The Dark Mirror(1Dfanfic)

ตอนที่ 10 : Find

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 59

"เคียร่า จะจ้องหน้าทำไม กินไปสิ" มือแกร่งดันจานอาหารเช้าให้เข้าหาเจ้าของผมลอนสวยสีน้ำตาลเข้มอีกครั้ง เมื่อเจ้าตัวเอาแต่จ้องหน้าเขาแล้วเขี่ยอาหารในจานไปมา เลียมจิบกาแฟลงคอช้าๆแล้วหยิบหนังสือพิมพ์ออกมากางอ่าน หน้าที่ดูแลคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ในวันนี้ของเขาคงไม่มีอะไรมากกว่าการเดินตาม เพราะดูเหมือนว่าเจ้าของตำแหน่งเดิมจะมาทวงหน้าที่คืนซะเต็มรูปแบบซะแล้ว
"ก็ไม่ได้เจอนานนี่นา เคียนึกว่าพี่เซนจะย้ายไปดูแลคุณพ่อถาวรซะล่ะ" เจ้าของตาสีฟ้าสวยกล่าวอย่างติดตลก ใบหน้าคมๆไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปมากนัก มีแค่ไรเคราที่ดูเหมือนจะโกนบ่อยกว่าแต่ก่อน คงจะเป็นเพราะการติดตามคุณชายพาลวินต้องดูแลตัวเองอย่างดีกว่าเธอละมั้ง 
"นี่ปล่อยให้อยู่กับเลียมไม่ถึงเดือน กล้าแซวกันแล้วรึไง" ร่างสูงลุกไปล็อคคอคนตัวเล็กไว้เบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว ทำเอาคนตัวเล็กดิ้นไปมาไปหัวเราะไป ดวงตาสีเฮเซลเป็นประกายอย่างสดใส ร่างบางข้างหน้าเป็นเหมือนแสงสว่างที่คอยเพิ่มพลังให้เขามีชีวิตต่อไป เพียงแค่ได้อยู่ดูแลคนตรงนี้ไปเรื่อยๆ เขาก็พร้อมจะอดทนกับทุกเรื่องแล้ว ปลายนิ้วแกร่งไล้ไปตามไรผมของคนตรงหน้าเบาๆ รอยยิ้มจากใบหน้าหวานๆทำเอาใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง
Barbara Palvin - Great Smile
"ถอยออกไปได้แล้ว เคียหิวข้าว" มือเรียวบางดึงจานอาหารเช้าเข้ามาใกล้ตัวอีกนิดแล้วหยิบซ้อมมาจิ้มไส้กรอกเข้าปาก ใบหน้าคมๆของร่างสูงจึงยอมถอยออกไปแต่ก็ยังมิวายเอาช้อนมาตัดแบ่งอาหารในจานเป็นชิ้นให้คนตัวเล็ก ประกายในตาสีฟ้าไหววูบลงเล็กน้อย การเอาใจใส่ของคนตรงหน้าเหมือนสร้างเกราะป้องกันจิตใจของเธอให้อยู่ในความอบอุ่นที่มอบให้ 
"เห้ย เลียม ดูนี่ดิ" เสียงทุ้มๆของเซนเรียกร่างสูงข้างๆให้หันมาสนใจหนังสือพิมพ์อีกฉบับ พาดหัวข่าวสีดำขนาดใหญ่ในหนังสือพิมพ์หน้าข่าวสังคมข้างๆกับข่าวเปิดบริษัทใหม่ของตระกูลใหญ่ ตาสีน้ำตาลสวยเพ่งไปที่รูปถ่ายที่ถูกขยายเป็นขนาดใหญ่ ดวงตาสีฟ้ามีสเน่ห์กับผมสีอ่อนในใบหน้าลงตัวแบบนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน ไนออล ฮอแรน
"เอามานี่" มือหนาดึงหนังสือพิมพ์ในมือเพื่อนสนิทออกไป แล้วทำเป็นหูทวนลมกับเสียงผิวปากแซวตามมา ดวงตาสีน้ำตาลสวยกวาดสายตาอ่านตัวหนังสือบนกระดาษแผ่นบางอย่างรวดเร็วด้วยความสนใจ หากอีกไม่กี่นาทีต่อมาใบหน้าหล่อเหลานั่นก็นิ่งจนคนร่วมโต๊ะตกใจ คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ดวงตาสีน้ำตาลทอแสงออกมาอย่างไม่พอใจ
"พี่เลียม มีอะไรรึเปล่า" เซนพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับร่างบางที่เอ่ยถามออกไป ดูเหมือนว่าข่าวในหนังสือพิมพ์จะทำพิษกับคนข้างๆเขาซะแล้ว คนตัวสูงส่ายหน้าแล้วบอกปฏิเสธเจ้านายไปทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีใครเชื่อ  มือแกร่งรีบคว้าหนังสือพิมพ์ข้างหน้าไว้แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อมันตกไปอยู่ในมือของเพื่อนสนิทอย่างมาลิค ที่ตอนนี้กำลังไล่สายตาไปตามบทความนั่นอย่างรวดเร็ว บทความเกี่ยวกับทายาทฮอแรนที่สร้างความปั่นป่วนในหัวให้กับเจ้าตัวอย่างช่วยไม่ได้ จะให้สงบได้ไง เมื่อบทความเอ่ยถึงการหมั้นสายฟ้าแลบของทายาทฮอแรน!!!
"อ๋อ แฟนหนีไปหมั้นกับสาว  โอ้ยย"  เสียงทุ้มๆร้องออกมาเสียงหลงเมื่อโดนสันนิตยสารปักลงกลางหัว ท่ามกลางสายตาฉุนๆของเพื่อนสนิทที่ดูจะเครียดจริงจัง คนหน้าคมคิดถึงเด็กตาฟ้าที่กลายเป็นลูกศิษย์ของเพื่อนเขามาได้เกือบเดือน ดูจากอาการแล้ว คงไม่ใช่แค่ลูกศิษย์ธรรมดาอย่างที่คิดๆกันไว้ซะแล้ว เป็นอันว่าการที่เขาเห็นเพื่อนสนิทคนเก่งไม่ยอมหลับยอมนอนตอนกลางคืน แถมยังเล่นโทรศัพท์บ่อยขึ้นไม่ใช่ว่าจะจีบสาวสินะ
"เคียอนุญาตให้พี่เลียมลางานนะ   ไปเถอะคะ" ใบหน้าหวานกล่าวขึ้นอย่างรู้ใจ คนอย่างเลียม เพย์น เป็นคนชอบแก้ปัญหามากกว่าเป็นคนทนอยู่กับมัน ร่างสูงหันมามองใบหน้าคมที่พยักเพยิดไปทางประตูกับใบหน้าสวยสดของเจ้านายสาวแล้วตัดสินใจลุกขึ้นจากโต๊ะ เขาต้องไปจัดการตัวเองให้หายจากอาการบ้าๆนี่ให้เร็วที่สุด มือแกร่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาคนเจ้าปัญหาอย่างรีบร้อน
(ออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้เลย ด่วน) 
 :

ครืดดดดดด  เสียงโลหะสีดำกระทบโต๊ะจนเกิดเสียงทำเอาเจ้าของมันแทบจะโยนออกไปนอกหน้าต่างเอาก็เป็นได้ ผมสีบลอนด์สวยถูกขยี้ไปมาอย่างไม่พอใจที่มีคนมาขัดขวางการนอนของตัวเอง เจ้าของผิวขาวสวยกลิ้งบนเตียงหนานุ่มขนาดใหญ่มาที่โต๊ะข้างเตียง ตาสีฟ้าเปิดขึ้นเพียงเล็กน้อยเพื่ออ่านข้อความที่ถูกส่งเข้ามา
"เลียม !!!! " ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วจนต้องทรงตัวดีๆอีกครั้ง ดวงตากลมโตสีฟ้าที่หลายๆคนต่างหลงใหลเบิกกว้างอย่างดีใจ ยิ่งพอเปิดอ่านข้อความภายในที่ถูกส่งเข้ามา เจ้าของผมบลอนด์ก็แทบจะวิ่งไปอาบน้ำด้วยความเร็วแสง แค่คิดถึงเจ้าของตาสีน้ำตาลอ่อนกับใบหน้าลงตัวนั่นก็แทบจะทนไม่ได้ที่จะได้เจออีกครั้งแล้ว ทายาทฮอแรนรีบสวมเสื้อผ้าที่ถูกตะเตรียมไว้จากเหล่าแม่บ้านแล้วซิ่งรถคันเก่งออกมาตามสถานที่ในข้อความ ฝ่ายนั้นจะรู้ซักนิดมั้ยว่าเขาดีใจขนาดไหนที่เห็นว่ามีข้อความนัดเจอ 
"เลียมมมมมมมมม ว่าไง นายมีอะไรหรอถึงได้ลงทุนนัดออกมา" เสียงสดใสไม่รู้ตัวของคนที่พึ่งมาถึงทำเอาคนที่เก๊กนั่งอ่านหนังสือละสายตามามองร่างสูงโปร่งที่เดินมานั่งตรงหน้า ปลายผมบางส่วนยังมีน้ำเกาะอยู่บงบอกถึงความรีบของการแต่งตัวเป็นอย่างดี แต่ก็เหมือนทุกที ไม่ว่าคนตัวเล็กจะแต่งตัวด้วยเวลาสั้นแค่ไหน มันก็ดูดีอยู่ตลอดเวลา
"เลียม นายเป็นอะไรไปอะ แล้วจ้องหน้าฉันทำไม " คำถามรอบที่สองเรียกสติจากร่างสูงอีกครั้ง จะให้สารภาพก็ได้ว่าตอนนี้เจ้าของตาสีน้ำตาลอ่อนพึ่งรู้ว่าตัวเองทำผิดมหันต์ที่อยู่ดีๆก็ไปเรียกคนตรงหน้าออกมา แค่ตอนนั้นเขาโกรธ แต่ตอนอยู่ต่อหน้าคนผมบลอนด์ เขาจะไปหาเหตุผลมาจากไหนว่าเขาโกรธอะไร ข่าวการหมั้นของทายาทฮอแรนตรงหน้า คนที่ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขาเลยแม้แต่น้อยด้วยซ้ำ เป็นเพียงรุ่นน้องในมหาวิทยาลัย และตัวเขาก็เป็นเพียงรุ่นพี่ที่ตอนนี้ เหมือนจะหวงรุ่นน้องเข้าซะแล้ว
"คือ ฉันแค่หิวหน่ะ เลยจะเรียกนายมากินด้วยกัน เห็นนายชอบกินร้านนี้"
"แล้วมันจำเป็นต้องลงท้ายด้วยคำว่าด่วนด้วยหรอ"
"จำเป็นสิ คือ ถ้าไม่ด่วนเดี๋ยวอาหารหมดไง" เสียงหัวเราะกับมุกตลกฝืดๆของเขาดังขึ้น ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนเชื่อเขาไปได้จริงๆ แต่เจ้าของตาสีฟ้าก็ยิ้มออกมากับเหตุผลที่ได้รับ แม้ว่าจะมีอะไร แต่การได้ออกมากินข้าวกับคนตรงหน้าก้ดีกับใจเขาเกินกว่าจะทำให้เสียบรรยากาศโดยการเค้นเอาคำตอบ 
"ทำไมไม่มาซักที รอนานแล้วนะ" เสียงบ่นดังๆเป็นรอบที่สามจากคนตรงหน้าทำเอาคนนั่งตรงข้ามหลุดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ใบหน้าน่ารักเหมือนตุ๊กตาแสดงความไม่พอใจออกมาทุกทีที่พนักงานเสริฟอาหารให้กับโต๊ะอื่น  จนเจ้าตัวทนไม่ไหวแล้วหยิบหนังสือพิมพ์บนโต๊ะไปกางอ่าน
"การ์ตูนอยู่หน้าไหนอะเลียม" 
"ไม่มีแล้ว เค้าตัดออกไปตั้งนานแล้วไม่รู้รึไง" เสียงตอบกลับจากคนตรงหน้าทำเอาไนออลฉุนไปใหญ่ คอยดูนะ เขาจะไปบอกทุกคนที่รู้จักเลยว่าร้านนี้ทำอาหารช้า เขาสั่งไปไม่ถึงยี่สิบอย่างด้วยซ้ำ  ทำไมถึงช้าขนาดนี้ละเนี่ย ดวงตาสีฟ้าประกายมองไปยังมือของตัวเองที่กำลังพับหนังสือพิมพ์เข้าสู่สภาพเดิมอยุ่ แต่ดวงตาคู่สวยก็ไปสะดุดเข้ากับโซนสังคมที่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ใครที่ไหนที่เป็นประเด็นสำคัญของบทความ ตัวเขาเองชัดๆ
"แม่ทำบ้าอะไรเนี่ย" เสียงเหน่อๆที่ดูตกใจของคนตรงหน้าไปเรียกเลียมที่กำลังจ้องมองคนตรงหน้าอยู่ให้จ้องอย่างประหลาดใจ เจ้าของผมบลอนด์ไล่สายตาไปตามบทความช้าๆ หากการอ่านจับใจความของเขาไม่ผิดพลาดอะไร เขาสรุปได้ว่าตอนนี้ เขามีคู่หมั้นโดยไม่ต้องรู้จักเธอมาก่อนไปแล้ว
"ตกใจอะไรกัน นายรู้อยู่แล้วนี่ แค่หนังสือพิมพ์ลงข่าว" เสียงนุ่มๆที่เหมือนจะไม่พอใจใครมาเอ่ยขัดคนตรงหน้าที่กำลังทำตาโตใส่หนังสือพิมพ์ในมือ เสียงถาดกระทบโต๊ะเป็นสัญญาณว่าอาหารมาถึงโต๊ะแล้ว มือแกร่งหยิบเบอร์เกอร์ชิ้นใหญ่เข้าปากก่อนอย่างเซ็งๆ 
"นี่อย่าบอกนะ ว่าหึงอะ" ทายาทฮอแรนวางของในมือลงแล้วหันมาจ้องตาสีน้ำตาลสวยที่ฉายแววงอนๆออกมาอย่างที่เจ้าตัวไม่รู้สึก จะให้เขาอธิบายความคิดตัวเองตอนนี้ยังไงดี ถึงจะตกใจกับข่าวนี้ขนาดไหน แต่เขาตกใจมากกว่าที่คนตรงหน้าไม่พอใจมัน หรือว่า เขาจะไม่ใช่คนเดียวที่รู้สึกแปลกๆเวลาได้อยู่ด้วยกัน
"หึงอะไร ไร้สาระ" คนตัวโตแทบจะสำลักเอาแป้งในปากออกมาเมมื่อโดนจับได้ เขาพยายามเลี่ยงคำนี้กับตัวเองแทบตาย แต่คนตัวเล็กกลับพูดออกมาหน้าตาเฉย แถมตาสีฟ้าคู่นั้นก็ฉายแววล้อเลียนเขาออกมาด้วย 
"แล้วที่บอกว่าด่วนนี่ก็เพราะเห็นข่าวนี่ใช่ปะละ" ไม่เพียงแค่จะเริ่มกวนอารมณ์คนตรงหน้าต่อ แต่ร่างสูงโปร่งของทายาทฮอแรนกลับลุกจากที่นั่งฝั่งตรงข้ามคนตัวสูงไปนั่งฝั่งเดียวกัน ใบหน้าขาวใสกับตาสีฟ้าใสเป็นประกายทำเอาอีกคนแทบคลั่ง มือหนาวางเบอเกอร์ในมือลงแล้วหยิบน้ำมาดูดอย่างกลบเกลื่อน
"นายชอบฉันใช่มั้ยละเลียม" มือหนาวางแก้วน้ำลงกับโต๊ะอย่างหมดแรง ไม่เหลือแล้วความเคร่งขรึมที่สะสมมา ตอนนี้เขากำลังถูกเด็กหน้าใสผมบลอนด์นี่ไล่ต้อนจนจนมุมกับความรู้สึกเแปลกๆในใจตัวเอง เจ้าของตาสีฟ้ากุมมือเข้าหากันเบาๆ ใบหน้าสมบูรณ์แบบตรงหน้านิ่งไปเมื่อเขาพูดจบ หากสิ่งที่ได้กลับมาไม่เป็นคำตอบที่คิดไว้ หัวใจที่กำลังพองโตคงไม่เหลือซาก 
"ฉันจะชอบนายได้ไงละ เห้ย" ประโยคปฏิเสธจากปากคนตัวสูงยังไม่ทันออกมาจนจบ ร่างสูงโปร่งของทายาทฮอแรนก็ไม่อยากจะฟังมันอีก มือเรียวบางเอื้อมไปจับใบหน้าสลักให้หันมาทางตาสีฟ้าสวย ปากบางสีชมพูอ่อนบ่งบอกความสุขภาพดีของคนตัวสูงถูกประกบปิดด้วยริมฝีปากสวยได้รูปของหนุ่มฮอตทายาทตระกูลดัง ร่างสูงนิ่งไปพักใหญ่กับการถูกจู่โจมจากคนตรงหน้าแต่ไม่นานนักก็กลับมาเป็นคนนำทาง ค่อยๆละเมียดละไมความหวานจากรสจูบตรงหน้า ใบหน้าขาวใสอยู่ห่างไม่ถึงคืบ ดวงตาสีฟ้าถูกปิดทับด้วยเปลือกตาที่เจ้าตัวปิดมันไว้ ปากบางของคนตัวสูงประกบเข้าไปใหม่อีกครั้งราวกับจะย้ำให้คนตัวเล็กรู้ถึงความในใจที่เขาเกือบจะปิดมันไว้สำเร็จ แต่จูบที่กำลังมอบให้แก่กันคงเป็นคำตอบให้ทั้งสองคนได้ดีที่สุดในตอนนี้ มากกว่าคำพูดใดๆที่ไม่กล้าพูดออกไป

"เดี๋ยวออกไปกินเอง ยกออกไปเลย" เสียงแหบปนทุ้มของทายาททอมลินสันหลังเก้าอี้ตัวใหญ่กล่าวอย่างไม่ต้องหันไปมองก่อน เวลาอาหารค่ำของเขามาถึงแล้ว แต่เจ้าตัวกลับอยากนั่งทำงานต่ออีกมากกว่า แสงอาทิตย์ที่กำลังจะตกดินสาดเข้ามากระทบผิวขาวจัดกับใบหน้าที่ถูกสรรค์สร้างมาอย่างดีทำให้คนที่เข้ามาใหม่หยุดมองมันไปพักนึงอย่างไม่รู้ตัว
"แม่คงเสียใจแย่ ถ้ารู้ว่านายไม่ยอมกินซุปที่ท่านทำให้" เสียงทุ้มต่ำของอีกคนดังแทรกขึ้นมาในห้องทำงานขนาดใหญ่ คราวนี้ตาสีฟ้าอมเทาละสายตาจากเอกสารปึกใหญ่ตรงหน้าเพราะเหมือนว่าน้องชายต่างสายเลือดอย่างแฮรี่ สไตล์ส จะเดินเข้ามาหาเขาถึงในห้องซะแล้ว
"ช่วยเอาไปตั้งบนโต๊ะได้มั้ย" รอยยิ้มจากหนุ่มฮอตของเมืองทำเอาเลขาสาวที่ยืนถือถาดอาหารอยู่หน้าแดงขึ้นมาเอง ร่างสมส่วนเดินเอาถามอาหารไปวางบนโต๊ะทรงสวยตามราคาสูงลิ่วของมันแล้วเดินหลบออกไปจากห้อง ร่างสูงของผู้เป็นน้องเดินไปทรุดตัวลงบนโซฟารับแขกขนาดใหญ่อย่างสบายใจ หากเอาแม่ของตนมาอ้าง มีหรือผู้เป็นพี่ชายจะปฏิเสธได้ลง
"นายหายดีแล้วรึไงถึงมาเดินเล่นไปมาอยู่ในออฟฟิตใหญ่ได้" คำถามที่ดูจะกวนประสาทจากคนเป็นพี่แต่กลับแฝงไปด้วยความเป็นห่วงดังขึ้นพร้อมกับเสียงช้อนกระทบจานเบาๆ ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งตักซุปกรุ่นๆลงคออย่างช่วยไม่ได้ เมื่อมันถูกส่งมาจากคุณนายคนใหม่ของทอมลินสันที่เขาเคารพไม่ต่างจากแม่แท้ๆ ดวงตาสีมรกตฉายแวววิบวับอย่างชอบใจเมื่อเห็นพี่ชายยอมนั่งกินอาหารค่ำที่เจ้าตัวพึ่งปฏิเสธไป
"หายแล้วละมั้ง แต่ถ้าได้ตัวการคงหายดีกว่านี้" มือเรียวแต่แข็งแรงของทายาททอมลันสันตักซุบเข้าปากอีกครั้งแบบช้าๆ แม้คนตรงหน้าจะทำตัวเหมือนไม่สนใจอะไร แต่ใครๆต่างก็รู้ดีว่าแฮรี่ไม่เคยยอมใคร ข่าวน้องชายตัวดีสั่งสืบเรื่องการลอบทำร้ายที่เกิดขึ้นถูกรายงานมาถึงเขาหลายวันแล้ว แต่ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องไปขัดมัน ในเมื่อแฮรี่ก็เป็นหนึ่งในทอมลินสัน 
"ถ้ารู้ตัวแล้วอย่าพึ่งฆ่านะ ให้ฉันเจอก่อน" ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมาอย่างให้คำตอบโดยไม่พุดอะไร หากเป็นคนของซัลเดอริกที่โดนจับได้ เขาจะไม่ยอมให้ตัวการหลุดไปได้อีก แม้ว่าเขาจะต้องเค้นความจริงด้วยวิธีการใดก็ตาม เมื่ออีกฝ่ายอยากสร้างสงคราม การอยู่นิ่งเป็นเป้าให้โจมตีก็คงไม่ใช่ทางของทอมลินสัน

This looks like the type of harry that people write about on wattpad lol:
"ก็นึกว่านายมีความรักแล้วจะโหดน้อยลงซะอีก" เสียงทุ้มๆจากน้องชายต่างสายเลือดทำเอาเจ้าของตาสีฟ้าอมเทาหันขึ้นมาสบตากับดวงตาสีมรกตที่มองมาอย่างล้อเลียน ต้องโทษอำนาจของทอมลินสันที่ทำให้คนในตระกูลสืบเรื่องของคนอื่นได้ง่ายขนาดนี้ ร่างสูงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับคำล้อเลียนของคนตรงหน้า 
"แปลว่างานฉลองตระกูลคราวนี้นายก็มีคู่แล้วสินะ ปีนี้คงฮือฮากันน่าดู" มือเรียวสวยเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นบางสีดำสนิทปักเลื่อมด้วยตัวอักษรสีทองในมือ งานฉลองครบรอบการเปิดบริษัทของทอมลินสันที่เก่าแก่พอๆกับตระกูลจะจัดขึ้นที่คฤหาสน์ทอมลินสัน ทายาทคนสำคัญอย่างเขาที่ไม่มีคู่ควงมานานเกือบสี่ปีกำลังจะส่งการ์ดเชิญคุณหนูพาลวิน ที่ดูยังไงๆก็คงไม่ยอมมาง่ายๆ 
"นายหาคู่ควงให้สวยกว่าของฉันให้ได้ละกัน"


#Talk
ไหนใครทีมเซนบ้าง  วิ่งตีตื้นขึ้นมาแล้วนะค่ะวันนี้ สำหรับคนที่รอคู่ niam อยู่เราได้จัดให้ท่านแล้วในตอนนี้  หวังว่าจะชอบกันะค่ะ 
ช่วงนี้จะอัพบ่อยๆเท่าที่จะทำได้ พอดีไรท์ติดสอบบ่อยไปหน่อยเลยอัพช้า ขอให้มีคนอ่านก็ดีใจแล้วเรื่องนี้ 
ป.ล. ยังอยากอ่านคอมเมนต์อยู่นะคะ ขอคนละเมนต์ก็ยังดีเนาะะะะ



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #19 ป่าสีน้ำเงิน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 19:27
    ถ้าเซนจะนก เซมาหาเราก็ได้นะ55555555 ความ Niam นี้ ฮรืออออออว์ คือมันดีต่อใจมากค่ะ ความนี้ฟินนี่พุ่งกระฉูดจนต้องหยิบหมอนมาทุ่ม555555555 คือดีงามมมม
    #19
    1
    • #19-1 1Dcommon(จากตอนที่ 10)
      1 กรกฎาคม 2559 / 20:23
      ไม่ได้นะคะ หวังเซนนี่ต้องต่อแถวไรท์ก่อนนเลย 5555 ขอบคุณที่เมนท์นะคะ มีกำลังใจเขียนขึ้นเยอะเลยยย
      #19-1