[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 12 : ModifyLove11 : New member [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 ต.ค. 59

ModifyLove
11
New member
[Sein Part]





สามอาทิตย์ผ่านไป

“ครูพาย เย็นนี้กินอะไรดี” ผมเอ่ยถามครูพายขึ้นมาทันทีที่ก้าวเท้าเดินเข้ามาในโรงอาหารของโรงเรียนเพื่อที่จะมากินข้าวเช้ากัน ตอนนี้ผมกับครูพายกลับมาคุยกันปกติแล้วครับ แล้วผมก็เรียกชื่อเล่นครูได้เหมือนเมื่อก่อนแล้วด้วย

แล้วเรื่องที่ผมมีอะไรกับครูก็ไม่มีใครรู้เลยด้วย แม้กระทั้งเบลล์กับไม้ที่อยู่บ้านด้วยกัน ผมกับครูสัญญาไว้ว่าจะเก็บไว้เป็นความลับแค่สองคน

ถ้าถามว่าผมทำยังไงถึงให้ครูพายเขาหายงอนน่ะเหรอครับ ตอนแรกครูพายเขาก็กะจะไม่คุยกับผมไง แต่ผมมันเป็นพวกพูดไม่หยุดผมก็เลยชวนครูเขาพูดไปเรื่อยๆ ถึงครูเขาจะไม่ตอบผมก็พูดไปจนครูเขาตอบผมนั่นแหละ

ผมก็รู้เหมือนกันว่าครูพายก็เป็นพวกชอบพูด เว้นแต่ถ้าจะให้เงียบจริงๆก็คือครูเขาใช้ความคิดอยู่ ผมก็เป็นประเภทคล้ายๆครูพายนั่นแหละ จะเงียบก็ต่อเมื่อใช้ความคิดหรือไม่ครูเขาก็บอกให้หยุดพูด แต่ถ้าจะให้หยุดจริงๆคือตอนที่ครูเขาบอกแล้วอารมณ์เสียใส่ผมนะ ถ้าอารมณ์ยังโอเคอยู่แล้วบอกให้หยุดผมก็ไม่หยุดหรอก

ครูพายน่าแกล้งจะตาย

อีกอย่างนึงคือครูเขาหายงอนผมเร็วมาก พอผมถามครูเขาก็บอกว่า ครูเขาต้องรีบติวสอบกลางภาคให้ผมเลยหายงอนเร็วหน่อย เพราะว่าถ้าจะให้มาทำอารมณ์บึ้งตึงใส่ผมแล้วพูดหยาบคายใส่ผมทุกวันครูเขาจะประสาทกินเอา ก็ตามนั้นแหละครับ ผมก็ไม่อยากถามมากหายงอนไวๆนั่นแหละดีแล้ว จะมีก็แต่เรื่องที่ครูพายยังไม่ค่อยให้ผมถึงเนื้อถึงตัวเหมือนเมื่อก่อนนั่นแหละครับ สงสัยจะระแวง

มีอย่างนึงที่ผมแค้นครูมากๆด้วยหลังจากที่ผมสอบกลางภาคเสร็จแล้ว คือวิชาคณิตที่ครูติวให้ผมน่ะ ไม่เหมือนในข้อสอบเลยสักนิด ถ้าผมไม่จำทริคที่ครูบอกผมก็คงทำไม่ได้ พอผมบอกให้เอาข้อสอบมาติวให้ครูเขาก็อ้างว่าจำไม่ได้ โกหกกันชัดๆ

นอกจากวิชาคณิตศาสตร์ครูพายก็ติววิชาอื่นให้ผมเหมือนกันวิชาอื่นนี่ทำได้หมดเลยผ่านทุกวิชา ได้คะแนนเยอะด้วย ยกเว้นวิชาของครูพายเอง ตอนครูเอาข้อสอบกลับไปตรวจที่บ้านนะผมเกือบตายแหนะ เส้นยาแดงผ่าแปดอ่ะครับ เกือบตายคามือครูเป็นผีเฝ้าบ้านครูไปแล้ว

“อย่าเพิ่งถามถึงข้าวเย็นดิ ตอนนี้คิดก่อนว่าข้าวเช้าเราจะกินอะไร” ครูพายเอ่ยออกมาก่อนที่จะยืนมองอาหารจากร้านข้าวราดแกงอยู่สักพักแล้วสั่งกับข้าวก่อนที่จะจ่ายเงินไป

‘ประกาศ คุณครูพิภัช ธนะนันท์ ท่านผู้อำนวยการเรียกไปพบที่ห้องผู้อำนวยการตอนนี้เลยครับ ประกาศ คุณครูพิภัช ธนะนันท์ ท่านผู้อำนวยการเรียกไปพบที่ห้องผู้อำนวยการตอนนี้เลยครับ ด่วนครับ ขอบคุณครับ’

เสียงประกาศจากชุมนุมโสตดังขึ้นมาทันทีครูพายรับเงินถอนมาแล้ว ผมกับครูพายหันไปมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ ก่อนที่คนตัวเล็กกว่าผมจะถอนหายใจออกมาแล้วยื่นจานข้าวของตัวเองให้ผมที่กำลังจะสั่งข้าวต่อจากครู

“ฝากกินหน่อย เดี๋ยวครูไปพบผอ.ก่อน” คนตัวเล็กว่าขึ้นมาพลางมองนาฬิกาข้อมือตัวเองไปด้วย

“ห้ะ ฝากกิน?”

“เออนั่นแหละ ครูไม่มีเวลาแล้ว เดี๋ยวครูค่อยมากินข้าวเช้าตอนคาบว่างเอา นายกินไปเลย ครูเลี้ยง” ครูว่ากับผมแค่นั้นก่อนที่จะเดินออกไปจากโรงอาหารแล้วมุ่งตรงไปยังห้องผู้อำนวยการ

พอครูเดินไปแล้วผมถึงก้มมองจานข้าวที่อยู่ในมือตัวเอง พลางกวาดตามองอาหารที่ครูตั้งใจจะกินในตอนเช้าไปด้วย ฉิบหายแล้วไง.. ใครสั่งให้ครูเขากินคั่วกลิ้งกับกระเพาหมูตอนเช้ากันวะ จำได้ว่าร้านนี้ทำโคตรจะเผ็ดเลยไม่ใช่รึไง

นี่มันแกล้งกันชัดๆ!


@ห้องเรียน

“เซอิน เป็นไรป่าว ฉันเห็นนายเอามือกุมท้องตั้งแต่เดินขึ้นห้องมาและ” เบลล์หันมามองผมที่กำลังนั่งกุมท้องตัวเองอยู่ในคาบโฮมรูมแล้วกำลังรอเผื่อครูพายจะเข้า

ผมจะได้จัดสักฉาดนึง!

“เมื่อเช้ากินของเผ็ดน่ะ” ผมตอบออกไปพลางขมวดคิ้วแน่นพลางหันไปมองเบลล์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม้ที่นั่งคนเดียวก็หันมามองผมก่อนที่จะเอื้อมมือเข้ามาตบหลังผมดังปักหลายครั้ง

“อะไรวะ..”

“มือวิเศษ ตบแล้วหาย” วิเศษพ่อง! ตบแล้วเจ็บหลังเป็นหนักกว่าเดิมอีก! ผมคิดในใจไม่ได้พูดออกไป ไม่ใช่ว่าผมกลัวไม้หรอกครับ แต่ไม้น่ะคนอย่างมันพูดไปก็เท่านั้น ไม่รู้สึกรู้สาอะไรหรอก

“เฮ้ย! ครูพิภัชมาแล้ว!” เสียงจากเพื่อนที่นั่งอยู่หน้าห้องที่คอยเป็นหน่วยสังเกตการเอ่ยขึ้นมาดังทั่วห้อง ก่อนที่ภายในห้องของผมที่เมื่อกี้ยังกะตลาดสดจะเงียบทันทียังกะป่าช้า

แล้วพวกผมที่กำลังคุยกันอยู่ก็หันไปมองยังหน้าห้อง ร่างบางคุ้นเคยที่ผมสัมผัสมาแล้วก็เดินเข้ามาให้ห้องพร้อมกับนักเรียนชายคนนึงที่ใส่เครื่องแบบนักเรียนของโรงเรียนนี้ก็เดินตามครูเขาเข้ามาด้วย

เด็กใหม่เหรอ?

“วันนี้ครูมีเพื่อนใหม่มาให้พวกเธอนะ ถึงเพื่อนจะเพิ่งเข้ามากลางคันครูก็หวังว่าพวกเธอจะช่วยกันดูแลเพื่อนนะ” ครูพายเอ่ยออกมาเท่านี้ก่อนที่จะหันไปบอกนักเรียนชายใส่แว่นที่ตัวเล็กกว่าครูนิดหน่อยให้เอ่ยแนะนำตัวกับเพื่อนๆในห้อง

“เอ่อ.. ชื่อ นายธนภัทร อนุเสรีทรัพย์ ชื่อเล่นชื่อ ซัน มาจากโรงเรียนY ยินดีที่ได้รู้จักนะ” เด็กใหม่ที่ชื่อซันเอ่ยขึ้นมาพร้อมๆกับมองมาที่หลังห้อง แต่ไม่ได้มองพวกผมหรอกครับ ซันมองไปที่กำแพงหลังห้องนู้น

แต่นามสกุล อนุเสรีทรัพย์ นี้มันคุ้นๆแฮะ รู้สึกจะเป็นนามสกุลของตระกูลที่รวยที่สุดในประเทศไทยนะ ถ้าจำไม่ผิด

“เฮ้ย เซอิน นามสกุลนี้มัน..” เบลล์ที่นั่งอยู่ข้างๆผมก็สะกิดผมทันทีที่เบลล์เห็นผมนั่งมองซันไม่ละสายตาไปไหน แล้วถ้าให้เดาเบลล์มันก็คงคิดว่าผมกำลังคิดเรื่องเดียวกันกับมันอยู่ แล้วมันก็เดาถูกครับ

“ใช่ไหม” ผมหันไปตอบเบลล์ก่อนที่มันจะพยักหน้าให้ผมเบาๆ ผมเลยหันไปมองไม้ที่นั่งวาดรูปใส่เศษกระดาษโดยที่ไม่สนใจอะไรเลยแม้กระทั้งตระกูลของคนที่รวยที่สุดเข้ามาอยู่ในห้อง

แค่นี้มันคงไม่สนใจหรอกมั้ง เพราะมันก็รวยเหมือนกัน

“ถ้างั้น.. เซอิน เบลล์ แล้วก็ต้นไม้ ครูฝากซันไว้กับพวกเธอด้วยนะ”

เสียงของครูพายดังขึ้นมาให้พวกผมทั้งสามคนต้องหันกลับไปมอง ผมเห็นครูพายพยักพเยิดไปทางโต๊ะว่างที่อยู่คู่กับโต๊ะของไม้ ให้พวกผมได้รู้ว่านั่นเป็นโต๊ะของซัน ก็ว่าอยู่ว่าขึ้นห้องมาแล้วปกติไม้มันจะนั่งอยู่โดดๆ แต่วันนี้มันกลับมีโต๊ะชุดนึงพ่วงติดมาด้วย

“ไปนั่งได้เลยซัน หลังห้องข้างๆต้นไม้น่ะ” ว่าจบครูพายก็ดันหลังคนตัวเล็กกว่านิดหน่อยให้เดินไปที่หลังห้อง ผมก็มองตามซันที่กำลังเดินเข้ามาก่อนที่จะเดินไปเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงข้างๆไม้

“ต้นไม้ ดูแลเพื่อนใหม่ดีๆอย่าแกล้งเพื่อนล่ะ” ครูพายพูดออกมาพลางจ้องมองไปที่ไม้ให้ไม้ได้เงยหน้าจากเศษกระดาษที่มันเขียนอยู่ขึ้นมาพยักหน้าให้ครูก็ถือว่ามันรับรู้แล้ว

“ต่อไปเรียนวิชาอะไรกัน” ครูละสายตาจากพวกผมไปมองยังห้องหน้าห้องที่นั่งอยู่หน้าห้อง

“วิชาคณิตเพิ่มเติมของครูอนุชาค่ะ” พอหัวหน้าห้องตอบออกไปครูก็พยักหน้าให้กับหัวหน้าห้องเบาๆแล้วพึมพำกับตัวเอง พอผมเห็นว่าครูยืนคุยอยู่กับเด็กนักเรียนโดยที่ไม่มีธุระอะไรแล้วผมเลยลุกออกจากที่นั่งแล้วเดินเข้าไปหาครู

“มีอะไรรึเปล่า” ครูเอ่ยขึ้นมาทันทีที่ผมเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างหน้า

“คราวหลังอย่ากินอะไรเผ็ดๆตอนเช้าอีกนะ ผมปวดท้อง” ว่าจบผมก็ยื่นแซนด์วิชที่ถือติดมือมาด้วยให้ครู ครูทำหน้างงสักพักก่อนที่จะรับแซนด์วิชจากผมมา

“ขอบใจ อ่ะนี่ ครูให้” พอครูรับมาแล้วครูก็หยิบยาแก้ปวดจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตออกมาให้ผม ผมเลยรับมาแล้วต่อยแขนครูไปทีด้วยความหมั่นไส้ เห็นแล้วมันอยากแกล้ง

“เดี๋ยวเถอะเซอิน!” ครูพูดออกมาก่อนที่จะทำท่าต่อยผมคืนแต่ผมเดินหนีออกมาก่อน

เวลาถ้าอยู่กับคนอื่นเยอะๆครูก็จะเรียกผมว่าเซอิน แต่ถ้าอยู่บ้านหรืออยู่ด้วยกันแค่สองคนครูเขาก็เรียกผมว่าซินเหมือนเดิม ถึงแม้มันจะดูยุ่งยากเรื่องมากไปหน่อยแต่มันก็ดีว่าให้ครูเรียกแทนผมว่ามึงเหมือนก่อนหน้านี้อ่ะนะ

“เอ้า ตั้งใจเรียนล่ะ ครูอนุชามาแล้ว” ครูว่าขึ้นมาเมื่อมีใครบางคนเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องแล้วยืนรอให้ครูพายออกมาจากห้องก่อน พอนักเรียนทำความเคารพครูเสร็จแล้วครูก็เลยหันไปมองครูอนุชาแล้วส่งยิ้มให้ก่อนที่จะทักทายกันนิดหน่อยแล้วครูอนุชาก็เข้ามาสอน


พักกลางวัน

“กินไรดี กินไรดี เบื่ออาหารโรงเรียนจัง กินมาจะหกปีแล้ว” เบลล์เอ่ยขึ้นมาหลังจากที่กำลังเดินหาร้านข้าวกินอยู่ ผมกับเบลล์เดินไปด้วยกันครับ ส่วนไม้กับซันค่อยเดินตามพวกผมมา

ถ้าถามว่าซันอยู่กับไม้แล้วเป็นไงน่ะเหรอ ผมรู้สึกเหมือนว่าซันคุยอยู่คนเดียวอ่ะครับ ไม้มันตอบรับแค่เพียงพยักหน้ากับส่ายหน้าแค่สองอย่าง หรือถ้ามีคำตอบที่มันต้องพูดออกมาจริงๆมันก็แค่พูดออกมาห้วนๆแต่ว่าได้ใจความแค่นั้นแหละครับ

ไม้มันจะพูดด้วยก็ต่อเมื่อมันคุยกับคนที่มันสนิทจริงๆน่ะครับ

“ขอโทษครับ ขอทางหน่อย!”

เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าของนักเรียนบางคนวิ่งจากหน้าโรงอาหารเข้ามาแล้ววิ่งแทรกผ่านผู้คนไปด้วยความเร่งรีบ นักเรียนคนนั้นวิ่งตรงมาทางพวกผมที่กำลังเดินกันอยู่ทำให้ผมกับเบลล์ต่างคนต่างเปิดทางให้ทันทีโดยที่ไม่ทันได้คิดว่าสองคนข้างหลังที่เดินตามพวกผมมาจะหลบทันรึเปล่า

ตุ้บ!

เสียงดังมาจากข้างหลังผมกับเบลล์ให้พวกผมสองคนได้หันไปมองว่าเพื่อนๆผมยังอยู่ดีรึเปล่า เพราะไอ้คนที่วิ่งเข้ามาเมื่อกี้ตัวยังกะหมีควาย

พอผมหันไปปุ๊บ ผมถึงกับอมยิ้มออกมาทันที จะอะไรซะอีกล่ะครับก็ไม้มันดึงซันเข้าหาตัวเองทันทีเลยน่ะสิเลยทำให้เพื่อนใหม่ไม่เป็นอะไร ส่วนตอนนี้ไม้มันก็กำลังกอดคนตัวเล็กกว่าไว้หลวมๆ ในขณะที่ซันหลับตาแน่นแล้วกำเสื้อนักเรียนของไม้จนยับไปหมด

“อ้ะ.. ขอบใจนะต้น” พอซันรู้สึกตัวซันเลยรีบผละออกแล้วลูบเสื้อยับๆที่ตัวเองกำไว้แน่นบนอกของไม้เบาๆก่อนที่จะเอ่ยขอโทษออกไป

ผมกับเบลล์จ้องหน้าไม้ทันทีว่ามันจะทำยังไงต่อ ไม้มันมองคนตัวเล็กกว่าด้วยท่าทีนิ่งเฉยอยู่สักพักก่อนที่มันจะพยักหน้าให้เบาๆแล้วเดินไปที่ร้านขายกับข้าวก่อนจะยืนต่อแถวโดยที่มีซันเดินตามไปติดๆ

“อะไรวะไม้! ทำไมให้ซันเรียกว่าต้นเฉยๆอ่ะ ทำไมพวกฉันถึงเรียกไม่ได้บ้างวะ! ไอ้ลำเอียง!” แล้วก็ตามมาด้วยเสียงบ่นตัดพ้อของเบลล์ครับ

แน่นอนว่าไม้มันก็คล้ายๆผมเนี่ยแหละเพื่อนที่โรงเรียนต้องเรียกว่าต้นไม้หรือไม้เท่านั้น ต้นนี่เอาไว้ให้คนในครอบครัวมันเรียกหรือไม่ก็.. คนที่มันหมายตาไว้ แต่ก็น้อยคนแหละครับที่มันจะสนใจคนรอบข้าง นี่คนแรกในรอบสามปีเลยที่มันรู้จักสนใจคนอื่นนอกจากพวกผม

“เอาน่า ก็ดีแล้วไม่ใช่รึไง จะได้รู้ด้วยว่าไม้มันคิดอะไรอยู่” ผมว่าออกไปก่อนที่จะกอดคอเบลล์แล้วพามันไปต่อแถวซื้อข้าว ยืนต่อแถวได้ไม่นานพวกผมก็ซื้อข้าวเสร็จแล้วพากันเดินหาโต๊ะนั่งที่เต็มไปด้วยเด็กนักเรียนที่กำลังนั่งคุยนั่งกินข้าวกันอยู่

“ตามฉันมา” ผมเอ่ยออกไปทันทีที่เห็นใครบางคนถือจานข้าวมาสองใบแล้วเพิ่งจะนั่งลงบนโต๊ะ เพื่อนๆมันก็เดินตามผมมาจนผมเดินมาหยุดอยู่หน้าใครอีกคน คนที่ผมกำลังมองอยู่เงยหน้าขึ้นจากจานข้าวขึ้นมามองพวกผมที่เพิ่งเดินเข้ามาก่อนจะเอ่ยทัก

“อ้าว เซอิน”

“ครูพาย พวกผมขอนั่งด้วยได้ไหม” ผมมองไปยังคนที่กำลังนั่งมองหน้าผมอยู่ ครูพายพยักหน้าให้พวกผมพลางยิ้มให้ก่อนที่จะเลื่อนจานอีกใบที่วางอยู่ข้างหน้าครูไปไว้ข้างตัวก่อนที่ครูจะบอกให้พวกผมนั่ง

“ซัน มานั่งข้างครูก็ได้มา” ครูพายเอ่ยชวนคนตัวเล็กเหมือนกันให้ไปนั่งข้างครูอีกข้าง ซันพยักหน้าตอบรับน้อยๆก่อนที่จะเดินอ้อมหลังครูไปนั่งข้างๆ พวกผมเลยจัดการนั่งประจำที่ผมนั่งกลางตรงข้ามกับครูพาย ไม้นั่งตรงข้ามกับซัน ส่วนเบลล์ก็นั่งตรงข้ามกับจานข้าวของใครบางคน

“ครูพิภัช ตรงนี้ใครนั่งเหรอครับ” แล้วด้วยความขี้สงสัยของเบลล์มันเลยเอ่ยถามออกไปว่าคนที่จะมานั่งตรงข้ามมันคือใคร แต่ครูพายไม่ตอบครับ ครูเขามองไปทางข้างหลังพวกผมแล้วเสียงของเจ้าตัวก็เอ่ยออกมา

“เผลอแป๊บเดียวคนเต็มโต๊ะเลยนะพาย” ครูอนุชาเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำสองแก้วก่อนที่จะนั่งลงข้างๆครูพาย

“น่าพี่ ก็เด็กไม่มีที่นั่ง” แล้วครูพายก็ส่งยิ้มให้ครูอนุชาก่อนที่จะแบมือออกไปข้างหน้าครูที่นั่งอยู่ข้างๆตัวเอง ครูอนุชามองครูพายก่อนที่จะเลิกคิ้วสูง พอคนตัวเล็กกระดิกนิ้วครูอนุชาเลยยิ้มออกมาแล้วหยิบเหรียญสิบใส่มือคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามผม

“ขี้งก”

ผมได้ยินครูอนุชาพึมพำออกมาเบาๆก่อนที่จะก้มหน้าลงมือกินข้าว ตามด้วยพวกผมที่หิวกันจนไส้จะขาดอยู่แล้ว ระหว่างที่กินไปด้วยครูพายก็ชวนคนนู้นพูดทีคนนี้พูดที บอกตรงๆว่าครูเป็นคนพูดเก่งมากเลยครับ ใครพูดเรื่องอะไรก็ไปได้หมด

“ครูครับ พวกผมไปกันก่อนนะ” เบลล์เอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะเอ่ยออกมาเมื่อกินข้าวกันหมดจานแล้ว

“โอเค เดี๋ยวเจอกันบนห้อง” ครูพายตอบรับเบลล์กลับมาแค่นั้นก่อนที่จะหันไปคุยกับครูอนุชาต่อ เจอกันบนห้องเหรอ คาบต่อไปคณิตพื้นฐานนี่หว่า เรียนของครูพายเสร็จก็เลิกเรียนเลย


หลังเลิกเรียน

“นี่.. พวกนายจะไปไหนกันน่ะ มาช่วยเพื่อนทำเวรกันก่อนสิแล้วค่อยไปเล่นบาส ไม่เห็นเหรอว่าขนาดซันที่เข้ามาใหม่ยังทำเวรเลย ไม่อายเพื่อนบ้างรึไง” เสียงของครูพายดังขึ้นมาให้พวกผมสี่คนที่กำลังทำเวรกันอยู่ได้หันไปมอง

ครูพายเขาจัดเวรใหม่น่ะครับ โดยที่แบ่งผู้หญิงกับผู้ชายให้ทำเวรกัน ผู้หญิงจะเริ่มที่วันจันทร์ของเดือนใหม่หลังจากนั้นก็เป็นผู้ชาย สลับกันทำวันเว้นวันไปเรื่อยๆน่ะครับ นับวันเสาร์อาทิตย์ด้วยนะครับ พวกผมก็เลยได้ทำเวรเท่าๆกัน อย่างอาทิตย์นี้วันจันทร์ผู้หญิงเริ่มก่อน อาทิตย์หน้าวันจันทร์ผู้ชายก็เริ่มก่อนบ้าง เพราะฉะนั้นไม่เสียเปรียบทั้งสองฝ่ายครับ

ถ้าถามว่าทำไมครูถึงจัดเวรแบบนี้น่ะเหรอ เพราะพวกผมไม่ยอมทำเวรกันน่ะครับ เมื่อก่อนจะจัดชายหญิงปนกันผู้ชายก็เลยจะชอบโดดเวร รวมถึงพวกผมด้วย ครูพายก็แก้ปัญหาด้วยวิธีนี้ ถ้าผู้ชายไม่มีใครทำเวรเลยก็โดนกันยกห้อง

โหดชะมัดยาด ไม่มีคำว่าละเว้นเลย

“ถ้าพวกผมทำเวรแล้วครูต้องไปเล่นบาสกับพวกผมด้วยนะ พวกผมขาดคนเล่นไปหนึ่งคนอ่ะครู พวกผมไปท้ากับห้องสี่ไว้ ครูไปเล่นกับพวกผมนะ นะครับครู” หนึ่งในเพื่อนห้องผมพูดขึ้นมาในมือก็ถือไม้กวาดเตรียมตัวจะทำเวร แต่กระเป๋าก็สะพายไว้เตรียมจะหนี

“ครูเล่นบาสไม่ค่อยเก่ง” ครูพายกอดอกพูดพลางมองเพื่อนๆผมที่ได้ยินคำตอบจากครูพายแล้วก็วางไม้กวาดลงแล้วเตรียมตัวจะวิ่งออกจากห้อง

“เออๆ! ไปเล่นให้ก็ได้ กลับมาทำเวรก่อนดิวะ!”

“โอเคครับครู ขอบคุณมากครับ นอกจากหน้าตาดีแล้วยังใจดีอีกนะเนี่ย” เพื่อนผมมันเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วกลับมาทำเวรต่อจนเสร็จ ครูพายที่ยืนคุมอยู่ก็เดินเข้ามาหาผม

“ครูต้องไปเล่นบาสให้กับเพื่อนของนายนะ เสร็จกี่โมงไม่รู้ ถ้าเสร็จเมื่อไหร่เดี๋ยวครูโทรหานายอีกทีละกัน” ครูพายว่าออกมาเท่านี้ก่อนที่จะเดินตามเพื่อนของผมไป ผมกับครูพายต่างคนต่างมีเบอร์เหมือนกันครับ ไม่ใช่แค่เบอร์อย่างเดียว ทั้งไลน์ ทั้งเฟซบุ๊คด้วย เอาไว้ติดต่อกันน่ะครับ

ตั้งแต่ที่ครูพายเข้ามาอยู่ที่นี่ ผมก็ยังไม่เคยเห็นครูเล่นกีฬาเลยแฮะ

สิ้นสุดความคิดของผมผมก็เดินไปที่หน้าต่างของห้องก่อนที่จะเปิดออกแล้วนั่งมองคนที่ใส่เครื่องแบบแตกต่างจากนักเรียนกำลังเดินเข้าสนามไป อาคารที่ผมเรียนอยู่หันหลังให้กับสนามบาสครับ เพราะฉะนั้นพวกที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างก็จะเห็นสนามบาสได้ชัดเจน

“เซอิน ทำไรวะ” เบลล์มันเดินเข้ามาหาผมก่อนที่จะนั่งลงข้างหน้าผมแล้วมองไปยังสนาม แต่เบลล์ไม่ได้มาคนเดียวครับ ไม้กับซันก็มาดูด้วย นึกว่าพวกมันจะกลับบ้านไปแล้วซะอีก

แล้วครูพายก็เริ่มเล่นกับเด็กนักเรียน ผมนั่งมองครูพายนั่งเล่นไปนานเท่าไหร่ไม่รู้จนรู้ผลแพ้ชนะ ถ้าถามว่าห้องผมกับห้องสี่ใครชนะน่ะเหรอ บอกได้เต็มปากเต็มคำครับว่าห้องสี่ ถ้าไม่ชนะนี่ผมโคตรจะแปลกใจเลย ก็เพราะห้องสี่ที่พวกมันเล่นด้วยน่ะมันแก๊งนักกีฬาบาสของโรงเรียนเลยนี่หว่า

“โถ่ นึกว่าจะชนะซะอีก จริงๆแล้วครูพิภัชก็ไม่ได้เล่นขี้เหร่เลยนะ ฉันว่าเล่นเก่งกว่าฉันอีก แต่เพื่อนเรานั่นแหละมันกากก็เลยทำให้แพ้” เบลล์ว่าขึ้นมาก่อนที่จะเอื้อมมือไปปิดหน้าต่าง

“ครูพิภัชนี่สอนที่นี่มานานรึยัง” อยู่ๆซันก็เอ่ยขึ้นมาหลังจากที่เงียบไปนาน

“เพิ่งสอนที่นี่ปีแรกน่ะ ครูเขาเรียนจบมาก็สอนที่นี่เลย ก่อนหน้านี้ครูเขากับเซอินก็ไม่ถูกกันด้วยนะ แต่ไปไงมาไงไม่รู้สองคนนี้สนิทกันเฉย” เบลล์อธิบายออกมาพลางเหล่มามองผมด้วยสายตากรุ้มกริ่มพร้อมกับรอยยิ้มยียวน

“เอาเป็นว่ามันมีเหตุผลที่ต้องทำให้ฉันกับครูพายต้องมาสนิทกัน รู้แค่นี้ก็พอ”

“เหตุผลอะไรหนอ ถึงขั้นไปอาศัยบ้านครูเขาเลย”

Rrrrrrrr.

“ครับครู” ผมตอบรับออกไปหลังจากที่กดรับโทรศัพท์ที่โทรเข้ามา สายตาก็มองหาคนที่โทรเข้ามาหาผมไปด้วย แต่ไม่ได้อยู่ในสนามแฮะ หรือว่าจะไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา

“ครูอยู่ใต้อาคาร นายอยู่ไหน”

“ผมอยู่ข้างบน เดี๋ยวผมลงไปนะ” ว่าจบผมก็วางสายไปก่อนที่จะเดินไปหยิบกระเป๋ามาสะพายหลัง แล้วหันไปมองเพื่อนทั้งสามที่กำลังกระซิบกระซาบกันอย่างมีเลศนัย

“คุยไรกัน” ผมเอ่ยออกไปพลางมองพวกมันด้วยใบหน้านิ่งเรียบ

แต่เพื่อนทั้งสามคนกลับทำหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไร เบลล์มันไหวไหล่ให้ผมก่อนที่จะส่งยิ้มพรายมาให้ ไม้มันก็ทำหน้านิ่ง ซันก็ได้แต่ส่ายหน้าให้ผมแล้วยิ้มแห้งๆ ผมเลยมองพวกมันอย่างชั่งใจก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป แต่เดินได้ไม่ถึงไหนคนที่โทรหาผมก็ปรากฎอยู่ตรงหน้าผมซะก่อน

“ครูลืมเก็บของ” ครูปาดหยดน้ำที่เกาะอยู่บนหน้าสวยออกก่อนที่จะเดินไปยังห้องคณิต

น่าจะเพิ่งล้างหน้ามานะ เห็นแว่นมีหยดน้ำเกาะอยู่นิดหน่อยด้วย บอกตรงๆว่าขนาดใส่แว่นยังสวยเลยเวลาที่หน้าครูเปียกน้ำ แล้วถ้าครูไม่ใส่แว่นขึ้นมาล่ะ จะสวยขนาดไหน

เดี๋ยวนะ.. ครูเขาเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอวะ

พอเก็บของเสร็จผมกับครูก็ขับมอเตอร์ไซค์กลับบ้านกัน ซึ่งผมก็ทำหน้าที่เป็นคนขับเหมือนเดิม หมวกกันน็อคที่ผมใส่ก็เป็นหมวกสีขาวที่ครูซื้อให้ ผมขับไปเรื่อยๆก่อนที่จะเหลือบมองกระจกข้างอีกทีเพื่อความแน่ใจ

รู้แล้ว.. ว่าพวกมันสามคนคุยอะไรกัน









ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น