(YAOI) Because love you. เพราะว่าพี่เป็นของผม

ตอนที่ 2 : กลับมาแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 พ.ย. 61

          ผ่านไปกี่ปีแล้วนะ นับตั้งแต่วันนั้น...
          "เฮ้ยเนม! กลับบ้านแล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้!"
          เสียงไอ้วายตะโกนลั่น ก่อนโบกมือลาผมหน้าประตูรั้วโรงเรียน ผมยกแขนดูนาฬิกาข้อมือ บ่งบอกเวลาเกือบห้าโมงเย็น เดี๋ยวแวะกินไอ้ติมร้านประจำก่อนค่อยกลับแล้วกัน
          "ไอ้น้อง มีเงินให้พี่ยืมเปล่า"
          ผมถูกชายสองคนดักหน้าไว้ พวกนั้นพลักผมเข้าซอกตึก ตรงนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอัพและเศษอาหารอยู่ด้านหลัง จะไถ่เงินทั้งทีอยู่ที่ดีๆ กว่านี้ก็ไม่ได้ สูบเอามลพิษเข้าปอดชัดๆ 
          "มือเท้าก็มี แค่นี้ไม่มีปัญญาหาเหรอครับ"
          พูดกวนประสาทให้พวกมันฟิวส์ขาดไปงั้นแหละ เห็นสีหน้าตอนมันเคืองผมนี่ตลกสุดๆ
          "ปากดีแบบนี้คงไม่มีใครสั่งสอน"
          อย่างแกพูดได้เรอะ!
          "ใครสอนฉันก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่พวกแก!"
          ตุ๊บตับ ตุ๊บตับ!
          สุดท้ายคนที่ฟิวส์ขาดกลับเป็นผมซะเอง ผมถีบยอดหน้าไอ้น่าขยะแขยงนั่น ต่อด้วยเพื่อนของมันอีกคน ข้อหาพูดจาไม่เข้าหู ว่าคนอื่นไม่ดูตัวเอง อยากกลับบ้านเก่าทำไมไม่ขอดีๆ!
          "พะ...พอแล้ว!"
          หึ! นึกว่าจะแน่!
          ผมทีบก้นหนึ่งในนั้นอีกทีข้อหาหมั่นไส้ คนสมัยนี้ช่างไม่รู้จักทำมาหากิน วันๆ คงเอาแต่สร้างเรื่องให้คนอื่นเดือดร้อน ทำตัวถ่วงความเจริญของชาติ
           ผมเดินออกมาจากซอกตึกโดยไม่ลืมวางเงินไว้ ถือซะว่าเป็นค่าทำแผล หวังว่าจะเข็ดกันนานๆ
          หมับ!
          ใครบางคนใช้มืออุดปาก กอดเอวผมแน่น ลากออกมาจากตรงนั้น จะขัดขืนก็ไม่ได้ ขยับก็ไม่ได้ รู้อย่างเดียวเป็นผู้ชาย แถมรูปร่างใหญ่กว่าผมหลายเท่า
          "อย่าดิ้นสิ"
          "อื้อ อื้อ!"
          ไม่ดิ้นก็บ้าแล้ว ให้สมยอมเหรอ คนดีๆ เค้าจะฉุดกันแบบนี้มั้ย! หรือว่าจะเป็นพวกเดียวกันกับที่ผมอัดไปเมื่อกี้ ยิ่งคิดผมยิ่งดิ้นหนัก แรงผู้ชายคนนี้เยอะกว่าสองคนนั้นมาก ถ้าไม่หลุด ผมเสร็จแน่!
          "ทำไมบอกไม่ฟังเลยนะ"
          "อื้อ!"
          แกนั่นแหละบอกไม่ฟัง! เนี่ยๆ อยากพูดอยู่แต่ปากถูกปิดไว้ แล้วจะลากทำไมนักหนา!
          ตุ๊บ!
          ผมใช้เท้าเหยียบเท้าหมอนั่นเต็มแรง เมื่ออีกฝ่ายเสียหลักผมเลยจับแขนยกตัวทุ่มใส่พื้น
          "โอ๊ย!"
          สม! เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับยัวเนม เห็นบอบบางแต่ไม่อ่อนแอนะเว้ย แข็งแรงกว่าพวกมีดีแค่สูงแต่แรงไม่มี
          "แกเป็นพวกเดียวกับมันใช่มั้ย!"
          เอ๊ะ? ทำไมหน้าตาคุ้นๆ
          สายตาอีกฝ่ายกำลังนั่งจ้องมาทางผม ก่อนจะลอบระบายรอยยิ้มออกมา เขาลุกขึ้นปัดเนื้อปัดตัวแล้วเดินเข้าหาผม
          "ไม่เจอกันไม่กี่ปี พี่ตัวเล็กลงนะครับ :)"
          เรื่องจริงเหรอเนี่ย!
          ผมมองหน้าเขาอย่างอึ้งๆ ผ่านไปไม่นานเรย์อิสูงขนาดนี้เชียวเหรอ แถมดูท่าในอนาคตจะสูงเรื่อยๆ เห็นอย่างนี้ความสูงผมยังไม่หมดนะ ผมมีโอกาสสูงกว่านี้อีก
          เมื่อไหร่ล่ะ...
          "กลับมานานแล้วเหรอ"
          "บอกดีมั้ยนะ"
          ไม่ใช่แค่ความสูงหรอกที่เพิ่ม ความกวนประสาทที่ไม่เคยมีก็ยังมีมาได้
          "ไม่บอกก็ได้ เปล่าอยากรู้"
          "พี่จะยอมผมสักหน่อยไม่ได้เหรอ"
          "แล้วนายล่ะ ไม่เห็นยอมเลย เรื่องอะไรจะยอม"
          ผมเดินออกมาจากแถวซอกตึกนั่น ไม่อยู่ตรงนั้นจนถึงเช้าหรอกนะ เดินไปคุยไปถึงบ้านเร็วกว่า
          "รอผมด้วยสิ"
          เรย์อิรีบวิ่งตามผมมาติดๆ เห็นแล้วอิจฉา ผมเกิดก่อน ผมเป็นพี่ ทำไมไม่ให้ผมสูงกว่า! (เรียกร้องจากใคร)
          "นายจะตามมาด้วยทำไม มีธุระอย่างอื่นก็ไปทำสิ"
          "มืดขนาดนี้จะไปทำอะไรได้ ผมจะกลับบ้านกับพี่นี่แหละ"
          ก็จริง ว่าไปบ้านเขาก็อยู่ข้างๆ บ้านผม ไปทางเดียวกันก็ถูกแล้ว 
          เราสองคนเดินมาด้วยกันจนถึงบ้านของตัวเอง ในขณะที่ผมกำลังเปิดประตูรั้วหน้าบ้าน เรย์อิก็คว้ามือผมไว้ซะก่อน
          "มีอะไร"
          "พี่ครับ ผมกลับมาแล้วนะ"
          "ก็เห็นอยู่ เดินมาพร้อมกัน"
          ผมตอบส่งๆ เรย์อิเดินอ้อมมาข้างหลัง เขาดึงผมมากอด ซุกหน้าลงมาตรงไหล่ของผม
          "ผมกลับมาครั้งนี้ เพื่อทำให้พี่เป็นของผมคนเดียว"


#ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #2 0857885186 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 13:32
    -น้องนี่มันจะกินพี่แร้ว555
    #2
    1
    • #2-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 2)
      7 มกราคม 2562 / 15:59
      เป็นเราคงยอมให้กิน อิๆๆ ;)
      #2-1