The Dark Mirror(1Dfanfic)

ตอนที่ 4 : All of you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มิ.ย. 59

"นายแน่ใจนะเลียม ว่ามันไม่มีข้อมูลจริงๆ" เลียมพยักหน้าให้เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างเครียดๆ ในมือของเขามีประวัติของตระกูลทอมลินสันเท่าที่หาได้ แต่ก็มีแค่ประวัติผิวเผินของครอบครัวเท่านั้น 
"นายก็เห็นแล้วนี่ ท่านบอกว่าตระกูลทอมลินสันคุมรัฐบาลได้นานแล้ว เลยไม่มีใครอยากยุ่งด้วยเท่าไหร่" เลียมอธิบายข้อมูลที่ได้จากเจ้านายใหญ่อย่างคุณชายพาลวินเกี่ยวกับตระกูลทอมลินสัน ทำเอาใบหน้าของเซนเคร่งเครียดขึ้นไปอีก ดูเหมือนว่า เขาจะไม่สามารถตามรอยคนๆนั้นได้นอกจากรูปภาพจากกล้องวงจรปิดกับนามสกุลดังนี่สินะ
"อย่าพ่งเครียด เพราะมันมีมากกว่านั้นอีก ตอนนี้ทอมลินสันเป็นหุ้นส่วนกับพาลวินแล้ว พึ่งเซ็นสัญญาเมื่อวาน" เซนหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทอีกทีอย่างไม่อยากจะเชื่อ อะไรมันจะเกี่ยวข้องกันขนาดนี้ เอกสารสองสามแผ่นถูกส่งเข้ามาในมือ เซนกวาดตามองผ่านๆ อย่างรีบร้อน นี่เป็นเอกสารแสดงสถานะทางการบริหารของคาลวิน คอปเปอร์เรชันที่มีผู้จัดการเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง และมันจะไม่น่าสนใจถ้าไม่ใช่ ลูอี ทอมลินสัน
"ลูอี ทอมลินสัน เป็นลูกชายคนโตของตระกูลนั้น  เช็คแล้ว คนๆเดียวกันแน่นอน"
"นายไปเช็คอีกคนเลียม บางทีอาจจะเป็นคนตระกูลนั้นอีกก็ได้" เลียมพยักหน้าแล้วเดินออกมาก่อน ร่างสูงๆของเซนทรุดตัวนั่งลงบนเตียง ใครก็รู้ว่าเรื่องนี้ผิดปกติเกินไป เขาแค่อยากดูแลเจ้านายคนนี้ให้ดีที่สุด ทำไมเธอต้องเจอเรื่องแบบนี้ทั้งๆที่ไม่เคยทำร้ายใครด้วยซ้ำ
"ป้าครับ เคียร่าหล่ะ" เซนเอ่ยถามแม่บ้านสองสามคนที่วุ่นอยู่กับการทำความสะอาดห้องนอนขนาดใหญ่ของคุณหนูของบ้าน ตาสีสวยกวาดตามองไปรอบๆอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าคุณหนูของเขาจะออกไปข้างนอกซะแล้ว
"อยู่หลังบ้านหน่ะ เห็นว่าอยากเดินเล่น" เซนพยักหน้าขอบคุณคำตอบนิดหน่อย ขายาวในกางเกงยีนส์สีเข้มเดินตรงไปที่บริเวณหลัคฤหาสน์พาลวิน แต่ก็เหลือบมองรถสองสามคันหน้าบ้านที่เคลื่อนออกไป 
"มุมตรงนั้นแสงสะท้อนง่ายนะ ขยับมานี่มา" ใบหน้าสวยหวานเงยขึ้นมองเจ้าของเสียงนุ่มๆที่เธอรู้ดีว่าเป็นใคร มือใหญ่ๆนั่นหยิบแล็ปท็อบที่วางอยู่ตรงหน้าเธอไห้หันไปอีกทาง ทำให้เคียร่าต้องย้ายมานั่งอีกทิศอย่างช่วยไม่ได้
"ดูแลฉันนี่มันน่าเบื่อเนาะ ว่ามะ" เคียร่ามองใบหน้าหล่อเหลานั่นแล้วพูดขึ้น คนข้างๆเอาความอดทนที่ไหนมานักหนากับการต้องคอยปกป้องเธอจากเงาสะท้อนตาตัวเองกันนะ 
"ใช่ เพราะฉะนั้นก็รีบๆหายได้แล้ว" มือใหญ่ๆเอื้อมมาจัดผมลอนสีน้ำตาลให้เข้าที่อย่างเคยชิน ใบหน้าสวยจัดหันมายิ้มให้ตามเคย เธอรู้ว่าการ์ดปากร้ายอย่างเซนไม่เคยพูดอะไรดีๆกับเขาอยู่แล้ว มือเรียวยาวคลิกปิดหน้าจอที่ค้างไว้ แล้วหันไปนั่งคุยกับคนที่พึ่งมาใหม่ 
"พี่เซน พี่ได้สืบเรื่องผู้ชายที่ทำให้ฉันเห็นภาพหลอนวันนั้นรึเปล่า"  เคียร่าจ้องหน้าคมนั้นอย่างจริงจัง  บางทีการที่เว็บค้นหาไม่มีข้อมูลของเขาอาจจะเป็นเรื่องปกติ เขาอาจไม่ใช่คนดัง แต่เธอเชื่อว่าเซนต้องตามไปจัดการอะไรบางอย่างกับเขา บางทีเซนอาจให้คำตอบกับเคียร่าได้ ว่าลูอี ทอมลินสันเป็นใคร
"สืบสิ ทำไมหล่ะ " เคียร่าส่ายหน้าแทนคำตอบ ขืนเซนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่แค่เธอจะถูกตามทุกฝีก้าวแม้จะอยู่ในบ้าน แต่เธออาจไม่มีโอกาสจะเจอเขาอีก  เจ้าของผมลอนสวยเพียงแค่หวังว่าอาการของเธออาจจะหายขาดก็ได้ บางทีเขาอาจมีวิธี แม้จะมีโอกาสแค่ไหน เธอก็พร้อมจะเสี่ยง คนตรงหน้าจะดีใจขนาดไหนถ้าเธอหายดี 
" ก็แค่ถามเฉยๆ ทำหน้าดุทำไม่เล่า ตีนกาขึ้นหมดแล้ว" เคียร่าเอานิ้วจิ้มแก้มของคนตรงหน้าอย่างสนุกมือ แล้วมันก็ได้ผลตามที่คาดไว้ หน้าคมเผยรอยยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เซนเอานิ้วจิ้มหน้าผากเด็กน้อยตรงหน้าอย่างหมั่นเขี้ยว เขาอยากจะจับเคียร่ามากอดให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมชอบยั่วกันนัก
"ว่าแต่พี่เลียมไปไหนอะ วันนี้มีนัดไปกินข้าวด้วยกันนี่"เคียร่ามองซ้ายขวาเผื่อว่าจะเจอร่างสูงที่คุ้นตา แต่ก็เจอแค่คนตรงหน้า นี่เธอไม่เจอเลียมมากี่วันแล้ว เดี๋ยวก็หักเงินเดือนซะเลย 
"ไปสืบคนที่มานั่งกับเคียในคลาส"


"โอ้ยยยย อะไรหนักหนาวะเนี่ย" เลียมสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อคนตรงหน้าที่เขากำลังจ้องอยู่ลุกขึ้นมาโวยวาย กระดาษหลายแผ่นที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าคนผมบลอนด์ปลิวว่อนไปหมด บรรณารักษ์ประจำห้องสมุดปรายตามามองเจ้าของเสียงโวยวายแต่ก็ไม่เข้ามาต่อว่าอะไร เลียมหัวเราะในใจอย่างเงียบๆ นี่สินะ ที่เค้าเรียกว่าอำนาจ 
ฟิ้ววววว เลียมเอามือไปรับกระดาษแผ่นหนึ่งที่ปลิวมาและกำลังจะตกลงบนพื้นข้างหน้าเขา มือหนาวางหนังสือที่แกล้งเอามาอ่านลงแล้วหยิบกระดาษขึ้นมาดูแทน ดูเหมือนว่าจะเป็นข้อสอบแก้ตัวของวิชาคำนวณ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของมันจะทำไม่ได้เลยซักข้อสินะ ถึงมีแต่รอยขีดไปมา แต่ไม่มีตัวเลขเลยซักตัว
     เลียมหยิบปากกาในกระเป๋าเป้ออกมาแล้วค่อยๆนั่งทำโจทย์ในกระดาษ มือหนาประสานงานกับตาสีน้ำตาลอ่อนอย่างดี ความรู้เบสิกสำหรับเจ้าของรางวัลการแข่งขันคนิตศาสตร์ทำให้โจทย์ในกระดาษไม่เป็นปัญหาสำหรับเขามากนัก ปากกาจรดวิธีคิดของแต่ละข้อลงไปอย่างชำนาญ โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาอีกคู่หนึ่งจ้องมาตั้งแต่เมื่อไหร่
"เฮ้  นายต้องการอะไรหน่ะ มาทำข้อสอบให้ฉันทำไม" เลียมปล่อยปากกาลงจนมันร่วงลงไปที่พื้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนจ้องมาที่เขาอย่างสนใจ รอยยิ้มภายใต้เหล็กดัดฟันนั่นดูดีจนทำให้สาวๆโต๊ะข้างๆหันมามอง แถมเจ้าตัวยังก้มลงไปเก็บปากกามาคืนเขาอีก
"ฉันเห็นมันปลิวมา นึกว่าไม่มีเจ้าของ เอาไปสิ" ดูเหมือนเจ้าของข้อสอบจะไม่ได้ฟังที่เขาพูด ไนออลหันซ้ายขวาเพื่อหาเก้าอี้ มือเล็กๆลากเก้าอี้ของอีกโต๊ะมานั่งตรงข้ามกับเจ้าของตาสีน้ำตาล เลียมจ้องไปที่เป้าหมายของเขาอย่างงงๆ แต่ก็ได้แค่รอยยิ้มแบบเดิมกลับมา
"ทำต่อให้หน่อยได้มั้ย คือมันต้องส่งวันนี้ แต่ฉันทำไม่ได้อะ" คำร้องขอนั่นทำให้ไนออลอยากเอาหน้าไปมุดดิน แต่นี่เป็นทางที่เขาจะทำได้เป็นทางสุดท้ายแล้ว ก่อนที่อาจารย์ประจำวิชาจะแจกเอฟตัวโตๆมา แล้วมันจะตามมาด้วยอะไรอะหรอ บทสวดคัมภีร์ไบเบิลรวมกับสรภัญญะของคุณนายฮอแรนยังไงหล่ะ
"เอ่ออ ก็ได้นะ รอแปปละกัน" เลียมหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ แต่คราวนี้เหมือนความเร็วในการทำโจทย์จะลดลงไปกว่าครึ่ง เพราะตาใสๆที่มองมาอย่างอึ้งๆกับการทำโจทย์ของเขา เลียมอยากถามคนตรงหน้าออกไปเหลือเกินว่าเขาจะตื่นเต้นอะไรหนักหนากับการทำโจทย์แคลคูลัสที่เบสิคขนาดนี้  แล้วอีกอย่างที่อยากถามคือ ทำไมต้องเอาหน้ามาใกล้กับเขาขนาดนี้ด้วย

"นายเรียนคณะอะไรหรอ ทำไมเก่งเลขจัง"
"ฉันไม่เคยเรียนสูตรนี้เลย มาอยู่ในข้อสอบได้ไง"
"ทำไมมันตลกอย่างนี้   นายแน่ใจนะว่ามันตอบอันนี้อะ 1234 ตัวเลขบ้าบอ" เลียมปล่อยให้เจ้าของผมบลอนด์พล่ามต่อไปโดยทำโจทย์ต่อไปเรื่อยๆ แม้ว่าจะถูกสายตาโหดๆของบรรณารักษ์มองมาอีกหลายครั้ง แต่คนข้างๆก็ยังไม่หยุดที่จะหาเรื่องมาหัวเราะ และถามคำถามเขาต่อไปเรื่อยๆ
"เสร็จแล้ว เอาไปสิ" ไนออลรีบเอื้อมมือไปหยิบแผ่นกระาษบนโต๊ะมา  ทีนี้เขาก็หลุดพ้นจากการติดเอฟวิชาคำนวณแล้วสินะ คนข้างๆเก็บปากกาเข้ากระเป๋าไปแล้วหยิบเป้มาสะพาย ทำเอาเขาต้องรีบเรียกไว้ ก่อนที่จะเดินหนีไปก่อน
"ฉันไนออลนะ นายชื่ออะไรอะ" เลียมหันมามองคนตัวเล็กกว่าอีกที แล้วถอนหายใจเบาๆ นี่จะถามอะไรหนักหนา แถมชื่อนี่เขาก็รู้แล้วด้วย จำได้ตั้งแต่นั่งอ่านประวัติในห้องแล้ว แต่คงไม่รู้สินะว่าเขารู้จัก 
"เลียม  เพย์น" ไนออลพยักหน้าหงกๆกับคำตอบ แต่พอหันไปเก็บกระดาษสอดเข้าไปในหนังสือเสร็จคนตัวสูงก็หายไปแล้ว เจ้าของผมบลอนด์ทำหน้าเหวอนิดหน่อย นี่เขาพูดมากไปรึไง ทำไมต้องเดินหนีกันขนาดนี้ ไนออลนั่งกอดอกอย่างไม่สบอารมณ์แล้วหันไปทำตาดุใส่โต๊ะข้างๆที่ซุบซิบกันเสียงดัง นี่มันห้องสมุด ไม่รู้กาละเทศะเอาซะเลย 

     ลูอีหลับตาลงเบาๆเมื่อร่างสูงโปร่งของเลขาสาวเดินออกไปพ้นประตู เอกสารบนโต๊ะยังคงกองพะเนินทำให้รู้สึกเมื่อยไปหมด แม้ว่าตำแหน่งของเขาจะเป็นถึงลูกชายเจ้าของบริษัท แต่งานที่ต้องเรียนรู้ก็มากพอที่จะทำให้ไม่มีเวลาว่างเลยซักวัน ความมืดจากภายนอกทำให้รู้ว่าเวลานี้ควรจะเป็นเวลาพักของเขามากกว่า มือเรียวสวยราวกับผู้หญิงเอื้อมมาเปิดแล็ปท็อบขึ้
นเพื่อเช็คอีเมลล์ เคเซอร์บนหน้าจอเลื่อนไปเปิดจดหมายจากมหาวิทยาลัยที่ทอมลินสันกำลังเข้าเป็นหุ้นส่วน  เอกสารเชิญเป็นวิทยากรให้กับนักศึกษาวิชาจิตวิทยาทำให้ลูอีเปิดผ่านไปอย่างไม่สนใจ หน้าที่นี้ควรเป็นของคนอื่นมากกว่า รู้ว่าไม่ไปแล้วยังส่งมาอีก 
"เคียร่า พาลวิน" ปากบางได้รูปของทายาททอมลินสันทวนชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจออีกครั้ง ใบหน้าสวยน่ารักราวกับตุ๊กตานั่นโผล่ขึ้นมาบนหัวอีกรอบ ทำให้รอยยิ้มเล็กๆปรากฎที่มุมปากของเขาขึ้นมา สามวันแล้วที่หน้าสวยๆนั่นตามมารบกวนจิตใจเขา บางที เขาอาจจะแค่อยากเจอเธออีกซักครั้งละมั้ง
"คุณลูอีค่ะ คุณแฮรี่รถคว่ำ" ร่างของเลขากลับมาอีกครั้งพร้อมกับน้ำเสียงร้อนรนกับข่าวที่ลูอีรีบหันไปฟัง ร่างสูงรีบยืนขึ้นแล้วตรงออกไปที่ประตู 
"สายรายงานมาว่าเป็นฝีมือของซัลเดอริกครับนาย" ดวงตาสีฟ้ามีแววของความโกรธวาบขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ขายาวๆก้าวอย่างรวดเร็วไปที่รถ แต่ริมฝีปากบางก็สั่งการออกมาด้วยเสียงนิ่งๆที่น่าเกรงขาม
"เอาคนไปล้อมบริษัทมัน คุ้มกันคุณพ่อกับแอนแล้วรอฉันสั่งการอีกที" 

#Talk 
สวัสดีตอนสี่แล้ววววว เนื้อเรื่องก็ยังไม่ขยับไปไหนเช่นเคย55555 แต่ขอให้มีคนอ่านก็พอใจแล้วเนาะ ขอบคุณคอมเมนต์ด้วยนะค่ะ ตอนเห็นเมนต์นี่กรี๊ดลั่นห้องเลย แบบดีใจมาก ใครอยากบอกอะไรบอกได้นะค่ะ จะได้แต่งออกมาได้ถูกใจคนอ่านด้วย เจอกันตอนหน้านะค่ะะะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #5 Aunyarat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 20:16
    เซนดูอบอุ่นมากกก ชอบผชแบบนี้ แพ้ทางง อิอิ ไรท์สู้ๆนะคะ แต่งเรื่อยๆเก่งเรื่อยๆ ขอบคุณที่อัพให้อ่านนะคะ รอน้าา
    #5
    1
    • #5-1 1Dcommon(จากตอนที่ 4)
      4 มิถุนายน 2559 / 20:25
      ขอบคุณค่าาาาา รออ่านตอนหน้าด้วยน้าาาา
      #5-1