[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 19 : ModifyLove18 : I have to talk to you [Pi Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 ธ.ค. 59

ModifyLove
18
I have to talk to you
[Pi Part]

 

               “กับวิชาคณิตนายเคยจริงจังขนาดนี้ไหม” ผมเอ่ยออกไปด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ที่คละไปกับความไม่พอใจอยู่นิดๆที่ซินเขาเอาผมไปว่าว่าเป็นคนพูดตรงๆแรงๆเหมือนนักแข่งรถมอเตอร์ไซค์ที่เขาชอบ

               จริงๆผมมันก็ไม่สบอารมณ์มาตั้งแต่ตอนที่เขาพาผมหนีงานที่โรงเรียนมางานโมเตอร์โชว์แล้วล่ะ บอกไปตั้งกี่รอบแล้วว่าไม่ไปก็ไม่เคยจะฟังกันเลย รู้สึกว่าช่วงนี้เขาชอบทำอะไรตามใจตัวเองโดยที่ไม่ถามความคิดเห็นผมอยู่เรื่อย หรือถ้าเขาถามคำตอบผมก็เหมือนเป็นอากาศตอบไปยังไงเขาก็ทำตามใจตัวเองอยู่ดี

               “โห่ครู ก็มันเป็นกีฬาที่ผมชอบหนิ จริงจังมากกว่าการเรียนมันก็ไม่แปลกหรอก” แล้วยังมีน่ามาตอบแบบหน้าตาเฉยอีกนะ อย่างนี้ต้องเอาคืนสักหน่อยแล้ว...

               “เอาเถอะ กลับบ้านไปวันนี้เรียนพิเศษเพิ่มอีกหนึ่งชั่วโมง เป็นห้าชั่วโมง โทษฐานที่พาครูหนีงานมา” ผมว่าออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางมองไปยังถ้วยรางวัลที่ตั้งโชว์อยู่ คิดว่าน่าจะเป็นถ้วยรางวัลที่นักแข่งรถที่ซินชอบไปแข่งแล้วคว้ามาได้อ่ะนะ

               “โห่ครู ไม่เอา ผมไม่เรียน”

               “จะเรียนไม่เรียน”

               “เอ่อ... เรียนก็ได้ครับ” ซินรีบกลับคำทันทีที่เห็นผมหันไปมองหน้าเขาแล้วจ้องตรงๆอย่างเอาเรื่องถ้าเขาไม่ยอมเรียน ก็มีแต่ผมต้องบังคับกันนั่นแหละครับเขาถึงจะยอมผม หลังจากที่ซินตอบเสร็จร่างสูงข้างๆผมก็เงียบไปทันทีก่อนที่จะเดินดูของต่อไปเรื่อยๆ

               “ครูๆ ผมอยากได้หมวกอ่ะ ครูเอาด้วยป่าวเดี๋ยวผมซื้อให้” แต่ก็เงียบได้แค่แป๊บเดียวครับ เขาชวนผมคุยอีกแล้ว ไม่สำนึกเลยจริงๆว่าตัวเองเป็นคนพาผมหนีงานมาทั้งๆที่วันนี้ผมก็มีประชุมครูในหมวดคณิตกัน

               ตอนโทรไปลากับพี่นุพี่เขาก็ต่อว่าผมด้วย ที่ผมไม่ค่อยสบอารมณ์ก็เพราะเรื่องนี้นี่แหละครับ แล้วที่ประชุมกันก็ไม่ใช่เรื่องของครูเลย มันเป็นเรื่องของเด็กนักเรียนม.6ทั้งนั้น แล้วเขาก็ยังมีหน้ามาทำให้ผมอารมณ์เสียหนักกว่าเดิมอีกที่เขามาคุยกับผมทั้งๆที่ถ้าปล่อยให้ผมสงบอารมณ์อยู่สักพักผมก็หายโกรธเองแล้วแท้ๆ

               แต่ไม่รู้เพราะอะไรพอซินเข้ามาคุยพยายามทำให้ผมหายโกรธผมกลับหายโกรธเอาซะง่ายๆเลยทั้งๆที่ปกติผมน่าจะรำคาญด้วยซ้ำ

               “ไม่เอา ครูจะเอาไปทำไมล่ะ ครูไม่ได้ชอบดูรถแข่งเหมือนนายสักหน่อย จะซื้อให้ทำไม” แล้วผมก็รีบปฏิเสธออกไปทันทีที่เขาจะซื้อหมวกที่มีเบอร์42อยู่บนหมวกให้กับผม แถมผมดูราคาแล้วใบละสองพันเก้าแหนะ ถึงผมจะทำงานหาเงินเองแล้วก็เถอะแต่พอมาเจอหมวกราคาแบบนี้ให้ตายผมก็ไม่ซื้อมันหรอกจริงๆ

               “เอาสองใบครับ” ซินหันไปมองกับพนักงานทันทีที่ผมปฏิเสธ ทำเอาผมถึงกับยืนอ้าปากค้างมองเขาหยิบบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋าเงินแล้วยื่นให้พนักงานแล้วรับหมวกทั้งสองใบมาไว้ในมือพร้อมกับบัตรเครดิตที่พนักงานส่งคืนให้ถือว่าเป็นอันจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยแล้ว

               “พูดอะไรไม่เคยจะฟัง...” ผมพึมพำออกไปก่อนที่จะเดินหนีเขาทันทีที่เขาหันมามองผมที่กำลังยืนอ้าปากค้างจะห้ามเขาแต่ก็ห้ามไม่ทันอยู่ข้างๆกายเขา

               “นี่ครู ใส่เลยนะ”

               “ไม่เอา เก็บไว้ก่อนดิ” ผมปฏิเสธเป็นรอบที่ร้อยได้ก่อนที่ซินเดินตามผมเข้ามาพลางดึงบาร์โค้ดออกด้วยมือเปล่าแล้วสวมลงมาบนหัวผมทันที

               “...คราวหลังอยากทำอะไรก็ทำเลยนะ ไม่ต้องมาถามความคิดเห็นแล้ว พูดไรไปก็เปล่าประโยชน์ตลอด” ผมว่าออกไปเบาๆคล้ายพึมพำกับตัวเอง แต่ถึงยังไงร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆผมก็ยังคงได้ยินอยู่ดี

               “ครูงอนผมอ่อ” ซินว่าพลางก้มลงมามองหน้าผมพร้อมกับส่งยิ้มพรายมาให้

               “ไม่ได้งอน แค่นี้จะงอนทำไมไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย”

               “จริงป่าว ไม่ได้งอนจริงป่าว” ว่าแล้วก็ใช้ศอกเข้ามาสะกิดเอวผมไปด้วยให้ผมได้หันไปมองด้วยสายตาขุ่นเคือง ก่อนที่เขาจะรีบชักศอกกลับทันทีเมื่อเห็นว่าผมไม่เล่น

               “ก็เออดิวะ”

               “เค ไม่งอนก็ไม่งอน”

               ซินมาออกมาก่อนที่จะไหวไหล่ให้เบาๆแล้วเดินไปเรื่อยๆเพื่อดูรถมอเตอร์ไซค์ต่อ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ดูมอเตอร์ไซค์อย่างเดียวน่ะสิ เขาดันไปมองจ้องพริตตี้ที่กำลังยืนอวดรูปร่างตัวเองที่สมส่วนไปซะทุกอย่างอยู่ข้างหน้าตัวเขาอย่างไม่คิดจะละสายตาไปไหนด้วย

               ผมปล่อยให้เขายืนมองอยู่สักพักอย่างไม่ทันได้คิดอะไรก่อนที่ผมจะล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบหาโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมา กะว่าจะโทรหาตะวันสักหน่อยแต่พอหยิบขึ้นมาปุ๊บกุญแจบ้านก็ร่วงลงไปบนพื้นข้างเท้าของซินทันที

               ผมเงยหน้ามองเขากะว่าจะใช้ให้ก้มเก็บกุญแจบ้านให้สักหน่อยแต่ดูเหมือนเขาจะสนใจกับพริตตี้ที่ยืนอยู่ข้างหน้าจนไม่ทันได้สังเกตสิ่งรอบข้างเลย ผมเลยต้องก้มลงไปเก็บเอง แล้วจังหวะที่ผมก้มเก็บเสร็จผมก็เงยหน้าขึ้นสายตาของผมก็ไปสะดุดเข้ากับบางอย่างที่มันดูผิดแปลกไปจากปกติ

               “..!?”

               ผมรีบยืนขึ้นเต็มความสูงของตัวเองทันที เมื่อสิ่งที่ผมกำลังมองอยู่นั้นอยู่พอดีกับสายตาของผมเป๊ะ!

               “เซอิน!”

          “!!...ครับครู?” ซินสะดุ้งโหยงทันทีที่ผมเรียกชื่อเขาพร้อมกับหันหน้ามึนๆมาทางผมให้ผมถึงกับหน้าแดงทันทีที่เห็นเขาในสภาพแบบนั้น

               จะอะไรซะอีก! มองพริตตี้จนซะเป้ากางเกงตัวเองตุงซะขนาดนั้นยังมีหน้ามาทำหน้ามึนใส่ผมอีก!

               ผมไม่กะจะพูดอะไรกับซินอีก ผมรีบคว้าข้อมือซินแล้วเดินออกจากตรงนั้นแล้วเดินหาห้องน้ำที่อยู่แถวนั้นทันที พอเข้ามาในห้องน้ำได้ผมก็รีบพลักเขาเข้าไปข้างใน

               “จัดการกับตัวเองให้เรียบร้อยซะ!” ว่าแล้วผมก็ปิดประตูห้องน้ำแล้วรีบหันกลับไปที่อ่างล้างหน้า ให้เขาเคลียร์กับตัวเองตอนนี้ไปเลยตอนนี้ยิ่งไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำด้วย

               “ครู...”



----------------------------------------------------------
เนื้อหาส่วนนี้ถูกตัดออก
----------------------------------------------------------

 

@บ้าน

               “ขอบใจนะเบลล์” ผมลงจากรถมอเตอร์ไซค์ของเบลล์ที่มาจอดส่งผมถึงหน้าบ้านพลางเอ่ยขอบคุณออกไป

               “ไม่เป็นไรครับ แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้ครูน่าจะไปนั่งกับซินแล้วให้ตะวันมานั่งกับผมนะ เพราะผมเป็นคนมารับตะวันถึงบ้าน ขากลับผมก็ต้องมาส่งตะวันถึงบ้านด้วยสิ” เบลล์ร้องบ่นออกมาทันทีที่ขากลับผมไม่ยอมนั่งรถกับซินแล้วมานั่งกับเบลล์แทน ก็ผมอยากจะนั่ง มีเหรอที่เด็กนักเรียนจะปฏิเสธผมเป็นครูนะ ตามใจผมสิ

               “ให้จีบน้องชายครูก็บุญเท่าไหร่แล้วเบลล์ อย่าคิดว่าครูไม่รู้นะว่านายชอบน้องชายครูน่ะ” ผมว่าออกมาพลางชี้หน้าเจ้าตัวก่อนที่คนนั่งอยู่บนรถจะรีบคว้ามือผมไว้แล้วกดให้ลดลงไว้ข้างตัวผมเหมือนเดิม

               “โอเค ขอโทษครับครู ครูพิภัชอยากจะมานั่งซ้อนท้ายผมเมื่อไหร่ผมยินดีเสมอครับ แต่ผมขอจีบน้องชายครูเหมือนเดิมนะ นะครับครู นะๆ” ว่าพลางคว้ามือผมขึ้นมาจับไว้แล้วส่งสายตาอ้อนวอนประกอบคำขอร้องมาด้วย

               “เออ ถ้าไม่ให้จีบก็คงห้ามไปนานแล้วล่ะ”

               “แล้วทำไมครูไม่ไปกับซินอ่ะ ตอนมาครูก็มาพร้อมกันกับซินไม่ใช่เหรอ”

               “เบื่อน่ะ” ผมตอบออกไปก่อนที่จะดึงมือกลับแล้วถอดหมวกกันน็อคส่งให้เบลล์พร้อมๆกันกับที่ซินขับมอเตอร์ไซค์ของผมเข้ามาจอดข้างๆพอดี เบลล์หันไปมองตะวันที่ค่อยๆลงจากมอเตอร์ไซค์ที่ซ้อนท้ายซินมาแล้วเดินมาหาคนที่กำลังมองอยู่

               “พี่เบลล์ ขอบคุณนะครับที่วันนี้ชวนผมไปเที่ยว” ตะวันว่าพลางส่งยิ้มให้เบลล์จนเบลล์เองที่เป็นฝ่ายเขินก่อนที่จะพยักหน้ารับให้เบาๆ

               “งั้นไว้วันหลังพี่จะชวนนายไปเที่ยวด้วยกันอีกนะ” เบลล์ว่าออกมาพลางเอนตัวเข้าไปเอาแขนเท้าคางไว้กับรถแล้วมองคนที่อายุน้อยกว่าที่กำลังยืนคร่อมหัวอยู่

               “ได้ครับ เดี๋ยวผมเข้าบ้านก่อนนะ แม่ออกมาดูแล้ว” ตะวันว่าเท่านั้นก็หันมาลาผมกับรุ่นพี่ต่างโรงเรียนอีกสองคนแล้วเดินเข้าบ้านไป

               คราวนี้ก็เหลือกันอยู่สามคนแล้วครับ ไม่สิ ต้นไม้กับซันก็ขับมอเตอร์ไซค์ตามมาแล้วกลายเป็นว่าตอนนี้เหลือกันอยู่ห้าคน ดีบรรยากาศมันจะได้อึดอัดน้อยลงหน่อย ถ้าผมต้องอยู่กับซินโดยที่มีแค่เบลล์อยู่ด้วย มากันเยอะๆจะได้ผ่อนคลาย

               ยังไม่เคลียร์กันเลยเรื่องที่เขาทำกับผมในห้องน้ำ

               “เข้ามาดูหนังกับครูก่อนไหม” ผมมองเด็กๆที่กำลังพากันขับมอเตอร์ไซค์เข้าไปในบ้านที่หลังจากที่ผมเปิดประตูบ้านให้ ผมว่าถึงไม่ถามก็น่าจะได้คำตอบแล้วล่ะนะ

               “ดูสิครับ ผมมีหนังเรื่องหนึ่งมาเสนอให้ครูดูด้วยแหละ” ซันว่าออกมาพลางเดินเข้ามาหาผมก่อนที่จะดึงแขนผมให้เดินตามเขาเข้าไปในบ้าน ผมมองแผ่นหลังเล็กของซันที่เดินนำผมเข้าไปในบ้านพลางคิดอะไรไปด้วยเพลินๆ

               เดี๋ยวนี้ซันกับผมเริ่มสนิทกันแล้วล่ะครับ ตอนแรกก็ดูเหมือนซันจะเป็นคนเรียบร้อยพูดน้อยนะ แต่เปล่าเลย แตกต่างจากที่ผมพูดมาอย่างสิ้นเชิง

               “นี่ครู เรื่องนี้อ่ะ” พอเข้ามาในบ้านได้ซันก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาแล้วเปิดชื่อหนังให้ผมดู หนังเรื่องนี้ผมยังไม่เคยดูเลยแฮะ พอผมอ่านชื่อหนังเสร็จปุ๊บผมก็พยักหน้าให้เบาๆเป็นเชิงรับรู้ก่อนที่จะเดินไปหยิบโน๊ตบุ๊คมาต่อเข้ากับทีวีแล้วเปิดหาหนังเหมือนอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

               “ครู มีเบียร์ไหม” เสียงของเบลล์ดังมาจากห้องครัวให้ผมได้เดินไปดูก็เห็นเบลล์กับต้นไม้กำลังยืนเปิดตู้เย็นหาของกินอยู่ ผมกอดอกยืนมองเด็กนักเรียนทั้งสองก่อนที่จะเอ่ยออกไป

               “ครูชวนมาดูหนังไม่ได้มาดื่มเบียร์”

               “โห่ครูพิภัช ให้พวกผมได้ผ่อนคลายกันหน่อยดิ ไม้เราออกไปซื้อเบียร์มาดื่มกัน” เบลล์หันมาว่ากับผมก่อนที่จะหันไปชวนเพื่อนตัวเองที่ยืนนิ่งเป็นต้นไม้เหมือนชื่อไปซื้อเบียร์ที่เซเว่นใกล้ๆบ้านผมมาดื่ม

               “ไม่ต้องไปเลยนะวันนี้ครูไม่ให้ดื่ม ดูหนังอย่างเดียวก็พอ” ผมมุ่นคิ้วพลางเอ่ยออกไปเสียงเย็น

               “ผมไม่ดื่มแล้ว” ต้นไม้ว่าขึ้นมาก่อนที่จะเดินเลยผมเข้าไปโอบไหล่ซันที่กำลังจะเดินเข้ามาก่อนที่จะชวนคนตัวเล็กกว่าคุยไปด้วยระหว่างที่เดินไปที่ห้องนั่งเล่น ผมเลยหันกลับมามองตัวแสบอีกคนที่ยังคงยืนอยู่หน้าตู้เย็นทำหน้าอ้อนวอนขอผมจะดื่มเบียร์ให้ได้

               “งั้นก็ไม่ต้องจีบตะวัน...” ผมว่าออกไปลอยๆก่อนที่จะหันหลังตั้งท่าจะเดินตามต้นไม้กับซันไปที่ห้องนั่งเล่นแต่ถูกเบลล์คว้าแขนแล้วพลิกให้หันกลับไปมองเขาซะก่อน

               “ครูพิภัช! ผมไม่ดื่มแล้วก็ได้ ทำไมครูต้องเอาเรื่องของตะวันมาขู่ผมด้วยนะ...ผมล่ะไม่เข้าใจครูเลย ตะวันไม่ใช่น้องชายครูจริงๆสักหน่อยทำไมครูถึงต้องหวงตะวันขนาดนี้ด้วยล่ะ” เบลล์ว่าออกมาตรงๆอย่างไม่ปิดบัง มือทั้งสองข้างของเบลล์ก็ยังคงจับแขนผมไว้ไม่ยอมปล่อย

               “จะใช่พี่น้องจริงๆหรือไม่ใช่ ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องครูก็หวงหมดนั่นแหละ”

               “โห่ ไม่แฟร์อ่ะ” เบลล์ว่าออกมาพลางเบ้ปากมองผมให้ผมได้ยิ้มออกมาด้วยความตลก จริงๆถ้าเด็กแสบนี่จะจีบก็จีบไปเถอะผมไม่ห้ามหรอก แค่ขู่ไว้เล่นๆเฉยๆ ขู่แล้วก็สนุกดี

               “เบลล์ ครูพาย หนังเริ่มแล้ว” แล้วเสียงทุ้มคุ้นเคยของคนที่ผมเคืองอยู่ก็ดังขึ้นมาจากข้างหลังผมให้เบลล์ได้พยักหน้ารับแล้วเดินออกไป

          ผมยืนนิ่งอยู่สักพักก่อนที่จะเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบน้ำเปล่าออกมาดื่ม หางตาผมก็เหลือบไปเห็นซินที่กำลังยืนมองผมอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนจนผมต้องเป็นฝ่ายหลบตาเอง

               “ครูพาย...”

               “...”

               ผมไม่ตอบอะไรกลับไป ผมวางแก้วน้ำลงก่อนที่จะเดินผ่านเขาไปหวังจะเดินออกจากห้องครัวไปที่ห้องนั่งเล่นแต่ถูกเขาคว้าแขนไว้ทำให้ผมต้องหยุดเดินตามแรงยื้อ

               “ผมมีเรื่องจะคุยกับครู...”







ThaRat Talk
          เอาแล้วววว เล่นกับใครไม่เล่นไปเล่นกับครูพาย โดนโกรธเลยมั้ยล่ะเซอินเอ้ยยยย พอครูบอกให้หยุดเล่นก็ยังจะเล่นต่ออีก ดื้อด้านจริงๆเลย-*-

-ช่วยกันคอมเมนต์หน่อยน้าาา ไม่มีกำลังใจในการแต่งนิยายเลยอ่าาา-




ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #7 Wapitch (@Pokkyz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 20:10
    งอนหนักๆเลยครูพาย เอาคืนเด็กมันหน่อย
    -สู้ๆขรั่บบบ
    #7
    0