(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 20 : ข่าวคราวจากข้าหลวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    12 ก.พ. 64

          "จัดการ"
          สิ้นคำสั่ง กระสุนสามนัดติดกันดังสนั่นทั่วห้องโถงในโรงแรมหรูชื่อดังแห่งหนึ่ง พนักงานมากมายรวมทั้งแขกเหรื่อระแวกนั้นต่างทำเรื่องของตัวเองโดยไม่มีเสียงโวยวายให้ระคายหู ทำเหมือนไม่เห็นไม่รับรู้ต่อเหตุการณ์นองเลือดตรงหน้า คล้ายกับเกิดเรื่องทำนองนี้อยู่เป็นประจำ ร่างของผู้เคราะห์ร้ายจากการโดนกระสุนเจาะทะลุหน้าผากสามนัดรวดฟุบหน้าลงกับพื้น เลือดสดๆ ไหลเจิ่งนองก่อนที่จะมีพนักงานทำความสะอาดเข้ามาเก็บกวาดไม่เหลือรอยคาบแม้แต่จุดเดียว
          "ใครสั่ง"
          น้ำเสียงเย็นเยียบทว่าแฝงด้วยจิตสังหารส่งถึงอีกสองคนที่นั่งคุกเข่าเอามือทาบไว้บนศีรษะ ตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว แต่ก็ไม่กล้าจะเผยความจริง
          "พวกเราไม่รู้ เรา...เราถูกคนอื่นจ้างมาอีกที"
          ทั้งๆ ที่รู้ว่าอยู่ใกล้ความตาย กลับไม่ยอมสารภาพออกมา คนอยู่เบื้องหลังคงจะมีอิทธิพลหนุนหลัง
          "ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร"
          สิ้นคำพูด กระสุนอีกสามนัดเจาะเข้ากลางศีรษะของชายคนนั้นและฟุบลงกับพื้นข้างเพื่อนร่วมชะตากรรมเดียวกัน ดวงตาของร่างไร้วิญญาณยังคงเบิกโพลงด้วยความกลัวสุดขีด
          "บอกแล้วๆ ผมบอกแล้ว!"
          ชายคนสุดท้ายก้มศีรษะโขกพื้น ปากก็พร่ำแต่จะบอกความจริง สีหน้าเรียบเฉยทว่านัยน์ตากลับเหมือนมัจจุราชของผู้มีอำนาจมืดทำแค่เบนสายตามอง น้ำเสียงที่เอ่ยนิ่งสงบกว่าครั้งไหนๆ
          "ยิง..."



          "ท่านยูคิว่าไงเหรอ"
          พี่คานหันมาถาม เขาสองคนลุกขึ้นจากพื้น กวาดสายตามองไปรอบตัว เมื่อเจอผู้รอดชีวิต พวกเขาไม่รีรอจะเข้าไปช่วยพยุง
          กลับมาคุยกันปกติได้สักที... 
          "เขาบอกให้ผมจ่ายค่าตอบแทนให้เขา"
          ทั้งสองคนมองหน้ากัน ขณะที่มือก็ช่วยพยุงผู้ได้รับบาดเจ็บ ผมรีบถลาเข้าไปช่วยหญิงชราคนหนึ่ง เธอได้รับบาดเจ็บที่ขาและหัวไหล่ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยกำลังเพ่งสายตามอง
          "จ่ายค่าตอบแทน...สมกับเป็นท่านยูคิ"
          ความหมายของพี่คานคือสมกับเป็นผู้รักษาผลประโยชน์ อะไรที่ทำแล้วขาดทุน มีหรือที่ใครอยากจะทำ การวางหมากนั้นสำคัญ ผลตอบแทนที่ได้ยิ่งสำคัญกว่า
          "พวกพี่คิดว่าเขาอยากได้ค่าตอบแทนแบบไหน"
          พี่คานกับพี่อินหันมาสบตาผม นัยน์ตาหรี่เล็กลงคล้ายกำลังขบคิด ก่อนจะมีใครเอ่ยบางอย่าง เสียงจากคนข้างตัวก็แทรกขึ้นมาก่อน
          "องค์ชายสาม...ใช่องค์ชายสามหรือไม่"
          หญิงชรารั้งแขนเสื้อผมแน่น ดวงตาเอ่อคล่อไปด้วยน้ำตา ปากก็พร่ำเรียกแต่องค์ชายสามไม่หยุด หญิงคนนี้เพียงแค่เห็นหน้าผมแว่บเดียวก็รู้เลยว่าผมเป็นใคร หรือเธอจะเคยใกล้ชิดกับผมเมื่อยังเป็นเด็ก
          "ท่านยาย ท่านจำเราได้งั้นเหรอ"
          หญิงชราพยักหน้ารัว แววตื่นเต้นยินดีฉายชัดบนใบหน้า พลันเข่าทั้งสองข้างทรุดลงแนบพื้นก้มตัวลงหมอบ ผมรีบจับแขนของเธอพยุงขึ้น การกระทำของเธอทำเอาทั้งพี่คานและพี่อินชะงักค้างไปชั่วขณะ
          "ท่านยายจะทำอะไร รีบลุกขึ้นเถอะ"
          เธอส่ายหน้ารัว น้ำตาที่สะกดไว้พลันหลั่งออกมาจากหางตา เธอเงยหน้าขึ้นแต่ก็ทิ้งน้ำหนักตัวที่พื้นตามเดิม
          "เป็นองค์ชายสามจริงๆ ด้วย หม่อมฉันปลาบปลื้มยิ่งนัก เป็นวาสนาโดยแท้ เป็นพระมหากรุณา..."
          เธอเอาแต่ก้มหัวโขกพื้น ผมทั้งรั้งทั้งดึงให้เธอรีบเงยหน้าขึ้นเร็วไว
          "พอเถอะท่านยาย ไม่ต้องมากพิธี บอกเราหน่อยได้มั้ยว่าท่านจำเราได้อย่างไร"
          "หม่อมฉันเคยเห็นพระองค์ครั้งยังเยาว์ เดิมทีหม่อมฉันเป็นเพียงข้าหลวงเล็กๆ ในห้องเครื่องเท่านั้น แต่ดันเจอความลับบางอย่างเข้า พอจะออกมาส่งข่าวให้ผู้อื่นรู้ก็ดันถูกจับได้เสียก่อน แต่เพราะองค์ชายใหญ่ช่วยเอาไว้เลยหนีรอดมาได้เพคะ"
          งั้นก็หมายความว่าท่านพี่ของเรายังมีชีวิตรอด... 
          "แล้วเป็นอย่างไรต่อ..."
          "หลังจากหนีออกมา ที่นี่ก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว ประเทศของเราถูกกบฏก่อจราจล จอมพลเหลียงสั่งคนปิดล้อมวัง แล้วสั่งให้ทุกคนทำตัวปกติ ใครฝ่าฝืนจะถูกสังหารทิ้งทันที ตอนนี้ทุกอย่างก็แค่เปลือกนอก ที่เห็นเป็นเพียงกับดักล่อเท่านั้น ขอพระองค์รีบเสด็จหนีเถอะเพคะ"
          เปลือกนอก...กับดักล่อ
          ผมหันไปทางพี่คานกับพี่อิน ทั้งสองคนรีบพยุงคนเจ็บไปที่ปลอดภัย ผมเองก็พยุงท่านยายไปด้วยเช่นกัน ด้วยการนำทางของท่านยาย พวกเราทั้งหมดมาสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งที่ตรงนั้นเป็นทางลัดอุโมงค์ใต้ดินของรถไฟสายเล็กๆ เมื่อก่อนผมจำได้ว่าสถานที่แห่งนี้คึกคักไปด้วยตลาดนัดและชุมชน ผ่านไปไม่กี่สิบปีกลับถูกทิ้งร้าง 
          แต่ก็ไม่มีที่ใดเหมาะแก่การหลบซ่อนตัวและไม่เป็นที่จับตามองเท่าที่นี่อีกแล้ว
          ที่แห่งนี้ไม่มีแต่เพียงท่านยายและคนที่พวกผมช่วยมาเท่านั้น แต่ยังมีเด็กและคนชราอีกมากอยู่รวมกันกว่าร้อยชีวิต หลายปีมานี้พวกเขาใช้ชีวิตเป็นอยู่ยังไง อดอยากยากแค้นรำเค็ญแค่ไหน ต้องต่อสู้ดิ้นรนเอาตัวรอดเพียงใด และยังมีความเชื่อมั่นต่อราชวงศ์อยู่หรือไม่
          พวกเด็กๆ ที่ไม่รู้อะไรวิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาไม่รู้เรื่องโสมมของโลกภายนอกเลยสักนิด รอยยิ้มเหล่านั้นผมอยากรักษาไว้ อยากให้มันประดับบนใบหน้าพวกเขาจนเติบใหญ่
          ผมสามารถทำอะไรเพื่อพวกเขาได้บ้างนะ...
          "ท่านยาย ลำบากพวกท่านแล้ว"
          เสียงสั่นเครือแทบจะระงับไม่อยู่นั้นทำให้พี่คานกับพี่อินเดินเข้ามาอยู่เคียงข้างกาย เขาทั้งสองตบไหล่ของผมเบาๆ 
          "ไม่หรอกเพคะ นี่ไม่ใช่ความผิดของพระองค์ คนชั่วเหล่านั้นต่างหากที่ผิด พวกเขาพรากสิ่งสำคัญของพวกเราไป"
          เสียงสะอื้นร่ำไห้ของท่านยายทำให้หัวใจของผมรู้สึกเจ็บปวดคล้ายกำลังถูกศรนับร้อยนับพันพุ่งทิ่มแทงเข้าใจกลางอก 
          ราษฎรที่ควรอยู่ดีกินดี ควรมีชีวิตสุขสบายกลับต้องเจอเรื่องทุกข์ยากลำบากกาย ช่างเป็นภาพโหดร้ายทารุณโดยแท้
          "นอกจากพวกท่านแล้ว ไม่มีผู้อื่นเลยหรือ"
          "เหล่าลูกหลานที่กำลังเป็นหนุ่มสาวถูกเกณฑ์เข้ากองทัพกันหมด ผู้ชายกลายเป็นลูกน้องใช้แรงงานหนัก ส่วนผู้หญิงถูกทำให้เป็นทาสรับใช้พวกทหาร"
          เป็นทาสรับใช้...
          เนื้อตัวของผมสั่นเทิ่มโดยไม่รู้จะบังคับยังไง แต่หัวใจผมตอนนี้กำลังลุกไหม้ด้วยไฟโทสะ พวกมันทำอย่างกับผู้อื่นไม่ใช่คน จิตใจต่ำยิ่งกว่าสัตว์เดียรฉาน
          "รักคุณ อย่าโมโหมากไป เราต้องใจเย็นขบคิดหาวิธี"
          "ตอนนี้เราต้องทบทวนทุกอย่างให้รอบคอบ อย่าใช้อารมณ์ตัดสิน"
          เสียงพี่อินกับพี่คานสะท้อนในหูดังกึกก้อง สองมือกำแน่นจึงพลอยคลายความเดือดดาลลง
          "ท่านยาย รู้หรือไม่ว่าพี่ชายของเราทั้งสองตอนนี้พวกท่านเป็นเช่นไร"
          หญิงชราส่ายหน้าช้าๆ แต่เสียงสะอื้นกลับดังก้องอุโมงค์ ฝ่ามือเหี่ยวย่นจับมือผมแน่นเนื้อตัวสั่นเทา
          "ตอนนี้ไม่มีผู้ใดรู้ว่าทั้งสองพระองค์อยู่หนใด รู้แค่เพียงว่าถูกกบฏจับกุมไว้ เพลานี้องค์ชายไม่ควรรั้งอยู่นี่นาน รีบเสด็จหนีเถอะเพคะ"
          ใจผมหายวาบเหมือนมีใครผลักลงเหว เดิมทีแค่คิดว่าทั้งสองมีชีวิตรอดก็คือมีหวัง แต่ความหวังหนึ่งเดียวที่สามารถฟื้นฟูประเทศได้กลับตกอยู่ในงื้อมือของคนชั่ว ชายคนนั้นพูดไว้เป็นความจริง บางทีตอนนี้พวกเขาอาจลงนามยอมเป็นเบี้ยล่างให้กดขี่ไปแล้ว
          สมัครพรรคพวกสหายก็ได้รับบาดเจ็บล้มตาย พี่ชายไม่รู้ว่าเป็นยังไง กองกำลังที่เหลือหมดสิ้นยิ่งกว่าความหวังลมๆ แล้งๆ
          ผมบีบมือหญิงชรากลับ เธอโผเข้ากอดผมสะอื้นไห้จนตัวโยน เธอเองก็คงสูญเสียไม่น้อยกับเหตุการณ์ความวุ่นวายพวกนี้ ครอบครัวดับสูญไม่มีทางกลับมาดีได้ดังเดิม
          ความคิดทุกอย่างดับลงทันที เมื่อเสียงสัญญาณบางอย่างดังขึ้นตามเครื่องขยายเสียงทั่วอาณาบริเวณกว้าง
          เกิดอะไรขึ้น...
          "พวกมันเริ่มแล้ว ฉากหน้าที่พวกมันปิดไว้กำลังจะถูกกระชากออก รีบหนีเถอะเพคะ หนีเร็ว!"
          หญิงชราผลักผมให้พี่คานกับพี่อิน ทั้งที่ดูอายุมาก แต่เมื่อตกใจกลับมีเรี่ยวแรงสามารถผลักไสคนตัวโตกว่าตัวเองได้หลายเท่า
          "ท่านยาย!"
          ผมพยายามคว้ามือเธอไว้แต่ไม่สำเร็จ พี่คานกับพี่อินดึงตัวผมแล้วพาออกทางประตูหลัง
          หญิงชรานั่งหมอบกับพื้น เงยหน้าขึ้นมาใช้มือทั้งสองข้างผสานกันชิดแนบอก
          "ขอพระผู้เป็นเจ้าทรงคุ้มครอง..."



          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #23 abandon_bb (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 21:34
    รออ่านต่ออยู่นะจ๊ะ..กำลังลุ้นอย่างใจจดใจจ่อเลย
    #23
    1
    • #23-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 20)
      14 ตุลาคม 2562 / 00:06
      จ้า แล้วเจอกันตอนหน้านะจ๊ะ ;)
      #23-1