The Dark Mirror(1Dfanfic)

ตอนที่ 8 : Be feeble

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 มิ.ย. 59

"พี่ไม่รับปากนะเคียว่าจะปิดเซนได้ เคียก็รู้ว่าไอ้เซนรู้จักเราสองคนดี" ตาสีน้ำตาลสวยจ้องไปที่เจ้านายอย่างไม่ปิดบัง เจ้าของผมลอนสวยกับใบหน้าสวยราวกับภาพวาดของเคียร่าแสดงอารมณ์เศร้าออกมาจนสัมผัสได้ เลียมเอามือของเขาไปกุมมือของคนตัวเล็กไว้เบาๆ อย่างทะนุถนอม 
"เคียแค่อยากหายพี่เลียม เคียรู้ว่าลูอีไม่ใช่คนที่ควรยุ่งด้วย แต่เคียแค่อยากหายจากโรคบ้าๆนี่" เลียมกุมมือเล็กๆนั่นแรงขึ้นอีก ดวงตาสีฟ้าใสของเคียร่าเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อขึ้นที่ริมขอบตา ความเจ็บปวดของคนตรงหน้าเหมือนถูกส่งต่อมาให้เขา ความเป็นห่วงที่เขามีให้กับเคียร่าไม่ได้น้อยไปกว่าห่วงตัวเอง ชีวิตเขาไม่มีใครให้ห่วงรอกจากตัวเอง กับเจ้าของน้ำตาหยดแล้วหยดเล่านี้ เคียร่า พาลวิน 
"สัญญากับพี่สิ ถ้ามีอะไรเคียต้องบอกพี่" ใบหน้าสวยสดพยักหน้าแทนคำตอบ  ร่างบางเดินตามผู้ดูแลออกจากร้านกาแฟแบบตัวติดกันแบบทุกที นิ้วเรียวสวยแตะไปที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนอย่างไม่ตั้งใจ สัมผัสจากลูอียังไม่เลือนหายไป เขาขโมยจูบเธออย่างง่ายๆเหมือนเป็นเรื่องเล่นๆ เคียร่านึกเกลียดความไร้เดียงสาของตัวเองที่ไม่เคยปกป้องตัวเองได้  แถมยังปล่อยให้เขาจูบจนเลียมเข้ามาเห็นอีก ระบบประสาทอัตโนวัติของเสียรึไง
"เคียร่า เซนโทรมาหน่ะ ไม่รับหรอ" ปากบางสวยแสดงเสียงตกใจเล็กน้อย ตาสีฟ้าสวยเหลือบไปมองหน้าจอไอโฟนที่วางอยู่บนเบาะรถอย่างร้อยรน หน้าจอแสดงชื่อของเซนออกมาอย่างที่ถูกบอก
"ฮัลโหล พี่เซน" 
(เคียร่า วันนั้นบอกว่าอยากกินเค้กอะไรนะ พี่ผ่านร้านเค้กที่เคียชอบพอดี) เสียงทุ้มๆที่แฝงความนุ่มนวลจากสายโทรเข้าของเซนสร้างความเจ็บปวดให้ใจคนฟังอีกครั้ง เซนจะรู้มั้ยว่าเธอปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นจูบง่ายๆ
"เค้กสตอเบอรี่วานิลา" เสียงหวานๆปรับโทนอารมณ์แล้วตอบกลับไป สายตาอบอุ่นของเลียมมองมาเป็นระยะอย่างเป็นห่วงเจ้านายสาว เคียร่าเก็บอารมณ์ไม่เก่ง เขากับเซนรู้ดี
(อย่าบอกนะว่าเค้กที่กินกับพี่ตอนไปว่ายน้ำอะ ไม่เอาเคียร่า พี่จะซื้ออันอื่นไป อันนั้นหวานเกิน)
"พี่เซนอ่ะ เคียอยากกินอันนั้นจริงๆนะ"
(ไว้วันหลังให้เลียมออกมาซื้อให้ พี่จะซื้อเค้กช็อกโกแล็ต)
"พี่เซนใจร้าย"
เลียมมองเจ้านายสาวที่นั่งหน้ามุ่ยหลังวางสายพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก เรื่องเล่าจากปากบางทำให้เขาคาดการณ์อะไรบางอย่างได้ มั่นใจได้เลยว่าตอนนี้เพื่อนสนิทปากแข็ง แถมบ้าเลือดสุดๆอย่างเซนกำลังกวนประสาทสาวสวยข้างๆเขาเหมือนปกติ ทั้งๆที่รักมากขนาดนั้นแท้ๆ แต่เจ้าเพื่อนตัวดีก็ยังทำตัวกวนประสาทเขาไปทั่ว  เขารู้ดีว่าเซนจะคลั่งขนาดไหนถ้ารู้ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น และเคียร่ากำลังจะทำอะไร การตัดสินใจช่วยเคียร่าเก็บความลับจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้


"มีอะไรให้ช่วยค่ะ" เสียงทักทายร่างสูงโปร่งของเซนจากพนักงานร้านเค้กชื่อดัง เจ้าตัวยิ้มนิดหน่อย แต่กลับทำให้ลูกค้าสาวๆหลายคนหันไปซุบซิบกันใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาหันไปหาสายตาวิบวับพวกนั้นแล้วหันกลับไปยังพนักงานที่ดูจะเขินเขาจนหน้าแดงไปหมด
"ผมอยากได้เค้กสตอเบอรี่วานิลาสองชิ้นครับ" 
"เสียดายจังค่ะเซน เค้กที่คุณสั่งพึ่งหมดไปเมื่อกี๊เอง" เสียงหวานใสของอีกคนดังมาจากด้านหลัง ร่างสูงเพรียวของ จีจี้ ฮาดิด ในตำแหน่งเจ้าของร้านเดินเข้ามาหาร่างสูง ใบหน้าสวยเหมือนนางแบบยิ้มให้เซนอย่างสนิทสนม

Gigi with that cute lil smile:
"งั้นหรอครับ เสียดายจัง" เซนเอามือเกาท้ายทอยอย่างเสียดาย เด็กน้อยที่เขาพึ่งคุยโทรศัพท์ด้วยไปอยากกินมันซะด้วยสิ ถึงเขาจะอยากแกล้งคนตัวเล็กนั่นขนาดไหน แต่เขาก็รักเธอมากกว่าหลายเท่านี่นา
"เดี๋ยวฉันอบให้ใหม่ได้นะ แต่มันคงใช้เวลาหน่อย" จีจี้เลิกคิ้วถามคนตรงหน้าที่อยู่ดีๆก็ทำหน้าเครียดซะอย่างนั้น แต่มันกลับดูดีไปอีกแบบอย่างไม่น่าเชื่อ แค่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงทรงปกติ แต่ร่างสูงตรงหน้ากลับดูดีเหมือนใส่เสื้อผ้าจากคอลเล็คชันใหม่มามากกว่า
"งั้นรบกวนคุณด้วยนะจีจี้ พอดีผมจะซื้อไปให้เคียร่า" ตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว ขายาวๆก้าวไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง ร่างบางของจีจี้ตามมาพร้อมกับกาแฟหอมกรุ่นที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม 
"ทำไมวันนี้มาคนเดียวได้หล่ะคะ ปกติคุณต้องมากับคุณหนูตลอดเลยนี่" คำถามชวนคุยจากสาวสวยตรงหน้าทำให้เซนต้องหันมาจ้องตาคู่สนทนาอย่างช่วยไม่ได้ เขาไม่ใช่คนคุยเก่งหรือรู้จักใครมากนัก การที่เจ้าของร้านที่เป็นถึงสาวสุดฮอตรู้จักเขาก็เป็นเพราะ
คุณหนูพาลวินพาเขามาบ่อยแค่นั้นเอง
"ช่วงนี้ผมมาช่วยงานคุณชายพาลวินครับ  เลยไม่ได้มาด้วยกัน" ปากหยักได้รูปเอ่ยตอบพร้อมกับจิบกาแฟสีเข้มในถ้วยลงคอ กลิ่นหอมละมุนกับกลิ่นจางๆทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นได้เยอะ เจ้าของใบหน้าสวยตรงหน้าชวนเขาคุยต่อไปเรื่อยๆ เขาไม่ได้ตอบอะไรมากนัก ก็อย่างที่รู้กัน เขาไม่ใช่คนคุยเก่งอะไร แถมใจมันยังลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ระยะหลังเขากับเคียร่าได้เจอกันแค่ช่วงดึกๆเท่านั้น คุณชายพาลวินเอ่ยปากขอให้มาทำหน้าที่แทนการ์ดคนเก่าที่ลาออกไป เจ้าของใบหน้าคมรู้ดีว่าคุณชายพาลวินต้องการอะไร เขาไม่อยากให้เคียร่าใกล้ชิดกับคนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า คนที่เป็นเพียงแค่เด็กกำพร้า
"เซนค่ะ เซน คุณโอเครึเปล่า" มือเรียวสวยโบกเล็กๆหน้าดวงตาสีน้ำตาลอ่อนภายใต้แพขนตายาว จีจี้ไม่รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไรถึงได้เหม่อขนาดนี้ เขามักจะสนใจเพียงแค่คุณหนูของเขาเสมอ แม้จะเป็นเธอเขาก็เมินสินะ
"โอเคครับ ขอโทษที เมื่อกี๊คุณว่ายังไงนะ"
"ฉันแค่จะบอกคุณว่าเค้กได้แล้ว นี่ตามที่คุณสั่งไว้ค่ะ" กล่องเค้กอย่างดีถูกเลื่อนมาตรงหน้าร่างสูง เซนยิ้มแห้งๆอย่างขัดเขิน นี่เขาทำตัวไร้มารยาทกับจีจี้อีกครั้งแล้วสินะ
"เฮ้ คนสวย ผมขอนั่งด้วยได้มั้ย" เสียงนุ่มๆของใครอีกคนดังขึ้นมาขัดบทสนทนา เรียวขายาวภายใต้กางเกงทรงดีตามสมัยนิยม ใบหน้าหวานปนเซ็กซี่ที่ทุกคนในเมืองต่างรู้จักเป็นอย่างดีฉีกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร สายตาเกือบทุกคู่ต่างเบนความสนใจไปที่เขาคนนั้น ผู้ชายที่ชื่อว่า แฮรี่สไตส์ล
Such an amazing human being!!He has a big heart and i never loved someone like i love him...:
"พระเจ้า แฮรี่ คุณหายดีตั้งแต่เมื่อไหร่" ร่างสูงโปร่งบอบบางลุกขึ้นแล้วเข้าสวมกอดกับร่างที่สูงกว่าอย่างสนิทสนมดวงตาสีมรกตของเขาเหลือบมาทางเซนเล็กน้อย 
"แฮรี่ นี่คุณมาลิค เป็นการ์ดของพาลวิน"
"ส่วนเซนค่ะ นี่แฮรี่ คุณรู้จักเค้ามั้ยค่ะ หนุ่มฮอตประจำเมืองเลยนะ อ่อ คุณอาจจะรู้จักถ้ารู้ว่าเค้าในฐานะทายาททอมลินสันมากกว่าละมั้ง" เซนยิ้มตอบกลับไปให้เจ้าของรอยยิ้มกว้างที่มองมาอย่างเป็นมิตร และยังไม่ลืมที่จะแจกยิ้มไปให้สาวๆรอบตัวอีกด้วย มือแกร่งกุมเข้าหากันอย่างอัตโนมัติ ชื่อเรียกตระกูลของคนตรงหน้าทำให้ตาสีน้ำตาลสวยสั่นไหวเล็กน้อย แม้ว่าคุณชายพาลวินจะสั่งให้เลิกสืบเรื่องของลูอี ทอมลินสันแล้ว แต่เขาก็ไม่เห็นด้วยมากนัก เขาไม่เชื่อว่าจู่ๆอาการของเคียร่าจะกำเริบจนล้มลงไปแบบนั้น แม้ว่าคนตรงหน้าจะไม่ใช่ลูอี ทอมลินสัน แต่เขาก็คือคนของทอมลินสัน น้องชายของลูอี
"ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณมาลิค ผมแฮรี่" ยือเรียวยาวยื่นมาทักทายเขาตามมารยาท ร่างสูงโปร่งเหมือนนายแบบทรุดลงตรงข้ามกับเขา ใบหน้าสวยเหมือนผู้หญิงมองไปรอบๆร้าน แล้วหันกลับมาหาเจ้าของตาสีน้ำตาลสวยอย่างเป็นมิตร
"จีจี้บอกว่าคุณเป็นบอดี้การ์ดของตระกูลพาลวิน ทำงานให้ใครหรอครับ" เจ้าของตาสีมรกตหาเรื่องผูกสัมพันกับคนตรงหน้า ดูจากท่าทางแล้วคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะคุยกับเขาก่อน การรู้จักคนเยอะมีข้อดีมากกว่าข้อเสียสำหรับคนอย่างแฮรี่ สไตล์ส ยิ่งเขารู้จักคนมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสร้างเครือข่ายของตัวเองได้มากเท่านั้น
"คุณหนูพาลวินครับ เคียร่า พาลวิน" เซนตอบกลับไปเสียงนิ่ง ตาสีน้ำตาลใสจ้องมองไปที่คนตรงหน้าอย่างจับผิด หรือเขาจะคิดมากไปทำไมแฮรี่ต้องมาเกี่ยวเรื่องนี้ด้วยหล่ะ เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของลูอี เขาเป็นเพียงน้องต่างสายเลือดเท่านั้น
"ผมไม่เคยเห็นเธอตามปาร์ตี้เลย รู้มั้ย ว่าเจ้านายคุณขึ้นแท่นสาวสวยหาตัวยากเลยนะ"
"พูดอย่างนี้แปลว่าฉันหาตัวง่ายใช่มั้ยแฮรี่" เสียงใสๆของจีจี้ดังข้นขัดบทสนทนาอีกครั้ง ร่างสูงเอื้อมมือไปหยิบกล่องเค้กแล้วขอตัวออกไป ทิ้งให้เจ้าของตาสีมรกตมองตามไปอย่างเงียบๆ มือเรียวสวยที่มีรอยแผลเป็นจากอุบัติเหตุครั้งที่ผ่านมาประสานเข้าหากัน เสียงหวานเจื้อยแจ้วของสาวสวยตรงหน้าผ่านประสาทสัมผัสไปอย่างไม่ถูกจดจำ ใบหน้าได้รูปสวยมองตามร่างสูงไปจนสุดสายตา แววตาจับผิดที่มองมาที่เขาตอนได้ยินชื่อทอมลินสันยังคงติดตา ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่ทอมลินสันจะไว้ใจได้เลย

"นายจะว่ายน้ำโดยไม่อบอุ่นร่างกายก่อนไม่ได้ไนออล กล้ามเนื้อนายไม่พร้อม" มือหนาดึงแขนเสื้อที่กำลังจะถูกถอดออกจากร่างบอบบางของไนออลให้กลับเข้าไปที่เดิม ทำให้เจ้าตัวหันมาย่นจมูกใส่เขาอย่างน่ารัก เลือดสีแดงเข้มไหลวนขึ้นมาที่ใบหน้าหล่อเหลาของเลียมอย่างช่วยไม่ได้ ร่างสูงรีบเดินหนีไปจากคนตัวเล็กกว่าที่กำลังจัดเสื้อให้เข้าที่แล้ววิ่งตามมาจนจะชนเขาให้ได้
"นายอยากว่ายน้ำด้วยกันมั้ย เราว่ายน้ำก่อนแล้วค่อยติวนะ ได้มั้ย" เลียมหันหน้ามาหาคนถาม จนสันจมูกโด่งๆเกือบจะชนกับผิวขาวใสบนใบหน้าที่น่ารักเหลือเกินนั่น  ร่างสูงรีบยกมือข้นผลักหน้าของคนตัวเล็กออกไป สมองเริ่มประมวลผลถึงเหตุผลที่ไนออลชวนมาติวที่โรงยิม ไม่ใช่เพราะเงียบแล้วจะมีสมาธิ แต่เพราะตัวป่วนนี่ต้องการว่ายน้ำต่างหาก
"ไม่ เดี๋ยวอีกยี่สิบนาทีเคียร่าจะเลิกคลาสแล้ว มีเวลาจำกัด" เลียมยื่นคำขาด เข็มบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือกระดิกตามกันไปเรื่อยๆ  แต่ดูเหมือนคนตัวเล็กกว่าจะไม่ฟัง หมวกที่ครอบผมสีบลอนด์สวยถูกย้ายมาอยู่บนผมสีน้ำตาลเข้มของเขาแทน เลียมกอดอกมองคนตรงหน้าอย่างจริงจัง นี่นับวันไนออลจะยิ่งป่วนเขาไปถึงไหนกัน
"แปปเดียวน่า ขอสิบห้านาที อีกห้านาทีติว วันนี้ไม่ได้ดื่มมา รับรองสมองแล่น" หยดน้ำกระเด็นหลังประโยคตอบกลับโดนแขนเสื้อกล้ามของคนตัวสูงเล็กน้อย ตาสีฟ้าเป็นประกายสดชื่นข้นอีก ร่างสูงที่มองเขาอยู่เงียบๆยอมแพ้แล้วเดินไปนั่งรอที่ริมสระ ริมฝีปากสีแดงเรื่อๆบ่นขมุบขมิบใส่เขา แต่มีหรือเจ้าของตาสีสวยจะสนใจ เขาชอบว่ายน้ำเป็นชีวิตจิตใจ แต่จะให้ว่ายที่บ้านตอนนี้ก็คงไม่เหมาะ อารมณ์ของคุณนายฮอแรนคงยังไม่คงที่ มีคนมานั่งเฝ้าตอนว่ายน้ำนี่มันดีจริงๆ


     เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์วิชาจิตวิทยาทำเอาเจ้าของผมลอนสวยหาวขึ้นอีกทีอย่างช่วยไม่ได้ ยิ่งช่วงที่เธอต้องนั่งเรียนคนเดียวโดยไม่มีการ์ดสองคนอย่างนี้ความง่วงก็ยิ่งถาโถมขึ้นมา หรือเจ้าตัวควรไปบอกพ่อให้คืนการ์ดอีกคนคืนมาดี ทำไมถึงเอาตัวไปทำงานนานขนาดนั้นนะ  มือเรียวยาวแกว่งปากกาเล่นไปเรื่อยอย่างเบื่อๆ รอเวลาให้คลาสเลิกเพื่อจะได้กลับบ้านซะที
"เบื่อมั้ย" เคียร่าหันควับไปยังต้นเสียงที่ดังมาจากแถวๆข้างตัวเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆประจำตัวของใครซักคนที่เธอเคยได้เจอกลับมาวนเวียนอยู่ใต้จมูก ริมฝีปากแดงชุ่มฉ่ำถูกปกปิดด้วยมือเรียวสวยทันทีที่สมองประมวลผลได้ 
"ลูอี คุณมาได้ไง" รอยยิ้มกว้างเกิดข้นบนหน้าของผู้มาใหม่ที่ถือโอกาสทรุดตัวลงที่โต๊ะข้างๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิททำให้ผิวขาวจัดของเขามีออร่าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้  ดวงตาสีฟ้าสวยที่มองมาอย่างสงสัย ระแวง ทำให้ลูอีคิดถึงเหตุการณ์ครั้งเก่าอย่างช่วยไม่ได้ 
สัมผัสจากปากสีสวยนั่นมันดีกว่าที่เขาคิดไว้เยอะทีเดียว ตาสีฟ้าอมเทาสวยมองไปยังอาจารย์หน้าห้องอย่างขออนุญาต แต่เหมือนจะเป็นการบอกให้หันกลับไปซะมากกว่า 
"ก็มาตามตารางเรียนคุณไง ผมเป็นเจ้าของที่นี่ครึ่งนึงนะ อย่าลืมสิ" ปากบางเผยอออกอย่างเหนื่อยใจ นี่เขามันตัวอันตรายจริงๆสินะ สายตาเจ้าเล่ห์นั่นยังคงจ้องมาพร้อมยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้รับมันนัก เคียร่าเบือนหน้าหนีจากมันอย่างช่วยไม่ได้ คนอย่างลูอีน่ากลัวเกินกว่าที่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ อีกอย่างตอนนี้เลียมก็ออกไปกับไนออลซะด้วย 
"ไปกันเถอะเคียร่า ผมไม่มีเวลามากนะ" มอเรียวสวยที่วางบนโต๊ะถูกกุมด้วยมือที่แกร่งกว่า เขากระชับมันแน่นขึ้นอีกที ดวงตาสีฟ้าเทาที่มองมาอย่างจริงใจทำให้เคียร่าเลิกคิ้วขึ้นสูง นี่คนตรงหน้าเธอคิดจะทำอะไรกัน  ร่างบางไม่มีเวลาจะคิดด้วยซ้ำ แรงดึงที่มือทำให้เจ้าของผมสีน้ำตาลลอนสวยเดินตามร่างสูงออกมาอย่างช่วยไม่ได้ กลิ่นหอมติดตัวของลูอียังคงกรุ่นอยู่ตามจมูก แผ่นหลังกว้างๆห่างจากใบหน้าสวยหวานแค่คืบเดียวเท่านั้น 
"เดี๋ยวสิลูอี แล้วหนังสือกับกระเป๋าฉันหล่ะ" แรงต้านเพียงเล็กน้อยจากด้านหลังทำให้ลูอีหยุดดึง ตาคมกริบหันไปมองของที่วางอยู่บนโต๊ะครู่หนึ่งแล้วออกแรงดึงต่ออย่างไม่สนใจอะไร ทำเอาคนตัวเล็กกว่าอ้าปากหวออย่างไม่รู้จะทำยังไง ประตูคลาสเรียนถูกเปิดออกจากด้านนอกอย่างรู้งานจากการ์ดหลายคนของลูอี 
"รอบอกคนของพาลวินคนนึงว่าฉันรับตัวคุณหนูไป ที่เหลือไปกับฉัน" คำสั่งเสียงนิ่งๆแต่ก็มีพลังมากพอที่จะทำให้การ์ดกระจายตัวกันไปตามคำสั่งนั้น เคียร่ามองแผ่นหลังกว้างๆนั้นอีกทีอย่างชั่งใจ เธอจะไว้ใจเขาได้จริงๆหรอ เธอจะออกไปกับผู้ชายตรงหน้าแล้วจะไม่เกิดอะไรไม่ดีขึ้นใช่มั้ย
"เมื่อไหร่จะเลิกกลัวผมซักที" ตาสีฟ้าอมเทาที่มองมาอย่างตั้งใจ กับคำถามที่เจ้าตัวเอ่ยออกมาทำให้ใจของคนตรงหน้ากระตุกแรงอีกที ใบหน้าสวยราวกับผู้หญิงกับตาคมกริบช่วยเสริมให้เขาดูมีพลังเกินกว่าคนปกติหลายเท่าตัว มือหนายังกุมมือเธอไว้ไม่ปล่อย แต่จะให้ตอบว่ายังไง เจ้าของผมลอนยาวก็ไม่รู้ เธอไม่เคยเข้าใกล้คนอื่นขนาดนี้ แค่นั้นเอง
"ฉันแค่ไม่คุ้นกับคุณแค่นั้นเอง ฉัน ไม่ค่อยได้เจอคนซักเท่าไหร่" ปากบางหาคำตอบที่พอจะดูดีที่สุดตอบออกไป แววตาอ่อนโยนในตาคมกริบฉายออกมาเพียงเสี้ยววิ แต่ก็ถูกกลบด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แบบเดิมขึ้นมาแทนที่
"แปลว่าเราต้องทำความคุ้นเคยกันสินะ เริ่มจากอะไรดีหล่ะ จูบได้มั้ย" รอยยิ้มกว้างโชว์ออกมาจากใบหน้าไร้ที่ติอย่างช่วยไม่ได้ ประโยคตอบกลับของเขาทำเอาคู่สนทนาอึ้งไปอีกพักนึง มือเรียวสวยถูกดึงให้เดินตามไปแบบไม่รู้ตัว รอยยิ้มบนใบหน้าของทายาททอมลินสันทำเอาการ์ดหลายคนแอบยิ้มตามอย่างช่วยไม่ได้ หากสามารถยกกล้องมาถ่ายไว้ได้ก็คงจะดี ร่างบางที่เดินตามหลังมาคงเป็นสาเหตของรอยยิ้มกว้างแบบไม่ต้องเดาเลยด้วยซ้ำ
"ไปคฤหาสน์ทอมลินสัน"


#มาแล้ววววววววววววววววว ในที่สุดตอนนี้ก็สามารถมีพาร์ทของทุกคนได้ครบ ขอโทษจริงๆนะค่ะที่อัพช้าตลอดเลย อยากเข็นเรื่องให้ออกมาดีๆ ตอนนี้สับสนไปหมดเลยว่าจะทีมใคร เอาเป็นว่าให้คนอ่านเลือกข้างเองละกันเนาะ ไรท์อยู่ทีมจีจี้ละกัน เกี่ยวมะ มีอะไรพูดคุยกันได้ที่คอมเมนต์นะค่ะ ไปแล้วว เจอกันใหม่ตอนหน้าค่าาาาา


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #17 ป่าสีน้ำเงิน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 02:38
    จะรอนะค้าาา ติดตามๆ
    #17
    1
    • #17-1 1Dcommon(จากตอนที่ 8)
      28 มิถุนายน 2559 / 07:39
      ขอบคุณค่าาาาาาา ได้เมนต์แล้วเดี๋ยวมีแรงฮึดอัพตอนเลย 5555
      #17-1