The Dark Mirror(1Dfanfic)

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 พ.ค. 59

"ถ้ายังทำหน้าแบบนั้นอยู่ จะไม่ให้ไปจริงแล้วนะ" คำเตือนจากปากของผู้ชายตัวสูงใหญ่กว่าเธอหลายเท่าทำให้เจ้าของเรือนผมสีสวยกับตาสีฟ้าใสเหมือนน้ำทะเลรีบหันมามองหน้าคนพูดทันที ชายหนุ่มตัวสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนสีซีดๆกำลังเอาหลังพิงไปกับขอบประตูห้องนอนของคนในห้อง ใบหน้าที่มีสเน่ห์จ้องมองร่างบางของ เคียร่า พาลวิน เจ้านายที่อายุน้อยกว่าเขาแค่สามปีอย่างดุๆ
"เซน พี่ก็รู้ว่าฉันไม่มั่นใจ" เคียร่า พาลวิน หันมาขอความเห็นใจจากร่างสูงที่ประตูห้อง เขาคือ เซน มาลิค เจ้าของตำแหน่งผู้ดูแล
ประจำตัวของเคียร่า ลูกสาวคนเดียวของตระกูลคาลวิน  ผมสีเข้มๆกับหน้าตาที่ดึงดูดความสนใจได้จากทุกคนของเซนไม่ได้ทำให้เขาใจดีกับเคียร่าเพิ่มข้น เขาทำหน้าที่เป็นอย่างดีจนบางทีทำให้เจ้านายอย่างเคียร่าต้องยอมทุกครั้งที่เขาบอกให้ทำอะไร และก็เหมือนเดิมกับครั้งนี้ ขายาวๆของเซนก้าวเข้ามารับตัวเจ้านายของเขาออกจากห้องก่อนที่จะไปมหาวิทยาลัยสายทั้งๆที่วันนี้เป็นวันเรียนวันแรก
"ห้ามทำหน้าแบบนั้นอีกเคียร่า ผมจะไปกับคุณ อย่าลืมสิ" เซนหน้าเสียนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าเจ้าของตาสีฟ้าใสนั่นดูเศร้าขึ้นมาอีก  เขาไม่ได้อยากดุเคียร่า เขาแค่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเพื่อแสดงออกว่าอย่ากังวล เรื่องนี้เป็นปัญหาใหญ่ของเขา ดูเหมือนจะแก้ไม่หายซักทีด้วย
"เคียร่าน่าจะรู้สึกปลอดภัยขึ้นซักเท่าไหร่เชียวถ้านายไปคนเดียว รถพร้อมแล้วนะ" เสียงของผู้มาใหม่ทำให้รอยยิ้มกว้างผุดออกมาบนใบหน้าของคุณหนูตระกูลคาลวิน ซึ่งนานๆทีจะมีใครได้เห็น เลียม เพย์น เพื่อนร่วมงานของเซน มาลิค เดินขึ้นบันไดมาพร้อมกับกุญแจรถในมือ 
"เซนดุฉันอีกแล้วเลียม" ได้ทีแล้วคุณหนูของบ้านก็เริ่มฟ้องการ์ดอีกคน เลียมเหมือนเป็นแม่เหล็กคนละขั้วกับเซน เขาคอยทำตัวเหมือนพี่ชายแสนดีอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่เข้ามาในชีวิตของเคียร่า  และนั่นก็เป็นสาเหตุของหน้าหงุดหงิดของมาลิค ทำเอาเลียมหลุดหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้ดีว่าเซนรู้สึกยังไง การแอบรักเจ้านายตัวเองมาตลอดสี่ปีไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นจะทำได้นานขนาดนี้ แต่เพราะนี่คือเซน มาลิค และนั่นคือเคียร่า พาลวิน ทุกอย่างเลยกลายเป็นแบบนี้
"เอากุญแจรถมา ฉันขับเอง ดูเหมือนวันนี้จะไม่ถึงมหาลัยถ้าให้แกขับ" เลียมโยนกุญแจรถใส่มือของเพื่อนร่วมงานที่ดูเหมือนจะหงุดหงิดเอาการ แล้วหันไปหยิบเป้กับหนังสือสองสามเล่มของเคียร่ามาถือไว้ เจ้าของตำแหน่งผู้ดูแลอีกคนหนึ่งอดคิดไม่ได้ว่าคนอื่นจะคิดว่าพวกเขาเป็นอะไรกับคนข้างๆ ร้อยทั้งร้อยไม่เคยมีใครมองออกซักทีว่าเป็นการ์ด แต่นั่นแหละ มันเป็นเหตุผลสำคัญที่พวกเขาถูกเลือกมาทำงานนี้ พาลวินไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าลูกสาวคนเดียวของตระกูลต้องมีการ์ดคอยประกบตลอดเวลา
     ตลอดทางเจ้าของตาสีเข้มกับเคราจางๆขับรถแบบไม่พูดไม่จา แต่คนที่นั่งหน้าด้วยกันก็รู้ดีว่าเพื่อนตนนั้นลดความเร็วรถลงกว่าปกติมาก ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เป็นเพราะคนผมน้ำตาลเข้มที่นั่งร้องเพลงอยู่เบาะหลัง รถสีดำขลับเคลื่อนตัวไปสู่มหาวิทยาลัยชื่อดังของเมือง แต่ถ้าใครพยายามจะมองเข้ามาว่าข้างในมีใครอยู่ คงต้องผิดหวัง เพราะกระจกของรถทุกคันในตระกูลพาลวิน ถูกสั่งทำพิเศษเพื่อคุณหนูคนเดียว กระจกรถที่สะท้อนได้มีแค่กระจกที่จำเป็นสำหรับคนขับเท่านั้น เพราะเหตุผลที่ไม่เคยมีคนนอกตระกูลรู้เลย เหตุผลที่ว่า เคียร่า พาลวิน กลัวกระจก
"เคียรอตรงนี้นะ  เดี๋ยวรอไปกับเซน" เลียมหันมาบอกเหมือนทุกครั้ง ไม่ว่าจะไปไหน นี่เป็นประโยคประจำที่คุณหนูของตระกูลพาลวินถูกพูดกรอกหูตลอดมา เธอกลัวกระจก เลยต้องมีคนไปดูก่อนเสมอว่าทางที่จะผ่านมีกระจกตรงไหนบ้าง เลียมรับหน้าที่นี้เสมอ ร่างสูงๆกับเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาลงจากรถไป เคียร่าถอนหายใจแรงๆอีกครั้ง คงไม่มีใครคิดว่านี่จะเป็นการมาเรียนรวมกับคนอื่นครั้งแรกของเธอ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเคียร่ามีสิทธิ์ออกไปข้างนอกตามแพลนที่วางไว้อย่างรัดกุมแค่นั้น เพราะถ้าเกิดเธออาการกำเริบอีก คงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ
"เคีย เอาหัวมานี่หน่อย" เคียร่าหันไปมองหน้าการ์ดอีกคนที่อยู่ในรถด้วยกัน แล้วหลบตากับกระจกมองหลังของคนขับนิดหน่อย คนหน้าเข้มข้างหน้าขมวดคิ้วแล้วขยับตัวเข้ามาเองเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งเบาะหลังขยับตัวมาไม่พอเท่าที่ต้องการ
"ไม่มีกระจกแล้วทำไมไม่ให้แม่บ้านมัดผมให้ห๊ะ หลุดหมดแล้วเนี่ย" เคียร่าหลุดหัวเราะออกมา เมื่อมือหนาๆของคนที่กำลังทำท่าว่าโกรธเธออยู่เอื้อมมาเก็บผมสีน้ำตาลของเธอให้เข้าที่ แต่ก็ต้องรีบหยุดยิ้มเพราะสายตาคมๆที่มองมาแบบโหดๆ เซนก็คือเซน เคียร่าจะทำอะไรเขาก็จะดุตลอดเวลาสินะ
"ไปกันได้แล้ว" เคียร่าเดินตามหลังคนตัวสูงกว่าออกมาจากรถ เซนเอาตัวของเขาบังกระจกรถข้างๆไว้อย่างรู้งาน แล้วจับมือเล็กๆนั่นให้ออกเดิน สายตาหลายคู่มองมาอย่างสนใจ เซนไม่ได้สนใจสายตาของผู้หญิงหลายคนที่มองมา แต่เขามีปัญหากับสายตาของพวกผู้ชายหลายคนที่มองมามากกว่า ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าเจ้านายที่กำลังเดินตามอยู่สวยขนาดไหน เขาเลยจับมือนั่นให้แน่นขึ้น แล้วกวาดสายตาเย็นๆกับรอยยิ้มโหดๆให้กับสายตาพวกนั้น 
"เช็คในห้องแล้ว เข้าได้" เลียมเดินมาสมทบกับอีกสองคน เขาเข้าไปสำรวจในคลาสแล้วว่าปลอดภัยรึเปล่า แน่นอน เขากับเซนสมัครเรียนคณะเดียวกับเคียร่าอย่างช่วยไม่ได้ แม้ว่าประวัติเขากับเซนจะไม่สามารถเข้าเรียนในมหาลัยได้ แต่แค่เอ่ยชื่อพาลวิน ก็เดินเข้าประตูได้แบบสบายๆแล้ว
"นักศึกษาสองคนหลัง ช่วยไปที่ห้องบุคคลก่อน" ขายาวๆของเซนกับเลียมสะดุดกึก ทิ้งให้คนตรงกลางยืนเอนไปมาเพราะจู่ๆ เลียมก็หยุดเดิน ตาสีน้ำตาลอ่อนของเลียมส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมงานแบบเอาไงดี เขาไม่เห็นด้วยกับการทิ้งเคียร่าไว้คนเดียวแน่ๆ
"ไปเหอะ แค่นั่งรอในห้องไม่มีเรื่องหรอก คนมองใหญ่แล้วเนี่ย" คนตรงกลางผลักหลังเขากับเซนให้ออกเดินไปทางประตู เซนพยักหน้าน้อยๆให้ยอมเดิน เลียมหันมามองเคียร่าอีกครั้ง เธอนั่งอยู่ที่คลาสพร้อมกับสายตาไล่พวกเขาให้ไปได้แล้ว ทำเอาคนตัวสูงสองคนต้องยอมเดินออกไปให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้กลับมาไวๆ 
"เฮ้ ขอนั่งด้วยนะ ที่อื่นมันเต็มหมดแล้วอะ" เคียร่าปล่อยดินสอในมือจนกลิ้งลงไปที่พื้น เพราะจู่ๆ ที่นั่งข้างๆก็ถูกจับจองโดยใครคนหนึ่งที่เธอมั่นใจว่าไม่ใช่สองคนที่เธอรู้จัก ตาสีฟ้าใสประกายกับผมสีบลอนด์ของเขาเข้ากับหน้าตาที่ดูน่ารักเหมือนตุ๊กตา เจ้าของใบหน้านั้นก้มเก็บดินสอให้เธอแล้วยิ้มกว้างๆอย่างอารมณ์ดี
"เฮ้ คือตรงนี้มีคนนั่งแล้ว เดี๋ยวคงกลับมา" เคียร่าตอบกลับไป ทำเอารอยยิ้มของคนข้างๆหุบไป ไนออลรู้สึกเสียใจนิดหน่อยที่คนเดียวในคลาสที่ดูไม่รู้จักเขามีคนนั่งด้วยแล้ว เขาเบื่อการเข้ามาทำความรู้จักเขาเพราะเขาคือ ไนออล ฮอแรน ลูกชายเจ้าของห้างชื่อดัง แถมดูๆไปเจ้าของผมสีน้ำตาลข้างๆจะดูไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ
"เพื่อนคุณหรอ ที่นั่งตรงนี้อะ" ไนออลถามออกไป คนข้างๆทำหน้าเหมือนคิดๆแล้วส่ายหน้านิดหน่อย 
"ไม่ใช่เพื่อนหร
"โอเค งั้นผมนั่งตรงนี้ได้ เค้าไม่ใช่เพื่อนคุณ แต่ผมเป็นเพื่อนคุณนี่" ไนออลรีบตัดบทคนข้างๆ แล้วย้ายเป้สีดำไปวางที่เก้าอี้ข้างๆอีกตัวที่ถัดจากเขา เคียร่าอ้าปากค้าง นี่มันมนุษย์ประเภทไหนละเนี่ย
"เอาหล่ะ นักศึกษา วันนี้พอแค่นี้ คุณพาลวิน ตามไปที่ห้องอาจารย์ด้วย" ไนออลสะดุ้งนิดหน่อยที่เขาพึ่งจะได้ที่นั่งแต่อาจารย์เลิกสอนแล้ว ไม่รู้หรอกว่าเลทแค่ไหนกัน แค่เขามาเข้าเรียนอาจารย์ก็ควรจะดีใจแล้วด้วยซ้ำไป  พอหันมาอีกที คนข้างๆก็หายไปแล้ว แปลว่าเธอนามสกุลพาลวินสินะ แต่เดี๋ยว พาลวินหรอ ตระกูลพาลวิน ตระกูลเจ้าของโรงงานอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษนี่ ตระกูลนี้มีลูกสาวด้วยหรอ มันเรื่องอะไรกัน แล้วทำไมลูกสาวตระกูลพาลวินถึงไม่รู้จักไนออล ฮอแรน ลูกชายของตระกูลฮอแรนที่เป็นหุ้นส่วนกับ พาลวินคอนสตรัคชั่นถึง 30% กันหล่ะ

"ช่วยเซ็นตรงนี้ด้วย คุณเป็นเด็กใหม่ ยังไม่มีประวัติ"เคียร่าพยักหน้าให้หญิงวัยกลางคนตรงหน้าแล้วจรดปลายปากกาลงไป ด้านข้างของห้องมีกระจกบานใหญ่ตั้งอยู่ เคียร่าจำเป็นต้องออกจากห้องให้เร็วที่สุดเพราะถ้าเกิดไปมองมันเข้าคงไม่ดีกับตัวเธอมากนัก
"งั้นฉันขอตัวนะค่ะ" เคียร่าเลื่อนเอกสารไปด้านหน้าแล้วหยิบหนังสือเล่มใหญ่ออกมา เลียมกับเซนต้องดุแน่ๆถ้ารู้ว่าเธอเดินตามอาจารย์ออกมาโดยไม่บอกก่อน แต่ถ้ากลับไปโดยไม่มีเรื่องก็จบ การเดินก้มหน้าคงดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว 
     เคียร่าค่อยๆ เดินช้าๆ การก้มหน้าทำให้เธอเห็นทางไม่ชัดมากนัก  ในซอกหนึ่งของตึก ร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังเดินสับขาไวๆออกมา ร่างสูงๆชนเข้ากับเจ้าของผมสีเข้มจนหนังสือกระเด็นลงไปที่พื้น แขนที่พาดด้วยโค้ทตัวใหญ่สีดำรีบคว้าตัวเจ้าของหนังสือไว้ก่อนที่จะล้มลงไป ความชาวาบไปทั่วทั้งตัวของลูอี ทอมลินสัน จนตัวเขากระตุกเบาๆ เคียร่าถูกแรงเหวี่ยงจากคนข้างๆดึงตัวเข้ามาในอกของคนดึง ตาสีฟ้าสวยเผลอจ้องไปที่หน้าของเจ้าของแขนที่โอบเธอไว้ 

"หวีดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
"โอ้ยยย" เสียงหวีดร้องของเคียร่าทำให้เจ้าของเสื้อโค้ทที่หล่นไปกองกับพื้นดึงความรู้สึกกลับมา ใบหน้าขาวใสกับองค์ประกอบที่ลงตัวทุกอย่าง แต่ตอนนี้กลับแสดงความรู้สึกเหมือนเจ็บปวดมากออกมา ลูอีรีบเอามืออีกข้างประคองหน้าของเธอไว้ แล้วก้มลงไปจับที่ข้างใบหน้าสวยราวกับวาดนั่นไว้เบาๆ
"คุณเป็นอะไร ใจเย็นๆก่อน มองที่ผมไว้" ลูอีพยายามเรียกสติของคนตรงหน้าที่มองไปรอบๆอย่างตื่นกลัว น้้าใสๆไหลลงมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ตาสีฟ้าประกายสั่นไหวไปมาอย่างหวาดกลัว
"คุณเป็นใคร ออกไปเดี๋ยวนี้ กรี้้ดดด" เคียร่าแผดเสียงต่อ เธอไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง เธอจ้องไปที่ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นแล้วจู่ๆ สิ่งที่เธอกลัวมาตลอดก็โผล่ขึ้นมา ผู้หญิงกับเลือดที่สาดอยู่เต็มใบหน้ากับเสียงหวีดร้องที่เคียร่าไม่สามารถทนฟังได้กลับมาอีกครั้ง เธอเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้จนเคียร่าต้องหลับตาลงเพื่อหนีมัน แต่ไม่มีทาง เธอไม่มีทางหนีภาพนี้พ้น แรงกอดจากคนข้างหน้าทำให้เคียร่าซุกหน้าเข้าไปที่อกนั่นทั้งๆที่ไม่รู้จักเขามาก่อน ทั้งๆที่เธอไม่ได้จ้องตาตัวเองด้วยกระจก เธอจ้องตาเขาคนนี้ผ่านแว่นตาสีชา แต่ทำไมภาพน่ากลัวพวกนี้ถึงวิ่งเข้าหาเธออย่างไม่หยุดหย่อน เลียม เซน ช่วยด้วย
"มึงทำอะไรวะ ปล่อยเคียออกมาไอ้สัส" นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่เคียร่าได้ยิน เธอรู้สึกว่ามีของเหลวอุ่นๆไหลออกมาจากจมูก แรงกระชากจากอีกทางทำให้เธอเห็นภาพเขาคนนั้นอีกครั้งแบบลางๆ แว่นตาสีชาของเขาถูกเซนกระชากจนหลุดออกไป ตาสีฟ้าเข้มๆที่ดูน่ากลัวและน่าหลงไหลมองมาที่เธออีกครั้ง เขา เป็น ใคร กัน

#Talk 
สวัสดีค่ะ ตอนแรกเป็นยังไงบ้างงงงง สำหรับคนที่หลงเข้ามาหรือตั้งใจเข้ามาขอฝากตัวด้วยนะค่ะ ใครมีความเห็นอะไรเมนท์กันเยอะๆนะค่ะ ขอเรียกตัวเองว่าเอิงละกันเนาะ ใครมีอะไรก็คุยกันได้ในเมนต์เลย ขอบคุณค่าาาา 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #1 Aunyarat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 22:41
    ตอนแรกก็สนุกกแล้วว เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1
    1
    • #1-1 1Dcommon(จากตอนที่ 1)
      3 มิถุนายน 2559 / 23:18
      โหยยยย เมนต์แรกของเรื่อง ขอบคุณนะค่ะที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณจริงๆ 5555
      #1-1