[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 13 : ModifyLove12 : Will you kiss me [Pi Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 พ.ย. 59

ModifyLove
12
Will you kiss me
[Pi Part]





พอซินขับรถมาถึงบ้านผมลงไปเปิดประตูบ้าน เพราะช่วงนี้ผมกับซินจะกลับบ้านกันเร็วเลยทำให้ตะวันยังไม่กลับจากโรงเรียน

“ครูรู้รึเปล่าว่ามีคนขับรถตามเรามา” อยู่ๆซินก็พูดออกมาหลังจากที่ผมเปิดประตูบ้านออก แล้วจังหวะที่ซินเคลื่อนรถเข้ามาในบ้านซินก็ขยับเข้ามากระซิบข้างหูผม

“เบลล์ ไม้ ซันตามพวกเรามา ถ้าผมเอารถไปจอดแล้วครูรีบปิดประตูเลยนะ ก่อนที่พวกมันจะขับพรวดเข้ามาในบ้าน” ว่าจบผมก็ทำตามที่ซินบอกทันที แล้วก็จริงอย่างที่ซินว่าครับ มอเตอร์ไซค์สองคันที่หลบอยู่ใกล้ๆก็ขับพรวดมาเข้ามาทันทีแต่ผมปิดประตูไว้ก่อน

“อ้าว นี่พวกนายก็มาด้วยเหรอ มาหาใครล่ะ” ผมเดินเข้าไปคุยกับเด็กทั้งสามที่นั่งหน้าจ๋อยอยู่บนมอเตอร์ไซค์อยู่หน้าบ้านที่เข้าบ้านมาไม่ได้ เบลล์ขับมาคนเดียวครับ ส่วนไม้ก็เป็นคนขับโดยที่ซันซ้อนท้ายมาด้วย เกือบมองไม่เห็นซันแหนะ ตัวเล็กนิดเดียวเองพอมาอยู่กับไม้

“ครูครับเปิดประตูให้พวกผมเข้าไปหน่อย เซอินนายมาเปิดประตูดิ” เบลล์เอ่ยออกมาแล้วหันมามองผมก่อนที่จะหันไปมองซินที่ถอดหมวกกันน็อคออกแล้วกำลังเดินเข้ามา

“ว่าแต่ซันไม่กลับบ้านเหรอ แล้วพ่อแม่รู้รึเปล่าว่ามาที่ไหน โทรบอกพ่อแม่รึยัง” ผมเอ่ยถามออกไปขณะที่ซินก็โน้มตัวลงมาหาผมพลางเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ๆทำเอาผมชะงักทันที

ผมมองซินด้วยความอึ้งงงก่อนที่ซินจะเลื่อนมือเข้ามาถอดหมวกกันน็อคสีดำออกจากหัวของผมแล้วเดินเอาไปเก็บที่รถเหมือนเดิม

ทะ..ทำบ้าอะไรวะเนี่ย บอกให้ถอดเอาเองก็ได้ป่าววะ ไม่เห็นจะต้องมาถอดให้เลย!

“เดี๋ยวนี้เซอินเป็นถึงขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย..” เสียงของเบลล์ดึงสติของผมให้กลับมา ผมหันไปมองเบลล์ที่เอ่ยออกมาเมื่อกี้พลางเลิกคิ้วสูง เบลล์รู้ครับว่าผมจะถามเรื่องอะไร เบลล์เลยเหยียดยิ้มพรายส่งมาให้ผมก่อนที่จะเอ่ยข้อต่อรองออกมา

“ถ้าครูเปิดประตู ผมก็จะบอกว่าที่พูดเมื่อกี้หมายถึงอะไร” ไอ้เด็กพวกนี้หนิ เวลาจะทำอะไรก็ต้องมีข้อต่อรองหมดเลยนะ ผมที่กำลังจะเอ่ยปากพูดออกไปกับเบลล์ สายตาของผมกลับมองเลยเด็กๆที่กำลังคุยกันอยู่ไปเห็นคนที่เพิ่งขับมอเตอร์ไซค์ผ่านบ้านผมแล้วไปจอดอยู่ที่บ้านข้างๆ

“ตะวัน” ผมเรียกชื่อตะวันออกไปพลางเดินเข้าไปเกาะกำแพงบ้านของผมที่ติดอยู่กับตะวัน ให้ตะวันที่ขับรถมาจอดในบ้านแล้วหันมามองผม

“สวัสดีครับ พี่พาย” ตะวันยกมือไว้ผมก่อนที่ผมจะพยักหน้ารับแล้วเอ่ยต่อ

“วันนี้คงจะไม่ได้เรียน เด็กๆมาที่บ้านพี่ เราจะมาบ้านพี่ไหมเผื่อมีอะไรเล่น พักผ่อนสักหน่อยเหนื่อยมาหลายวันแล้ว” ผมเอ่ยชวนคนที่กำลังถอดหมวกกันน็อคอยู่ฝั่งตรงข้าม ตะวันมองมาที่ผมก่อนที่จะละสายตาไปมองคนอื่นๆที่อยู่ข้างหลังผมแล้วเงียบไป

“ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมอาบน้ำก่อน” ตะวันตอบผมมาแค่นี้ก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้านหลังจากที่ผมพยักหน้าให้เชิงรับรู้ พอผมชวนตะวันเสร็จเรียบร้อยผมก็หันกลับไปหาเด็กที่ยืนมองอยู่ข้างหลัง

เดี๋ยวนะ.. ทำไมซันเข้ามาอยู่ในบ้านผม จำได้ว่ายังไม่ได้เปิดประตูให้ใครเข้ามาเลยหนิ

ผมหันไปมองที่ประตูบ้านก็เห็นเบลล์กับไม้กำลังปีนข้ามประตูบ้านผมอยู่ ผมคว้าไม้หน้าสามที่อยู่ใกล้มือขึ้นมาก่อนที่จะรีบเดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองคนที่กำลังปีนข้ามเข้ามาในบ้านผม

“เฮ้ยครู! เดี๋ยวก่อนๆ ผมยอมแล้วๆ” ทั้งเบลล์และไม้ต่างยอมลงจากประตูรั้วบ้านผมทันที

“ครูอ่ะ!” เบลล์ร้องออกมาทำตัวเหมือนเด็กๆก่อนที่ดิ้นไปดิ้นมาอยากจะเข้าไปในบ้านผม ผมยืนคิดอยู่สักพักก่อนที่จะบอกออกไปว่าให้ทั้งสองคนทำอะไรถึงจะเข้ามาในบ้านได้

“ไปซื้อขนมมากินไป ซื้อมาเยอะๆเหมามาทั้งเซเว่นเลย นู้น เซเว่นอยู่นู้น รีบไปรีบมานะซื้อมาแล้วครูถึงจะให้เข้าบ้านได้ เข้าบ้านกันเถอะซัน” ว่าจบผมก็ดันหลังให้ซันเดินเข้าบ้านไป

“ครู.. แล้วสองคนนั้น..” ซันเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้านตามหลังซินที่เดินนำเข้าไปก่อนแล้ว

คิดถูกหรือคิดผิดวะเนี่ยที่ให้ซันเข้ามาอยู่กับเด็กกลุ่มนี้

“ปล่อยไปเถอะบ้านครูไม่มีอะไรกินหนิ ให้สองคนนั้นเขาซื้อมานั่นแหละดีแล้วจะได้กินของฟรีด้วย อยู่ๆก็พากันยกขโยงมาที่บ้านครู คิดจะมาทำอะไรกันล่ะ” ผมว่าพลางดันให้ซันนั่งลงบนโซฟาโดยที่ผมก็นั่งอยู่ข้างๆด้วย

“ก็แค่จะมาดูบ้านครูกันน่ะครับสองคนนั้นชวนผมมาด้วย แล้วก็อยากเห็นว่าทำไมเซอินถึงต้องมาอยู่กับครู” ซันอธิบายออกมาระหว่างที่ซินเดินขึ้นไปบนบ้านเพื่อที่จะไปอาบน้ำให้ห้องผม

“อ๋อ.. ซินแค่มาเรียนพิเศษกับครูน่ะ”

“เรียนพิเศษ? แล้วถึงกับต้องนอนบ้านครูเลยเหรอครับ” แหม่ คำถามนี้มาผมถึงกับชะงักทันที มันก็จริงอย่างที่ซันถาม แต่ว่าตอนนั้นทำไมผมถึงให้ซินมานอนค้างบ้านผมนะ จำได้ว่าซินบอกว่าขี้เกียจไปๆมาๆระหว่างบ้านผมกับซินใช่ไหม

“ก็ประมาณนั้นแหละ หิวน้ำไหมเดี๋ยวครูไปเอามาให้” ผมเอ่ยถามซันออกไปแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ห้องครัวทันทีโดยที่ไม่คิดจะรอคำตอบจากคนตัวเล็กกว่านิดหน่อย ผมเปิดตู้เย็นออกแล้วรินน้ำใส่แก้วทั้งสองใบแล้วยกเดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น ก่อนที่จะส่งให้คนที่นั่งรออยู่

“ขอบคุณครับ” ซันรับแก้วน้ำมาก่อนที่จะยกดื่ม แล้ววางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา ส่วนผมน่ะเหรอ ไม่นั่งอ่ะครับ รอให้ซินอาบน้ำเสร็จแล้วเดินลงมาผมจะได้รีบไปอาบน้ำต่อ

“ครูครับ~ พวกผมกลับมาแล้ว~” สักพักเสียงของเบลล์ดังมาจากทางหน้าบ้านให้ผมได้ชะโงกหน้าออกไปมอง ก่อนที่ผมจะเดินไปที่หน้าบ้านก็เห็นเด็กสามคนยืนเกาะประตูรั้วบ้านผมอยู่ มือทั้งสองข้างก็เต็มไปด้วยขนมกับเครื่องดื่ม

“ซื้ออะไรมาบ้าง แล้วทำไมไปใช้น้องตะวันเขาแบบนั้น” ว่าพลางก็เปิดประตูให้เด็กทั้งสามเข้ามาพร้อมกับมอเตอร์ไซค์ทั้งสองคัน

“พอดีเจอตอนที่น้องเขากำลังจะเข้าบ้านครูพอดีอ่ะครับ ผมเลยให้น้องเขาช่วยถือ ตกลงนายเป็นน้องใช่ไหม อยู่ม.อะไรล่ะ” เบลล์หันมาตอบผมก่อนที่จะหันไปหาตะวันแล้วเอ่ยถาม พลางถือของลงมาจากรถด้วย

“ม.5ครับ” ตะวันตอบกลับมาแค่นั้นก่อนที่จะถูกผมดันให้เข้าไปในบ้าน ผมเดินไปหาต้นไม้กับเบลล์ที่ถือของอยู่ก่อนที่จะเปิดถุงดูว่าซื้ออะไรมาบ้าง ของตะวันน่ะผมเปิดแล้วมีแต่ขนม แต่ผมไม่ค่อยไว้ใจเบลล์เพราะรายนี้เขาเจ้าเล่ห์ชอบวางแผนอยู่ประจำ

ผมเปิดถุงที่เบลล์ถืออยู่ทันทีที่คิดเสร็จ ปรากฎว่าเป็นขนมกรุบกรอบเหมือนกันกับของตะวันครับ ผมเลยเข้าไปเปิดดูของต้นไม้บ้าง แล้วสิ่งที่ผมเจอคือกระป๋องเบียร์ครับ หลายกระป๋องซะด้วย ผมเงยหน้าขึ้นมองต้นไม้ทันที ต้นไม้ก็ดูแล้วเหมือนจะรู้ว่าผมจะพูดอะไรต่อ ต้นไม้เลยหันไปมองเบลล์พลางเอ่ยออกมา

“ความคิดเบลล์ครับ”

“อายุถึงแล้วรึไง ทำไมถึงซื้อมาได้” ผมเอ่ยถามออกไปพลางมองหน้าทั้งสองคน

“ไม้อายุถึงแล้วครับ มันอายุสิบแปดตั้งแต่ต้นปีแล้ว” เบลล์อธิบายออกมาก่อนที่จะส่งยิ้มให้ผม ผมเลยพยักหน้าเออออตอบรับไป ก่อนที่จะไล่เด็กทั้งสองคนให้เข้าบ้านไป พอผมเดินเข้าไปทุกคนก็นั่งกันพร้อมหน้าพร้อมตากันหมดแล้ว

“งั้นเดี๋ยวครูขึ้นไปอาบน้ำก่อน ตะวันกับเซอิน ฝากดูแลเพื่อนๆพี่ๆกันหน่อยนะ” ผมบอกออกไปก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนบ้าน แล้วรีบจัดการอาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อย ผมใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงเจเจขาสามส่วนสีดำแล้วเดินลงไปข้างล่าง

พอผมเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นก็เห็นเด็กๆกำลังนั่งดูหนังแล้วก็กำลังดื่มเบียร์คนละกระป๋องแล้วกินขนมเป็นกับแกล้มไปด้วย แม้แต่ซันกับตะวันเองก็ดื่มตาม ซินกับซันและตะวันนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนเบลล์กับต้นไม้ก็นั่งข้างล่าง

ผมเดินเข้าไปตรงกลางโซฟาพลางไล่ให้ซินลุกออกแล้วไปนั่งบนพื้น ซินก็ทำตามที่ผมบอกอย่างง่ายดายโดยที่ไม่เถียงอะไรเลยสักคำ พอผมหย่อนตัวนั่งลงปุ๊บซินก็นั่งลงตรงหน้าผมพลางเอนตัวพิงขาผมไว้ก่อนที่จะยื่นกระป๋องเบียร์มาทางผมให้ผมรับไว้

พอผมมองอย่างนี้แล้ว ผมเหมือนครูที่พาเด็กๆมาดื่มมามั่วสุมเลยแฮะ ทั้งๆที่เด็กนักเรียนชวนผมดื่มทั้งนั้น

“ครูชอบดูหนังเหรอครับ” ซันหันมาถามผมหลังจากที่จิบเบียร์แล้วหยิบขนมตามเข้าปาก

“อ่า ใช่”

“ครูชอบดูหนังแนวเดียวกับผมใช่ไหม” อยู่ๆเบลล์ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาระหว่างที่ผมคุยกับซันอยู่ ผมเหลือบมองเบลล์แว๊บนึงก่อนที่จะเปิดกระป๋องเบียร์แล้วดื่มเข้าไป

“แนวไหนล่ะที่นายชอบดู” ผมว่าขึ้นหลังจากที่ลดกระป๋องเบียร์ลงแล้วหยิบขนมที่ตะวันยื่นมาให้ใส่ปาก

“หนังบู๊”

“เออ ก็ใช่อยู่” ผมว่าออกไปก่อนที่จะหันกลับไปดูหนังต่อ

หลังจากหนังจบไปหนึ่งเรื่องหนึ่ง เบลล์ที่นั่งอยู่หน้าตะวันก็โพลงถามขึ้นมาหลังจากที่ยกเบียร์ขึ้นดื่มหมดไปเป็นกระป๋องที่สี่ของเบลล์ เบลล์กับต้นไม้ซื้อกันมาหลายกระป๋องน่ะครับ ถามอยู่เหมือนกันว่าซื้อมาทำไมเยอะแยะ เด็กก็สวนขึ้นมาทันทีว่าผมบอกให้เหมามาหมดเซเว่น แต่ผมบอกให้เหมาขนมมาไม่ใช่เบียร์สักหน่อย

“หนังจบแล้ว ทำอะไรต่อดี”

“กลับบ้านไปได้แล้ว” ผมเอ่ยออกไปทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว จะให้เป็นไปได้ได้ไงในเมื่อเด็กๆที่ต้องขับรถกลับบ้านดันดื่มเบียร์ไปซะได้ ระหว่างทางเจอด่านตรวจขึ้นมาจะให้ทำไง เด็กๆก็ซวยกันอีก

“ครูก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ อย่างครูเนี่ยนะจะไล่พวกผมกลับทั้งๆที่พวกผมดื่มเบียร์ไปแล้ว เนอะ น้องตะวัน” เบลล์ว่าพลางหันไปถามตะวันที่กำลังนั่งมองเบลล์อยู่ก่อนหน้านี้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มปนตาเยิ้มๆ

“อ้ะ.. คะ..ครับ” ตะวันตอบออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักก่อนที่จะละสายตาจากคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าไปมองอย่างอื่น

“ตะวันครับ ตะวันรู้ไหมว่าเราจะทำอะไรกันดี” เบลล์พูดขึ้นมาพลางหันมาทั้งตัวแล้วเอาแขนมาเท้ากับขาของตะวัน ก่อนที่จะตามมาด้วยคางที่วางลงบนแขนตัวเองอีกทีให้ตะวันได้ก้มมองด้วยความอึ้งงงปนสงสัย

เป็นคุณคุณจะอึ้งไหมล่ะ คนที่เพิ่งจะรู้จักได้แค่วันเดียวกลับมาทำอย่างนี้ ทำเหมือนกับสนิทมากันมาก่อนอย่างนั้นล่ะ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้จักกันเลย

“ผม.. ไม่รู้ครับ” ตะวันตอบออกไปก่อนที่จะหลบสายตาจากเบลล์ที่กำลังจ้องตัวเองอยู่ ผมมองหน้าตะวันแล้วเหมือนตะวันรู้สึกอึดอัด ผมเลยยกมือขึ้นไปผลักหัวเบลล์ออกก่อนที่จะตามด้วยเสียงของผม

“ไปมองน้องเขาอย่างนั้นได้ไง อึดอัดจะตายชัก ทำอะไรคิดถึงคนอื่นหน่อยว่าคนอื่นเขาจะอึดอัดรึเปล่า” ผมว่าขึ้นเสียงเขียวพลางมองเบลล์อย่างเอาเรื่อง

“อะไรครู ผมเล่นแค่นี้เอง ครูหวงเหรอ” เบลล์ตอบผมกลับมาทันทีก่อนที่จะกอดขาข้างขวาของตะวันไว้แล้วหันมามองผมราวกับว่าขาของตะวันเป็นของๆเบลล์ซะเอง

“หวงดิ น้องครูเลยนะเว้ย” ผมว่าออกไปตามประสาพี่ชายข้างบ้านที่เห็นน้องชายข้างบ้านตัวเองเป็นเหมือนน้องแท้ๆ แต่พอผมพูดจบตะวันก็หันขวับมามองผมด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออก ก่อนที่จะหันหนี ก้มหน้าหลบสายตาผมแล้วกำมือแน่น

“เลิกเล่นได้แล้ว” อยู่ๆซินก็หันมาหาเบลล์แล้วดึงแขนเพื่อนตัวเองออกจากน้องต่างโรงเรียนที่ผมพยายามถึงขาน้องชายที่นั่งข้างออกจากแขนของเบลล์อยู่ก่อนหน้านี้

“โถ่ เลิกก็เลิก ว่าแต่เล่นไรต่อดี”

“ไม่ต้องเล่นอะไรทั้งนั้นแหละ ไปนอน หาที่นอนกันได้แล้วพรุ่งนี้ยังต้องไปโรงเรียนนะ ยังไม่หยุดเสาร์อาทิตย์กันสักหน่อย จะซื้อเบียร์มาดื่มกันทำไมก็ไม่รู้” ผมว่าพลางดันซินที่นั่งพิงขาผมอยู่ออกแล้วลุกขึ้นยืนก่อนที่จะไปปิดโทรทัศน์ พอเห็นอย่างนั้นซินเลยลุกมายืนข้างๆผมพร้อมๆกับตะวันที่ขอตัวกลับบ้านก่อน

“ให้พวกผมนอนที่ไหนอ่ะครู เพราะบ้านพวกผมก็กลับกันไม่ได้ แล้วชุดไปโรงเรียนพรุ่งนี้อีกอ่ะ กลิ่นเบียร์หึ่งเลย” เบลล์หันมาพูดกับผมพลางขยับขึ้นมานั่งบนโซฟาแทนที่ของตะวัน

“นอนห้องนั่งเล่นนั่นแหละ ใครนอนโซฟาก็ตัดสินกันเอาเอง ส่วนชุดนักเรียน..เดี๋ยวครูเอาเสื้อมาให้ใส่นอนแล้วจะได้ซักเสื้อนักเรียนกัน พรุ่งนี้แห้งทันอยู่หรอก” ผมว่าขึ้นมาเสียงเรียบพลางครุ่นคิดไปด้วย

“มา งั้นเรามาเป่ายิ้งฉุบกัน” เบลล์ว่าพลางหันไปหาเพื่อนอีกสองคนที่กำลังนั่งฟังอยู่ ก่อนที่จะตัดสินกันว่าใครได้นอนบนโซฟา

“เย้! อะ..เอ่อ.. ผมนอนโซฟาครับ” ซันหันมาพูดกับผมพลางส่งยิ้มน่ารักมาให้ ผมเลยยิ้มตอบกลับไปก่อนที่จะหันไปบอกทั้งสามคนอีกที

“เดี๋ยวครูกับเซอินไปเอาเสื้อผ้ามาให้นะ”

“เออครูแล้วเซอินอ่ะ เซอิน! ไม่มาเป่ายิ้งฉุบกับพวกฉันเหรอ” เบลล์รีบเรียกซินไว้ทันทีก่อนที่ซินจะเดินออกจากห้อง

“ฉันนอนข้างบน บนห้องน่ะ” ซินหันกลับมาบอกเพื่อนๆก่อนที่จะหันกลับแล้วเดินขึ้นไปบนบ้านแล้วเข้าห้องทันที

“ไม่เข้าใจเลยแฮะ ว่าพวกมันจะมากันทำไม” ซินบ่นพึมพำคนเดียวพลางเปิดตู้เสื้อผ้าของผมที่ผมกับซินแบ่งฝั่งใส่เสื้อผ้ากันไว้คนละครึ่ง ซินเขาหยิบเสื้อยืดสองตัวออกมาจากตู้เสื้อผ้าก่อนจะหันมาบอกผมที่ยืนมองเขาเลือกเสื้อผ้าอยู่ก่อนหน้านี้

“ส่วนซันก็เอาเสื้อของครูให้ซันยืมใส่ก่อนนะ ดูแล้วซันก็ตัวเท่าๆกันกับครูอ่ะ”

“อืม รู้แล้ว” ผมตอบพลางเดินเข้าไปเลือกเสื้อผ้าของตัวเองให้ซันบ้างหลังจากที่ซินเลือกเสร็จแล้ว ผมหยิบเสื้อบอลที่ผมไม่ค่อยได้ใส่ออกมาแล้วปิดตู้เสื้อผ้าก่อนที่จะหันไปมองซินที่ยืนรออยู่ตรงปลายเตียง

“เออนี่ซินครูมีไรจะถาม ครูสังเกตมาหลายครั้งแล้ว เวลาอยู่กับเพื่อนดูนายเป็นคนไม่ค่อยพูดนะ แต่พอเวลานายมาอยู่กับครู ครูว่านายพูดเก่งมากเลย”  ผมว่าพลางกอดอกมองอีกคน

“ก็เพื่อนมันแย่งพูด” ซินตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“อ๋อ เหรอ”

“รีบเอาเสื้อไปให้ได้แล้ว เดี๋ยวก็ต้องซักเสื้ออีกไม่ใช่รึไง จะได้นอนกี่โมงกี่ยามล่ะเนี่ย” ร่างหนาว่าพลางเปิดประตูเดินออกไปจากห้องก่อนที่จะชะงักกึกไม่เดินไปไหนจนผมที่เดินตามมาต้องชะโงกหน้าเข้าไปดูว่ามีอะไรรึเปล่า

“นายนอนห้องครูเหรอ” เสียงของเบลล์ดังขึ้นมา ก่อนที่ซินจะดันผมออกนอกห้องแล้วเดินตามออกมาก่อนที่จะปิดประตูห้องผมลง ราวกับว่าห้องของผมก็เป็นเหมือนกันกับห้องของซินที่ไม่อยากให้ใครเข้ามายุ่งซะงั้น

แต่ก็ดี จะได้รู้หน้าที่

“เอ้าเสื้อ ใส่ซะจะได้เอาไปซัก” แล้วซินก็โยนเสื้อใส่เบลล์ทั้งสองตัวก่อนที่จะดันหลังเบลล์ให้เดินลงไปข้างล่าง

“ขึ้นมาด้วยเหรอ” ผมเอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบก่อนที่จะดันหลังซันที่เดินตามเบลล์ขึ้นมาให้ลงไปข้างล่างอีกคน

“อยากเห็นบ้านครูน่ะครับ ถึงจะหลังเล็กแต่ผมว่าก็น่าอยู่ดี” แหม่ หลังเล็ก ใช่สิผมมันไม่ใช่คนของตระกูลที่รวยที่สุดในประเทศไทยหนิ ผมรู้ว่าซันน่ะเป็นคนของตระกูลนั้น ไม่งั้นก็ไม่มีสิทธิ์ย้ายโรงเรียนเข้ามากลางคันขนาดนั้นหรอก

“ถึงจะน่าอยู่ แต่ถ้าอยู่คนเดียวมันก็เหงานะ” ผมเอ่ยออกไปพลางส่งเสื้อบอลของผมให้ซันบ้าง

“อยู่คนเดียวที่ไหนล่ะครับ เซอินก็อยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ” ผมมองหน้าซันอยู่สักพัก ก่อนที่จะพยักหน้าเออออไปตามน้ำโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก ถ้าคิดมากเกินไปเดี๋ยวมันจะถลำลึกจนกู่ไม่กลับ..

ถึงซินจะอยู่ด้วย.. แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปหนิ

“นี่ครับครู เสื้อนักเรียน” พอถึงห้องนั่งเล่น เบลล์ก็ยื่นเสื้อนักเรียนสองตัวมาให้ผมหลังจากที่พากันเปลี่ยนเสื้อยืดเสร็จแล้ว

“เอามาให้ครูทำไม”

“ก็ครูบอกจะซักให้”

“ครูบอกว่า ‘จะได้ซักเสื้อนักเรียนกัน’ ไม่ได้บอกซักหน่อยว่าครูจะเป็นคนซักให้ อย่ามั่ว ครูพูดไรไปครูจำได้” ผมกอดอกมองเด็กสามคนที่ยืนมองผมตาแป๋วอยู่

ซันพยักหน้าแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไปซักเสื้อนักเรียนของตัวเองโดยที่ไม่บ่นอะไรเลย พอต้นไม้เห็นแบบนั้น ต้นไม้เลยเอื้อมมือไปคว้าเสื้อนักเรียนตัวเองที่อยู่ในมือของเบลล์แล้วเดินเข้าห้องน้ำตามซันไป จะมีก็แต่เบลล์เนี้ยแหละที่ยืนเบะปากมองผมเหมือนเด็กงอแงไม่อยากซักเสื้อนักเรียนเองจนผมต้องเอ่ยปากออกไป

“ก็แค่ซักเสื้อนักเรียน ซักไม่เป็นหรือเป็นง่อยรึไงถึงไม่ยอมไปสักที” แล้วผมก็อดที่จะด่าออกไปไม่ได้เมื่อเห็นเด็กทำตัวงอแงอยู่ตรงหน้า

“โถ่ครู แค่นี้ก็ด่า ปากร้ายนะเนี่ย” ว่าอย่างเดียวไม่พอ เบลล์ยังส่งยิ้มยียวนออกมาให้ผมอีกด้วย ผมเลยตอบกลับไปโดยไม่ทันคิดอะไร

“เออ ครูปากร้าย”

“แต่ใจดี” เสียงทุ้มของคนร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆผมดังออกมาหลังจากที่เงียบไปนานให้ผมได้หันไปมองทันทีที่พูดจบ ผมเงยหน้ามองร่างสูงด้วยความงุนงงก่อนที่จะหันไปมองเบลล์ที่ยืนยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ตรงหน้า

“เบลล์ จะซักเสื้อรึเปล่า ไม่ซักฉันเทน้ำทิ้งแล้วนะ” เสียงของซันดังออกมาจากห้องน้ำให้เบลล์ได้รีบวิ่งเข้าไป

“ครูจะกินต่อเหรอ” เสียงของซินดังขึ้นมาเมื่อเห็นว่าผมเดินไปหยิบกระป๋องเบียร์ที่ยังไม่ได้เปิดขึ้นมาอีกสองกระป๋อง

“ใช่ ทำไมเหรอ” ผมว่าออกมาพลางเดินเข้าไปฝากกระป๋องเบียร์ไว้กับซินแล้วเดินไปยังห้องน้ำเพื่อดูเด็กทั้งสามคนว่าซักเสื้อนักเรียนของตัวเองเสร็จรึยัง

“แต่ว่านี่มันจะนอนแล้วนะครู ไหนพรุ่งนี้ยังต้องไปโรงเรียนอีก เดี๋ยวครูก็สอนไม่ไหวหรอก” ซินว่าขึ้นพลางเดินตามผมมา

“พรุ่งนี้วันพุธ สอนไม่กี่คาบหรอก”

“ครู เสร็จแล้วครับ” ซันเอ่ยออกมาทันทีพลางยื่นเสื้อทั้งสามตัวให้ผมหลังจากที่ผมโผล่หน้าเข้าไปในห้องน้ำ ผมเลยรับมาแล้วไล่ให้เด็กพวกนั้นไปนอน

“ถ้าหนาวก็ขึ้นมาเอาผ้าห่มบนห้องครูได้นะ ครูจะได้สละผ้าห่มของครูให้”

“ครับผม” เด็กทั้งสามตอบกลับมาหลังจากที่ผมว่าออกมาแล้วเดินขึ้นไปข้างบนพร้อมกับเสื้อนักเรียนที่เปียกไปด้วยน้ำของเด็กทั้งสามคนโดยที่มีซินเดินตามขึ้นมาด้วยหลังจากที่เขายืนคุยกับเพื่อนๆตัวเองเสร็จแล้ว

“หาไม้แขวนให้หน่อย สามอัน” ผมหันไปบอกซินที่กำลังปิดประตูห้องแล้ววางกระป๋องเบียร์ลงบนเตียงในขณะที่ผมกำลังยืนอยู่นอกระเบียงห้องเพื่อที่จะตากผ้าให้กับเด็กๆ

ซินพยักหน้ารับเบาๆเป็นเชิงรับรู้ก่อนที่จะเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบไม้แขวนเสื้อออกมาครบจำนวนตามที่ผมบอก ผมรับมันมาไว้ในมือก่อนที่จะตากเสื้อนั่นทีละตัวโดยที่มีซินยืนมองอยู่ในห้อง

ไม่คิดจะช่วยกันเลยใช่ไหมไอ้เด็กคนนี้!

“ตอนเรียนอยู่มัธยม ครูใส่เสื้อนักเรียนเบอร์อะไรเหรอ” จู่ๆซินก็เอ่ยถามออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผมเลยหันไปมองหน้าซินด้วยความงุนงงแล้วตอบกลับไปก่อนที่จะหันไปตากเสื้อต่อ

“เบอร์สี่สิบสี่มั้งถ้าจำไม่ผิด แล้วนายล่ะ”

“ผมก็เหมือนกันกับเบลล์กับไม้แหละครับ” พอซินพูดจบ ซินก็พยักพเยิดไปทางเสื้อของไม้ที่ผมกำลังตากอยู่ ผมเลยพลิกดูเบอร์เสื้อของไม้

“สี่สิบแปด.. นี่พวกนายยังเป็นคนอยู่รึเปล่า เห็นเบอร์เสื้อแล้วนึกว่าให้ยักษ์ใส่” ผมว่าพลางรีบแขวนเสื้อของไม้ไว้ข้างๆเสื้อของเบลล์ก่อนที่จะหยิบเสื้อของซันมาตากต่อพลางพลิกดูเบอร์เสื้อของซันดูไปด้วย ซันใส่เบอร์สี่สิบสี่เหมือนผมเลยแฮะ

“ไม่ได้ยักษ์ หุ่นแบบนี้แหละหุ่นนายแบบ ครูกับซันนั่นแหละแคระเอง” สิ้นสุดคำพูดของซินก็ทำเอาผมถึงกับมองเขาตาขวางทันที ก่อนที่ผมจะแขวนเสื้อของซันตากไว้แล้วเดินเข้าไปในห้องพลางปิดประตูระเบียงแล้วโถมตัวขึ้นเตียงไปหยิบเบียร์ทันที

“แบบครูนี่แหละ ส่วนสูงมาตราฐานชายไทย” ผมแย้งออกไปพลางเปิดกระป๋องเบียร์แล้วยกขึ้นดื่ม ก่อนที่จะขยับตัวไปในพิงหัวเตียงไว้พร้อมกับจังหวะที่ซินเข้ามาหยิบกระป๋องเบียร์แล้วนั่งข้างผมพอดี

“ก็ครูมันคนไทยแท้หนิเนอะ ไม่เหมือนผม” ซินเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนที่จะเปิดกระป๋องเบียร์แล้วยกขึ้นดื่มเหมือนกัน นี่นะเนี่ยที่ถือขึ้นมาสองกระป๋อง คิดไว้ไม่มีผิดเลยว่าซินต้องดื่มด้วย

“ก็นายมันลูกครึ่งหนิ ตัวใหญ่กว่าก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน”

“แต่ผมชอบคนไทยแท้นะ ตัวเล็กน่ารักดี ไม่เหมือนพวกตะวันตก มีแต่ตัวใหญ่ๆทั้งนั้น” ซินยกดื่มเข้าไปอีกก่อนที่จะหันมามองผม

“อืมม.. ผมชอบคนตัวเล็ก น่ารัก ปากแดง ตาโต ผิวขาวเนียน.. เหมือนครูไง” ซินค่อยๆพูดออกมาช้าๆพลางสบตาผมไว้ พอพูดจบประโยคผมถึงกับหน้าแดงทันที

คนตัวใหญ่กว่าค่อยๆโน้มหน้าลงมาหาผมจนภาพข้างหน้าเบลอไปหมด มือหนาของคนข้างๆก็เลื่อนมาล็อคคางผมไว้ก่อนที่จะกดริมฝีปากล่างของผมให้เผยอออก ทำเอาผมถึงกับช็อคและเกร็งไปทั้งร่าง

เขา.. กำลังจะจูบผม อีกนิดเดียว.. ซินกำลังจะจูบผม..

พรึ่บ!

ผมหันหน้าหนีพลางปัดข้อมือของคนข้างๆออกทันทีที่ได้สติ และพอผมทำแบบนั้นซินดูจะชะงักไปนิดก่อนที่จะยอมถอยออกมาแล้วมองผมโดยไม่ละสายตา

“ขอโทษนะครับครู ผมคงเมาแล้ว ฝันดีนะครับ” ว่าจบซินก็เอื้อมมือไปวางกระป๋องเบียร์ไว้บนโต๊ะหัวเตียงแล้วทรุดตัวลงนอนทันที

ผมเลยทำตามซินแล้วทรุดตัวลงนอนหันหลังให้ซินพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มร่างทั้งร่างไว้แล้วพยายามข่มตาให้หลับหลังจากที่ในหัวเอาแต่ถึงคิดเรื่องฝุ้งซ่านที่เกิดเมื่อกี้นี้

เรื่องที่ซินจะจูบผม..






ThaRat Talk
          งื้อออ ขอโทษนะคะที่หายไปนานมาก พอเปิดเทอมอะไรๆก็เข้ามาเยอะแยะเลยอ่ะเนอะ อะไรๆที่ว่าก็งานก็การบ้านนี่แหละค่ะ มาซะเยอะเชียว รัตน์เชื่อค่ะว่าไม่ใช่แค่รัตน์คนเดียวหรอกที่งานเยอะ ทุกคนก็คงจะงานเยอะเหมือนกันแหละเนอะ :D จริงๆว่าจะมาอัพให้ตั้งหลายวันแล้วล่ะ แต่ลืมมมม งานเยอะด้วยอ่าาา
          สำหรับตอนนี้ก็นะ ครูพายจะคิดถูกหรือคิดผิดที่ให้ซันมาอยู่กับเด็กกลุ่มนี้ แล้วอีกอย่างนึงคือเซอินจะจูบครู? แล้วก็อ้างว่าตัวเองเมาเนี่ยนะ ไม่เชื่อออออ
          อย่าลืมช่วยกันคอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนด้วยน้าาา





ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #65 2222548 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 23:37
    รู้จายยยตัวเงอได้ยังค่ะลูกๆๆ
    #65
    0