The Dark Mirror(1Dfanfic)

ตอนที่ 3 : Your Authorities

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มิ.ย. 59

"พี่เซน มาอยู่ทำไมตรงนี้ ตกใจหมด" ร่างที่พึ่งสะดุ้งตื่นกลางดึกกระซิบคนตัวสูงที่หลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของใบหน้าหล่อเข้มนั่นจะไม่ยอมรู้สึกตัว บนใบหน้าที่ลงตัวมีรอยแดงเป็นจ้ำๆ จนคนเรียกเผลอเอามือไปลูบมันเบาๆ
"ทำอะไรเกรงใจกันมั่ง" มือบางๆชักกลับไม่ทันเพราะเจ้าของใบหน้าเข้มๆเอามือของเขามากุมมันไว้แน่น เคียร่าทำหน้าไม่ถูกเพราะโดนจับได้จากการ์ดสุดโหดคนนี้ เซนหัวเราะในลำคออย่างชอบใจที่คนตัวเล็กสนใจแผลเล็กๆบนหน้าเขาด้วย แค่นี้ หัวใจของเขาก็พองโตไปหมดแล้ว
"ก็ปลุกแล้วไม่ตื่นนี่ ทำไมวันนี้มาเฝ้าในห้องหล่ะ แล้วทำไมไม่ไปนอนห้องนู้น" คำถามชุดใหญ่รัวใส่เซนอย่างอยากรู้ ทำเอาเจ้าตัวตอบไม่ได้ เพราะไม่ใช่วันที่เขามีหน้าที่มาเฝ้าเจ้านายกลางดึกหรืออะไรทั้งนั้น แต่เขาแค่อยากเห็นคนตรงหน้าตื่นมาแล้วเป็นปกติเหมือนทุกทีแค่นั้นเอง แต่ร่างกายเจ้ากรรมก็เผลอหลับไปตอนที่นั่งมองเธออยู่ซะอย่างนั้น 
"หิวมั้ย เดี๋ยวลงไปหาอะไรให้กิน" เคียร่าขมวดคิ้วให้คนตรงหน้าที่ทำหน้าอึกอักที่จะตอบคำถามเธอ แล้วมองไปที่ประตูเชื่อมกับห้องนอนเล็กๆข้างๆ มันมีไว้สำหรับการ์ดอย่างพวกเลียมกับเซนนี่แหละ แต่ไม่ค่อยมานอนกันหรอก นั่นเลยทำให้คนผมยาวสงสัยกับพฤติกรรมแปลกๆขึ้นไปอีก แต่พอจะหันกลับมาถามอีกที ร่างสูงก็เดินพ้นประตูไปแล้ว 



     "แกจะทำแบบนี้ไม่ได้ลูอี อะไรที่พ่อตัดสินใจไปแล้วจะคืนคำไม่ได้" ร่างสูงใหญ่ดูน่าเกรงขามในชุดสูทสีกรมยืนขึ้นต่อหน้าลูกชายในสายเลือดคนเดียว อย่าง ลูอี ทอมลินสัน ที่ร้อยวันพันปีไม่เคยโผล่หน้าเข้ามาที่คฤหาสน์ประจำตระกูล แต่วันนี้ลูกชายตัวดีกลับเข้ามาตั้งแต่เช้า พร้อมกับน้องชายต่างสายเลือดอย่างแฮรี่ สไตล์ส ที่นั่งคุยกับมาดามแอนอยู่ข้างล่าง
"พ่อก็รู้ว่าผมไม่เคยอยากได้พลังบ้านี่อยู่แล้ว " เจ้าของตาสีน้ำเงินกล่าวตอบโต้ด้วยใบหน้าจริงจัง ตาสีน้ำเงินจ้องไปที่ผู้เป็นพ่อ กระจกข้างหน้าสะท้อนใบหน้าของเขาออกมา ลูอีจ้องไปที่ตาตัวเอง พร้อมกับคิดถึงพลังวิเศษที่มาจากตาคู่นั้นของเขา 
"แกไม่อยากได้ แต่คนในตระกูลอยากได้ แกเป็นสายเลือดบริสุทธิ์ของทอมลินสันนะลูอี ถ้าพลังแกลดลงไป คนในตระกูลต้องเดือดร้อนกันไปหมดแน่" ลูอีถอนหายใจแรงๆกับเหตุผลเดิมที่เขาได้ยินมาหลายร้อยรอบ เด็กชายทอมลินสันถูกปลูกฝังให้รักษาพลังนี่ไว้ตั้งแต่อายุสิบขวบ เพราะพลังที่แสนน่ากลัวนี่สามารถทำเม็ดเงินมูลค่ามหาศาลให้กับตระกูล ยังไม่รวมไปถึงอำนาจทุกอย่างที่ต้องการ 
เขารู้ดีว่าหนีมันไม่พ้น เพราะตระกูลทอมลินสันมีหลายคนเหลือเกินที่ยังใช้พลังมืดนี่ทำประโยชน์ให้กับตัวเองอยู่
"งั้นให้ผมไปเจอเธอดูก่อน บางทีเธออาจจะเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา" ประมุขของตระกูลส่ายหัวเบาๆให้กับความดื้อของลูกชาย แล้วกล่าวอนุญาตไป เขารู้ดีว่าลูอีเป็นคนยังไง เขาจะไม่ยอมจนกว่าจะได้สิ่งที่ตนต้องการ นั่นเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้พลังในตัวลูอีมีมากเกินกว่าที่เขาเคยมี และมันดูเหมือนว่าจะมากที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา  ผู้เป็นพ่อจัดการสั่งตามที่ลูกชายต้องการ ทำให้ลูอีได้พบกับเด็กสาวคนนั้น เคียร่า พาลวิน
"หุ้นสามสิบเปอร์เซนต์ของพาลวินเป็นของแกแล้ว แล้วอย่าลืมนะ ว่าถ้าเกิดเด็กคนนั้นเป็นอย่างที่พ่อคิด แกจะไม่มีสิทธิ์มาแย้งอีกแล้ว" ลูอีมองตามแผ่นหลังที่ดูน่าเคารพของผู้เป็นพ่อแล้วหยิบรูปใบเล็กจากในสูทออกมาอีกครั้ง เขารู้ดีว่าสิ่งที่ผู้เป็นพ่อพูดไว้ถูกต้อง ข้อมูลจากตำราเก่าแก่ของทอมลินสัน เมื่อทายาทลำดับที่สิบกำเนิดขึ้น จะถูกทำลายพลังที่มีทั้งหมดไปโดยหญิงสาว ผู้มีความบริสุทธิ์ภายใต้นัยย์ตา เธอจะชำระล้างพลังของเขาไปจนหมดสิ้น  ข้อความที่กล่าวถึงเขาเอง และหญิงสาวคนนั้น คนที่ถูกคาดการณ์ไว้ว่าเป็นเคียร่า พาลวิน ลูกสาวคนเดียวของตระกูลพาลวิน 
"จะนั่งอีกนานมั้ยพี่ชาย ไม่ไปหรอ" ร่างสูงโปร่งของน้องชายนอกสายเลือดเดินเข้ามาในห้อง มือเรียวบางรีบสอดรูปเข้าไปในกระเป๋าสูทตามเดิม 
"อย่าบอกนะ ว่าพ่อให้นายไปด้วย" ลูอีเลิกคิ้วข้นอย่างแปลกใจ เขาไม่แปลกใจที่ประมุขของตระกูลสั่งให้แฮรี่ไป แต่เขาแปลกใจที่น้องชายยอมไปด้วยมากกว่า แถมรอยยิ้มบนใบหน้านั่นก็ดูเต็มใจเกินไป แฮรี่หันหลังกลับแล้วเดินออกมาจากห้องทำงานขนาดใหญ่นั่น ทางเดินแหวกออกสำหรับคุณหนูของคฤหาสน์ทั้งสองคนไปยังลานข้างหน้าที่มีรถยนต์จอดรออยู่แล้ว 


"สวัสดีครับ ท่านรออยู่ข้างในแล้ว เชิญ" ลูอีกับแฮรี่เดินผ่านพ่อบ้านของตระกูลพาลวินไปตามทางที่ถูกนำไป ร่างสูงโปร่งของสองพี่น้องดึงดูดสายตาเหล่าสาวใช้ให้มองมาที่จุดเดียว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเชิดขึ้นอีกครั้งตามความเคยชิน แต่นั่นกลับทำให้เขาดูดีแบบบอกไม่ถูก มิสเตอร์พาลวินและภรรยาลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นคู่ค้าคนสำคัญมาถึง โดยหารู้ไม่ว่า การค้าระหว่างบริษัทครั้งนี้ถูกเตรียมการมาเพียงหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้าเท่านั้น
"ยินดีที่ได้พบครับ ผมลูอี ทอมลินสัน นี่แฮรี่ สไตล์ส น้องชายผมเอง" เสียงแหบๆที่แฝงไปด้วยความน่าหลงไหลแนะนำตัวกับผู้อายุมากกว่า ร่างสูงข้างๆของแฮรี่ กวาดตามองไปรอบๆอย่างเบื่อหน่าย  การเจรจาต่อรองทางการค้ากลับกลายเป็นหน้าที่ของเขาแทนเพราะเรื่องสำคัญที่ต้องการพิสูจน์ แต่คนอย่างสไตล์สจะให้มานั่งเจรจาทางธุรกิจเหมือนเจรจากับสาวๆคงไม่ดีเท่าไหร่ หน้าที่ของหนุ่มฮอตของเมืองเลยกลายเป็นนั่งกระดิกเท้าไปมาเพื่อรอให้พี่ชายกลับมา


ผมยาวสีน้ำตาลเข้มของเคียร่าปลิวไปตามลมอ่อนๆที่พัดมา เจ้าของปากได้รูปสีพีชเม้มปากเข้าหากันอย่างสงสัยในตัวเองที่อยู่ดีๆก็อยากออกมาจากห้องแล้วมาเดินอยู่ในสวนหลังบ้านคนเดียว อาจเป็นเพราะเธออยากได้อากาศข้างนอกก็ได้ละมั้ง ก็ตั้งแต่วันที่เธอเห็นภาพหลอนนั่นอีกครั้ง เซนกับเลียมก็คอยกันให้เธออยู่ในห้องแทบทั้งวัน แต่มันก็เป็นเรื่องปกติสำหรับผู้หญิงแปลกประหลาดอย่าง เคียร่า พาลวิน อยู่แล้วนี่ 
"เฮ้ เคียร่า" เสียงเรียกทำให้ร่างบางในชุดเดรสหันไปอย่างรวดเร็ว เพราะโทนเสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้างขึ้นอีกครั้งเพราะภาพคนตรงหน้า ดวงตาคมสวยสีน้ำเงินคู่นั้น กับใบหน้าที่ดูดีจนใจสั่นแรงไปหมด เขาคือผู้ชายคนนั้น
"คุณ คุณเป็นใครกัน" เสียงตะกุกตะกักจากปากสีแดงพีชข้างหน้าทำให้ลูอีกล้าที่จะเดินเข้าไปใกล้ร่างบอบบางนั้นใกล้ๆ อาการปกติที่เขาเห็น แสดงผลของพลังที่เขาใช้ไปได้อย่างดี พลังแห่งทายาททอมลินสันมีมากพอที่จะดึงจิตของเคียร่าออกจากพลังอื่นได้ ร่างสูงในชุดสูทสีดำเว้นระยะห่างเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเริ่มที่จะถอยเท้าไปข้างหลังอย่างกลัวๆ
"มองที่ผมสิ มันไม่มีอะไรอีกแล้วเคียร่า" คำเชิญชวนจากคนตรงหน้าทำให้เจ้าของตาสีน้ำตาลประกายค่อยๆเบี่ยงสายตาที่มองไปทางอื่นมาที่ร่างสูงตรงหน้า ดวงตาสีน้ำเงินของเขาจ้องมาอย่างมีพลัง เคียร่าเผลอกลั้นหายใจเมื่อร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้อีก  ความสับสนตีกันในหัวของเธอเต็มไปหมด ทำไมภาพหลอนพวกนั้นหายไป คนตรงหน้าเป็นใครกันแน่
"ทำไมหล่ะ ทั้งๆที่วันนั้นฉันจ้องตาคุณแค่แวบเดียว ทำไมวันนี้ฉันไม่เป็นอะไร" ลูอีไม่ตออบอะไร รอยยิ้มพอใจผุดขึ้นที่มุมปากของเขาอย่างไม่รู้ตัว แค่เห็นว่าคนตรงหน้าเผลอยิ้มให้ เขาทำไมต้องรู้สึกดีด้วยหล่ะ 
"ไม่รู้สิ  พลังของผมคงมากพอที่จะปกป้องคุณได้มั้ง" ลูอีตอบไปอย่างติดตลก แล้วหันหลังให้ร่างบาง เขาพิสูจน์กับประมุขของทอมลินสันได้แล้วว่าคำทำนายเป็นเรื่องไม่จริง แถมพลังของเขายังมากจนอาการแปลกๆของทายาทคาลวินหายไปเลยด้วยซ้ำ นี่อาจจะเป็นครั้งแรก ที่เขารู้สึกดีกับอำนาจบางอย่างในตัวขนาดนี้ 
"เดี๋ยวสิ อย่าพึ่งไป ชื่อหล่ะ คุณชื่ออะไร" แรงดึงจากชายเสื้อข้างหลังทำให้ลูอีชะงักไป ดวงตาสีน้ำเงินเข้มสบเข้ากับตาสีน้ำตาลประกายที่มองมา จนคนตัวเล็กกว่าเบือนหน้าไปทางอื่นแทน ท่าทางนั่นทำให้ลูอีหมุนตัวกลับมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว 
"ผมลูอี ทอมลินสัน" เคียร่าเผลอจ้องเข้าไปในตาสีน้ำเงินนั่นอีกครั้งจนรู้ตัวว่าใบหน้าของคนที่พึ่งแนะนำตัวเองไปนั้นอยู่ใกล้ขนาดไหน ลมหายใจอุ่นๆทำให้ปากสีแดงพีชเม้มเข้าหากันอีกครั้ง ร่างสูงหันกลับไปแล้วเดินห่างไปเรื่อยๆ แต่เสียงแนะนำตัวยังคงก้องอยู่ในหัวของคนข้างหลัง ใบหน้าสวยราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยายคลี่ยิ้มอ่อนๆออกมาอย่างลืมตัว มือบางทาบไปที่ตำแหน่งของหัวใจ อัตราการเต้นที่ผิดปกติทำให้เจ้าของร่างกายต้องสะบัดหัวหลายครั้ง


                                                                           "ลูอี ทอมลินสัน อำนาจของคุณนี่ดีจัง"
#Talk
สวัสดีค่าาา สวัสดีตอนสามกับนักอ่านทุกคน มาถึงตอนนี้แล้วเรื่องก็ยังไม่ไปไหน เพราะดูเหมือนว่าจะยาวมาก แต่ห้ามเบื่อกันนะ เค้าตั้งใจเขียนจริงๆ ใครอยากเชียร์คู่ไหนเป็นพิเศษมั้ยค่ะ ขอมาได้นะะ เค้ารออ่านอยู่นะะะะ
ป.ล. 1 เมนต์ ล้านกำลังใจเนาะะะ ขอซักนิดก็ยังดี ขอบคุณล่วงหน้าค่ะะะะ
     

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #3 Aunyarat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 22:49
    ชอบเซนนะ แต่ลูอีก็ไม่เลว 5555ิขอบคุณที่อัพให้อ่านนะคะ
    #3
    2
    • #3-1 1Dcommon(จากตอนที่ 3)
      3 มิถุนายน 2559 / 23:21
      เสนอ #ทีมสองคน ค่ะ 555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาาา
      #3-1