(YAOI) Because love you. เพราะว่าพี่เป็นของผม

ตอนที่ 3 : มือปริศนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    10 ธ.ค. 61

          "พี่เนม รอผมด้วยสิ!"
          เรย์อิวิ่งตามมายืนข้างๆ ตั้งแต่เขาย้ายกลับมา ก็เริ่มทำตัวติดสอยห้อยตามชีวิตผมตลอด ไปไหนมาไหนต้องไปด้วยทุกที่ แม้จะเข้าห้องน้ำก็ยังตาม ถ้านั่งชักโครกพร้อมกัน ผมเลิกคบ!
          "จะตามอีกนานมั้ย"
          ผมเดินเลี้ยวขึ้นบันไดอาคารเรียน ม.ปลาย เห็นเขาเดินตามมาติดๆ ไม่สนใจไปห้องตัวเอง
          "ถึงห้องเรียนพี่ก่อน"
          จะเดินมาส่งว่างั้น แต่ช่างเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ ถึงห้องเมื่อไหร่เดี๋ยวคงกลับไปเอง
          "นั่น เนมใช่มั้ย"
          เสียงใสๆ จากผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้าเราสองคน สาวสวยประจำโรงเรียน 'จีจี้' เธอทั้งน่ารักทั้งอ่อนหวาน มีผู้ชายหลายคนพยายามเข้าหา เธอกลับปฏิเสธหมดไม่สนใจใคร 
          แต่ทำไมสาวสวยระดับนี้ถึงทักผมล่ะ ปกติเดินผ่านทุกวันไม่ยักจะมองหน้าด้วยซ้ำ
          "รู้จักผมด้วยเหรอ"
          ผมชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างงงๆ เธอเพียงพยักหน้าตอบกลับ แล้วเบนสายตาไปมองอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ผม
          "นั่นใครเหรอ"
          ปากถามผมนะ แต่ตาไม่ละจากเรย์อิแม้แต่น้อย
          "สวัสดีครับ ผมชื่อเรย์อิ เป็นเพื่อนพี่เนม"
          เรย์อิหันมายิ้มๆ ใส่ผม แล้วจะยิ้มทำไม คนที่ควรยิ้มให้คือสาวตรงหน้าต่างหาก
          "สวัสดีจ๊ะ เราชื่อจีจี้นะ"
          "ไม่ต้องพิธีมากหรอกครับ หมอนี่อ่อนกว่าเราเยอะ"
          ผมว่าพลางหันหน้าหนีสายตาเรย์อิไปอีกทาง ใครจะอยากสนใจชีวิตเด็กนี่กัน
          "อ๋อ งั้นเหรอ เที่ยงนี้เรย์อิว่างมั้ย ไปกินข้าวด้วยกันนะ"
          สายตาจีจี้มองเรย์อิเป็นประกายเลย เธอแสดงออกโจ่งแจ้งมากว่าชอบเรย์อิ เพิ่งจะเห็นสาวสวยประจำโรงเรียนให้ความสนใจผู้ชายก็คราวนี้
          "พี่เนมไปมั้ย"
          เรย์อิหันมาขอความเห็นจากผม แล้วเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ เขาชวนนายไม่ใช่ฉัน เอาฉันไปก็เป็นก้างขวางคอพวกนายน่ะสิ
          "นายไปเถอะ ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว ไปนะ"
          ผมเดินออกมาจากความอึดอัด ยิ่งอยู่ยิ่งรู้สึกขัดจังหวะความหวานคนอื่น 


          พักเที่ยง...
          ผมเดินมานั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ริมบึง ดอกบัวที่นี่หลากสี ดูแล้วเพลินตา แถมรู้สึกสบายใจ ที่นี่เป็นที่ประจำเวลาพักกลางวัน ผมจะมานั่งกินข้าวตรงนี้ทุกครั้งกับไอ้วาย แต่วันนี้มันลาเพราะธุรกิจที่บ้านต้องการให้ช่วยเรื่องเจรจากับลูกค้า เห็นมันเป็นแค่เด็ก ม.ปลาย แต่วาทศิลป์มันเป็นเลิศมาก พูดให้คนคล้อยตามมาเยอะ แถมธุรกิจครอบครัวของมันราบรื่นทุกครั้งถ้ามันเป็นคนเจรจาด้วยตัวเอง
          จะว่าไปนี่ก็จะเที่ยงครึ่งแล้ว สงสัยเรย์อิคงไปกินข้าวกับจีจี้ เป็นธรรมดา สาวสวยระดับนั้นมาชวนด้วยตัวเองมีรึจะไม่ไป 
          เอาล่ะ...กลับห้องดีกว่า
          "ตายซะ..."
          เสียงบางอย่างจากข้างหลังทำให้ผมหันกลับไป แต่ไม่ทันจะมองก็ถูกมือของใครคนหนึ่งผลักลงไปในบึง
          ตูม!
          เสียงน้ำกระจายเป็นวงกว้างเมื่อถูกวัตถุบางอย่างตกกระทบใส่ ผมพยายามโพล่หัวให้พ้นผิวน้ำ แต่เพราะสายบัวมันพันขา เลยทำให้ไม่สามารถผลักตัวเองขึ้นไปได้
          ตายแน่คราวนี้!
          พรวด!
          จู่ๆ ร่างของผมก็ลอยหวือขึ้นเหนือน้ำ ผมรีบสูดเอาอากาศเข้าปอดทันที
          "พี่เนมเป็นอะไรรึเปล่า!"
          เสียงละคนตกใจดังแว่วใกล้หู ผมเห็นเรย์อิอยู่ใกล้ๆ เขาประครองผมเดินขึ้นฝั่ง
          "นาย...แค่ก แค่ก มาอยู่ตรงนี้...แค่ก ได้ยังไง"
          โอย...หายใจเกือบไม่ทัน!
          "ผมต่างหากที่ต้องถาม พี่ไปทำอะไรอยู่ในน้ำ ถ้าพี่จีจี้ไม่เห็นซะก่อน ป่านนี้พี่ไม่จมน้ำตายแล้วรึไง"
          จีจี้...เหรอ ผมมองหน้าเธอ เธอเอาแต่ทำหน้าตกใจก่อนมองไปที่เรย์อิเหมือนทุกครั้ง
          "นายสองคนไปกินข้าวด้วยกัน?"
          "อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ ผมถามพี่ก่อนนะ"
          "แล้วใช่มั้ยล่ะ"
          เรย์อิถอนหายใจ ถามแค่นี้ทำเป็นบ่ายเบี่ยง
          "ใช่"
          ว่าละ...เป็นอย่างที่คาดจริงๆ แต่ก็ดี ถ้าไอ้เด็กนี่ชอบจีจี้ ต่อไปเขาจะได้ไม่ต้องมาเดินตามผมอีก
          "ฉันไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจมากทั้งสองคน กลับห้องเรียนไปเถอะ ฉันก็จะกลับเหมือนกัน"
          "ไปห้องพยาบาลก่อนมั้ย เกิดเป็นไข้ขึ้นมาจะทำยังไง"
          จีจี้เสนอความเห็น เธอหันไปมองเรย์อิ เขาเองก็พยักหน้าเห็นด้วย
          "เดี๋ยวผม..."
          "ไม่ต้อง...ฉันไปเองได้ นายไปส่งจีจี้กลับห้องเถอะ"
          ถ้ารอดจากการจมน้ำได้ แค่นี้ก็ไม่ตายหรอก


#ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น