(YAOI) Because love you. เพราะว่าพี่เป็นของผม

ตอนที่ 4 : เกือบไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

          ผมเดินมาห้องพยาบาลคนเดียวทั้งที่เปียกแฉะทั้งตัว ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่ผมแค่ไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น ตราบใดที่จับคนร้ายไม่ได้
          ครืน...
          ผมเลื่อนประตูห้องพยาบาลเปิดออก ไม่มีใครอยู่ในนี้สักคน ครูประจำห้องพยาบาลก็ไม่มี แต่ก็ดี จะได้พักผ่อนเต็มที่หน่อย ก่อนหน้านี้เริ่มรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว กินยานอนตอนเย็นค่อยกลับบ้านทีเดียว
          อันดับแรกต้องจัดการกับเสื้อผ้าก่อน...
          ขณะที่ผมกำลังถอดเสื้อตัวนอก รู้สึกเหมือนมีคนเข้ามาในห้อง แต่ด้วยทักษะที่เคยเรียนศิลปะการต่อสู้ทำให้ประสาทรับรู้เร็วกว่าคนทั่วไป ฝีเท้าบางเบาขนาดนี้ถือว่าจงใจทำให้เป็นแบบนั้น 
          ตึก ตึก...
          จุดสุดท้ายคือหยุดหน้าห้องเปลี่ยนชุด ซึ่งมีเพียงผ้าม่านผืนยาวกั้นไว้ 
          ครืน!
          ผ้าม่านถูกเปิดออกโดยฝีมือผู้มาเยือน ผมหันขวับทันทีมองหน้าอีกฝ่าย ถึงกับต้องตั้งการ์ดเตรียมรบ
          "โห๋ ถ้าไม่บอกว่าเป็นผู้ชาย คิดว่าสาวอ่อยนะเนี่ย"
          ชายคนนั้นใช้มือลูบคางตัวเอง สายตาโลมเลียร่างกายผมเต็มที่ เห็นแล้วขยะแขยงชะมัด ผมแกะกระดุมด้านบนแค่สามเม็ดเถอะ ยังไม่ได้ถอดหมดตัว
          "คิดจะทำอะไร"
          "เปล่าซะหน่อย"
          เปล่าเหรอ...แล้วคัตเตอร์ที่อยู่ในมือ คงไม่ได้แค่ถือติดมาเล่นๆ สินะ
          "ไม่ต้องอ้อม"
          "แบบนี้ก็ไม่สนุกสิ เล่นรู้ตัวซะได้ แต่เอาเถอะ...แค่ทำให้นายไม่กล้า 'ยุ่ง' เท่านั้น ไม่คิดจะเอาชีวิตอะไรเลย"
          ยุ่งอะไรวะ หรือผมจะขัดแข้งขาคนอื่นโดยไม่ตั้งใจ
          "..."
          "แต่วิธีทำให้นายเลิกยุ่งก็มีหลายแบบ ไม่จำเป็นต้องทำให้เจ็บตัวนี่นา ว่ามั้ย..."
          ชายคนนั้นปามีดคัตเตอร์ในมือลอยหวือปักบอร์ดประชาสัมพันธ์ ก่อนเดินตรงดิ่งมาหาผม ถ้าคิดว่าง่ายมาก ผมจะสอนวิธีการเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ให้ดู
          "เชิญ!"
          ผมเตะใส่อีกฝ่ายจนล้มลง ก่อนจะวิ่งเข้าไปซ้ำให้สลบ แต่หมอนั่นกลับหลบได้ แล้วลุกขึ้นตั้งตัวทันที
          "เล่นทีเผลอ"
          "การต่อสู้ไม่มีคำว่าทีเผลอ!"
          ผมกระโดนถีบ เขาหลบแบบเฉียดฉิววิ่งไปที่ประตูก่อนเลื่อนปิดลง แล้ว...
          กริ๊ก!
          ล็อกทำไมวะ!
          ทีแรกผมคิดว่าเขาจะวิ่งหนีซะอีก เปล่าเลย...เขากลับทำให้เราสองคนตัดขาดจากคนภายนอก โดยเฉพาะผม ถูกตัดขาดจากการขอความช่วยเหลือ
          "คิดจะเล่นงานฉันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก"
          พูดถ่วงเวลาไปงั้นแหละ อาวุธในห้องพยาบาลนอกจากพวกยากับอุปกรณ์ทำแผล ก็ไม่มีอะไรใช้เป็นเครื่องทุ่นแรงได้เลย เห็นสายตาหื่นกระหายของไอ้หมอนี่แล้ว บอกเลย...อยากโดดออกหน้าต่างถ้าไม่ติดว่าเป็นชั้นสอง 
          ใครให้สร้างห้องพยาบาลไว้ชั้นบนวะ!
          "ฉันก็ไม่ชอบอะไรง่ายๆ เหมือนกัน ยิ่งยากๆ แบบนาย คงจะเร้าอารมณ์ได้ดี"
          อ้วกได้มั้ย ข้าวกลางวันผมล้วงคออ้วกเลย ผมเริ่มมั่นใจแล้ว มีคนคิดจะทำร้ายผม แต่ที่ไม่เข้าใจสาเหตุเกิดจากอะไร ผมไม่ได้ชอบหาเรื่องใครไปทั่ว อย่างผมอยู่แบบสันติตลอดมา จะมีแต่กับพวกรีดไถไม่กี่วันก่อน
          แต่ผมมั่นใจ ยังไงพวกนั้นก็ไม่กล้าหาเรื่องผมอีก
          "ถ้าฉันรอดได้ นายจะไม่มีโอกาสพูดแบบนี้เป็นครั้งที่สอง"
          "เหรอ...ลองดูหน่อยเป็นไร ติดใจฉันมีรอบนอก"
          เขาเดินเข้ามาก่อนดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าปิดหน้าตัวเอง ผมเห็นมันถือสเปรย์ขวดเล็กฉีดขึ้นบนอากาศ ไม่มีกลิ่นอะไร แต่ผมกลับรู้สึกหน้ามืด
          เล่นสกปรกนี่หว่า!
          "แน่จริงก็มาสู้กันตัวต่อตัวสิ!"
          "เรื่องอะไรจะต้องเจ็บตัว สู้เก็บแรงไว้ทำอย่างอื่นดีกว่า"
          ชายคนนั้นเข้ามาอุ้มผมไปนอนบนเตียงโดยที่ผมไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลย ถ้าเป็นแบบนี้ผมคง...
          "เรย์อิ..."
          เสียงเรียกนั่นเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน ยกเว้นคนที่กำลังปลดกระดุมเสื้อผม
          "เรียกไปก็เท่านั้น แรงจะขัดขืนยังไม่มี มาขึ้นสวรรค์ไปพร้อมๆ กันดีกว่า"
          พรึ่บ!
          เสื้อผมถูกโยนลงกับพื้น ก่อนที่ไอ้โรคจิตนี่จะขึ้นคล่อมผม
          "เรย์อิ...ถ้าฉันโดนไอ้หมอนี่ข่มขืน ฉันจะฆ่านาย ฉันฆ่านายแน่!"
          โครม!
          "บัดซบเอ้ย!"
          ก่อนที่ผมจะถูกไอ้โรคจิตยัดเยียดความเป็นผัวให้ จู่ๆ ประตูห้องพยาบาลก็พังลง ปรากฏให้เห็นใครอีกคนกำลังเดินเข้ามากระชากตัวไอ้โรคจิตออกจากผมอย่างแรง
          โครม! เพล้ง!
          เสียงขวดยาล้มระเนระนาด กลิ่นแอลกอลฮอล์ฟุ้งกระจาย ยิ่งทำให้ผมเวียนหัวเข้าไปใหญ่
          ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นบ้าง เพียงเวลาสั้นๆ ผมเห็นเรย์อิเดินเข้าหา ก่อนถอดเสื้อตัวนอกของเขาคลุมตัวผม
          "ทำไมไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ!"
          ผมตะโกนใส่หน้าเขา อยากขอบคุณก็อยากอยู่ แต่คนมันกลัวนี่ เพิ่งเกือบโดนปล้ำ นี่ถ้าโดนจริงๆ ผมรับไม่ได้หรอก อาจจะโดดสะพานหรือไม่ก็วิ่งให้รถเหยียบเลย
          "อย่าโกรธผมเลยนะ ยังไงพี่ก็เป็นของผมคนเดียว"
          "เป็นอะไรมากมั้ย!"
          เสียงใสๆ ของจีจี้ดึงเราสองคนหลุดจากโลกส่วนตัว คือเธอยังไม่ถึงห้องเรียนอีกเหรอ
          "ผมไม่เป็นไร ขอตัว..."
          ผมพูดตัดบท ลงจากเตียงคว้าชุดเปียกชุ่มค่อยๆ เดินเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล
          หมับ!
          "ผมไม่ให้พี่หนีไปหรอก"


อีกมุมหนึ่ง...
           "...จะมากไปแล้วนะ ถ้าฉันรู้คราวหน้าแกทำอีกล่ะก็..."
          กร็อบ!
          ตาย...


#ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #1 ME>_< (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:27
    รอค่าาาา
    #1
    1
    • #1-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 4)
      19 ธันวาคม 2561 / 22:38
      จ้า แล้วเจอกันนะจ๊ะ ;)
      #1-1