(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 7 : คำทักทายของผู้มาเยือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,463
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    5 ก.พ. 64

          เบื้องหน้ามีผู้ชายหน้าตาอายุราวเกือบยี่สิบปลายๆ ยืนอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ผมซ่อนตัว เขาสวมเสื้อผ้าบางเบาเหมาะแก่การมาเที่ยวพักผ่อนชายทะเล กางเกงขาสั้นกับรองเท้าผ้าใบนั่นเข้ากันได้ดี แต่ที่ตรงกันข้ามกับเสื้อผ้าสวมสบายคือสายตาเหมือนมีอะไรหลายๆ อย่าง แต่พรายกระซิบหรือที่เรียกอีกอย่างว่า 'สัญชาตญาณ' กำลังร้องเตือนว่าผู้ชายคนนี้เป็นตัวอันตราย ไม่น่าไว้ใจ และไม่ควรเอาตัวเข้าใกล้ 
          "คุณเป็นใคร"
          คำถามแรกที่คิดได้ตอนนี้คือการรู้ตัวตนของอีกฝ่าย มองดูงี่เง่าไปบ้างที่ถามเรื่องชวนขำ เพราะบางทีฝ่ายนั้นอาจอยากตอบหรือไม่อยากตอบก็ได้
          "บอกก่อนสิว่าคุณเป็นใคร"
          ฝ่ายนั้นยิ้มมุมปาก แววตาประกายระยิบระยับเหมือนคนเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว 
          "แต่ผมถามคุณก่อน"
          ว่าพลางเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย กำคันธนูในมือแน่น และเตรียมพร้อมเสมอหากมีภัยอันตรายพยายามจะพุ่งเข้ามาทำร้าย
          "ถ้าคุณบอกก่อน ผมก็จะบอกเช่นกัน"
          ดูเหมือนเด็กกำลังถกเถียงเรื่องไร้สาระ แต่การที่พบคนในป่าลึกก็ไม่อาจคิดดีไปได้ โดยเฉพาะคนที่อยู่ใกล้กับคนที่น่าสงสัย
          "ผมเป็นแค่นักศึกษา เดินผ่านมาเท่านั้น และตอนนี้ก็กำลังจะกลับ"
          "นักศึกษาอย่างนั้นเหรอ อืม...น่าสนใจ"
          อีกฝ่ายมองสำรวจผมไปทั่วตัว จนหยุดที่คันธนูในมือ รอยยิ้มของเขายกขึ้นอีกครั้ง 
          "คุณใช้ไอ้นั่นเป็น?"
          ไม่ใช่ไอ้นั่นสักหน่อย...
          "ช่วยให้เกียรติกับของมีครูด้วยครับ"
          "โทษทีๆ "
          บรรยากาศชวนสบายจนน่าหงุดหงิดนี่มันอะไร เขาพยายามจะทำให้ผมตายใจแล้วตลบหลังรึเปล่า แต่ในเมื่อเราไม่รู้จักกัน มันไม่น่าจะใช้เรื่องนี้เป็นเหตุผลได้ 
          ถึงจะไม่มีอะไรอ้างอิง แต่ผมเชื่อในพรายกระซิบ เชื่อในความรู้สึกตัวเอง ถึงเขาอยากจะบอกสถานะที่แท้จริง แต่ผมคิดว่าคงไม่เหมาะจะฟังเดี๋ยวนี้สักเท่าไหร่
          "ถ้างั้น...ผมขอตัว"
          "คิดจะไปง่ายๆ เหรอ"
          เขายกปลายกระบอกปืนเล็งมาที่ผม รอยยิ้มสุดแสนใจเย็นต่างกับไอสังหารรอบตัว ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่านอกจากผมกับชายตรงหน้านี้แล้ว ยังมีคนที่คอยแอบซุ่มอยู่รอบๆ อีกสามสี่คน แต่ละคนมีที่กำบังและหลบซ่อนการโจมตีจากอาวุธมีคมอย่างเช่นกระสุนปืนได้ดีทีเดียว
          "ต้องการอะไร"
          การเปิดประเด็นเข้าเนื้อหาดูจะเร็วกว่าการอ้อมโลกเป็นไหนๆ ในเมื่ออีกฝ่ายเปิดเผยตัวตนว่าต้องการจะเป็นศัตรูมากกว่าการผูกมิตรไมตรี
          "ถามได้ดี"
          "ก็ไม่ได้ดีหรอก เพราะถ้ามันดี ผมคงไม่ถูกปืนจ่อ"
          การตอบกลับด้วยการประชดทำให้ฝ่ายนั้นหุบยิ้ม แต่เพียงครู่กลับแสยะยิ้มเย็นขึ้นมา
          "ดูท่าจะเก่งเรื่องทำให้คนอื่นประสาทเสีย"
          "อย่าว่าแต่ประสาทเสียเลย ทำให้คนปัญญาอ่อนกลายเป็นบ้าก็ยังได้"
          จู่ๆ เสียงหัวเราะก็ระเบิดดังขึ้น ชายตรงหน้าเก็บปืนกลับ เหน็บไว้ด้านหลัง จากนั้นก็ส่งสัญญาณมือสั่งให้คนที่ซุ่มอยู่โดยรอบถอยออกไป
          "คุณคงไม่รู้ว่าผมชอบคนฝีปากกล้า เพราะมันน่าจับบดขยี้"
          ว่าก่อนยื่นมือมาปัดผ่านใบหน้าของผม จากนั้นจึงหมุดตัวออกเดิน แต่ไม่กี่ก้าวก็หยุดแล้วหันกลับมา 
          "ฝากทักทายเออร์เกรนด้วยนะ ถ้าไม่ระวังจะเสียของรัก แล้วเจอกัน เด็กน้อย..."
          รู้สึกหมั่นไส้เล็กๆ
          หลังจากถูกจู่โจมกะทันหัน และอีกฝ่ายก็ถอนตัวกะทันหันก็ไม่เหลือร่องรอยอะไรทิ้งไว้ให้สืบต่อ ทุกอย่างกลับสู่สภาวะเดิม และชายสองคนนั่นที่ดูน่าสงสัยก็หายตัวไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
          ค่อยว่ากันอีกที ได้เวลากลับบ้านแล้วสิ...
          บ่ายคล้อยแสงอาทิตย์เจิดจ้า ผมเดินลงเนินจนพบกับสัญลักษณ์ของตัวเองที่ขีดทิ้งไว้พร้อมกับผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้
          "ทำไมเพิ่งกลับ"
          คำถามแรกที่เจอกันก็ใช้น้ำเสียงกดดันซะแล้ว เออร์เกรนเดินมาหาผม มองสำรวจรอบตัวเหมือนค้นหาบางอย่าง จากนั้นค่อยเปลี่ยนสีหน้าจากขึงขังเป็นเรียบเฉย
          "แล้วคุณล่ะ ทำไมเพิ่งมา"
          "ฉันติดธุระ"
          ก็ตามนั้น และจะไม่ถามให้เสียอารมณ์ เพราะคำว่า 'ธุระ' ของเขา คงเป็นเรื่องใหญ่หรือเป็นความลับ ไม่สามารถเปิดเผยให้คนนอกได้รู้ และผมก็คือคนนอกคนนั้น
          "อ้อ เกือบลืมเลย มีคนฝากบอกมา ถ้าไม่ระวังจะเสียของรัก"
          "ใคร..."
          เออร์เกรนขมวดคิ้วมุ่น ใช้สายตาคาดคั้นคำตอบ แล้วจะให้ตอบอะไร ในเมื่อที่พูดไปก็คือคำตอบอยู่แล้ว ผมเป็นแค่ผู้ส่งสาร ไม่ใช่เจ้าของประโยคนั่น คั้นให้ตายก็ไม่เข้าใจความหมายอยู่ดี
          "ผมไม่รู้ แต่คิดว่าเขาไม่ใช่คนน่าเข้าใกล้เท่าไหร่ ในเมื่อเขาอยู่ในเขตพื้นที่การปกครองของคุณ เรื่องนี้ไม่น่าจะเกินความสามารถหากคิดจะสืบ"
          "มันทำอะไรรึเปล่า"
          เปลี่ยนหัวข้อสนทนากะทันหัน บางครั้งก็ตั้งตัวไม่ทัน แล้ว 'มัน' ที่ว่า คงหมายถึงเขาคนนั้น แต่ถามว่าทำอะไรมั้ย ตรงนี้สิน่าสงสัย เออร์เกรนเป็นห่วงผม? หรือเป็นห่วงความสามารถการจับตัวคนร้ายที่เขายัดเยียดให้
          หรือแค่ไม่อยากเสียผลประโยชน์...
          "ก็แค่เอาปืนจ่อหัว แต่เพราะดวงดีล่ะมั้งเขาถึงไม่ยิง แถมยังหัวเราะอย่างกับคนบ้า"
          "ไม่มีคำว่า 'ดวงดี' สำหรับศัตรู"
          น้ำเสียงนั่นเย็นจนคนฟังรู้สึกขนลุก มันคงไม่ตลกสำหรับผู้นำแก๊งอย่างเขา แต่ผมก็ไม่อยากให้บรรยากาศตึงเครียด อุตส่าห์เจอที่ดีๆ ห่างไกลจากชายหาด กลับต้องมากังวลกับสิ่งที่ต้องใช้เวลาคาดเดา ทำตัวตามสบายก็ดี ผ่อนคลายก็ใช่ แต่ผมไม่ลืมเรื่องที่ตัวเองเจอคนน่าสงสัยสองคนนั่นหรอก
          "จริงสิ ตอนผมอยู่ตรงนั้น ผมเจอผู้ชายสองคนกำลังพูดถึงคนที่แอบลอบเข้าไปในคฤหาสน์ของคุณ สองคนนั้นต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแน่ และผู้ชายที่เขาฝากทักทายคุณ ก็ต้องมีส่วนด้วยเหมือนกัน"
          เออร์เกรนนิ่งฟังเหมือนกำลังขบคิด เขาล่วงมือถือในกระเป๋ากางเกง ต่อสายหาใครบางคน
          "เตรียมตัวให้พร้อม"
          แค่ประโยคสั้นๆ ก็ตัดสายทิ้ง เขาหันมามองผมอีกครั้ง ก่อนคลี่ยิ้มเกินกว่าจะคาดเดาเรื่องในหัว
          "ฉันจะส่งนายกลับพรุ่งนี้"
          "คุณพูดจริงเหรอ"
          ในใจแอบลิงโลด แทบอยากกระโดดกู่ร้องให้รู้ว่ามีความสุขและดีใจสุดๆ อยู่ที่นี่โดยมีน้ำเป็นสื่อกลาง นอกจากสั่นผวา ยังกลัวว่าสักวันสติอาจจะแตกตามไปด้วย แต่ดีใจได้แค่แป๊บเดียว เสียงดั่งยมทูตคอยพรากความสุขก็ดังออกมา
          "และฉันจะไปกับนาย ในฐานะผู้ปกครอง"


#ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #7 0981411742 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 21:08

    โอ้ยยยย!!!!

    ตื่นเต้น
    #7
    1
    • #7-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 7)
      19 พฤษภาคม 2562 / 15:12
      มาลุ้นด้วยกันนะ ;)
      #7-1
  2. #5 mumoopuy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 14:44

    มาเร็วๆนะกำลังลุ้นเลย

    #5
    1
    • #5-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 7)
      8 เมษายน 2562 / 17:14
      จ้า แล้วเจอกันนะจ๊ะ ;)
      #5-1