(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 10 : ถูกต้องตามกฎหมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    5 ก.พ. 64

          ขบวนรถสามสี่คันขับตามกันไปดูเอิกเกริกชวนให้รู้สึกกังวลกับชีวิต นอกจากมีผู้ปกครอง(แบบไม่เต็มใจ)แล้ว คงต้องเตรียมตัวตอบคำถามคนบ้านใกล้เรือนเคียง
          ภายในรถไม่มีเสียงสนทนานอกจากเสียงเครื่องปรับอากาศ นั่นยิ่งชวนให้รู้สึกอึดอัด หลังจากเออร์เกรนเริ่มทำตัวแปลกๆ อย่างไม่น่าจะมีเหตุผลอะไรมาแทรก เหมือนมีบางอย่างเก็บซ่อนไว้โดยที่คนข้างๆ ไม่คิดจะเปิดเผย
          "มีอะไร?"
          เสี้ยวหน้าของคนข้างตัวหันมามองอย่างพิจารณาทั่วทั้งหน้า ช่างเป็นคนชอบจับสังเกต หรือเรียกอีกอย่างคือจับผิดคนอื่นซะจริง
          "ถ้าถึงบ้านผมแล้ว พวกคุณกรุณาสลายตัวเร็วๆ ด้วย ผมไม่อยากเหนื่อยตอบคำถามคนในพื้นที่"
          คนข้างตัวเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้น ใบหน้านั่นเต็มไปด้วยคำถามชวนให้รู้สึกปวดหัว คนๆ นี้นอกจากเรื่องของตัวเองแล้ว คิดจะสนใจคนรอบข้างบ้างมั้ย
          "ทำไมต้องตอบคำถาม"
          เฮ้อ อยากถอนหายใจวันละหลายล้านรอบ ท่านครับ...ช่วยเข้าถึงความรู้สึกคนอื่นหน่อยเหอะ เล่นมาอย่างกับแห่ขบวนขันหมากมาขอลูกสาวบ้านโน้นบ้านนี้ ถ้าไม่มีคนถาม...ผมยอมทำงานตามล่าไอ้คนที่อยู่เบื้องหลังลอบยิงทั้งชีวิตเลยเอา
          "ท่านยูคิ..."
          "...เออร์เกรน"
          "อืม นั่นแหละ ผมว่าคุณก็ไม่ได้ฉลาดน้อย คุณน่าจะเข้าใจ ไม่สิ...คุณน่าจะเห็นใจกันหน่อย คุณเล่นเปิดตัวในที่แจ้งขนาดนี้ กลัวว่าผมจะไม่ตายดีรึไง"
          ให้ตายสิ เขาไม่นึกถึงความปลอดภัยของชาวบ้านชาวช่องเขาเลย เป้าหมายอาจเป็นผม เพราะผมมันดวงซวย ชอบแซ่หาเรื่องใส่ตัวเอง แต่คนอื่นที่อยู่แถวนั้น พวกเขาไม่รู้เรื่อง ที่ผ่านมาไม่มีสักครั้งที่พวกมาเฟียจะไม่ใช้ปืนจ่อหัว ลอบยิง เกิดมีคนโดนลูกหลงเข้าผมไม่ต้องรู้สึกผิดบาปไปชั่วชีวิตเหรอ
          "คิดว่าตัวเองสำคัญ?"
          ก็ไม่สำคัญน่ะสิ รู้กันอยู่ มีดีแค่มาเฟียแถวนี้ตาบอดคิดว่าผมเป็นนักสืบเท่านั้น
          "ไม่สำคัญพอสำหรับคุณ แต่สำคัญพอจะเป็นเหยื่อล่อ"
          "คิดว่าจะล่อได้"
          "หรือจะลองดู"
          ที่ท้าทายไม่ใช่ไม่กลัว แต่หมั่นไส้ใครบางคน 
          "คิดแบบนั้น?"
          "ไม่รู้สิ ผมไม่ใช่พวกมัน"
          "พูดเยอะขนาดนี้ น่าจะรู้ได้แล้วมั้ง"
          ทำเอาอึ้งไปสองวิ คนอย่างเออร์เกรน หัวหน้าแก๊งมาเฟียสาขาตะวันตกเฉียงใต้ เวลาใช้คำพูดย้อนคนอื่นเจ็บแสบน่าดู
          "พูดเยอะ ก็ไม่ได้หมายความว่า รู้ทุกเรื่อง"
          "งั้นเหรอ..."
          ตัดบทด้วยวลีเด็ด เห๊อะ! ไอ้นิสัยหยิ่งทนงคงเปลี่ยนกันไม่ได้ ในเมื่อมนุษย์แต่ละคนเกิดต่างที่ต่างแวดล้อม การอบรมเลี้ยงดู รวมไปถึงการรับสภาพความเป็นอยู่มันต่างกัน แต่มันต้องมีอะไรสักอย่างทำให้คนพลิกหน้าพลิกหลังบ้างล่ะ
          "ตกลงจะสลายตัวตามที่บอกใช่มั้ย"
          "เสียใจ เพราะฉันจะอยู่กับนายในฐานะผู้ปกครอง"
          คอผมแทบจะหันกลับหลังทันทีเมื่อเจอประโยคสวนกลับอย่างนั้น ชายคนนี้กำลังวางแผนอะไร เพียงเพราะแค่ผมหาตัวคนร้ายได้ เขาไม่น่าจะลงทุนหรือเสียเวลามากมายขนาดนี้
          ต้องมีจุดประสงค์แอบแฝง
          "บอกมาดีกว่า นอกจากเรื่องหาตัวคนร้ายที่คุณชอบใช้เป็นข้ออ้าง มันมีอย่างอื่นด้วย"
          เออร์เกรนหรี่ตาลงจ้องมองเหมือนพยายามจับจุดอะไรสักอย่าง เสียใจด้วยนะ สิ่งที่เขาจะหามีได้แค่สิ่งที่ผมอยากจะพูดเท่านั้น
          "นายไม่จำเป็นต้องรู้ แค่ตั้งใจทำหน้าที่ก็พอ"
          หน้าที่? ให้ผมตั้งใจทำหน้าที่อ่ะนะ เดี๋ยวนี้การหาตัวคนร้ายมันกลายเป็นความรับผิดชอบเต็มตัวผมไปแล้วงั้นสิ ลืมรึเปล่าว่าผมเป็นนักศึกษา แถมยังเรียนไม่จบ มายัดเยียดหน้าที่การงานไม่มั่นคง ค่าแรงไม่มี มีแต่ออกแรง เอาเปรียบกันชัดๆ
          "แจ้งความง่ายกว่ามั้ย ไหนๆ ก็เข้าเมืองแล้ว"
          "ไม่จำเป็น"
          "อะไรคือไม่จำเป็น นั่นมันหน้าที่ของตำรวจไม่ใช่ผม"
          "นายจำเป็นกว่า"
          ผมเนี่ยนะ! สมงสมองของท่านผู้นำแก๊งท่าจะเสื่อมลงทุกวัน 
          "อะไรคือจำเป็นกว่า แค่แจ้งตำรวจมันไม่เสียเกียรติมาเฟียหรอกนะ แล้วถ้าประชาชนอย่างผมต้องจับคนร้ายเอง แล้วจะมีตำรวจไปเพื่ออะไร"
          "ก็ถ้าประชาชนแบบนายไม่จับคนร้ายให้ งั้นมาเฟียอย่างฉันจะยิงทิ้งไม่ปราณี"
          ยิงใคร...ผมเหรอ?
          "ไม่อยากเก็บผมไว้จะฆ่าทิ้งก็ได้ อย่างคุณคงไม่ต้องคิดเยอะ"
          แววตาสว่างวาบของคนข้างตัวฉายชัดเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เออร์เกรนนิ่งไปสักพัก พยายามปรับสีหน้าและอารมณ์
          "...จะฆ่านาย มันง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วย ที่ไม่ทำ เพราะมันไม่จำเป็น"
          "หึ เพราะผม 'จำเป็น' อยู่สินะ"
          สายตาไม่ยอมคนแสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง เออร์เกรนเองก็มองกลับเช่นกัน เห๊อะ! เขาเอาแต่ข่มขวัญคนอื่นไปวันๆ ถ้าหมดประโยชน์ก็เขี่ยทิ้ง กำจัดง่ายๆ แค่ปืนลั่นไก
          "คุณกำลังละเมิดสิทธิการใช้ชีวิตของคนอื่น"
          "ใครคือคนอื่น"
          "ผมไง"
          สายตาคนข้างๆ หรี่แคบลงก่อนรอยยิ้มบางสวยได้รูปจะกระตุกประดับใบหน้าชวนให้รู้สึกสยองนิดๆ เออร์เกรนเปลี่ยนท่านั่งไขว่ห้างสบายๆ ใช้แขนเท้ากับเข่าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
          "คนอื่นที่ว่าจะเป็นใครก็ได้ แต่คงไม่ใช่นาย"


          ขบวนรถจอดลงหน้าบ้านสองชั้นในเขตหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง มีพื้นที่บ้านใกล้เรือนเคียงหลายๆ หลัง แม้จะเป็นบ้านรั้วติดกันเรียงทอดยาว แต่เนื้อที่เน้นความเป็นส่วนตัว และเงียบสงบมากกว่าที่ใครหลายคนคิด 
          เมื่อมีคนเปิดประตูที่นั่งด้านหลังคนขับ ผมรีบก้าวออกจากรถด้วยความปรีดา ในที่สุดก็ถึงบ้านสักที ตลอดเวลาที่อยู่คฤหาสน์ตระกูลยูคิมิยะ ใจไม่เคยสงบลงสักครั้ง นี่สินะที่เค้าเรียกว่า อยู่ที่ไหนก็ไม่สุขใจเท่าบ้านเรา
          "เข้าไปข้างในกันเถอะ"
          ผู้เป็นเจ้าของบ้านเดินนำมาหยุดตรงขอบรั้วเหล็ก ไขกุญแจเปิดประตูต้อนรับแขกผู้มาเยือนด้วยความยินดี 
          ใช่ที่ไหนล่ะ! เสียงเมื่อกี้เป็นเออร์เกรนที่จู่ๆ ก็เดินนำหน้า พยักเพยิดให้คนไขกุญแจเข้าไป แถมยังเดินนำเข้าบ้านอีกต่างหาก ไม่ใช่ว่าบ้านนี้เป็นของผมหรอกเหรอ!
          "เดี๋ยว! คุณมีกุญแจบ้านผมได้ไง!"
          "ก็ไม่ใช่เรื่องยาก"
          รู้แล้วว่าไม่ยาก แต่มันไม่มากไปหน่อยรึไง นี่มันยิ่งกว่าละเมิดสิทธิคนอื่น ก้าวก่าย...ไม่ๆ เขาเป็นตัวอันตรายและเป็นภัยคุกคาม เป็นตัวก่ออาชญากรรมร้ายแรง
          "ผมจะแจ้งความ"
          "แจ้งทำไม"
          "ก็แจ้งมาจับคุณสิ"
          "นายไม่พอใจ?"
          ก็เออดิ! ดีใจอยู่มั้งมีขบวนแห่มาหน้าบ้านไม่พอ จู่ๆ ก็บุกเข้ามาเฉย แถมแอบก็อปกุญแจชาวบ้านชาวช่องไม่เกรงกลัวกฎหมาย ต้องเป็นถึงขั้นไหนถึงทำขนาดนี้
          "คุณรีบพาตัวคุณและลูกน้องของคุณกลับไปเลย อย่ามาทำให้ชีวิตอันสงบสุขของผมต้องพัง"
          "ก็แค่เข้าบ้าน"
          เรียกบุกรุกดีกว่ามั้ย ถ้าแค่เข้ามาไม่จำเป็นต้องก็อปกุญแจมาไขก็ได้เหอะ 
          "รีบกลับไปเลย"
          "ฉันเป็นผู้ปกครองของนายอย่าง 'ถูกต้อง' ตามกฎหมาย"
          ห๊ะ? ถูกต้องตามกฎหมายคืออะไร คำว่า 'ผู้ปกครอง' ก็แค่ข้ออ้างเพื่อจะตามมาเท่านั้น สมองท่านยูคิกลับด้านไปแล้วเหรอ หรือฝันยังไม่ตื่น ถึงมโนคำว่า 'ถูกต้อง' ตามกฎหมายใส่เข้าไป
          "หลักฐาน...ถ้าไม่มีก็กลับไป ผมจะไม่คุยกับคนที่พูดจาไม่รู้เรื่อง"
          ใครมันจะยอมรับคำตอบมั่วๆ อย่างนั้นกัน
          กระดาษสองแผ่นถูกส่งมาตรงหน้าผมแทบจะทันทีหลังจบประโยค ตัวอักษรในกระดาษใบนั้นทำเอาตัวแข็งทื่อ คำยืนยันของมหาวิทยาลัยเรื่องการมอบอำนาจการเป็นผู้ปกครอง และการย้ายเข้าทะเบียนบ้านเดียวกันของผมกับเออร์เกรน แถมกลายเป็นชื่อผมย้ายเข้าคฤหาสน์ตระกูลยูคิมิยะ พร้อมกับลงลายมือชื่อเป็นลายลักษณ์อักษรอย่างสมบูรณ์แบบถูกต้องทุกประการ
          มือสองข้างเกือบจะทำกระดาษสองแผ่นนั่นร่วงหล่นพื้น แต่กล้ามเนื้อคอคล้ายจะเป็นอัมพาตชั่วคราวจำต้องเงยหน้าด้วยแววตาสั่นไหวมองคนร่างสูงกว่าตัวเอง
          "หวังว่าคราวนี้จะไม่มีอะไรโต้แย้ง"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #8 0981411742 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 21:28

    มาต่อเร็วๆน้าาา~~~~
    สนุกมากกก
    #8
    1
    • #8-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 10)
      19 พฤษภาคม 2562 / 15:14
      จ้า รอไรท์ก่อนนะจ๊ะ ;)
      #8-1