[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 10 : ModifyLove09 : I was caught red handed [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 พ.ย. 59

ModifyLove
09
I was caught red handed
[Sein Part]



สรุป ที่ที่ครูจะพาผมมาก็คือร้านขายหมวกกันน็อค แล้วตอนนี้ผมก็กำลังดูครูยืนเลือกหมวกกันน็อคให้ผมอยู่ครับ ผมมองไปรอบๆร้านอีกทีก่อนที่จะมาหยุดมองคนตัวเล็กกว่าที่กำลังจับหมวกกันน็อคแบบเต็มหน้าสีขาวอยู่ ของครูที่ครูใช้ก็เป็นหมวกกันน็อคแบบเต็มหน้าเหมือนกัน แต่ของครูจะเป็นสีดำ

“ครูไม่ต้องซื้อให้ผมก็ได้มั้ง” ผมเอ่ยออกไปพลางมองครูที่หันมาแล้วถือวิสาสะสวมหมวกกันน็อคลงมาบนหัวผม พอใส่เสร็จก็จับหัวผมพลิกไปมาตามใจชอบก่อนที่จะถอดออก

“ทำไมล่ะ”

“มันเปลืองเงินครูเปล่าๆน่ะสิ” ผมมองคนตัวเล็กกว่าผมที่กำลังวางหมวกกันน็อคที่ให้ผมใส่เมื่อกี้แล้วหันไปเลือกหมวกกันน็อคที่เหลืออย่างมีความสุข รู้สึกว่าอะไรที่ผมพูดไปมันจะไม่ได้เข้าหูครูเขาเลยสักนิด หรือถ้าจะเข้ามันก็เหมือนต้องใช้เวลาในการประมวลผลสักหน่อยกว่าจะตอบกลับมาได้

“น่าๆ ครูอยากซื้อให้” ครูว่าพลางหยิบหมวกอีกใบขึ้นมาแล้วสวมเข้ามาที่หัวผมอีกครั้งก็ที่จะเช็คดูอีกรอบว่ามันเหมาะกับผมรึเปล่า หลังจากนั้นครูก็ถอดออกแล้วเดินไปจ่ายตัง ปล่อยทิ้งผมให้ยืนมองครูด้วยความสงสัยอยู่ที่เดิม

ไปกินอะไรมารึเปล่าวะทำไมวันนี้ใจดีซื้อของให้ผม แถมในปากก็ไม่มีหมาโผล่ออกมาเลยสักตัวเลยตั้งแต่เช้า ชักจะแปลกๆแล้วแฮะ..

“ไปกันเถอะ” ครูเดินกลับมาหาผมหลังจากที่จ่ายเงินเสร็จก่อนที่จะเดินนำผมออกจากร้านไป พอเดินออกมาได้ครูก็หันมาหาผม “หาไรกินที่ห้างกันไหม ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยหนิ”

“แล้วแต่ครูอ่ะครับ” พอผมพูดออกไปแบบนี้ครูเลยตัดสินใจไปที่ห้าง ครูยื่นกุญแจรถมาให้ผมก่อนที่จะเอาหมวกกันน็อคเก็บไว้ในตะกร้าหน้ารถ ผมเลยทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้ครูอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

ผมขับมอเตอร์ไซค์มุ่งตรงไปที่ห้างตามที่ครูบอก ขับไปไม่นานก็ถึงห้างพอจอดรถเสร็จก็ย่างกายเข้าไปในห้างทันที ครูกับผมเลือกกินอาหารจานเดียวกันครับ ต่างคนต่างจ่ายเพราะผมเป็นคนขอ ก็ครูซื้อหมวกกันน็อคให้ผมแล้วหนิแถมยังจะเลี้ยงข้าวผมอีก มันมากเกินไปป่าว

“อ้าว ครูพิภัช เซอิน ทำไมสองคนนี้ถึงมานั่งกินข้าวด้วยกันแบบนี้อ่ะ” แล้วเสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาให้ผมที่กำลังนั่งกินข้าวตรงข้ามกับครูอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองยังต้นเสียง

“เบลล์ ต้นไม้ มาเที่ยวกันเหรอ” ครูพายก็เงยหน้าขึ้นจากอาหารมามองทั้งสองคนที่ผมกำลังมองอยู่ ไอ้สองคนนี้มันไม่รู้หนิหว่าว่าผมเรียนพิเศษกับครู แล้วผมอาศัยอยู่กับครูด้วย ที่พวกมันไม่รู้กันก็เพราะผมไม่ได้บอกเองแหละครับ

“ครับ ผมกับไม้จะมาดูหนังกันน่ะ แล้วทำไมครูกับเซอินถึง..”

“ดูหนังไม่ชวน” แล้วผมก็เอ่ยแทรกขึ้นไปก่อนที่เบลล์มันจะพูดจบประโยค เบลล์กับไม้หันมามองหน้าผมก่อนที่เบลล์จะเบะปากใส่ผม

“ก็ช่วงนี้โทรไปนายไม่รับนี่หว่า เวลาจะชวนไปไหนนายก็ปฏิเสธตลอดจนพวกฉันถอดใจกะว่าจะไม่ชวนนายแล้ว พอมาเที่ยวครั้งนี้พวกฉันเลยไม่ชวนไง” จากที่ตอนแรกผมควรจะน้อยใจและงอนพวกมัน แต่พวกมันกลับย้อนมาหาผมว่าผมเป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกมันน้อยใจ ผมเลยได้แต่นั่งทำหน้านิ่งก่อนที่จะตักข้าวใส่ช้อน

“ดูสิ พูดขนาดนี้แล้วยังไม่คิดจะง้อกันอีก.. อุ้บ!!” พอเบลล์พูดจบประโยคปุ๊บ ผมเลยยื่นมือเข้าไปบีบแก้มมันก่อนที่จะยัดช้อนเข้าไปในปากของมันให้มันได้กินข้าว มันจะได้หุบปากซะ

“เอาสักหน่อยไหมไม้” ไม้ส่ายหัวให้ทีอย่างทันควันด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ไม่ง้อแล้วยังจะมาแกล้งกันอีกนะไอ้เซอิน” เบลล์ว่าขึ้นมาพลางส่งหมัดหลุนๆเข้ามาลงบนต้นแขนผมแบบยั้งแรงไว้

ผมกับเพื่อนๆก็ชอบเล่นชอบแกล้งกันแบบนี้แหละครับ ยิ่งเบลล์เป็นคนขี้เล่นด้วยแล้วมันเลยชอบงอนชอบน้อยใจกับพวกผมถ้าพวกผมทำอะไรแล้วไม่บอกมัน เห็นมันชอบงอนเหมือนตุ๊ดแบบนี้แต่บอกไว้ก่อนเลยนะครับว่ามันน่ะโคตรจะแมนเลย

“ก็นี่ไงง้อแล้ว อุตส่าห์ป้อนข้าวให้กินแล้วยังจะบ่นอีก” ผมบ่นเบลล์ที่ยังยืนทำหน้างอนใส่ผมอยู่ ก่อนที่ผมจะละความสนใจจากเบลล์ไปกินข้าวต่อ ระหว่างที่ผมเคี้ยวข้าวผมเลยหันไปมองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามผมที่กำลังมองผมอยู่ก่อนอยู่แล้ว

“มีไรรึเปล่าครู” พอผมพูดออกไปครูก็ก้มหน้าลงกินข้าวต่อโดยที่ไม่พูดกับผมเลยจนครูกินข้าวหมดจานพร้อมๆกันกับผม

“ครูพิภัช ไปดูหนังด้วยกันไหมครับครู” เบลล์หันไปเอ่ยชวนคนที่กำลังดื่มน้ำอยู่ก่อนที่ครูจะยกหลังมือขึ้นปาดน้ำออกจากริมฝีปากบางนั่น ครูเงยหน้ามองเพื่อนๆที่กำลังยืนค้ำหัวครูอยู่ก่อนที่จะเอ่ยถาม

“หนังเรื่องอะไรล่ะ”

“ยังไม่รู้อ่ะครับเดี๋ยวไปเลือกกันหน้าโรง พอดีไม้มันหิวเลยว่าจะมาหาขนมกินกันก่อนเพราะถ้าให้กินแค่ป๊อปคอร์นอย่างเดียวไม่อยู่ท้องหรอกผมกลัวมันแล่เนื้อผมกิน แล้วก็มาเจอครูกับเซอินนี่แหละ ไปดูด้วยกันนะครู เดี๋ยวเซอินเลี้ยงหนังเอง”

อะไรวะ นั่งอยู่เฉยๆเบลล์ก็ลากเข้าไปยุ่งด้วยซะงั้น แต่ว่าคนอย่างครูนี่คงไม่ให้เด็กเลี้ยงหนังให้หรอกเชื่อดิ ขนาดวันนี้หมวกกันน็อคครูยังซื้อให้ผมเลย

“ตกลง ป่ะ ซื้อขนมให้ต้นไม้กินแล้วไปดูหนังกัน”

โอเคครับ ผมขอถอนคำพูด

ว่าจบครูก็ลุกขึ้นยืนก่อนที่จะเดินกอดคอเพื่อนของผมทั้งสองคนไปหาอะไรกิน ผมเลยได้แต่เดินตามทั้งสามคนไปอย่างช่วยไม่ได้ ผมมันลืมไป ครูเขาชอบดูหนัง อยู่บ้านถ้าว่างเมื่อไหร่ก็หาหนังมาดูตลอด แล้วนี่มีคนเลี้ยงหนังอีกมีเหรอที่ครูจะปฏิเสธ

พอมองครูจากตรงนี้แล้วครูตัวเล็กมากเลยครับ หรือว่าเพราะพวกผมตัวใหญ่ ไม่หรอกมั้งพวกผมก็สูงไล่เลี่ยกัน ประมาณร้อยแปดสิบต้นๆ ผมว่าครูนั่นแหละตัวเล็กเกิน ในความคิดของผมน่ะนะ

“ครู เลี้ยงผมกับไม้หน่อยดิ สามคนรวมกันแค่สองร้อยเอง” แล้วเบลล์มันก็เริ่มหาทางกินของฟรีแล้วครับ ที่บ้านมันก็รวยไม่ได้จนแต่มันขี้งกครับ มันเลยชอบหาโอกาสให้คนอื่นเลี้ยงอยู่บ่อยๆ

“เงินเดือนครูยังไม่ออก ต่างคนต่างจ่ายไปละกัน” ว่าจบครูก็จ่ายเงินเฉพาะของตัวเองแล้วเดินออกมาให้ผมได้ยิ้มสะใจที่ครูทำเสียแผนของเบลล์ เบลล์มันเลยเบะปากมองครูก่อนที่จะหันกลับไปจ่ายเงินเลี้ยงไม้ไปด้วย

“...!?”

ผมชะงักทันทีที่ครูมาหยุดยืนอยู่หน้าผมแล้วยื่นขนมมาจ่อปากผม ผมละสายตาจากขนมที่จ่อปากผมอยู่ไปมองหน้าคนตัวเล็กกว่า ครูเลยพยักพเยิดให้ผมอ้าปาก ผมเลยค่อยๆอ้าปากออกแล้วขนมที่ครูยื่นให้ผมก็เลื่อนเข้ามาอยู่ในปากของผมก่อนที่ครูจะหันกลับไปยืนกินขนมรอเบลล์กับไม้ต่อ

ผมรู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่ครูทำกับผมนะ.. แต่ว่าสงสัยได้แค่ครู่เดียวก็ไม่สงสัยอะไรอีก

ผมหายสงสัยแล้วล่ะเมื่อเห็นว่าครูก็กำลังป้อนขนมให้กับเบลล์บ้างเมื่อมันเข้ามาอ้อนครูให้ทำเหมือนที่ครูทำกับผม แต่ก่อนที่จะป้อนครูก็บ่นมันตามประสาของครูนั่นแหละ

“นายก็ซื้อหนิ จะให้ครูป้อนให้ทำไม” ปากว่าไปอย่างนั้นแต่มือก็ป้อนครับ

“โถ่ครู ที่เซอินครูยังป้อนให้หมอนั่นเลย อย่าคิดว่าผมไม่เห็นนะ เพราะครูมายืนป้อนกันโทงๆแบบนี้คนอื่นเขาหันมามองกันให้พรึ่บ” เหมือนจะจริงอย่างที่เบลล์ว่านะครับ เพราะตอนนี้ทุกคนที่พากันเดินอยู่ในห้างต่างหันมามองพวกเรากันหมดเลย

“ครูก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ไปดูหนังได้แล้ว” ว่าจบครูก็ดึงหูเบลล์ไปที่โซนโรงหนัง ให้ผมกับไม้ที่กำลังยืนมองต้องเดินตามไปทีหลัง

“โอ้ยครู! อย่าดึงดิ มันเจ็บ!” เสียงของเบลล์ดังขึ้นมาระหว่างที่กำลังเดินไปตามทาง

“นี่ครูหรือพ่อวะ” อยู่ๆไม้ก็พูดขึ้นมาพลางหันมามองหน้าผม ผมหันไปมองตอบก่อนที่จะถือวิสาสะหยิบขนมที่อยู่ในมือของไม้มากินแล้วหันกลับไปมองสองคน ผมยกยิ้มขึ้นมานิดหน่อยก่อนที่จะตอบออกไป

“เป็นทั้งครูทั้งพ่อนั่นแหละ”


ตอนนี้พวกเราสี่คนเข้ามาอยู่ในโรงหนังแล้วล่ะครับ ไม้นั่งริมสุดของแถวแล้วตามด้วยผม ครูพาย แล้วก็เบลล์ ถามว่าใครเป็นคนเลือกเหรอ เบลล์กับครูพายเป็นคนเลือกครับ รู้ไหมว่าดูหนังอะไรกัน ผมเห็นหนังแต่ละเรื่องที่ครูเลือกแล้วมันขัดกับรูปร่างหน้าตาครูเขามากเลยครับ

แต่ละเรื่องที่ครูเขาเลือกตอนอยู่หน้าโรงมีแต่หนังโหดๆ ผมเชื่อว่าครูเขาเป็นคนตัดสินกันที่โปสเตอร์หนัง แต่ก็มีแค่หนังบู๊กับหนังเลือดสาดอะไรประมาณนี้แหละครับที่ครูเลือก มีหนังอยู่ไม่กี่ประเภทหรอกที่ครูไม่ปรายตามองมันเลยหนึ่งก็หนังรัก สองก็หนังผี

ส่วนผมกับไม้น่ะเลือกดูหนังผี แต่ทำไมถึงมานั่งดูเรื่องที่ครูพายกับเบลล์เลือกน่ะเหรอ เป่ายิ้งฉุบแพ้น่ะครับ ผมกับไม้เลยต้องตามใจสองคนนั้น

ตอนนี้หนังก็เล่นไปได้ครึ่งเรื่องแล้ว ผมกับไม้นี่แทบกินป๊อปคอร์นกันไม่ลงเลย หนังเลือดสาดซะขนาดนั้นครูกับเบลล์ยังกินลงได้ไงวะ ผมกับไม้หันไปมองหน้ากันก่อนที่จะพากันชวนคุยกันเงียบๆเพื่อไม่ให้ของที่กินไปก่อนหน้านี้พากันออกมาจากปากกับหนังที่ฉายอยู่บนจอ

เพียะ!

“โอ้ยครู!” ผมหันไปมองแล้วครางออกมาเบาๆทันทีที่คนข้างๆผมยื่นมือมาตีเข้าที่แขนของผม

“อยู่ในโรงหนังใครเขาให้คุยกัน ดูหนังสิ ถ้าจะเข้ามาในโรงหนังเพื่อมานั่งคุยกันละก็ออกไปคุยกันนอกโรงนู้น จะเสียตังค์สองร้อยเพื่อมานั่งคุยกันรึไง”

เอาแล้วไงครับ มันกลับมาแล้ว ด่าผมยังกะตอนที่ผมกับเพื่อนนั่งคุยกันในห้องเรียนไม่มีผิด

ผมเลยมุ่นคิ้วให้ครูนิดหน่อยก่อนที่จะชะโงกเข้าไปหาครูแล้วก้มลงกระซิบข้างหูของคนตัวเล็กกว่าเสียงพร่า

“อย่ารุนแรงกันได้ไหม ผมไม่ได้ซาดิสเหมือนครูนะ”

กระซิบเสร็จผมเลยผละออกมาแล้วนั่งมองคนที่นั่งนิ่งไป ปกติครูจะสวนผมกลับมาแล้วด้วยซ้ำแต่ครั้งนี้ไม่สวนกลับมาแฮะ ผมเห็นครูกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกนึงก่อนที่จะยกมือขึ้นมาลูบหูตัวเองเบาๆ หลังจากนั้นครูก็ไม่หันมามองผมอีกเลยครับจนหนังจบเรื่อง

“ครูพิภัชครับ ไปดื่มบ้านผมกันไหม” เบลล์เอ่ยชวนครูขึ้นมาทันทีที่ก้าวเท้าออกมาจากโรงหนัง คนถูกชวนชะงักไปนิดนึงก่อนที่จะเอ่ยถามเบลล์กลับไป

“มีใครไปบ้าง”

“ก็มีผม มีไม้ แล้วก็มีเซอิน ไปดื่มกันเถอะครู ผมรู้นะว่าถึงครูหน้าตาอย่างงี้ครูก็ดื่มเป็นเหมือนกันน่ะ” เบลล์ชี้หน้าครูก่อนที่จะพากันเดินไปตามทางของห้าง

แต่ผมว่าหน้าตาอย่างครูอ่ะไม่ดื่มหรอก ติ๋มๆตุ๊ดๆแบบนี้

“อืม ไปดิ ซื้อกับแกล้มกลับไปด้วยนะ”

โอเค วันนี้ผมจะไม่เดาอะไรล้วงหน้าเกี่ยวกับครูเด็ดขาด เดามันผิดซะหมดทุกอย่างเลยเว้ย!


@บ้านเบลล์

“เหล้าเพียวสามช็อต... ครูไหวไหมเนี่ย” เบลล์พูดขึ้นมาพลางหันไปมองคนตัวเล็กที่กำลังทำตาปรืออยู่ข้างๆผม

ตอนนี้พวกเรากำลังเล่นเกมเศรษฐีวงเหล้ากันอยู่ครับ โดยที่ครูนั่งข้างผมถัดจากครูไปก็เป็นไม้ แล้วก็เบลล์ ถามว่าเล่นกันมานานรึยังน่ะเหรอ เล่นกันมาหลายชั่วโมงแล้วครับ ดื่มกันจนหมดไปหลายกรมแล้วด้วย เล่นวนไปเรื่อยๆจนกว่าจะมีใครคนนึงไปก่อนน่ะครับ ก็มันเหล้า285นี่เนอะพวกผมดื่มกันประจำเลยไม่เมาง่ายๆ แค่มึนหัวนิดหน่อย แต่ว่าคนข้างๆผมนี่สิไม่รู้ว่าจะไหวรึเปล่า

“จัดมา” ครูพายยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆก่อนที่จะส่งแก้วให้ไม้รินเหล้าให้ พอไม้รินให้เสร็จครูก็กระดกดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนที่จะกระดกอีกสองช็อตตามลงไป ถึงจะเป็น285ก็เถอะแต่มันก็285เพียวๆเลยนะเว้ย

ถึงพวกผมจะดื่มกันบ่อยๆแต่ก็ไม่เคยดื่มแบบเพียวๆหรอก เดี๋ยวไปเร็ว

“ครู ผมว่าครูไม่ไหวแล้วล่ะ” ผมยื่นมือเข้าไปประคองครูที่กำลังจะเซไปทางไม้ ครูหันมามองผมตาเยิ้มๆก่อนที่จะดันผมออกแล้วใช้หลังมือเช็ดปากตัวเองที่เหล้าเปื้อนอยู่มุมปากก่อนที่จะเอ่ยออกมาเสียงพร่า

“เล่นต่อ” เชรด! นอกจากตาเยิ้มแล้วเสียงยังแหลมขึ้นด้วย ยังกะผู้หญิงแหนะ! ตอนนี้เหมือนครูจะเริ่มเมาแล้วด้วยครับ เพราะดูจากปฏิกิริยาที่ครูโยกตัวไปตามเสียงเพลงที่พวกผมเปิดคลอไปด้วยระหว่างที่เล่นเกมกัน

“ตาฉัน” ไม้พูดขึ้นมาก่อนที่จะทอยลูกเต๋าลงบนแผ่นกระดาน ลูกเต๋าสองลูกก็ปรากฎตัวเลขออกมาทันที รวมกันแล้วได้สิบเอ็ด เบลล์ที่นั่งอยู่ใกล้ๆเลยขยับตัวเดินให้ไม้แทน

“คนข้างๆข้างขวายกหมดแก้ว” ผมที่นั่งอยู่ใกล้ตัวเดินของไม้เอยออกมาทันทีที่เบลล์หยุดเดิน พวกผมหันไปมองกันเป็นตาเดียวเลยครับ แล้วเหมือนจะรู้ตัวด้วยว่าตัวเองต้องดื่ม

ครูเลยเอื้อมมือเข้าไปคว้าแก้วเหล้าแก้วใหญ่ที่บรรจุเหล้าผสมโซดาขึ้นมาแล้วกระดกรวดเดียวเลย เหล้าที่ครูดื่มไปไหลออกมาตามมุมปากแล้วไหลลงไปเรื่อยๆยันใต้ร่มผ้าให้ผมได้กลืนน้ำลายมอง

เซ็กซี่ว่ะ..


หลังจากนั้นพวกเราก็เล่นกันไปเรื่อยๆครับ จนมีคนๆนึงเมาแล้วหลับไป ไม่ใช่ครูพายครับ แต่เป็นเบลล์ ตอนแรกก็จะนึกว่าเป็นครูพายนะแต่ไม่ใช่ ครูพายอยู่ได้นาน อยู่นานกว่าไม้อีกเพราะตอนนี้ไม้กับครูพายเริ่มจะรวมร่างกันแล้วครับ

รวมร่างในที่นี้หมายถึงเต้นกันจนจะรวมร่างกันแล้วน่ะครับ เวลาไม้เมามันจะเต้นอย่างนี้แหละ แต่ผมคิดว่าอย่างครูพายถ้าครูพายเมาก็ไม่น่าจะเต้นหรอกน่าจะหลับไปเลยมากกว่า ส่วนผมน่ะเหรอ ก็เริ่มเมานิดหน่อยแล้วครับ แต่ยังพอรู้เรื่องอยู่ว่าอะไรเป็นอะไร เพราะผมไม่ได้ดื่มมากเท่าคนอื่น ผมมันเป็นคนดวงดี

ผมคว้าโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาดูนาฬิกาที่บอกเวลาว่าตอนนี้สามทุ่มแล้ว ผมว่าควรจะนอนกันได้แล้วล่ะ ผมลุกเดินไปหาไม้ที่กำลังกอดคอครูพายแล้วกำลังเต้นโยกกันอยู่ พอจับแขนมันเท่านั้นแหละ แม่งทรุดเลยครับ ทรุดลงไปนอนกองอยู่กับเบลล์ ผมเลยเข้าไปคว้าแขนครูไว้ไม่ให้ครูลงไปนอนกองด้วย

“ซิน.. เต้นกัน..”

พอไม่มีไอ้ไม้ให้เกาะครูเลยเข้ามาเกาะผมแทน แล้วเต้นต่อโดยที่ไม่อายผม ครูเขาไม่ได้เต้นยั่วยวนเลยท่าเต้นนี่ก็โคตรจะแมน แล้วครูก็จะโยกไปตามจังหวะเพลงด้วย ผมเลยยืนให้ครูเกาะนิ่งๆโดยที่ผมไม่ได้เต้นอะไรกะว่าจะปล่อยให้ครูหมดแรงไปเองผมถึงจะพาครูไปนอน

“ซิน.. เหนื่อยแล้ว พาไปนอนหน่อย”

ครูหันมาเอาหน้าซบลงข้างไหล่ผม ผมเลยประคองครูเลยขึ้นไปข้างบนแล้วเดินไปที่ห้องนอนไว้สำหรับรับแขก บ้านเบลล์มันใหญ่ครับ เลยมีห้องหลายห้อง หนึ่งในนั้นก็เอาไว้ให้พวกผมที่มานอนข้างบ้านเบลล์ได้นอนค้างคืน

ผมมุ่งตรงไปยังห้องนอนประจำของผม พอเข้าห้องไปได้ผมเลยจับครูนอนบนเตียงดีๆ ถอดแว่นให้แล้ววางไว้ที่โต๊ะหัวเตียงพลางห่มผ้าให้ก่อนที่จะเดินไปยังอีกฝั่งนึงของห้องเพื่อที่จะไปเปิดแอร์

“อื้อ.. ร้อน” ยังไม่ทันทีที่ผมจะได้เดินออกจากเตียงเลยครับ ครูก็ว่าขึ้นมาก่อนที่จะถีบผ้าห่มออกแล้วถอดเสื้อตัวเองออกเผยให้เห็นแผงอกขาวเนียนก่อนที่ครูจะเลื่อนมือไปถอดกางเกงยีนส์ของครูออกด้วย

“เฮ้ยครู! อย่าเพิ่งถอด! เดี๋ยวผมไปเปิดแอร์ให้ อยู่นิ่งๆแล้วอย่าถอดนะ” ผมโผเข้าไปจับมือครูไว้ไม่ให้ครูถอดกางเกงทันที ครูตีมือผมออกก่อนที่จะพูดเสียงดังใส่

“ร้อน!!”

“ก็บอกว่าจะไปเปิดแอร์ให้ไง อย่าถอดกางเกงล่ะเข้าใจป่าว!” ขึ้นเสียงมาผมก็ขึ้นเสียงกลับสิครับ พอผมพูดแบบนั้นกลับไปครูเลยผละมือออกจากกางเกงแล้วหันไปนอนตะแคง พอครูดูสงบลงไปบ้างแล้วผมเลยเดินไปเปิดแอร์ให้ แต่พอเดินกลับมาก็ต้องขมวดคิ้วมองกางเกงยีนส์ขายาวที่กองอยู่บนพื้น พอเลื่อนสายตาขึ้นไปมองเท่านั้นแหละครับ ทั้งร่างกายครูเหลือแต่บ็อกเซอร์!

ผมยืนมองร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียงที่มีเสื้อผ้าแค่ชิ้นเดียวราวถูกมนต์สะกด ก่อนหน้านี้ผมเห็นผู้หญิงแก้ผ้าต่อหน้าเพื่อที่จะมาเซ็กส์กับผมมาก็เยอะนะ แต่ก็สู้คนที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงตอนนี้ไม่ได้

ถึงแม้ว่าร่างกายของคนที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้จะเป็นชายก็ตาม แต่มันก็สามารถทำให้ผมเดินเข้าไปโถมร่างขึ้นคร่อมคนที่กำลังหลับอยู่ได้โดยอัตโนมัติ

ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไร แต่มันก็ไม่สามารถหยุดยั้งการกระทำของผมได้เลยแม้ว่าในหัวผมจะบอกให้ถอยออกมา

สายตาของผมมองไปยังคอระหงก่อนที่จะไล่ลงเรื่อยๆไปยังแผ่นหลังเนียนขาว จนผมอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงขบกัดต้นคอและแผ่นหลังนั่นด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนที่ผมจะเลื่อนมือมาสัมผัสร่างกายของคนใต้ร่างอย่างแผ่วเบาแล้วใช้นิ้วลูบไปตามรอยขบกัดที่ผมทำไว้ก่อนหน้านี้ด้วย

“อื้อ..”

ครูพายครางออกมาจากลำคออย่างแผ่วเบาให้ผมได้ละสายตาจากแผ่นหลังเนียนไปมองที่หน้าครู ผมจับตัวครูให้หันมานอนหงายดีๆก่อนที่จะมองไปที่ยอดอกสีหวาน

ผมยื่นมือเข้าไปแตะเบาๆก่อนที่จะค่อยๆเปลี่ยนเป็นสัมผัสที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนยอดอกสีหวานนั้นชูชันขึ้นสู้มือผม

ชักอยากจะลองของซะแล้วสิ...



----------------------------------------------------------
เนื้อหาส่วนนี้ถูกตัดออก
----------------------------------------------------------



ThaRat Talk
          เอาแล้วววว เซอินอยากลองของ เนื้อหาที่ถูกตัดออกสามารถตามไปอ่านกันได้ในธัญวลัยนะคะ แล้วมาดูกันว่าเซอินจะได้ลองของอย่างที่ตัวเองคิดไว้รึเปล่าเนอะ


ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #54 N3467SA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 22:24
    อยากอ่านนนนTWT
    #54
    0