(YAOI) Because love you. เพราะว่าพี่เป็นของผม

ตอนที่ 5 : ขู่บังคับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

          รู้สึกหนาวยังไงไม่รู้
          ผมนอนซมอยู่บนเตียง หมดแรงเคลื่อนไหว ร่างกายหนักอึ้ง ตั้งแต่กลับถึงบ้านก็รู้สึกเวียนหัวอย่างหนัก  กินยาอาบน้ำเข้านอนทันที  ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น 
          "พี่ตัวร้อนนี่"
          เขายังไม่กลับอีกเหรอ
          ผมนอนตะแคงข้างหันหลังให้เรย์อิ ก่อนดึงผ้าห่มคุมโปง นี่ขนาดใช้สองผืนยังไม่หายหนาวเลย อย่าให้จับได้นะฝีมือใคร พ่อจะส่งลงไปว่ายน้ำในบึงบ้าง
          "ก็ไม่เท่าไหร่"
          "โกรธผมเหรอ"
          "เปล่า"
          ผมมีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขา ไม่มีเหตุผลสักหน่อย 
          "ผมกับรุ่นพี่จีจี้ไม่ได้ทำอะไรไม่ดี"
          "ใครถาม"
          "ไม่ใช่พี่เหรอ ผมได้ยินนะ เสียงข้างในมันบอกแบบนั้น"
          ทำเป็นรู้ดี ผมไม่ได้คิดอะไรสักอย่าง และที่สำคัญ เขาจะไปทำอะไรกับใครที่ไหนมันก็เรื่องของเขา
          "กลับไป...จะนอน"
          "พี่นอนหลับเลยก็ได้ เดี๋ยวผมเฝ้าเอง"
          "ไม่ต้อง..."
          เกิดความเงียบภายในห้อง นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกอึดอัด ถ้าทำได้ ผมอยากลุกขึ้นแล้วดันหลังเขาออกไปข้างนอก แต่ตอนนี้ผมปวดหัวมาก แถมรู้สึกเหมือนอุณหภูมิร่างกายจะสูงขึ้นด้วย
          "คิดว่าผมจะฟังเหรอ ไว้มีแรงลุกขึ้นมาค่อยโวยวายแล้วกัน"
          เรย์อิเข้ามาในผ้าห่มแล้วดึงผมไปกอดไว้แน่น ผมพยายามดิ้น แต่แรงน้อยนิดไม่ได้ช่วยอะไรเลย ยิ่งทำให้เหนื่อยเปล่า 
          แต่ทำแบบนี้มันก็...อุ่นดี
          "ฉันไม่อยากอยู่ใกล้นาย"
          เปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนฝืนไม่ไหว
          "ช่วยไม่ได้...สลัดผมทิ้งตอนนี้ก็สายไปแล้ว"


          สัมผัสอ่อนนุ่มบนหน้าผากทำให้ผมรู้สึกตัวลืมตาตื่น ผมเห็นเรย์อินอนยิ้มอยู่ข้างๆ และ...
          "เฮ้ย! เสื้อผ้าหายไปไหนหมด!"
          ผมตกใจลุกยืนกระทันหัน จนรู้สึกวูบ
          หมับ!
          "ใครบอกใครสอนให้รีบลุกแบบนั้น เกิดเป็นลมหัวฟาดพื้นจะทำไง"
          เรย์อิประครองให้ผมนอนลงตามเดิม เขาเอาหน้าผากมาชนกับหน้าผากผม แบบนี้เรียกวัดไข้รึเปล่า
          "ที่วัดไข้ก็มี ทำไมไม่ใช้"
          "ใช้มันผมก็ไม่ได้อยู่ใกล้พี่สิ ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว กินข้าวต้มสักหน่อยจะได้กินยา"
          ผมเพิ่งสังเกตเห็นชามข้าวต้มตั้งไว้บนโต๊ะ กลิ่นของมันหอมน่าดู แต่รสชาติไม่รู้เพราะผมเป็นไข้อยู่ แถมขมปากด้วย
          "ค่อยกิน ตอนนี้ยังไม่หิว"
          "จะกินดีๆ รึจะให้ป้อน"
          "ขมปาก ไม่กิน ไม่หิว"
          "พี่เป็นเด็กรึไง"
          นายสิเด็ก ฉันนี่โคตรโตเป็นผู้ใหญ่เลยเหอะ จะกินเวลาไหนมันเรื่องของผู้ใหญ่ เป็นเด็กก็กลับบ้านไปอ่านหนังสือนู่นไป้!
          "ฉันไม่กิน"
          "ดีเหมือนกัน จะได้สู้แรงผมไม่ได้ ต่อให้เรียนศิลปะการต่อสู้ยังไงก็รอดยาก เพราะผมจะปล้ำพี่เดี๋ยวนี้แหละ"
          ไม่พูดเปล่า เขากดข้อมือผมทั้งสองข้างจนจมผ้าห่มก่อนขึ้นคล่อมผมไว้ อย่าหาว่าผมไม่สู้นะ แค่คิดก็หมดแรงแล้ว 
          "ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ทำบ้าอะไรห๊ะ!"
          "ข่มขืนพี่ไง"
          "นี่!
          ไอ้เด็กบ้า! กล้าพูดไม่อายปาก แค่ฉันไม่กินข้าวจะขืนใจกันเลยเรอะ ไอ้เด็กงี่เง่า ไอ้เด็กเฮงซวย!
          "เลิกด่าผมในใจได้แล้ว ถ้าพี่ไม่กินข้าว ผมจะกินพี่แทน อร่อยแน่ถ้าผมทำ"
          "ปล่อยเดี๋ยวนี้!"
          "งั้นจะกินพี่แล้วนะครับ"
          "ถ้านายไม่ปล่อยฉันจะกินข้าวได้ไง!"
          ไอ้บ้าเอ้ย! ไม่เคยมีใครบังคับผมขนาดนี้เลยนะ ขู่ได้ขู่ดี เป็นเจ้ากรรมนายเวรรึไง ลืมใช่มั้ยตอนเด็กผมเคยช่วยเขานะ
          "ยอมแต่แรกก็จบ ผมจะได้ไม่บังคับ"
          "นายมันโรคจิต ซาดิส"
          "ครับๆ กินข้าวเถอะครับ พอกินเสร็จ ผมจะเฉลยให้ว่าเสื้อผ้าบนตัวพี่หายไปไหน"
          ลืมสนิทเลยเรื่องนี้!


#ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #3 0857885186 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 14:12
    555 เกือบโดนกินแร้วไหมล่ะ. รออ่านยุน๊าาาา
    #3
    1
    • #3-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 5)
      7 มกราคม 2562 / 16:03
      จ้า ฝากติดตามด้วยจ้า ;)
      #3-1