The Dark Mirror(1Dfanfic)

ตอนที่ 17 : Inside Zayn

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ก.ค. 59

"นายแน่ใจนะเลียมว่าจะรับงานนี้ ฉันไม่มั่นใจว่าฉันจะทนดูแลคุณหนูคนนั้นได้แค่ไหน" เสียงของเด็กหนุ่มวัยกำละงโตพูดกับเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่หน้าประตูไม้สักบานใหญ่ ทั้งสองไม่รู้ว่าอะไรอยู่ในห้องนั้นบ้าง เลียม เพย์น ได้แต่พยักหน้าให้เพื่อนสนิทแทนคำตอบ เขารู้ดีว่าทางเดียวที่จะทำให้ตนและเซนหลุดพ้นจากบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าคืองานนี้เท่านั้น

"ลองดูเถอะเซน ไม่มีอะไรที่เราจะทำไม่ได้อีกแล้ว ในเมื่อเราผ่านบ้านหลังนั้นมาได้แล้ว"  คำพูดของเลียมเหมือนเตือนสติเจ้าของใบหน้าคมและดวงตาสีน้ำตาลเฮเซล  หลังจากนั้นไม่ถงอาทิตย์ ทั้งสองคนก็ถูกแต่งตั้งในฐานะของบอดีการ์ดประจำตัวของคุณหนูตระกูลพาลวิน เซนสูดหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะก้าวลงจากรถ เขาไม่รู้ว่าคุณหนูพาลวินเป็นยังไง รู้แต่เพียงว่าต้องดูแลเธอให้ดีที่สุดตามหน้าที่ เพียงเสี้ยวของใบหน้าหวานที่นั่งอยู่กลางห้องโถงกับประมุขพาลวินที่เขาเคยพบแล้วก็สะกดสายตาคู่สวยของเซนให้จ้องมองไปที่เธอเพียงคนเดียว เซนไม่รู้ว่าหัวใจเต้นเร็วขนาดไหน รู้แต่เพียงว่าใบหน้าหวานนั้นช่างงดงามเหลือเกิน เธอหันหน้ามาทางเขาสองคนด้วยแววตาที่หวดกลัวแต่ปากสีสวยก็คลี่ยิ้มบางๆให้ เซนไม่ได้ยิ้มตอบกลับไปต่างกับเลียมที่เดินเข้าไปทำความรู้จัก เซนแค่ยืนอยู่นิ่งๆมองเธอคุยกับเลียม เขาไม่รู้ ว่าควรทำอะไร เหมือนใจมันเต้นจนจะหลุดออกมา สวยเกินกว่าที่เขาจะขยับเข้าไปไกล้ได้มากกว่านี้ กลัวว่าหากเข้าไปไกล้กว่านี้เขาจะทำให้ภาพนี้หายไป เป็นเวลาหลายเดือนกว่าเซนจะสามารถเข้าใกล้คุณหนูพาลวินได้ แตกต่างกับเลียมที่คุณหนูพาลวินยอมให้เข้าไกล้และหัวเราะพูดคุยราวกับรู้จักกันมาเป็นปีๆ แต่ไม่เป็นไร เขาได้ก้าวผ่านมันมาแล้ว จุดที่เขากลัวการเข้าไกล้ เขาผ่านจุดนั้นมาจนกลายเป็นอีกหนึ่งคนที่คุณหนูพาลวินยอมให้เข้าไกล้และยอมเดินตามที่เขาบอก ยอมให้เขาปกป้อง แม้ว่าจะเป้นหน้าที่ แต่เขากลับหวงแหนหน้าที่นี้เหลือเกิน กลัวว่าวันนี้ ร่างเล็กที่เขาคอยจ้องมองจะกลายเป็นคนอื่นที่ได้ดูแล เขาอยากเก็บไว้ ไม่อยากให้ใครได้พบกับคุณหนูของเขา 

""มึงทำอะไรวะ ปล่อยเคียออกมาไอ้สัส" เขาพูดออกไปโดยไม่คิดอะไรอีก นาทีที่เห็นว่าเคียร่ากำลังอยู่ในอ้อมกอดของใมครบางคน พร้อมกับใบหน้าซีดเซียวเหมือนเลือดไปเลี้ยงไม่พอแบบนั้น เขาไม่คิดอะไรนอกจากพาเคียร่าออกมาอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นเขายังจำได้ดีไม่เปลี่ยน คนๆนั้นที่เขาพยายามจะหาประวัติแต่ก็ไม่พบ คนๆที่ประมุขของพาลวินสั่งให้หยุดสืบประวัติ ลูอี ทอมลินสัน 

"เคียร่า รู้ใช่มั้ยว่าพี่รู้สึกยังไงกับเรา" ประโยคที่ผมตัดสินใจพูดออกไปหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น เหตุการณ์ที่ทำให้ผมมั่นใจมากว่าผมไม่ได้คิดกับคุณหนูประจำตระกูลแค่เจ้านาย เคียร่าคือเจ้าของชีวิตที่ผมแต่งตั้งให้เป็นตั้งแต่แรกเจอ คำพูดตอบกลับที่ทำให้ผมดีใจจนแทบจะวิ่งรอบคฤหาสน์พาลวิน เลียมยิ้มให้กับท่าทีที่ดีใจจนเกินเหตุของผม จนผมต้องแซวเรื่องหนุ่มผมบลอนด์กลับไปเจ้าตัวเลยเดินหนีไปซะงั้น  ผมมีความสุข  มีความสุขจนลืมไปว่าความสุขมักจะไม่ยั่งยืน

"พี่คิดถึงเคียที่สุดเลยครับ"  ผมพูดประโยคนี้ออกมาจากใจแล้วก้มลงสัมผัสเบาๆที่หลังมือของคนตัวเล็กที่พึ่งตื่น ใบหน้าหวานมองหน้าผมอย่างแปลกใจที่เห็นผม หลังจากที่ผมถูกประมุขของพาลวินเรียกให้ไปช่วยงานอยู่พักใหญ่จนเคียร่ากับผมแทบไม่เจอกัน ผมคิดถงคนตรงหน้าจนแทบทนไม่ไหวที่จะดึงตัวเล็กมากอดไว้ เรือนผมยาวนุ่มยังคงสวยงาม ผมคิดว่าเคียร่าแค่ตกใจที่เห็นผมโผล่มาตอนเช้า แต่ไม่ ผมไม่รู้ว่าควรเชื่อความรู้สึกตัวเองรึเปล่า ผมรู้แค่ว่า บางอย่างกำลังเปลี่ยนไปช้าๆ ทั้งๆที่ผมยังคงเห็นเจ้าของใบหน้าหวานนั่งอยู่ตรงหน้า แต่ผมกลับรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังดึงความสนใจจากเธอไป ผมไม่รู้ ผมพยายามพร่ำบอกรักให้เธอรู้ รู้ว่าผมรักเธอมากแค่ไหน

"เคียขอโทษพี่เซน" ประโยคเดียวที่เหมือนจะฉีกร่างของผมออกเป็นส่วนๆ ผมทิ้งศักดิ์ศรีทุกอย่างลงแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ผมพยายามจะไม่สนใจของบางอย่างที่ถูกส่งมาให้ผมทุกวันจากบุคคลปริศนา รูปภาพเคียร่ากับผู้ชายคนนั้น ลูอี ทอมลินสัน ตามสถานที่ต่างๆ ผมพยายามคิดที่จะเชื่อใจคนตัวเล็กตรงหน้า กับคำที่ว่าพยายามทำทุกอย่างเพื่อผม โกหกทั้งเพ สุดท้ายแล้วผมก็เหมือนหมากตัวหน่งที่ถูกโยนทิ้งเมื่อได้สิ่งที่ดีกว่า ผมไม่รู้ว่าตัวเองติดต่อกับบุคคลปริศนาตั้งแต่เมื่อไหร่ จนถึงวันนั้น ผมเดินออกห่างจากภาพบางอย่างที่บังเอิญไปเห็น ไม่หรอก ผมตั้งใจมากกว่า ผมเดินตามร่างสูงของ ลูอี ทอมลินสัน ที่เดินกุมมือไปกับ เคียร่า พาลวิน ระเบียงงานครบรอบของทอมลินสัน ผมที่มีหน้าที่ติดตามคุณชายพาลวินเลี่ยงออกมาเดินตามเพราะอยากทำร้ายหัวใจตัวเอง ผมเห็นว่าเคียร่าไม่เหลือความรักให้ผมอีกต่อไปแล้ว ผมเจ็บ วินาทีที่ผมเจ็บ ผมไม่ได้หยุดรักเคียร่า เหมือนหัวใจมันบอกผมแค่ว่าผมไม่สามารถทนปล่อยให้เคียร่าไปเป็นของคนอื่นได้ ข้อความจากเบอร์เดิมๆ แต่คราวนี้ผมเลือกจะตอบกลับไป 

คุณชายพาลวินสั่งยกเลิกแผนลอบฆ่าแล้ว คุณมีสองทางเลือก จะปล่อยเธอไป หรือจะพาเธอกลับมา

ผมพิมพ์คำตอบบางอย่างแล้วตอบกลับไป ผมเดินออกมาจากระเบียงแล้วเดินไปที่จุดนัดพบของใครบางคนในตระกูล เค้ากำลังจะเดินออกไปจากงาน คงเป็นเพราะคำสั่งที่ถูกยกเลิกจากประมุขพาลวิน ผมเอื้อมมือไปหยุดเค้าไว้ ร่างสูงนั่นหันกลับมามองหน้าผมนิ่งๆ ผมไม่รู้ว่าพระเจ้าต้องการอะไรจากผม ถงมอบตำแหน่งนี้มาให้ ตำแหน่งคนติดตามที่ประมุขพาลวินกำลังมอบอำนาจให้ในหลายๆเรื่อง แต่แน่นอน ไม่ใช่เรื่องนี้  แต่มันจะมีความหมายอะไร ในเมื่อไม่มีใครกล้าสงสัยในตัวเขา 

"ท่านเปลี่ยนใจแล้ว ยิงได้" 

ผมไม่รู้ว่าตัวเองปลอบใจคนตัวเล็กไปกี่ครั้งตั้งแต่เหตุการณ์นั้นจบลง ประมุขทอมลินสันตายไปด้วยน้ำมือของลอบฆ่า ประมุขของพาลวินตายจากไปในเวลาไม่ถึงเดือน และมือสังหารคนนั้น ก็ตายตามไปอย่างที่ควรเป็น ผมลูบผมยาวสวยของคนตัวเล็กที่แสนเปราะบางในอ้อมกอด ผมได้เธอคืนมา ด้วยวิธีที่ผมเลือก และผมรู้ว่า จะไม่มีใครแย่งเธอไปจากผมได้อีก เพราะ ลูอี ทอมลินสัน กลายเป็นคนที่ฆ่าพ่อของเธอ จะไม่มีใครบอกอะไรกับเคียร่านอกจากนี้ เพราะเคียร่า พาลวิน กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับผม ผมจะไม่ให้ใครย่างกรายเข้ามายุ่งกับเธออีก  เคียร่า พาลวิน จะต้องเป็นของ เซน มาลิค เพียงผู้เดียว

#Talk 
เฮลโล่ มิตรรักแฟนเพลง ใช่หรอ 555 หัวเราะนี่ไม่ได้เข้ากับบรรยากาศในฟิคเลย สำหรับแม่ยกเซนทั้งหลาย เราได้นำมาเสริฟถึงมือท่านแล้ว อ่านแล้วอยากตบไรต์ต้องหยุดความคิดไว้ก่อนนะ เค้าขอโทษ 555 พาร์ทนี้ก็เป็นความคิดฝั่งเซนเนาะ เรื่องราวของอาบังขยถั่ว ไม่ใช่ 555 เรื่องราวที่เซอไพร์ซ มั้ง  เอาหล่ะ พอๆ เหมือนเดิมนะคะ @Kamon_aong ในทวิตได้หากท่านต้องการทามไลน์ที่รกรุงรัง หรืออยากเมาท์มอยกัน DM มาได้ เมนชั่นมาก็ได้ แต่อย่าส่งเกิบมานะ เค้ากลัว หรือคอมเมนต์ในนี้เค้าก็แสนจะอยากอ่าน คนละจ๊กสองจ๊กก็ยังดีเนาะ ไปละจ้าาา ALL THE  LOVE จ้าาาาา


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #32 mild (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 20:09
    เจ็บใจไรท์ เซอร์ไพมากกกก
    #32
    1
    • #32-1 1Dcommon(จากตอนที่ 17)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 18:38
      วรั้ยยยยยยยยยย 55555 อ่านต่อๆ ชีวิตอาภัพของนุ้งเซนยังไม่จบ 55
      #32-1