The Dark Mirror(1Dfanfic)

ตอนที่ 7 : Creammy kiss

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ก.ค. 59

"เคียร่า" เสียงบางเบาแต่ก็ดังพอที่จะทำให้เจ้าตัวได้ยินดังมาจากหมอกหนาใต้พื้นหลังสีดำครึ้มอันน่ากลัว ร่างบางหันไปหาต้นเสียงที่ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน อากาศหนาวเย็นทำให้เธอต้องห่อตัวลงอย่างช่วยไม่ได้ ลมพัดเบาๆแต่กลับเย็นยะเยือกจนน่ากลัว เงาสีดำพาดผ่านฉากสีครึ้มไป ดวงตาสีสวยของเคียร่ากระพริบถี่ขึ้น เงานั่นยังวิ่งไปรอบๆตัวเธอไม่หยุด เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นเต็มใบหน้าขาวซีดที่ตอนนี้แสดงความกลัวออกมาอย่างปิดไม่มิด เคียร่าถอยหลังไปอย่างไร้จุดหมาย เงาสีดำคลืบคลานเข้ามาหาเธอจนเกือบติด ขาเรียวยาวแทบไม่มีแรงจะหนี เมื่อมันเผยใบหน้าอันน่าสยดสยองออกมาทีละน้อย คราบเลือดสีแดงอาบเต็มหนา ดวงตาแดงก่ำที่จ้องมาอย่างอาฆาต เธอหนีมันไม่ได้ ร่างกายแทบจะไม่ขยับอีกแล้ว มือใหญ่น่ากลัวประชิดเข้าที่คออย่างหนักหน่วงจนเจ้าของร่างแทบจะหายใจไม่ออก เริ่มดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมาน น้ำตาหยดเล็กหล่นร่วงลงบนพื้นอย่างช่วยไม่ได้ เธอ เธอ กำลังจะหมดลมหายใจแล้ว
"ไม่เชื่อในพลังของผมรึไง" เสียงแหบปนทุ้มนั้นยังถูกจดจำได้จากคนที่ดิ้นทุรนทุราย น้ำตาที่ไหลอยู่เริ่มทะลักออกมาเรื่อยๆ ได้โปรด ได้โปรดเข้ามาช่วยที เคียร่าเบือนหน้าหนีใบหน้าเละที่อาบเลือดไปทางอื่น มันใกล้เข้ามา และเหมือนจะสูบตัวเธอเข้าไปในอีกไม่นาน ร่างบางดิ้นทุรนทุราย กลัว เธอกลัวเหลือเกิน

"เคีย เคีย ฟังพี่สิเคีย" แรงเขย่าตัวจากใครซักคนปลุกให้ตาสีสวยรับแสงจากภายนอกเข้าไป เปลือกตาปรับความสว่างจนชินตา ร่างสูงโผเข้ากอดคนตัวเล็กไว้อย่างรวดเร็ว เสียงหายใจหอบของคนตัวเล็กยังคงดังอยู่จนค่อยๆเป็นปกติ ตาสีน้ำตาลอ่อนของคนตรงหน้าทำให้เคียร่ารู้สึกปลอดภัย น้ำตาหยดเล็กๆร่วงลงมาอีกครั้ง แก้มเนียนเต็มไปด้วยคราบของหยาดน้ำตา มือของเซนค่อยๆเอื้อมไปปาดมันออกเบาๆ อย่างทะนุถนอม

"แค่ฝันนะ แค่ความฝัน" เขาพร่ำบอกคนตรงหน้าที่ยังหวาดกลัวกับสิ่งที่เห็นมาในฝันอยู่ เขาก็หวาดกลัวไม่ต่างจากคนตัวเล็กกว่าที่อยู่ดีๆ ร่างของคนตรงหน้าก็ดิ้นไปมาอย่างทุรนทุราย น้ำตาใสๆที่หยดออกมาจากเปลือกตาปิดสนิททำให้เขาแทบคลั่ง เขาไม่รู้ว่าเธอเผชิญกับอะไรบ้างในความฝันนั้น มันจะเลวร้ายเกินกว่าที่คนอ่อนแอตรงหน้าจะรับไหวรึเปล่า 
"มันเหมือนจริงเกินไปพี่เซน มันน่ากลัว เคียกลัว" ตาสีฟ้าอ่อนมีแววความกลัวฉายออกมาชัดเจน ผมสีน้ำตาลเข้มถูกลูบเบาๆอย่างปลอบโยน พร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับขึ้นอีก ร่างเล็กๆในอ้อมกอดหลับตาลงอีกครั้ง หากอยู่ในอ้อมกอดนี้ เธอคงปลอดภัย แค่นี้ใจก็สงบลงไปมากแล้ว
"เคียร่า โอเคขึ้นรึเปล่า ดื่มน้ำหน่อยสิ" เสียงทุ้มๆของเลียมที่ดูเป็นห่วงเจ้านายตัวเล็กๆนั่นไม่ต่างกันดังขึ้นหลังเสียงปิดประตู แก้วน้ำถูกส่งไปในมือเรียวบางของคนตัวเล็ก  ริมฝีปากชมพูสวยจิบน้ำเข้าไปช้าๆ ท่ามกลางสายตาเป็นห่วงของการ์ดทั้งสองคน เลียมมองเพื่อนอีกคนอย่างเข้าใจ ร่างสูงนั่งอยู่บนเตียงไม่ห่างจากเคียร่า  ตาสีน้ำตาลคู่นั้นฉายความกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"พี่เลียมพี่เซนไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวคุณพ่อมาเห็นห้องเปิดไฟแล้วสงสัยอีก" ร่างบางสอดร่างเข้าไปใต้ผ้าห่มพร้อมรอยยิ้มเหนื่อยๆ ที่ทำให้อีกสองคนขัดไม่ได้กับคำขอ หากคุณชายพาลวินตื่นขึ้นมาเห็นว่าห้องของลูกสาวเปิดไฟจ้าตอนตีสองคงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ เคียร่าถูกเลี้ยงมาเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยที่ทุกคนพร้อมปกป้องดูแล และเจ้าตัวก็ไม่เคยจะปฏิเสธมัน 

"อย่าเครียดเลยเซน เคียแค่ฝันร้าย" แรงตบที่บ่าเบาๆจากเพื่อนสนิททำให้เซนถอนหายใจออกมาดังๆ เลียมรู้ดีว่าเขากำลังรู้สึกยังไง เขาเป็นห่วงเคียร่า คงอธิบายเป็นคำอื่นไม่ได้จริงๆ ขายาวๆของทั้งสองคนก้าวออกมาจนถึงสนามหน้าบ้าน เก้าอี้สองตัวถูกจับจองโดยการ์ดที่อายุพึ่งจะเกินวัยไฮสคูลมาไม่กี่ปี ทั้งสองคนเหมือนกันตรงที่ว่าไม่เคยรู้ถึงชาติกำเนิดตัวเอง พวกเขาโตมาด้วยกันในบ้านเลี้ยงเด็กหลังเล็กในรัฐหนึ่ง จนได้รู้จักกับคนของตระกูลพาลวิน และได้พบกับ เคียร่า พาลวิน
"เราทำงานนี้มากี่ปีแล้วนะเลียม นานแค่ไหนแล้วที่เรากลายเป็นการ์ดเต็มตัว" คำถามจากคนข้างๆทำให้เลียมวางกระป๋องเบียร์ลงที่โต๊ะ ตาสีอ่อนมองไปยังท้องฟ้าสีครึ้มแล้วคิดคำนวณเวลาออกมาตามที่ถูกถาม
"จะถามว่านายชอบเคียร่ามากี่ปีงี้ละสิเซน" 
"เหอะ อย่ามาเล่นแบบนี้ได้มั้ย แกก็รู้ดีนี่ เคียร่าหน่ะ" เสียงทุ้มๆนั่นหายไป ทิ้งให้คนฟังคิดคำตอบเอาเอง ขนตาแพยาวพาดไปกับขอบตาล่างอย่างช่วยไม่ได้ คนตัวสูงวางกระป๋องเบียร์แล้วเหยียดขาไปตามเก้าอี้ตัวยาว ทิ้งเลียมให้จ้องมองท้องฟ้าต่อไปอย่างเศร้าๆ เจ้าของแพขนตายาวปล่อยใจให้คิดอะไรไปเรื่อยๆ หากเขาไม่ใช่คนของพาลวิน เขาไม่ใช่เด็กกำพร้า หากเขามีครอบครัวที่ธรรมดา เขาคงไม่ปล่อยให้เคียร่า พาลวิน ผู้หญิงที่เขาแอบชอบตั้งแต่เจอกันครั้งแรกต้องเผชิญอะไรอย่างนี้เพียงลำพัง แต่สายตาที่มองมาอย่างดูถูกทุกครั้งของคุณชายพาลวินก็ซ้ำเติมเขาทุกครั้งในเรื่องนี้ เขาเป็นแค่การ์ด เขาไม่มีสิทธิ์จะจับตัวเธอด้วยซ้ำถ้าไม่จำเป็น เซนคิดถงสัมผัสจากปากคนที่คิดถึงที่เขาเคยได้รับ มันช่างหอมหวานและเต็มไปด้วยความรู้สึกดีเหลือเกิน

"นายแน่ใจนะครับว่าจะให้จัดการอย่างนั้นจริงๆ ผมว่ามันเสียงเกินไป" เสียงกล้าๆกลัวๆของชายชุดดำคนหนึ่งกล่าวขึ้นกลางห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ที่มีร่างสูงนั่งอยู่ตรงกลางอย่างน่าเกรงกลัว ตาสีสวยตวัดมามองที่คนแย้งช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่ใครๆก้ต่างยกให้เป็นสิ่งสวยงาม แต่สำหรับคนในห้องนี้ กลับรู้สึกกลัวมันมากกว่า
"แกคิดว่าฉันจะโง่เหมือนเจ้านายคนเก่าแกรึไง" ร่างสูงใหญ่กล่าวขึ้นช้าๆอย่างชัดถ้อยชัดคำ  กลบความเลื่อนไหวในห้องได้จนหมด ดวงตาสีสวยกวาดตามองไปที่คนถามอีกครั้งแล้วดีดนิ้วใส่เบาๆ
"ซัลเดอริกจะทวงทุกอย่างคืน  ด้วยมือของฉัน ฉันจะเอาทุกอย่างของซัลเดอริก รวมถึงทุกอย่างของลูอี ทอมลินสัน"

"เลียม มันยากนะ อธิบายอีกรอบได้มะ" เสียงอ้อนวอนปนหงุดหงิดของหนุ่มสุดฮอตของมหาวิทยาลัยเรียกสาวๆโต๊ะข้างๆหันมามองกันเป็นตาเดียว แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะสนใจแค่ร่างสูงตรงหน้าที่ปั้นหน้าดุใส่ตลอดเวลา ภาษาคณิตศาตร์ที่คนตัวโตพ่นออกมาไม่ได้ทำให้ไนออลเข้าใจวิธีทำโจทย์เลยซักนิด ก็บางทีรอยสักที่แขนเขามันน่าสนใจ เลยแอบสังเกตจนลืมไปนิดหน่อยเอง
"นี่มันรอบที่สองละนะไนออล เมื่อคืนนายไปดื่มมาอีกแล้วใช่มั้ย ถึงหัวช้าแบบนี้เนี่ย"คนตัวเล็กกว่ายิ้มแห้งๆอย่างยอมรับ ถึงจะโดนยึดบัตรเครดิต  ระงับการทำธุรกรรม แต่เขาก็ยังเป็นหนุ่มฮอต ปาร์ตี้ฟรีรอเขาอยู่เพียบนี่นา  ไนออลเกาผมสีบลอนด์แล้วจัดมันให้เข้าทรงอีกที  เลียมอยากเอาปากกาจิ้มแก้มคนข้างๆให้ทะลุไปเลยยิ่งดี นี่เขาดุอยู่ยังยิ้มหน้าตาเฉย
"เอาอีกรอบเดียวนะ ถ้านายยังทำไม่ได้ นายต้องเลิกไปปาร์ตี้ตอนกลางคืน" เลียมแอบอยากยิ้มตอนคนตรงข้ามอ้าปากหวออยู่นานกับข้อเสนอของเขา แต่ไม่ อย่างนี้แหละดีแล้ว ไม่งั้นเขาคงต้องสอนคนเมาค้างอีกหลายวัน ถ้าคนผมบลอนด์ยังไม่ยอมนอนแล้วมาติวอย่างนี้อีก 
"เฮ้ มันยากนะ " แทนที่จะได้พูดจบประโยค คนตาฟ้าก็ต้องอ้าปากค้างอีกรอบเมื่อเสียงทุ้มๆของคนตัวโตกว่าตรงหน้าเริ่มบรรยายเทปภาษาคนิตศาสตร์อีกรอบ มือเล็กๆเลยต้องจับปากกาขึ้นมาจดอีกรอบ นี่ถ้ารู้ว่าใจร้ายขนาดนี้ เขาไม่มานั่งติวด้วยหรอก หน้าตาก็ดูใจดีออก ทำไมต้องใจร้ายกับเขานักด้วยก็ไม่รู้



"นมเย็นปั่นค่ะ คุณเคียร่าจะรับอะไรเพิ่มอีกมั้ยคะ" เจ้าของใบหน้าสวยหวานหันมามองร่างเล็กๆของพนักงานในชุดยูนิฟอร์มของร้านกาแฟพร้อมรอยยิ้มจากการแอบดุสองคนที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปอีกสองสามโต๊ะ ความสงบของเลียมทำอะไรไนออลไม่ได้จริงๆ ไนออลเหมือนแสงแดดที่ทำให้ทุกคนที่อยู่ใกล้สดใสตามไปด้วย ขนาดเลียมที่สงบขนาดนั้นยังมีไหวเลย 
"ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ" เคียร่าก้มหัวกลับให้พนักงานที่ยืนอยู่ ริมฝีปากสีสวยไม่ต่างกับสีของนมในแก้วคาบหลอดอย่างสบายใจ ร้านกาแฟที่ราคาแพงเกินกว่าคนธรรมดาจะเข้าได้สร้างความเป็นส่วนตัวให้เธอพอสมควร  โซนอ่านหนังสือที่ไม่มีกระจกเป็นที่ประจำของคุณหนูพาลวินไปเลยปริยาย แปลกแค่ว่าวันนี้มีคุณหนูของฮอแรนเพิ่มเข้ามาอีกคนแค่นั้นเอง ไม่สิ อีกอย่างที่ไม่เหมือนเดิมคือวันนี้เธอนั่งตรงนี้คนเดียว แต่ปกติจะนั่งกับเซน  ที่ช่วงนี้ติดธุระบ่อยเหลือเกิน
"คุณเคียร่าคะ ขออนุญาตอีกครั้งนะคะ" เค้กชิ้นเล็กที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามถูกยกมาวางบนโต๊ะอย่างเบามือ เจ้าของผมลอนสวยมองที่จานอย่างสงสัย เธอสั่งผิดไปรึเปล่า จำไม่ได้เลยซักนิดว่าสั่งเค้กมาด้วย
"ขอตัวนะค่ะ" เคียร่าอ้าปากค้างเบาๆ นี่เธอกำลังจะแย้งแท้ๆว่าไม่ใช่ของเธอ ทำไมต้องรีบเดินขนาดนั้นก็ไม่รู้ มือเรียวบางหมุนจานเค้กไปมาอย่างช่วยไม่ได้ เอาไงดีหล่ะ หรือเธอควรกินมันไปซะให้หมดเรื่อง แต่ขอบกระดาษสีขาวที่โผล่ออกมาจากใต้จานทำให้มือเรียวบางชะงักอีกครั้ง กระดาษงั้นหรอ ดวงตาสีฟ้าสวยกวาดตามองบนกระดาษแผ่นเล็กพร้อมกับลายมือเรียงตัวสวยอย่างช้าๆอย่างตื่นเต้น คำทักทายจากเขา ลูอี ทอมลินสัน
---- พร้อมรึยัง สำหรับการรักษา-----------
ผมสีน้ำตาลเข้มปลิวไปตามแรงสะบัดหน้าไปมาของเจ้าของที่ดูเหมือนจะพยายามหาเจ้าของกระดาษแผ่นเล็กในมือ ลูอีอยู่ในร้านนี้อย่างนั้นหรอ เขาไปแอบอยู่ตรงไหนกันนะ
"หาใครอยู่หรอครับ" รอยยิ้มบนใบหน้าสมบูรณ์แบบที่ไม่มีใครอาจลืมเด่นอยู่บนหน้าของคนที่เดินเข้ามา ร่างบางตกใจนิดหน่อยที่เจอกับคนที่กำลังตามหา แต่ที่ตกใจที่สุดคงเป็นเพราะร่างสูงโปร่งนั้นเข้ามากระซิบใกล้เกินไปมากกว่า
"เอ่อ สวัสดี" เคียร่าเอาผมไปทัดหูนิดหน่อยแล้วเอียงหน้าออกมาจากคนตาฟ้าเทาอย่างเก้ๆกังๆ รอยยิ้มเบาๆบนหน้าของคนตัวสูงทำให้เคียร่าไม่อยากมองมันมากนัก อะไรกัน นี่จู่ๆเขาจะยิ้มทำไมกัน ใจเต้นไปหมดแล้ว
"การ์ดคุณไม่ระวังเลยนะ มัวแต่เล่นกับแฟนจนปล่อยให้ผมเข้ามาได้เนี่ย" ลูอีกรอกตาไปทางโต๊ะของเลียมกับไนออลที่ดูเหมือนจะเลิกติวไปทะเลาะกันแทนแล้วแต่ก็ยังมีเสียงหัวเราะดังมาเป็นระยะ  ดวงตาสีฟ้าปนเทาหันมาจ้องหน้าเจ้าของผมบลอนด์อีกครั้งอย่างมีเลศนัย อะไรที่ทำให้ลุอีนึกอยากเดินเข้ามาในร้านนี้ตอนกำลังเดินตรวจงานอยู่ก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้เขาคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องแย่เลยแหละ ในเมื่อเดินเข้ามาแล้วเจอคนตรงหน้าแบบนี้
"การ์ดฉันไม่ระวังหรือคุณแอบเข้ามาเนียนเกินไปกันแน่" เสียงตอบโต้เบาๆออกมาจากปากบางสวยที่ไม่ค่อยตอบโต้ใคร เคียร่าเบือนหน้าหนีจากตาคมๆคู่นั้น ทำไมพลังของตาคู่นั้นถึงน่ากลัวอย่างนี้ เวลามองหน้าลูอี เคียร่ารู้สึกเหมือนกำลังโดนดูดพลังจริงๆ
"พึ่งรู้ว่าคุณหนูพาลวินเถียงคนเป็นด้วย" สายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นยังคงมองมาไม่เปลี่ยน ทำเอาเจ้าของผมลอนยาวหันหน้าหนีไปอีก แต่เสียงช้อนกระทบจานเบาๆ ก็เรียกให้ตาคู่สวยหันมามองคนข้างๆอีกครั้ง ร่างสูงในชุดสูทสีดำพร้อมกับนาฬิกาข้อมือเรือนสวยที่ตอนนี้กำลังตักเค้าชิ้นเล็กๆเข้าปากอย่างไม่สนใจใคร แม้กระทั่งเธอ
"มองทำไม หิวหรอ กินมะ" เคียร่ารีบส่ายหัวให้แทนคำตอบ ปากหยักได้รูปของลูอีรับเค้าขนาดเล็กกว่าช้อนเข้าไปทีละคำอย่างไม่รีบร้อน เคียร่าขมวดคิ้วเข้าหากันนิดหน่อยกับท่าทางของคนตรงหน้าที่เหมือนเด็กหิวข้าวมากกว่า เสี้ยวหน้าไร้ที่ตินั่นหันมามองที่เธอแล้วยิ้มๆอย่างไม่น่าไว้ใจ มือเรียวๆใช้ช้อนตักเค้กขึ้นมาพอดีคำแล้วยื่นมาตรงหน้าคนผมยาว
"ผมจะช่วยรักษาคุณเคียร่า ถ้าคุณยอมกินนี่" ตาคมสวยมองไปที่เค้กในช้อนอย่างชิวๆ หน้าหวานเริ่มขมวดคิ้วหนักขึ้นกับข้อเสนอแปลกๆ แต่ร่างบางก็ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ๆช้อนสีเงินที่อยู่ตรงหน้า ความสงสัยกับข้อเสนอแปลกๆหมดลงเมื่ออยู่ดีๆระยะระหว่างปากสีสวยกับช้อนก็ห่างออก กลายเป็นริมฝีปากบางสวยของอีกคนที่ประกบลงมาแทนช้อนที่ควรชินกับริมฝีปากของใบหน้าหวานราวกับตุ๊กตา ตาสีฟ้าอ่อนเบิกโพลงอย่างตกใจ แต่ดูเหมือนอีกคนจะยิ่งชอบใจใหย่ที่ได้แกล้ง แรงบดหนัหน่วงที่ริมฝีปากล่างขยับขึ้นมาประกบอย่างสมบูรณ์แล้วค่อยๆคลายความหนักลง เหลือเพียงความหวาบหวานในช่องท้องกับความอ่อนละมุนบนริมฝีปากสวยที่ถูกปิดผนึกอยู่  ความหอมหวานจากคนตรงหน้าช่างน่าหลงไหลมากพอที่จะทำให้ลูอีถอนปากออกมาแล้วประกบลงไปอีกครั้ง แม้ว่าคนตรงหน้าจะตกใจจนยอมให้เขาจูบง่ายๆ แต่เขาไม่ สติของเขาครบถ้วนดี 
"อยากชิมเค้กหน่อยมั้ย" เสียงกระซิบโดยถอนริมฝีปากออกจากกันนิดหน่อยทำคนผมยาวหน้าแดงขึ้นไปใหญ่ มือเรียวคว้าช้อนที่มีครีมเค้กอยู่ตักเข้าปากแล้วประกบลงไปอีกที รสชาติหวานมันถูกถ่ายทอดผ่านโพรงปากของอีกคนไปอย่างช้าๆ มือเรียวจับท้ายทอยคนผมยาวให้รับครีมจากปากตนไปอย่างนุ่มนวลและชวนให้หลงไหล คราบครีมเลอะบนปากสวยๆของคนตรงหน้าถูกจัดการจากคนตาฟ้าเทาอย่างช่วยไม่ได้ ริมฝีปากบนถูกเช็ดด้วยปากอีกครั้งตามความพอใจของคนทำ ลุอีค่อยๆ ขยับปากตามคราบครีมที่เลอะอยู่ทีละนิด อย่างช้าๆ  จนคราบครีมหมดไปจากริมฝีปากสวยๆนั่น
"อา หมดซะแล้วสิ เสียดายจัง" 


#Talk

สวีดัส สวัสดีตอนใหม่ 5555 หลังจากเงียบหายไปได้เกือบอาทิตย์ อยากไปเคาะบ้านคนอ่านมากๆว่ากลับมาอัพแล้วนะค่ะ 5555 gif สุดท้ายขอย้ำความสวยของแม่นางเคียร่า อีกครั้ง สวยจนได้ผู้ไปหลายคนแล้ว แอบหมั่นไส้ค่ะ ไม่ยอม เดี๋ยวแต่งให้ตายไปเลย เอ๊ะ ไม่ใช่ละ 4555 ใครมีอะไรพูดคุยกันได้นะค่ะในเมนต์เลย อยากอ่านความเห็นคนอ่านบ้าง หรือใครอยากคุยกับไรต์ ในทวิตเตอร์เลยนะค่ะ #เคียร่ามิเรอร์ หรือ @kamon_aong เลยก็ได้ เค้ารออยู่นะะะะ
  

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #16 kamon_eang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 15:59
    เขินหนักมากกกก อะไรคือหลอกล่อแบบร้ายกาจมาก แล้วอะไรคือเลียมไนออลน่ารักขนาดนี้ ต่อม niam ทำงานหนักค่ะ 555
    #16
    1
    • #16-1 1Dcommon(จากตอนที่ 7)
      18 มิถุนายน 2559 / 16:01
      โปรดรักษาต่อม niam ของท่านให้ปกติค่ะ เราจะสาดniam ไปเรื่อยๆ จนคนอ่านรับไม่ไหว เกินขนาดไปในที่สุด 5555
      #16-1
  2. #15 Aunyarat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 01:43
    เคียร่านางสวยจริง ยอมค้าาา เอาไปเลยค่ะลูกสาวว ตอนนี้ฟินอีกแล้วว มดเดินขบวนแล้วค่ะ ขอบคุณที่อัพให้อ่านนะคะ
    #15
    1
    • #15-1 1Dcommon(จากตอนที่ 7)
      18 มิถุนายน 2559 / 09:30
      ขอบคุณที่ยังเข้ามาอ่านนะค่ะะะ เรื่องนี้อัพช้ามาก ขอโทษด้วยนะะะ
      #15-1