกลับบ้านไปนอนบ้านตัวเองแล้วถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาทำไง”

          “ก็ไม่ได้บอกหนิว่าจะให้กลับไปนอนที่บ้านตัวเอง” ครูว่าพลางขยับแว่นตัวเองให้รับกับสันจมูกตัวเองแล้วมองไปยังเพื่อนของผม ก่อนที่จะเลื่อนสายตาไปมองยังน้องชายข้างบ้าน

          “แล้ว...ครูจะให้ผมนอนไหน”

 

@บ้านตะวัน

          “แม่ครับ พอดีเด็กที่โรงเรียนเพื่อนของเซอินจะมานอนที่บ้านผมคืนนึงแล้วที่นี้เขาไม่มีที่นอน ผมให้เด็กมันไปนอนกับตะวันได้ไหมครับ เพราะห้องผมเซอินเขาก็นอนกับผมไปแล้ว” ครูพายเอ่ยขึ้นมากลางวงกินข้าวในขณะที่ทุกคนกำลังกินข้าวกันอยู่ เบลล์ที่นั่งอยู่ข้างๆผมพอได้ยินแบบนั้นมันถึงกับตาวาวทันที

          “ได้สิ แล้วตะวันกับพี่เขารู้จักกันแล้วใช่ไหม ชื่ออะไรล่ะลูก” แม่ของตะวันหันไปบอกกับครูพายแล้วหันไปมองลูกของตัวเองก่อนที่จะมาหยุดถามเพื่อนผมเป็นคนสุดท้าย

          “ชื่อเบลล์ครับ” เบลล์มันว่าำลางยิ้มให้กับแม่ของตะวันอย่างมีความสุขที่มันจะได้นอนกับตะวันอย่างที่มันต้องการ

          “เบลล์สินะ งั้นกินข้าวเสร็จก็ไปอาบน้ำนอนที่ห้องของตะวันได้เลยนะ”

          “ครับผม” เบลล์มันยิ้มกว้างจนเห็นเหล็กดัดฟันสีน้ำเงินเข้มที่ตัดกับผิวหน้าของมัน

          “เบลล์” แล้วคนที่เป็นคนเปิดประเด็นหัวข้อในการพูดคุยบนโต๊ะนี้ก็พูดขึ้นมาเสียงเรียบให้เบลล์ที่นั่งอยู่ข้างๆผมได้ชะโงกหน้าผ่านผมที่นั่งข้างๆครูไปมองหน้าคนเรียก

          “กินข้าวเสร็จไปล้างจานกับครูหน่อยนะ”

          “...แค่สองคน...”











ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #8 Pokkyz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 20:53
    อะไรกั๊นนนสองคนนี้
    #8
    0