The Dark Mirror(1Dfanfic)

ตอนที่ 6 : Help me !!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 มิ.ย. 59

"มันจะอะไรกันนักหนาไนล์ แกช่วยทำตัวให้เหมาะกับเป็นทายาทฮอแรนหน่อยได้มั้ย" เสียงโวยวายกลางคฤหาสน์ทรงยุโรปทำเอาคนงานในบ้านหลบไปอยู่หลังบ้านอย่างรู้งาน ร่างท้วมของคุณนายฮอแรนถือใบผลการเรียนของลูกชายตัวดีไว้เต็มมือ จนบางแผ่นปลิวไปตามแรงสะบัดแล้วหล่นไปตามพื้น แต่ดูเหมือนว่าเสียงโวยวายจะไม่ได้กระตุ้นให้เจ้าของผมบลอนด์กับตาสีฟ้าหายง่วงจากอาการเมาค้างได้มากนัก และนั่นก็ยิ่งทำให้คุณนายโมโหขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า
"ก็แค่ตกสองสามวิชาเอง เดี๋ยวไปแก้ให้" ไนออลตอบส่งๆไป แล้วหยิบกระดาษมาดู นี่ผลล่าสุดของสัปดาห์ที่แล้วสินะ และเหมือนเคย วิชาคำนวณติดเอฟ มันจะอะไรกันหนักหนา 
"นี่บัตรเครดิตแกไนล์ แม่ไปแอบเอามาแล้ว ถ้าเดือนนี้แก้ไม่หมด ไม่ต้องใช้" เจ้าของใบหน้าหล่อน่ารักประจำเมืองยืนนิ่งอยู่กลางบ้าน ตั้งแต่เล็กจนโตไม่มีครั้งไหนที่คุณนายฮอแรนจะทำกับลูกชายสุดรักสุดหวงได้ขนาดนี้ แต่ร่างท้วมกลับเดินไปอย่างไม่หันกลับมาอีก เจ้าของบัตรที่ถูกยึดเลยทำตัวไม่ถูก ไม่มีบัตร ไม่มีตังค์ แล้วเขาจะใช้ชีวิตยังไงงงง ร่างสูงกระฟัดกระเฟียดแล้วผลักของในบ้านระบายอารมณ์ไปสองสามชิ้นแล้วหยิบกุญแจรถคันเก่งออกมา ดีที่ว่ายังมีมันอยู่ แต่ไม่ ไนออลไม่คิดจะเอามันไปขายหรอกนะ เขาหวงคันนี้อยู่พอตัว 

"นายจะเอาค่าจ้างเท่าไหร่ก็ได้นะ แต่ตอนนี้ยังไม่มีนะ คือนายจะได้แน่ๆ แต่หลังแก้เสร็จ จริงๆ" เลียมหันหลังหนีคนผมบลอนด์อีกครั้ง ทำเอาเจ้าของผมสีน้ำตาลยาวหันไปหัวเราะกับการ์ดอีกคนอย่าสนุกสนาน ที่อยู่ดีๆ การ์ดหน้านิ่งอย่างเลียมที่อยู่ในคราบนักศึกษาก็มีเด็กหนุ่มสุดฮอตของมหาวิทยาลัยมาตามตื้ออยู่เป็นครึ่งวัน
"นายมีเงินก็ไปจ้างคนอื่นสิ ไม่มีเพื่อนรึไงห๊ะ" เลียมหันมาถามเหตุผลจากเจ้าของตาฟ้าประกายที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา หนังสือกองโตที่เลียมตั้งใจว่าจะอ่านยังไปไม่ถงไหนก็เพราะคนตัวเล็กกว่าที่มานั่งขอร้องตั้งแต่เช้า ตาสีฟ้าประกายนั่นจ้องมาที่เขาตาแป๋ว มือเล็กยกขึ้นเกาหัวแบบเขินๆ แต่พอเห็นหน้าเข้มๆของคนที่อยากให้ช่วยแล้ว ไนออลก็ตัดสินใจพูดออกมาเบาๆ
"คือตอนนี้ฉันโดนแม่ยึดบัตรเครดิตอะ ไม่มีใครยอมช่วยฟรี" เสียงเบาๆแบบไม่อยากให้ใครได้ยินที่ออกมาจากปากหนุ่มน้อยสุดฮอตของเมืองทำเอาเลียมแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ นี่เหตผลของคนตรงหน้าเพียงเพราะว่าไม่มีเงิน และไม่มีใครช่วยทำงานแก้เกรดเองนะหรอ
"แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยหล่ะ นายเห็นฉันเป็นคนใจดีขนาดนั้นเลยรึไง" เลียมวางหนังสือลงแล้วจ้องตาสีฟ้าใสนั่นกลับไปบ้าง นิสัยช่างสังเกตทำให้เลียมเก็บรายละเอียดใบหน้าของคนอื่นได้ดี จากตรงนี้ เขาจำส่วนต่างๆบนใบหน้าไนออลได้แล้ว ความคิดทุกครั้งที่โผล่มาเวลาจ้องหน้าคนๆนี้ก็หนีไม่พ้น ทำไมน่ารักเหมือนผู้หญิงเลยหล่ะ
"พี่เลียม ช่วยหน่อยเถอะหน่า พ่อไนออลเป็นเพื่อนคุณพ่อนะ ถือว่าช่วยๆกัน" เสียงหวานๆจากคนข้างๆที่ดูเหมือนจะเกิดสงสารไนออลขึ้นมาทำให้เซนถอนหายใจ เขาไม่ชอบหน้าไอ้หนุ่มผมบลอนด์คนนั้น แต่เคียร่าไปช่วยมันซะอย่างงั้นอะ แล้วดูเหมือนว่าจะได้ผล เพราะเลียมหันมามองหน้าเคียร่าแล้วพยักหน้าให้เบาๆ  รอยยิ้มสดใสบนหน้าของเคียร่าทำให้เขาไม่กล้าขัด ได้แต่เอาแขนไปพาดบนไหล่ของคนตัวเล็กไว้ ทำไมต้องไปช่วยมันด้วย
"ฉันจะช่วย แต่ช่วยติวนะ ไม่ใช่ช่วยทำให้" คนตาฟ้าพยักหน้าถี่ๆอย่างดีใจ รอยยิ้มกว้างที่กระชากใจสาวๆมาหลายรายฉายอยู่หน้าเลียมแบบคมชัดเกินไป เจ้าของหน้าขรึมๆเลยก้มลงทำเป็นอ่านหนังสือต่ออีกสองสามบรรทัด
"แล้วนายติดเอฟกี่ตัวไนออล" เคียร่าเอ่ยถามออกไปบ้างไนออลหันมาฟังแล้วนิ่งไป เจ้าของผมบลอนด์เอามือขึ้นมานับแล้วขมวดคิ้วไปด้วย 
"ประมาณหกตัวอะมั้ง" เสียงตอบกลับของคนตรงหน้าทำเอาเลียมเงยหน้ามามองอีกที นี่คนตรงหน้าเขาทำยังไงให้ติดเอฟถึงหกตัวในไม่กี่เทอมเนี่ย ถึงจะรู้มาว่าไนออลเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก่อนอายุจริง แต่เขาไม่น่าจะอยู่เกินปีสามแน่ นี่แปลว่าหนุ่มผมบลอนด์เหมือนตุ๊กตานี่ตกวิชาคำนวณทุกตัวสินะ
"เอ่อ นายคงไม่ถนัดคำนวณเนาะ"
"อย่างงี้ติวไปถึงชาติหน้าก็ไม่เสร็จอะเลียม ปฏิเสธไปเหอะ" 
"เฮ้ ได้ไง ไม่เอานะเลียม นายรับปากแล้ว" คนผมบลอนด์รีบโวยวายใหญ่ เซนกรอกตามองอย่างเหนื่อยๆ เอาคนอย่างงี้มาอยู่ด้วยก็เหนื่อยปล่าวๆ ถ้าไม่ติดว่าคนตัวเล็กกับหน้าหวานๆที่มองมาแบบดุๆนี่ เขาก็ไม่หยุดไล่หรอกนะ
"ฉันไม่ผิดสัญญาหรอก แต่ตอนนี้พวกเราต้องไปกันแล้วเคียร่ามีนัดซ้อมแบด" เลียมเก็บหนังสือใส่กระเป๋าเป้สีดำประจำตัว ไนออลพยักหน้าหงึกๆแล้วมองตามคนตรงหน้าที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หากเขาไปยืนข้างๆคงกลายเป็นว่าตัวเล็กไปเลย เคียร่าหันมาโบกมือให้หน่อยๆ ไนออลรีบโบกมือกลับ แต่เหมือนว่าคนที่หน้าโหดๆนั่น ที่ชื่อเซนจะไม่พอใจเขานะที่โบกมือกลับไป นี่เขาไปแย่งคิวกาแฟมาหรือว่าไง ทำอยู่นั่นแหละ หน้าโหดๆอะ
"บายเลียม อย่าลืมนัดพรุ่งนี้นะะะะ" เลียมหันไปมองคนตัวเล็กเท่าไหล่ที่ตะโกนตามหลังมาอีกที คนตัวเล็กนั่นยังโบกมือมาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าสเน่ห์นั่นมาเหมือนเคย เลียมเบือนหน้าหนีเร็วๆ แล้วเดินตามหลังเคียร่าไป ทำไมเขาจะต้องโบกมือกลับด้วยหล่ะ เด็กนั่นเสียงดังแบบนั้นทำไมกัน ชอบอยู่ในความสนใจของคนอื่นเหลือเกินสินะ ยิ่งมีตำแหน่งเป็๋นลูกชายตระกูลดังอีกนี่นา หน้าตาก็น่ารักซะขนาดนั้น สาวๆคงติดตรึมอยู่แล้ว ว่าแต่เขามาคิดเรื่องนี้ทำไม จะว่างไปแล้ว เลียม เพย์น

"เคียร่า พี่ออกไปรอที่ประตูนะครับ" เจ้าของตาสีอ่อนเอ่ยกับเจ้านายที่เดินนำหน้าเข้าไปในห้องแต่งตัวก่อนแล้ว ใบหน้าหวานๆเหมือนถูกแต่งแต้มมาอย่างดีพยักหน้าหงึกๆ เลียมเดินถอยออกจากห้องอย่างรู้งาน ขายาวๆก้าวไปที่ประตูทางออกไปสนามแบดมินตัน ร่างสูงรู้ดีว่าระบบความปลอดภัยของสนามกีฬานี้ดีพอ มีแต่ลูกค้าระดับสูงเท่านั้นที่เข้ามาที่นี่ได้ 

เคียร่าสวมรองเท้ากีฬาคู่โปรดเข้ากับเท้าเล็กๆที่รองรับเรียวขาสวยภายใต้ชุดกีฬาที่พอดีตัวกับการเล่นกีฬาวันนี้ เจ้าของผมสีน้ำตาลลอนสวยรวบผมไปไว้ข้างหลังผ่านกระจกบานเล็กในลอกเกอร์ กระจกที่มีความสูงไม่มากพอที่เธอจะส่องแล้วเห็นภาพสะท้อนตาตัวเองออกมา  เคียร่าถอดนาฬิกาคู่โปรดลงไปในล็อกเกอร์ พลางคิดถึงคนให้ที่ตอนนี้ต้องกลับไปทำงานให้คุณชายพาลวินก่อน เจ้าของตาสีเฮเซลที่ตอนนี้เคียร่าเองก็ไม่รู้ว่าจะเรียกเขาว่าอะไร เธอรู้เพียงว่าหัวใจของเธอช่างอบอุ่นเหลือเกินเมื่ออยู่ใกล้ๆเขา   ขาเรียวยาวก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวผ่านโซนห้องพักที่ดูจะไม่มีใครอยู่

"ขอโทษนะครับ คุณทำการ์ดหล่นรึเปล่า" เคียร่าหันไปตามเสียงเรียก ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำยื่นบัตรประจำคลับมาให้ มือเรียวสวยเอื้อมไปรับมาพลางกวาดสายตาไปยังเลขประจำบัตร เหตุเพราะคลับนี้ไม่เปิดเผยชื่อสมาชิกในบัตร จะมีเลขประจำตัวเท่านั้น ร่างบางส่ายหน้าเบาๆ เมื่อกวาดสายตาซ้ำแล้วไม่ใช่หมายเลขที่คุ้นเคยเลยซักนิด มือสีขาวเกือบซีดส่งบัตรไปตรงหน้าชายคนนั้นแล้วยิ้มอ่อนๆให้
"ไม่ใช่"
"ของผมเอง" เคียร่าไม่ทันได้พูดจบ เสียงแหบๆที่ปนไปด้วยความหนักแน่นก็ดังขึ้นขัด ร่างบางหันไปหาต้นเสียงที่ยืนอยู่ข้างหลัง ตาสีฟ้าประกายเทาจ้องกลับมาในนัยต์ตาสีอ่อนอย่างไม่ได้ตั้งใจ ลูอีหายใจติดขัด เขาแค่ไม่คิดว่าร่างสูงบางที่คุ้นตาจะเป็นคนที่คาดไว้จริงๆ ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยองค์ประกอบที่ลงตัวทำให้เขาดีใจอยู่ลึกๆที่มีโอกาสได้เจอคนตรงหน้าอีกครั้ง เคียร่าเบือนหน้าหนีจากตาคมสวยนั่น หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว ทำไมแค่ตาคมๆคู่นั้นที่มองมาถงมีอิทธิพลกับร่างกายขนาดนี้
"ขอบคุณนะครับ" ลูอีพูดผ่านไปยังชายกลางคนที่ยืนอยู่หลังคนตัวเล็กกว่า การก้มตัวเล็กน้อยจากคนถูกขอบคุณทำให้ลูอีพยักหน้ากลับไปนิดหน่อย  เขาไม่ได้สนใจคนๆนั้นมากนัก เพราะเจ้าของผมลอนสวยที่ถูกรวบขึ้นไปน่าสนใจกว่า มือเรียวบางของเคียร่ายื่นบัตรสีดำขนาดเล็กมาตรงหน้าเขา ลูอียื่นมือไปหยิบบัตรมาช้าๆ ปลายนิ้วเรียวสัมผัสกันเบาๆ ทำให้เจ้าของผมยาวสวยดึงมืออกมาอย่างทำตัวไม่ถูก 
"ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง เคียร่า" เสียงเรียกชื่อจากคนตรงหน้าทำคนผมยาวใจสั่นไปหมด เคียร่าเงยหน้ามองไปที่ใบหน้าของคนตรงหน้าอีกครั้ง ใช่ เธอมองตาเขาอีกครั้ง และมันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เคียร่าตัดสินใจมองผ่านคนตรงหน้าไปยังกระจกบานใหญ่ที่เธอเลี่ยงไม่มองอยู่ทุกครั้งที่เดินผ่าน แต่ภาพหลอนที่เคยพุ่งเข้ามา กลับว่างเปล่า เงาของผู้หญิงคนหนึ่งสะท้อนออกมาเหมือนเรื่องปกติทั่วไป เขา เขา เป็นใครกันแน่
"ไม่เชื่อในพลังผมรึไง" คนตัวสูงเกร็งข้อมือขึ้นอีกนิด เพ่งจิตแบบนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา แต่พลังที่เข้ามารบกวนอยู่ตอนนี้ก็ไม่ใช่พลังที่จัดการได้ง่าย แต่สายตาท่งๆของคนตรงหน้าก็ทำให้ลูอีจัดการมันได้ง่ายๆ พลังของเขามีไว้ทำให้เธอรู้สึกดีแบบนี้รเปล่านะ ร่างสูงได้แต่หวังไว้อย่างนั้น
"เฮ้ คุณทำได้ยังไงกันนะ ลูอี" เคียร่าโพล่งออกไปอย่างดีใจ เขาทำได้จริงๆ ร่างบางวิ่งไปยังกระจกบานใหญ่อย่างตื่นเต้นจนร่างสูงต้องวิ่งตามไปติดๆ เงาสะท้อนของใบหน้าหวานบนร่างสูงโปร่งที่ยืนเคียงคู่อยู่กับชายหุ่มเจ้าของผมสีเข้มกับใบหน้าสมบูรณ์แบบสร้างเสียงหัวเราะอย่างแปลกใจให้กับเคียร่า นี่เธอยืนอยู่หน้าสิ่งที่เรียกว่ากระจกได้จริงๆแล้วใช่มั้ย
"ดีใจขนาดนั้นเลยรึไง" ร่างสูงเอามือสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วเอ่ยถามคนตัวเล็กข้างๆ ทำไมรอยยิ้มนี่มันดีต่อใจเขาแบบนี้กันนะ เขาจะยิ้มตามอยู่แล้ว
"คุณช่วยฉันได้ใช่มั้ยลูอี ได้โปรด " มือเรียวบางที่แตะลงมาที่มืออีกข้างทำให้ลูอีตกใจเล็กน้อย ร่างบางเย่ามือเขานิดๆอย่างตื่นเต้น ปลายผมสวยปลิวไปด้านหลังตามแรง ปากบางสวยเอ่ยขอร้องร่างสูงข้างหน้าอย่างมีความหวัง ตาสีฟ้าประกายเทามองจ้องมาที่เคียร่านิ่งๆ แต่ไม่ เคียร่าไม่หลบตา แม้ว่าใจจะเต้นแรงขนาดไหน แต่เธอจะปล่อยโอกาสนี้ไปไม่ได้ เขา เขาช่วยเธอได้แน่ๆ
"แน่ใจนะ ว่าอยากให้ผมช่วยจริงๆ"ใบหน้าที่สวยงามตามแบบผู้ชายอังกฤษเคลื่อนเข้ามาใกล้ผิวขาวจัดของเคียร่าอีกนิดแล้วกระซิบเบาๆอย่างชอบใจ ยิ่งเลือดฝาดบนใบหน้าหวานๆนั่นเริ่มขึ้นสียิ่งทำให้ลูอีพอใจขึ้นไปใหญ่ เคียร่ากลืนน้ำลายลงไปเบาๆ เจ้าของแก้มแดงๆอยากมุดหายไปเลยจริงๆ ความร้อนแถบแก้มยืนยันถึงความร้อนในตัวตอนนี้ได้ดี แค่ตอบกลับไป ทำไมถึงไม่กล้ากัน แค่ตอบคนตรงหน้าไป แค่นั้น
"เคียร่า" เสียงเรียกคุ้นหูจากไกลๆ ทำให้ใบหน้าสวยหลบออกมาจากวิถีของดวงตาสีฟ้าสวยนั่น เสียงจากการ์ดคนสนิททำให้ลูอีถอยห่างออกไปเพียงเล็กน้อย แต่สำหรับคนตัวเล็กกว่าจะให้เลียมมาเจอกับคนตัวสูงตรงหน้าไม่ได้เด็ดขาด  ไม่ใช่ว่าเคียร่าจะไม่รู้ถึงการสืบเรื่องคนตรงหน้าจากตระกูลพาลวิน เลียมรู้ไม่ได้ เซนก็รู้ไม่ได้เหมือนกัน 
"ผมต้องไปรึเปล่า" ลูอียักคิ้วถามคนตรงหน้าที่ดูกังวลกับการเข้ามาของใครอีกคน แววตาคู่สวยให้คำตอบได้ดีระดับหนึ่ง ลูอีหมุนตัวช้าๆแล้วเดินห่างออกไป  แต่เสียงเรียกที่แทบจะไม่ได้ยินก็ทำให้คนตาคมยิ้มออกมาอย่างรู้สึกดีสุดๆ 
"ลูอี ฉันแน่ใจ ฉันอยากให้คุณช่วย" เคียร่าตะโกนตามไป ร่างสูงหยุดเดินไป หลังในแจ๊คเก็ตสีเทานิ่งไปชั่วขณะ เธอเดาไม่ออกว่าตอนนี้ใบหน้าของคนๆนั้นจะเป็นยังไง  แต่คนตรงหน้าก็เอี้ยวตัวกลับมาจนมองเห้นริมฝีปากสวยที่คลี่ยิ้มนิดๆ ออกมา
"แล้วผมจะไปหาคุณ" เสียงแหบๆทรงสเน่ห์ทิ้งท้ายไว้ง่ายๆ แล้วเดินเลี้ยวเข้ามุมไป ทิ้งให้เจ้าของตาสีอ่อนหันออกจากกระจกแล้วเอามือทาบอกไว้อย่างร้อนรน คำพูดของเขาเพียงไม่กี่ประโยคทำไมต้องตอบสนองขนาดนี้ด้วย เธอแค่ตื่นเต้นกับเขาเกินไป ตาสีฟ้านั่นชวนให้ลุ่มหลง ไม่ใช่ความอบอุ่นแบบที่เคยเจอ ไม่ใช่แบบที่เคยเจอเลยสักครั้ง

#Talk  เฮลโล่ สวัสดีตอนใหม่ เย้ ในที่สุดไรต์ก็มีเวลามาต่อฟิคแล้ว ตอนนี้ยาวไปหน่อยแต่ก็ตั้งใจเขียนนะค่ะ ใครมีคำติชมอะไรเมนท์ได้เลย อยากให้ทุกคนอ่านแล้วสนุกกก  ขอบคุณสำหรับเมนท์ตอนที่แล้วด้วยนะค่ะ ได้กำลังใจปั่นมากก ขอบคุณค่าาา


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #14 Aunyarat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 23:43
    เลียมไนออล มีความวาย เอ๊ะยังไง 5555 เลือกไม่ถูกเลยเซนกับลีขอสอง ัเคียเก็บให้หมดลูก ขอบคุณที่อัพให้อ่านนะคะ สู้ๆ
    #14
    1
    • #14-1 1Dcommon(จากตอนที่ 6)
      14 มิถุนายน 2559 / 10:28
      ป๊าววววว เค้าแค่ตะมุตะมิกันเฉยๆ 55555 ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่าาาา
      #14-1
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(