(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 22 : หมากบนกระดาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 763
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    12 ก.พ. 64

           เออร์เกรนช้อนตามอง สีหน้าเรียบเฉยทว่านัยน์ตาขุ่นมัว สายตานั่นจับจ้องที่แขนของผมเหมือนคราวก่อนตอนเขาช่วยผมจากการถูกสังหาร ดวงตาคู่นี้ยังฉายแววไม่พอใจ 
           "ปล่อยให้มาไม่ได้หมายความว่าหาเรื่องใส่ตัวได้"
          ถ้าเรื่องไม่มาหาก็ไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัวกันหรอก และเรื่องที่เกิดขึ้นถ้าไม่มีคนจงใจสร้างสถานการณ์มีหรือที่ผมจะตกอยู่ในสภาพนี้
          "ดีที่ผมยังไม่ตาย"
          เออร์เกรนเหลือบตามองแถมยังใช้สายตาข่มขู่เล็กน้อย เขาดึงผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดจากกระเป๋าเสื้อสูทราคาแพง จับแขนด้านแผลถูกกระสุนถากพลิกขึ้น
          "ก็ดูไม่ได้อ่อนแอซะทีเดียว"
          ว่าพลางค่อยๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้ามัดห้ามเลือด เห็นชอบจับปืนไม่นึกว่าจะมือเบา ครั้งที่แล้วที่เขาทำให้ก็แทบจะไม่รู้สึกเจ็บ ถึงเขาจะดูโหดร้ายและเย็นชานั่นคงเพราะเป็นนิสัยติดตัวมานาน 
          แต่จะให้ผมทำเฉยไม่ตอบกลับมันก็ไม่ใช่นิสัยของผมเหมือนกัน 
          "ผมไม่ถือว่านี่คือคำชม"
          "งั้นเหรอ"
          เขาทำเพียงยักไหล่ มือค่อยๆ ปล่อยออกจากแขน สายตานั่นยังจับจ้องที่แผลแต่ก็คล้ายมองผลงานการปฐมพยาบาลเบื้องต้นของตนเอง
          เออร์เกรนส่งสัญญาณมือเรียกลูกน้องคนหนึ่ง ชายชุดดำเร่งฝีเท้าเข้ามาก้มศีรษะทำความเคารพเบื้องหน้าพร้อมรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย
          "ถอนกำลังภายในสิบนาที"
          "ครับ ท่านยูคิ"
          "เดี๋ยวก่อน ผมมีเรื่องบางอย่างต้องคุยกับคุณ"
          ไม่รู้ว่าร่างกายหรือสมองไวกว่ากัน แต่มือทั้งสองข้างของผมกลับคว้าแขนของเออร์เกรนไว้ขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวจากไป เออร์เกรนก้มมองมือที่ขยุ่มแขนเสื้อจนยับย่น สายตาไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ให้เห็น
          "ที่นี่คงไม่เหมาะ"
          เออร์เกรนเงยหน้าขึ้น แววตายังคงนิ่งสยบทุกอย่าง ในใจผมลุ้นระทึกว่าเขาจะยอมฟังคำขอของผมมั้ย
          "มันต้องเป็นที่นี่และ...เดี๋ยวนี้"
          คำพูดถูกทิ้งช่วงไว้พร้อมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เออร์เกรนหันไปพยักพเยิดกับผู้รับคำสั่ง ชายชุดดำวิ่งหายเข้าไปตรงซอกตึกพร้อมผู้ติดตามอีกห้าคน
          "มีอะไร"
          "ส่งคนไปช่วยพวกเขาได้รึเปล่า"
          ผมหันไปทางซอกตึกที่เคยวิ่งผ่าน หากคนที่เออร์เกรนส่งไปเมื่อกี้เจอประตูหลังอุโมงค์รถไฟใต้ดิน พวกเขาก็สามารถช่วยท่านยายและคนอื่นๆ ออกมาได้
          เออร์เกรนเบนสายตาไปทางซอกตึกนั่น แววตาแข็งกร้าวปรากฏพาดผ่านชั่วครู่ ไม่แน่ใจว่าผมตาฝาดหรือคิดไปเอง แววตาเมื่อกี้ช่างดู...น่ากลัว
          "เราไม่มีเวลาขนาดนั้น"
          "แค่แป๊บเดียว เดี๋ยวผมนำทางให้ เมื่อกี้คนของคุณก็ไปทางนั้น ยังไงก็ต้องผ่านประตูหลังอุโมงค์นั่นอยู่ดี"
          "รักคุณ เดี๋ยวเรากลับกันก่อนไว้ค่อยมาช่วยทุกคนทีหลังก็ได้"
          พี่คานขัดขึ้น พี่อินเองก็พยักหน้าเห็นพ้องไปอีกคน ทำไมไม่มีใครเข้าใจ หากไม่ช่วยตอนนี้คิดว่ากลับมาอีกทียังจะเหลือใคร ความช่วยเหลือมันรอกันได้ที่ไหน ถ้าทุกคนเอาตัวรอดกันเป็นหมดผมจะขอความช่วยเหลือทำไม ที่นั่นมีแค่เด็กและคนชรา พวกเขาจะเอาแรงที่ไหนพาหนี
          "ได้มั้ย...ผมขอเวลาแค่นิดเดียว"
          สายตาเว้าวอนไม่เคยใช้ขอร้องใครกลับต้องนำมาใช้กับมาเฟียทรงอำนาจ ถ้าเขาไม่ช่วย...ผมไม่มีใครให้พึ่งอีกแล้ว มีแค่เขาเท่านั้น ขอแค่เขาตกลงทุกอย่างจะง่ายขึ้น
          เออร์เกรนดึงมือผมออกจากการเกาะกุม ปลายนิ้วสัมผัสเย็นวาบ มันเยือกเย็นเหมือนดวงตาของเขาคู่นั้น 
          ในใจลึกๆ ผมหวังเพียงให้เขาตอบรับ แม้รู้โอกาสเป็นศูนย์ แต่ผมก็อยากเดิมพัน   
          "พาตัวองค์ชายไป"
          พี่คานกับพี่อินเดินมาประกบตัวทั้งสองข้างพร้อมทั้งจับแขนผมแน่น ผมเข้าใจสถานการณ์มันยากต่อการรับมือ เพราะแค่ตนเองก็ลำบากมากแล้ว แต่ผมแค่อยากให้พวกเขาปลอดภัย ถึงไปด้วยกันไม่ได้อย่างน้อยก็หาที่หลบภัยแห่งใหม่ให้ก็ยังดี
          "เออร์เกรน ผมแค่ไม่อยากให้พวกเขาถูกบีบ การที่พวกเขาเจอผม...พวกเขาอาจโดนร่างแห่ไปด้วย แคว้นตาตงในตอนนี้ถูกทรราชยึดครอง หากจอมพลเหลียงใช้เครื่องทรมานอย่างที่ใช้แบบเดียวกับทหาร...พวกเขาไม่รอดแน่"
          "แล้วยังไง"

          คำตอบนั่นทำเอาอึ้งจุกลำคอ ที่จริงประโยคเหล่านี้ใช่ว่าไม่เคยเจอ แต่ก็อดตัดพ้อไม่ได้

          "นี่คือคำตอบของคุณใช่มั้ย"

          "..."

          คำตอบไม่แยแสโลกของเขามันช่างแล้งน้ำใจจริงๆ เอาล่ะ...งั้นก็อย่าได้สนวิธีการ เพราะคำขอร้องมันไม่เกิดประโยชน์และไม่ช่วยให้ใครสงสารหรือเห็นใจ
          "ได้...งั้นเรามาเปลี่ยนหัวข้อสนทนากัน ก่อนอื่นพี่คานพี่อินช่วยปล่อยแขนผมก่อน"
          พี่คานพี่อินหันไปมองเจ้านายของตน เออร์เกรนไม่มองตอบกลับด้วยซ้ำ เขาแค่ยกมือไล่ส่งๆ เท่านั้น 
          "บอกไปแล้วว่าเราไม่มีเวลา"
          "มาเฟียอย่างคุณทำได้ทุกอย่างกับอีแค่ซื้อเวลาจะทำไม่ได้"
          "งั้นทำไมองค์ชายไม่ซื้อเองล่ะ"
          รอยยิ้มยกขึ้นน้อยๆ ใบหน้าเย็นชาอ่อนละมุนทว่าแฝงอันตราย เขากำลังเฝ้าดูความสนุกตรงหน้า เออร์เกรนกำลังรอให้ผมขุดหลุมฝังตัวเอง
          "งั้นก็บอกมา ผมต้องใช้อะไรซื้อเวลาจากคุณ"
          คำสบถในลำคอนั่นกำลังยินดีกับชัยชนะ ใช่ เขาชนะ ถ้าว่ากันด้วยอำนาจและกองกำลังในมือ...เขาเหนือกว่าผมทุกๆ อย่าง เหนือยิ่งกว่าฐานะสูงศักดิ์ที่ใช้การไม่ได้
          "จำได้ใช่มั้ย ฉันเรียกตัวนายกลับเพื่อตกลงเงื่อนไข 'การจ่ายค่าตอบแทน' "
          เริ่มแล้วสินะ เขากำลังแนะแนวทางให้หรือเรียกอีกอย่างคือชี้ทางสว่างให้มืดลง ทำให้ผมไม่กล้าเลี่ยงเส้นทางที่ต้องผ่าน นอกจากคว้าเชือกบางๆ นั่นไว้ก็ไม่มีอย่างอื่นให้คว้าอีกแล้ว หากผมไม่เดินตามหมากบนกระดานที่เขาจัดไว้ให้ บางทีคนๆ นี้อาจล้มกระดานเองทั้งหมด และหากยังดันทุรังขัดขืน เขาจะใช้ไม้หนักจัดการทุกอย่างที่ขวางตา
          "ผมต้องจ่ายอะไรบ้าง"
          เราควรทำข้อตกลงร่วมกันเพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปตามทางที่ควรจะเป็น ไม่ว่าเขาจะเรียกร้องอะไร ขอเพียงแค่ทำได้ ไม่ขัดศีลธรรม ผมก็พร้อมจะทำตามทุกเงื่อนไง
          "ส่วนแบ่งสัมปทานบ่อพลอย"
          "ตกลง"
          "ทรัพยากรแร่ทอง"
          "ตกลง"
          "พื้นที่ป่าสงวนพรรณไม้หายาก"
          "ตกลง"
          "และอำนาจในราชสำนัก..."
          ต้องการแทรกแซงทางการเมืองด้วยสินะ ก็ได้...
          "ตกลง"
          "..."
          "คราวนี้คุณจะส่งคนไปช่วยพวกเขาได้รึยัง"
          พี่คานกับพี่อินอ้าปากหวอกับสิทธิพิเศษที่ผมมอบให้ผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้ ถ้าเออร์เกรนขอพื้นที่แคว้นหนึ่งในสี่ คำตอบที่ผมจะให้เขาก็คือตกลง หากได้ยินคำตอบนั่นพวกเขาจะไม่ช็อกจนเสียสติไปเลยเหรอ
          "นายแน่ใจ"
          "หรือว่าคุณไม่แน่ใจ ผมยอมเอาของพวกนี้ซื้อเศษเวลาของคุณเพื่อให้คุณช่วยเหลือราษฎรของผม"
          "..." 
          "แค่นี้ถือว่าน้อยไป"
          ว่าไงเออร์เกรน คุณยังอยากได้อะไรอีก แคว้นตาตงถึงจะเป็นประเทศเล็กๆ ไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลาย แต่อารยธรรมอายุกว่าร้อยปีเป็นสมบัติของชาติประเมินมูลค่าไม่ได้ รวมถึงทรัพยากรธรรมชาติทั่วพื้นแผ่นดินของเรามีให้คุณสูบได้ไม่หมด ใช้กันสนุกมือยันชั่วลูกชั่วหลาน
          "จะไม่ถามเหตุผลว่าทำไมฉันถึงต้องการของพวกนั้น"
          ทำไมต้องถาม ในเมื่อของที่เขาอยากได้เขาเป็นคนพูดเองทั้งหมด ผมไม่อยากรู้เหตุผลของเขาและไม่อยากหาด้วย อีกอย่าง...ถามไปใช่ว่าเขาจะตอบ หากอยากตอบ...มีหรือเจ้าตัวจะทำเรื่องเสียเวลาอย่างถามคำตอบคำ 
          ถึงเขาจะเคยทำไปแล้วก็ตาม
          "ไม่ต้องหาเหตุผลหรอก คุณอยากได้เพราะอยากได้ นั่นล่ะคือเหตุผล"
          "..."
          "เอาล่ะ เป็นอันว่าตกลงตามนี้ คุณช่วยร่างเอกสารเรื่องที่เราตกลงกันไว้แล้วส่งมาให้ผมที่บ้าน ผมจะเซ็นมอบอำนาจให้ ต่อไปคุณจะเป็นส่วนหนึ่งของทรัพยากรเหล่านั้นโดยไม่มีผู้ใดคัดค้าน แม้แต่พี่ชายทั้งสองของผม"
          "รักคุณ"
          พี่อินบีบไหล่ผมเบาๆ คล้ายเตือนไม่ให้พูดจาอวดดีกับผู้มีอำนาจ ผมทำเพราะจนใจจะหาคำอ้างเพื่อขอให้เขาใช้เวลาอันมีค่ามาเหลียวแลคนอ่อนแอ บางครั้งคนเรายิ่งพยายามก็เหมือนยิ่งถดถอย ถึงแม้จะถดถอยขอเพียงแค่ใจเรายังสู้...มันก็พร้อมจะลุกขึ้นยืนหยัดต่อไป
          "คาน อิน"
          แม้ปากจะเรียกชื่อลูกน้องของตน แต่สายตากลับจับจ้องที่ผม เออร์เกรนเดินเข้ามาคว้าข้อมือผมก่อนทิ้งท้ายคำสั่งไว้ข้างหลัง
          "จัดการให้เรียบร้อย"
          "ครับ! ท่านยูคิ!"
          เสียงขานรับกระตือรือร้นของพี่คานพี่อินหมายความว่าเออร์เกรนยอมรับ 'การจ่ายค่าตอบแทน' ของผมแล้วงั้นสิ 
          เท่านี้ท่านยายและคนอื่นๆ ก็ปลอดภัยแล้ว
          เออร์เกรนจับข้อมือผมเดินไปยังเฮลิคอปเตอร์ลำเล็ก แรงลมจากใบพัดทำให้ต้นไม้บริเวณโดยรอบไหวไปตามแรงลม เศษใบไม้ดอกไม้ปลิวลอยคว้างขึ้นกลางอากาศ
          "กล้านั่งเครื่องบินส่วนตัวบินข้ามน่านฟ้าแคว้นต้าตง...คุณได้รับอนุญาติแล้ว?" 
          เออร์เกรนก้าวเท้าขึ้นเครื่องไปก่อน เขาหันตัวกลับมา ยื่นมือข้างหนึ่งมาตรงหน้า
          "องค์ชายอยู่ในอันอันตราย คิดว่าฉันต้องเสียเวลาทำเรื่องไร้สาระพวกนั้น?"
          เหอะ! ซึ้งใจจนน้ำตาไหลพรากเลยล่ะ 
          แต่ถ้าไม่มีเขา ไม่มีผู้ชายบ้าอำนาจคนนี้บางทีชีวิตที่ซื้อไม่ได้ของผมอาจตายไปหลายสิบครั้ง
          ผมจับมือที่ยื่นมาให้ตรงหน้า มือนี้ช่วยผมจากอันตรายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน และมือนี้กำลังจะพาผมไปอยู่ในที่ๆ ไกลแสนไกล
          เออร์เกรนดึงผมเข้าไปข้างใน พอนั่งที่เรียบร้อย เขาสั่งนักบินบินกลับทันที
          "แล้วพี่คานกับพี่อินล่ะ"
          "สองคนนั่นจะตามไปทีหลัง"
           พวกเขาคงกำลังยุ่งกับการอพยพผู้คนไปในที่ปลอดภัย
          "แม้หลายอย่างคุณจะไม่เต็มใจ แต่ก็ขอบคุณ...ส่วนเรื่องข้อตกลง..."
          "..."
          ผมจับมือของเออร์เกรนขึ้น ผสานนิ้วทั้งห้าพร้อมกับเขา นี่คือการแสดงความจริงใจของราชวงศ์ การยึดถือสัจจะคำมั่นสัญญาว่าผมจะทำตามคำพูดที่เคยให้ไว้
          "หากแคว้นต้าตงสงบสุขเมื่อไหร่ เออร์เกรน...ทุกอย่างที่เราตกลงกันไว้จะเป็นของคุณ"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #34 Jenny_2606 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 22:27
    โอ้ยยย!!!! ไอ่รักคุณทำไมทำตัวแบบนี้ไม่มีเหตุผลเลยทุกอย่างมันเริ่มมาจากตัวเองนั้นแหละ คนอื่นเขาเตือนแล้วไม่ฟัง พอจนมุมก้องี้อ่ะ ###อินเกิ้น555 แต่งดีมากค่ะชอบๆ
    #34
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #34-2 moodang_lovely(จากตอนที่ 22)
      21 ธันวาคม 2562 / 22:44
      ฮ่าๆๆ ขอบคุณมากจ้า คนอ่านสนุกกับเนื้อเรื่องไรท์ก็ดีใจแล้ว~
      #34-2