(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 8 : ความหวาดกลัวที่ไม่อาจเลี่ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,463
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    6 ก.พ. 64

          บางทีหูอาจมีปัญหา หรือไม่เออร์เกรนคงกำลังล้อเล่น เขาคงนึกสนุก แกล้งให้ผมตกใจ สาเหตุเพราะผมชอบเถียงเขาอยู่บ่อยครั้ง เลยเกิดความหมั่นไส้เล็กๆ
          "คงไม่คิดว่าฉันพูดเล่น?"
          รอยยิ้มนั่นยิ่งตอกย้ำว่าทั้งหมดคือความจริง และความจริงที่ว่ากำลังจะเปลี่ยนแปลงชีวิตผมให้เลวร้ายกว่าเดิม หากเออร์เกรนทำอย่างที่พูดจะเกิดอะไรขึ้น ผมไม่ต้องการผู้ปกครอง เมื่อก่อนไม่มี ตอนนี้ยิ่งไม่สมควรมี โตขนาดหมายังเลียก้นไม่ถึง จะมีผู้ปกครองไปทำไม และยิ่งคนๆ นั้นเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียผู้แสนเย่อหยิ่งยิ่งแล้วใหญ่ เดินไปไหนมาไหนมีแต่ชายชุดดำตามเป็นพรวน จะกลายเป็นจุดสนใจจนใครๆ ก็ต้องพูดถึง
          นรกดีๆ นี่เอง...
          "ช่วยเปลี่ยนใจ..."
          "เปลี่ยนเป็นวันนี้แล้วกัน"
          เขามัน!
          เดิมทีจะโวยให้ตายไปข้าง แต่พอคิดดูก็เป็นทางตรงที่ดีอย่างหนึ่ง ผมได้กลับเร็วขึ้น ไม่ต้องมัวพะวงหน้าพะวงหลังกลัวคนมาคอยลอบเข้าห้องกลางดึก และไม่ต้องผวากับน้ำทะเลทุกวัน แม้ต้องแลกกับการมีผู้ปกครองก็เถอะ อีกอย่างเออร์เกรนคงไม่ฟังเสียงค้านน้อยนิดไร้กำลัง หากเขาต้องการ อะไรก็หยุดเขาไม่ได้ แล้วผมจะเสียแรงเหนื่อยเปล่าทำไม
          "ตามใจคุณ"
          ว่าพลางเดินนำหน้าเจ้าของพื้นที่ ถึงจะเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก แต่ความแม่นยำเรื่องเส้นทางผมไม่เคยแพ้ใคร 
          เออร์เกรนก้าวเดินตามหลังไม่รีบร้อนอะไร จนกระทั่งมาถึงทางออก ลูกน้องของเออร์เกรนเดินมาค่อมหัวนิดนึงก่อนเอ่ย
          "ทุกอย่างพร้อมแล้วครับท่านยูคิ"
          "อืม"
          เขาตอบเพียงสั้นๆ เดินนำออกไป ข้าวของอะไรไม่จำเป็นต้องเก็บเพราะตั้งแต่มาถึงนี่ไม่มีอะไรติดตัวมา ยกเว้นก็แต่คันธนูและลูกดอกที่เพิ่มจำนวนขึ้น
          เราสองคนมาจนถึงหน้าชายหาด เบื้องหน้ามีเฮลิคอปเตอร์คล้ายกับของกองทัพทหารอากาศที่เคยเห็นในทีวีลงจอด ชายชุดดำกว่าสิบชีวิตคอยระแวดระวังและเตรียมความพร้อมกันอย่างขมักเขม้น
          นั่นหมายความว่าคราวนี้ต้องเดินทางโดยสารด้วยเครื่องบินใช่มั้ย
          "เราจะไปทางอากาศ"
          เออร์เกรนว่าพลางก้าวเท้าขึ้นตัวเครื่อง เขาหมุนตัวกลับมาพร้อมยื่นมือมาตรงหน้า ใบหน้าเรียบเฉยทว่ามุมปากกลับยกขึ้น 
          "ทำไมเป็นทางอากาศ"
          ผมยืนมองฝ่ามือของเออร์เกรน ไม่มีทีท่าจะชักกลับ อีกฝ่ายยังคงรักษาความเรียบเฉยและรอยยิ้มคงเดิม
          "เพราะเรือมันใกล้น้ำเกินไป"
          "..."
          "คิดว่านายคงไม่ชอบเท่าไหร่"
          แต่ไม่คิดว่าเขาจะห่วงผมจริงหรอก ก็แค่ทำดีเพื่อรักษาผลประโยชน์และเป้าหมายเท่านั้น
          มือข้างหนึ่งค่อยๆ เอื้อมไปหาคนตรงหน้าก่อนจะแตะถึงมืออีกฝ่าย เออร์เกรนกลับคว้าดึงเข้าหาตัวจนปะทะกับแผงอกกำยำ พลันมืออีกข้างโอบเอวผมไว้ ก้มหน้ามองเล็กน้อย 
          "ผมยืนเองได้"
          ว่าพลางขยับตัวทิ้งระยะห่างจากอีกฝ่าย เขานั่งลงตรงที่นั่งบนเครื่อง ผมจึงนั่งลงข้างๆ เข็มขัดนิรภัยถูกเออร์เกรนเอื้อมมือมาล็อกให้ ก่อนกลับไปทำแบบเดียวกับของตนเอง
          "นั่งสบายรึเปล่า"
          "อืม"
          "ก็ดีแล้ว"
          "ขอบคุณ"
          รอยยิ้มสบายๆ ของเขาทำเอาไม่อยากเชื่อสายตา เออร์เกรนยิ้มแบบนี้ก็เป็นเหรอ ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ไปอีกแบบ
          "เตรียมพร้อมนะครับ"
          เมื่อนักบินส่งสัญญาณ เฮลิคอปเตอร์ค่อยๆ เคลื่อนที่ขึ้นไปบนอากาศ เม็ดทรายคลุ้งกระจายทั่วบริเวณขนาดกว้าง แต่ไม่ส่งผลกระทบกับคนด้านในเพราะมีประตูปิดกั้นไว้ 
          เมื่อระดับสายตาห่างไกลจากน้ำทะเล แรงมือที่กำคันธนูไว้แน่นตลอดค่อยๆ ผ่อนคลายลงอย่างเป็นธรรมชาติ ความหวาดกลัวที่เคยมีค่อยๆ จางหาย พอคิดว่าไม่นานก็จะถึงบ้าน ในใจยิ่งลิงโลดขึ้นมาทันที
          ผมมองลอดหน้าต่าง เห็นเรือสามสี่ลำกำลังแล่นตามเฮลิคอปเตอร์ คาดว่าคงเป็นลูกน้องที่เออร์เกรนให้ติดตามมาคุ้มกัน
          อะไรที่ไม่เคยเห็นก็เห็นจากที่นี่หมด นี่สินะอำนาจของมาเฟีย
          "เพื่อให้ทุกอย่างราบรื่น ฉันจำเป็นต้องให้คนคอยติดตามนายห่างๆ"
          ลมหายใจลอบระบายออก อย่างน้อยก็ไม่ให้ประชิดตัวจนอึดอัด 
          "นอกจากคนของคุณที่อยู่ที่นี่ ก็ไม่มีคนนอกคนไหนรู้จักผมหรอก และผมก็ไม่มีส่วนเกี่ยวพันกับผลประโยชน์อะไร สิ่งที่ควรห่วงความปลอดภัยคือตัวคุณ...ไม่ใช่ผม"
          "นั่นสิ"
          เออร์เกรนขยับตัวนั่งไขว้ขาหย่อนอารมณ์ สำหรับเขาคงเป็นเรื่องสบายๆ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม อย่างเช่นยานพาหนะที่เรากำลังโดยสารอยู่ ยอมรับจริงๆ มีเงินซื้อได้แทบทุกอย่าง ซื้อคน ซื้ออำนาจ ซื้อชีวิต หรือบางทีเขาอาจจะมีของพวกนี้หมดแล้วก็ได้ 
          อยากรู้เหมือนกัน เงินและอำนาจของเขามันซื้ออะไรไม่ได้บ้างไหม
          "ถ้าเข้าเขตตัวเมืองแล้ว คุณจะทำอะไรต่อ"
          "ไปที่..."
          ปัง!
          เสียงปืนดังสนั่นมาจากด้านล่าง ผมมองลอดหน้าต่างออกไป เห็นเรือที่ลูกน้องของเออร์เกรนนั่งอยู่ปะทะกับเรืออีกสามลำด้านหน้า 
          "ท่านครับ มีเรือสามลำกำลังโจมตีเรา"
          ไม่ทันขาดคำ กระสุนปืนกระแทกกับกระจกด้านหน้าของนักบิน แต่ไม่สามารถเจาะทะลวงเข้ามาได้ เพียงแต่มีรอยร้าวเล็กน้อยเท่านั้น
          เฮลิคอปเตอร์ลำนี้คงถูกออกแบบใช้งานด้านการป้องกันอย่างดี
          "เตรียมโจมตีกลับ"
          เออร์เกรนดึงเชือกเส้นหนึ่งที่อยู่ด้านในเก๊ะออกมารัดรอบเอว แล้วใช้ตะขอล็อกเกี่ยวเชือกที่รัดรอบเอวอีกที ประตูเฮลิคอปเตอร์ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก แรงลมปะทะเข้ามาจนผมเซไปด้านข้างเล็กน้อย พอมองอีกที เห็นเออร์เกรนกำลังใช้กล้องสไนเปอร์ส่องไปยังผืนน้ำทะเลที่ตอนนี้เรือเจ็ดลำกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด ปลายกระบอกปืนมีที่เก็บเสียงติดไว้ บ่งบอกว่าเจ้าตัวไม่อยากให้ศัตรูรู้ตัว แม้จะไม่รู้อนุภาพของปืนนั่น แต่ผมคิดว่าเจ้าของมันคงชำนาญการใช้งาน 
          ไหนว่าธนูเป็นเพชรฆาตเงียบ ถ้าปืนมีที่เก็บเสียง มันก็เงียบเหมือนกัน 
          "ระวังตัวด้วย"
          แม้จะมีทิฐิมากแค่ไหน แต่การเห็นคนใกล้ตัวเป็นอันตรายก็ไม่ใช่จุดประสงค์ ไม่มีใครเป็นอะไรต่างหากที่ผมต้องการ 
          สายตายังคงจับจ้องคนตรงหน้า แผ่นหลังนั่นดูแข็งแกร่ง เสื้อสูทคุณภาพเยี่ยมเรียบตรึง เพียงแต่มีรอยยับย่นนิดหน่อย
          "เป็นห่วง?"
          น้ำเสียงที่ดูจะอารมณ์ดีนิดหน่อยนั่นน่าหมั่นไส้เล็กๆ แต่ด้วยสถานการณ์เสี่ยงตาย มันช่วยคลายอารมณ์คนฟังไม่น้อย
          "ก็แค่...ช่างเถอะ คุณดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน"
          เสียงเขาเงียบไป ดูจดจ่อกับเรือของศัตรูตรงหน้า เฮลิคอปเตอร์ถูกโจมตีจากด้านล่างเรื่อยๆ จนดูน่ารำคาญ
          "บินวนไปเรื่อยๆ อย่าหยุดนิ่ง"
          คำสั่งเฉียบขาดเหมือนก้อนธารน้ำแข็งปะทะเรือรบ เฮลิคอปเตอร์เปลี่ยนการเคลื่อนไหว บินวนรอบเรือทั้งหมด ทิ้งระยะห่างจากผืนน้ำเบื้องล่างราวยี่สิบเมตรได้
          ปึก!
          เรือของศัตรูลำหนึ่งเสียการควบคุม เนื่องจากคนขับได้รับบาดเจ็บกะทันหัน แต่ฝ่ายนั้นก็ไม่ถอย กลับตอบโต้รุนแรงขึ้น ผมเห็นเรือของศัตรูขับเข้ามาสมทบอีกหนึ่งลำ กำลังมุ่งตรงมาจุดเกิดเหตุของความวุ่นวาย
          เรือลำนั้นเล็งการโจมตีมาที่เฮลิคอปเตอร์ เออร์เกรนต้องคอยหลบเข้ามาบ่อยครั้ง แม้ภายนอกตัวเครื่องจะไม่ได้รับความเสียหายมากนัก แต่หากยังยืดเยื้อต่อไป อาจส่งผลให้เครื่องตกเพราะเชื้อเพลิงที่ใช้ขับเคลื่อนพลังงานหมดเสียก่อน
          แบบนี้ไม่ดีแน่...
          มือพลันกำคันธนูแน่น พร้อมคว้าลูกดอกทั้งหมดมาสะพายไว้ด้านหลัง หากไม่ทำอะไรสักอย่าง เราคงตายกันหมด
          "ศัตรูมีจำนวนเพิ่มขึ้น เอาไงดีครับ"
          "ผมเอง"
          ผมค่อยๆ เดินต้านแรงลมจนไปหยุดอยู่ข้างเออร์เกรน ดึงลูกธนูดอกหนึ่งขึ้นมา ออกแรงดึงสายจนสุดแขน เล็งไปยังคนขับเรือด้านล่าง 
          ปึก!
          เมื่อฝ่ายนั้นเสียการควบคุมเรือจึงเกิดการโกลาหล 
          ตืด ตืด ตืด!
          จู่ๆ สัญญาณเตือนบนเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้น นักบินกดอะไรบางอย่าง จากนั้นจึงเอ่ยคำพูดออกมาอย่างยากเย็น
          "เราต้องสละเครื่องเดี๋ยวนี้เลยครับ!"
          นาทีนั้นเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น ถ้าพูดถึงการสละเครื่อง มันหมายความว่าพวกเราทุกคนต้องออกจากเฮลิคอปเตอร์เดี๋ยวนี้
          "บินให้นิ่งที่สุด"
          "ครับ"
          เฮลิคอปเตอร์เริ่มเคลื่อนไหวช้าลง การเตรียมการแบบนี้ช่างบีบคั้นหัวใจแทบบดละเอียด
          "พร้อมมั้ย"
          เออร์เกรนหันมาถาม แต่เขากลับมองผมด้วยสายตาแปลกๆ แปลกยังไงผมก็ไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ผมกลัว ร่างกายไม่กล้าเคลื่อนไหวมาก มือที่จับคันธนูสั่นขึ้น
          "ผม...ไม่พร้อม"
          คำพูดแสนยากเย็นถูกเค้นขึ้นจากลำคอ เสียงที่เปล่งออกยังเจือด้วยความตระหนก ทุกอย่างมันกะทันหัน ยังไม่ได้เตรียมใจ ไม่พร้อมกับอะไรทั้งนั้น
          "แต่เราต้องไป"
          "..."
          เชือกถูกรัดรอบตัวผมพร้อมตะขอเกี่ยวแน่น เออร์เกรนโอบรอบเอวผมไว้มั่น ความอบอุ่นจากร่างกายถูกถ่ายทอดส่งต่อ
          "ไม่เป็นไร ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #51 pks_pam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 17:41
    คุณมาเฟียอ่อนโยนกับน้องงงง><
    #51
    1
    • #51-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 8)
      8 เมษายน 2563 / 18:33
      ความ 'พิเศษ' สำหรับคนพิเศษ~
      #51-1
  2. #6 kattaley (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 12:30

    รอน้าาาา
    #6
    1
    • #6-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 8)
      14 เมษายน 2562 / 12:48
      จ้า~ แล้วเจอกันต้อนหน้าน้า~
      #6-1