(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 23 : โอกาสและทางเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    12 ก.พ. 64

          เสียงแก้วตกกระทบพื้นแบบเทกระจาด ตามด้วยแฟ้มเอกสารจำนวนมากถูกปาใส่อกใครหลายคนโดยฝีมือผู้มีอำนาจสั่งการทหารและกองทัพ เขากำลังโกรธจัดจนหน้าเปลี่ยนสี มือทั้งสองกำหมัดแน่น ไฟโทสะโหมกระหน่ำแทบไหม้ทำเนียบ เขาชี้นิ้วที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตกราดใส่หน้าผู้ใต้บังคับบัญชา
          "ชายคนนั้นเป็นใครถึงกล้าเหยียบจมูกเราถึงที่!"
          เสียงตะคอกทำให้คนในที่แห่งนี้ตัวเกร็ง แต่ยังคงนิ่งเพราะได้รับการฝึกฝนให้รองรับอารมณ์ของผู้เป็นนาย
          "เขาคือผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้...ยูคิมิยะ เออร์เกรน"
          เสียงหนึ่งดังผ่านประตูไม้บานใหญ่ซึ่งแกะสลักด้วยลวดลายหงษ์คู่ ชายคนดังกล่าวแต่งตัวสบายๆ ถอดแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นแววตาสนุกสนานแต่แฝงความเหี้ยมเกรียมเก็บซ่อนไว้
          สีหน้าผู้มีตำแหน่งจอมพลขึ้นชื่อเรื่องความเผด็จการยังต้องสำรวมเมื่ออยู่ต่อหน้าของผู้มาเยือน เขาจำต้องก้มศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อม
          "น้อมรับเสด็จองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ"
          "ไม่ต้องมากพิธี"
          ชายคนดังกล่าวเดินมาหยุดหน้าโต๊ะไม้สักทองเหลืองอร่าม เขากรีดปลายนิ้วลากตามแนวยาวของผิวไม้ ก่อนมองดูเศษฝุ่นติดปลายนิ้วแข็งแกร่งของตน
          "องค์ชายเสด็จมาที่นี่...ทรงมีพระประสงค์ใดให้กระหม่อมรับใช้พ่ะย่ะค่ะ"
          "รับใช้หรือ...เราว่าเราเคยบอกไปแล้วว่าอย่าแตะต้อง 'ของ' ของเรา เหตุใดท่านจึงไม่ฟัง"
          ใบหน้ายิ้มนั่นต่างกับแววตาสังหารโดยสิ้นเชิง จอมพลเหลียงก้มหน้าไม่แม้แต่จะกล้าเงยขึ้นสบตา เขารับรู้ถึงจิตมุ่งร้ายแพร่กระจายทั่วห้องรับรองส่วนตัว แต่ถึงกระนั้นก็ไม่กล้าเอ่ยอะไรให้ระคายหู
          "กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
          "ผิดไปแล้วงั้นหรือ เราฟังท่านกล่าวประโยคนี้ไม่รู้กี่รอบ"
          อาการประหวั่นพรั่นพรึงก่อตัวขึ้นจนจอมพลเหลียงแทบทรุดเข่าลงตรงหน้า
          "หม่อม...กระหม่อมมิกล้า..."
          "แต่เอาเถอะ...เราจะให้โอกาสท่านอีกสักครั้งก็ได้"
          เหมือนร่างกายถูกฉุดขึ้นจากนรก จอมพลเหลียงรีบคุกเข่ารอรับคำสั่ง
          "เชิญองค์ชายรับสั่งมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ หากมีสิ่งใดที่กระหม่อมทำให้ได้ กระหม่อมจะเร่งดำเนินการในทันที"
          รอยยิ้มพร่างพราวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายผู้นั้น กระแสกดดันส่งมอบให้จอมพลเหลียงจนเจ้าตัวกำมือแน่นเพื่อควบคุมไม่ให้มันสั่นมากกว่าเดิม
          "ชิงตัวองค์ชายแคว้นต้าตงมาให้ได้ แล้วกำจัดผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้ทิ้งซะ"



          ตลอดการเดินทางผ่านมาด้วยดี เออร์เกรนมาส่งผมที่บ้าน จากนั้นสั่งงานลูกน้องสองสามอย่างจึงเดินเข้ามาหาผมขณะกำลังหาน้ำดื่มอยู่ในครัว
          "จะอยู่นี่นานเท่าไหร่"
          เสียงราบเรียบดังอยู่ข้างหลัง ผมเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำวางไว้บนโต๊ะ สายน้ำเย็นๆ เทลงแก้วสองใบ
          "พรุ่งนี้ผมต้องส่งวิจัย ถ้าไม่ส่งผมจะเรียนไม่จบ"
          ผมหยิบแก้วที่มีน้ำเกือบเต็มยกขึ้นดื่ม ความเย็นของมันดับกระหายร้อนได้เป็นอย่างดี
          "หลังจากส่งวิจัยพรุ่งนี้เสร็จ นายต้องไปอยู่กับฉัน"
          "ได้"
          ผมรับคำอย่างว่าง่าย กลับเป็นเออร์เกรนที่ขมวดคิ้ว เขาดูจะตั้งรับกับการตัดสินใจรวดเร็วนี้ไม่ทัน
          "ทำไมครั้งนี้ถึงพูดง่าย"
          "ก็ถ้าอยู่นี่ต่อไป ผมอาจไม่ทันได้กอบกู้แคว้นแต่คงถูกลอบสังหารซะก่อน"
          "รักตัวกลัวตายก็เป็น"
          น้ำที่กำลังกระดกลงคอชะงักจนเผลอกำแก้วในมือแน่น หากทำได้อยากแกล้งพ้นน้ำใส่คนตรงหน้าดูสักครั้ง แต่ติดตรงที่ว่าในอนาคตผมยังต้องพึ่งเขา การกระทำตามความคิด 'ทุกอย่าง' คงไม่ฉลาดเท่าไหร่
          "รักคุณ"
          "..."
          "ไม่ใช่รักตัวกลัวตาย กรุณาเรียกให้ถูกด้วย"
          มุขตลกนั่นทำเอาผู้นำมาเฟียถึงกับยืนอึ้ง แต่เวลาต่อมากลับคลี่ยิ้ม อารมณ์เปลี่ยนแปลงไวจนทำให้ผมรู้สึกกลัว
          "คืนนี้จะให้อยู่เป็นเพื่อนมั้ย"
          น้ำเสียงอ่อนโยนนั่นเอ่ยออกมาพร้อมกับสายตาจับจ้อง คราวนี้กลายเป็นผมที่ต้องอึ้งกับคำพูดของเขาแทน
          "ไม่ต้องก็ได้"
          "อืม...เอาเป็นว่าฉันจะมารับพรุ่งนี้ตอนเย็น แต่ก่อนหน้านั้นอินและคานจะมาสมทบก่อน"
          ผมพยักหน้ารับเป็นการบอกว่าเข้าใจ 
          จากการสังเกต...เออร์เกรนดูไม่ค่อยจะสร้างความกดดันเท่าไหร่ คล้ายเจ้าตัวพยายามทำให้ตัวเองผ่อนคลาย แต่ด้วยบุคลิกที่ติดตัวมานานเลยทำให้มันเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย 
          ผมวางแก้วน้ำที่เพิ่งดื่มได้เพียงครึ่งแก้วลง และเตรียมเดินไปส่งอีกฝ่าย เออร์เกรนเดินนำมาจนถึงหน้าบ้านแต่เหมือนเขานึกบางอย่างได้เลยเดินกลับเข้าไปในครัว เขายกแก้วน้ำที่ผมเทไว้ให้ดื่มรวดเดียวหมดแก้ว แต่ประเด็นคือแก้วใบนั้นเป็นแก้วใบเดียวกับที่ผมใช้
          "ทำอะไรของคุณน่ะ"
          "ดื่มน้ำ"
          "แต่นั่นมันแก้วผม..."
          เขาวางแก้วลงเมื่อดื่มจนหมด ใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง
          "อืม...หวานดี"
          เออร์เกรนยกยิ้มน้อยๆ เขาเดินสวนผมออกไปขึ้นรถ จนกระทั่งรถออกตัวไปผมก็ยังยืนอยู่ที่เดิม เหมือนถูกสะกดไว้ไม่ให้ขยับไปไหน
          สงสัยคงจะบ้า ไม่ผมก็เขานี่แหละ...
          ตืด ตืด...
          เสียงมือถือสั่นในกระเป๋ากางเกงจึงทำให้สติของผมค่อยๆ กลับคืนสู่ร่าง ผมดึงมือถือขึ้นมา...หน้าจอปรากฏเบอร์แปลก แต่กระนั้นผมก็กดรับสายอยู่ดี
          [คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย]
          "คุณเป็นใคร"
          ผมกรอกเสียงลงไป ผู้โทร.ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ฟังจากน้ำเสียงคล้ายคนกำลังเหนื่อยพูดจาติดขัด
          [ผมไง...ยูซึกิ]
          เขายังไม่ตาย...
          "คุณรู้เบอร์โทร.ผมได้ไง"
          เสียงถอนหายใจดังออกมาอีกระลอกหนึ่ง ผมนึกภาพตามท่าทางเจ้าตัวจะหัวเสียอยู่บ้าง
          [ประโยคแรกแทนที่คุณจะถามว่าผมเป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนมั้ยอะไรแบบนั้น แต่กลับถามว่ารู้เบอร์ได้ไง...หึ ประทับใจเหลือเกิน]
          คำประชดนั่นไม่ทำให้ผมรู้สึกเจ็บ เพราะผมไม่ได้มีความผูกพันกับเขาขนาดนั้น ต่อให้เจ้าตัวด่ากราดหรือบอกจะเอาชีวิต ผมก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันจะเป็นเรื่องไม่ปกติ
          "แล้วคุณโทร.หาผมทำไม"
          [เป็นห่วง]
          "ไม่ต้องเป็นห่วง ผมสบายดี..คุณควรเอาเวลาไปดูแลตัวเอง"
          เสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจดังเข้ามาในสาย ผมไม่เข้าใจทำไมยูซึกิถึงต้องพาผมไปกับเขา หรือเขาต้องการผลประโยชน์ส่วนแบ่งจากทรัพยากรเหมือนอย่างเออร์เกรน
          [คุณไม่ควรหนีผม]
          ผมไม่ได้หนีเขา แต่เป็นเขาต่างหากที่ตามผมมา ผมตัดสินใจแล้วที่จะอยู่กับเออร์เกรน ผมและเออร์เกรนเรามีผลประโยชน์ร่วมกัน และผมก็ไม่คิดจะหารส่วนแบ่งหรืออะไรให้กับบุคคลที่สาม
          "ผมอยู่กับเออร์เกรน เขาไม่ทำร้ายผมหรอก"
          [คุณอยู่กับผม ผมก็ไม่ทำร้ายคุณและจะดูแลปกป้องคุณอย่างดี]
          มันชักจะนอกเรื่องไปกันใหญ่ หากคิดๆ ดูแล้ว ยูซึกิเคยบอกว่าอำนาจในมือเขามีไม่น้อยกว่าเออร์เกรนด้วยซ้ำ เราเองก็เพิ่งรู้จักกัน แล้วทำไมเขาถึงยังตามผมไม่เลิก ผมเดาไม่ออกว่ายูซึกิเป็นมิตรหรือศัตรู วิธีการเข้าหานั่นแปลกใหม่สำหรับผม 
          "เออร์เกรนจะปกป้องผม"
          [แต่ผมทำได้ดีกว่า เชื่อผมเถอะ...อยู่กับผมคุณจะปลอดภัย]
          "แต่ผมเลือกแล้ว"
          [คุณเลือกใหม่ได้]
          เขาชักจะไม่ฟังเสียงแล้วสิ ความเอาแต่ใจเพลาๆ ลงหน่อยได้ก็ดี ผมเป็นนักศึกษานะไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก 
          "ไม่ว่าต้องเลือกกี่ครั้ง ผมก็ยังยืนยันว่าผมจะอยู่กับเออร์เกรน"
          ฝีเท้าไม่หนักไม่เบาเดินเข้ามาผ่านประตูห้องครัว เขามาหยุดอยู่ตรงหน้า มือซ้ายที่ถือมือถือนั่นค่อยๆ ออกห่างจากใบหู
          "ผมให้โอกาสคุณเลือกแล้วนะ...ในเมื่อไม่ต้องการ คงต้องใช้ไม้แข็งแล้วล่ะ"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #28 manejanb (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 20:07

    มาแล้ว....
    #28
    1
    • #28-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 23)
      4 พฤศจิกายน 2562 / 18:15
      จ้า~ ติดตามเรื่อยๆ นะจ๊ะ ;)
      #28-1