(YAOI) Because love you. เพราะว่าพี่เป็นของผม

ตอนที่ 12 : เหตุผลของคนรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

          ผ่านมาเกือบสามอาทิตย์สำหรับการปรับตัวเข้าชั้นเรียนของรักแรก เรย์อิเวลาเจอหน้ารักแรกก็แสดงตัวเป็นเจ้าของผมอย่างไม่ปิดบัง ส่วนรักแรกก็ตามติดผมแจอ้างว่ายังไม่ค่อยมีเพื่อน ดูก็รู้ว่าโกหก พอเรย์อิเห็นก็หมั่นไส้
          สองคนนี้กัดกันทุกวันต่างกับชุนที่มาแบบนิ่งเงียบ แต่อ่านทางไม่ออก จะว่าไป วันนี้ชุนดูยิ้มแย้มกว่าทุกครั้ง เอาใจผมสารพัดอย่าง แถมไม่สนสายตาของเรย์อิกับรักแรกที่คอยฟาดฟันแม้แต่น้อย
          "วันนี้มีอะไรพิเศษรึเปล่า"
          ผมถามขณะรับจานใบเล็กๆ ที่มีเค้กบราวนี่ของโปรดจากชุน เขาเลื่อนเก้าอี้นั่งฝั่งตรงข้ามยกแก้วชาขึ้นดื่ม
          "ผมแค่อยากเก็บความทรงจำให้มากที่สุด"
          มีบางอย่างเกิดขึ้นกับชุนเหรอ เก็บความทรงจำ...พูดอย่างกับว่าจะไม่ได้เจอกันอีก
          "มีอะไรรึเปล่า"
          ชุนยิ้มรับ แววตาดูอ่อนแสง เขายกแก้วชาดื่มอีกครั้งก่อนวางมันลงกับจานรอง
          "ผมต้องเดินทางแล้ว"
          "นายจะไปไหน"
          "ไปรับการรักษา"
          ชุนยังไม่หายดีสินะ เพราะร่างกายไม่สามารถเติบโตได้เหมือนคนปกติทั่วไป เขาจึงต้องได้รับการดูแลที่ถูกต้อง ความจริงการอยู่ใกล้หมอคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับชุน
          "กลับอังกฤษใช่มั้ย"
          ชุนพยักหน้าตอบ เขาถอนหายใจเล็กน้อย ชุนในเวลานี้ดูเหมือนเด็กนักเรียน ม.ต้น แถมหน้าหวานๆ นั่นก็คล้ายผู้หญิงมาก ถ้าให้พูดกันตามตรง ผู้หญิงหลายคนคงเทียบไม่ติด
          "แม่ผมหาหมอฝีมือดีมาให้ เห็นว่าเป็นลูกชายของเพื่อน"
          "ดีจัง"
          ถึงผมจะพูดแบบนั้น ชุนก็ยังขมวดคิ้วเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แต่เพียงครู่เดียวก็กลับมาสบตา ส่งยิ้มให้ผมตามเดิม
          "ผมคงจะอยู่อังกฤษจนกว่าจะเรียนจบ ไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกตอนไหน"
          "ไม่เป็นไรหรอก เทคโนโลยีสมัยนี้ล้ำหน้ามาก อยู่ไกลกันข้ามทวีปก็คุยกันได้"
          "ผมจะติดต่อหาเนมบ่อยๆ คือผม...ทำได้ใช่มั้ย"
          เสียงที่เหมือนไม่มั่นใจนั่นคล้ายเด็กน้อยกำลังขออนุญาตผู้ปกครองออกไปเที่ยวเล่นนอกบ้านเลย ถึงชุนจะอายุเท่าผม แต่ด้วยร่างกายที่แตกต่าง ทำให้รู้สึกเหมือนเขาเป็นน้องชาย
          "ได้สิ เท่าที่ต้องการเลย"
          "ขอบคุณนะ"
          เห็นชุนมีความสุขในวันนี้ก็ถือเป็นการส่งท้ายให้กับเพื่อนสนิทอีกคน ถ้าหมอคนนั้นรักษาชุนได้ก็คงดี
          "แล้วจะไปเมื่อไหร่"
          "พรุ่งนี้"
          เร็วจัง...งั้นวันนี้ก็วันสุดท้ายแล้วสินะ
          ผมเป็นคนมีเพื่อนน้อย คนที่สนิทและจริงใจมีเพียงไม่กี่คน ดูเหมือนว่าเพื่อนที่มีไม่กี่คนก็จะไม่อยู่ด้วยแล้ว ทำไมรู้สึกเหงาขึ้นมาซะงั้น
          "เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปส่ง จะไปกี่โมงล่ะ"
          "ไม่ต้องหรอก"
          ใบหน้าของชุนยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แม้แววตานั่นจะสั่นไหว แต่เขาคงตัดสินใจเด็ดขาด
          "ทำไมล่ะ"
          "เพราะผมกลัวห้ามใจไม่ไปไม่ได้"
          สายตาสั่นไหวนั่นคลอไปด้วยน้ำใสๆ ชุนเอื้อมมือมากุมมือผมไว้ รับรู้ได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นดังของอีกฝ่าย
          "ถ้าผมหายเร็วๆ ก็คงดี"
          "ต้องหายแน่ ยังไงชุนก็ร่างกายแข็งแรง สักวันต้องกลับมาเป็นปกติ"
          "นั่นสิ..."
          นับจากวันนี้อีกกี่เดือน กี่ปี เราสองคนถึงจะได้เจอกัน ไม่ว่าเวลาจะนานแค่ไหน ชุนก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีของผมคนหนึ่งและตลอดไป
          โชคดีนะ...ชุน


          ผมนั่งมองเครื่องบินกำลังมุ่งสู่ท้องฟ้าอันกว้างไกล อากาศวันนี้แจ่มใส เหมาะแก่การเดินทาง หวังว่าเพื่อนสนิทคนนี้จะหายไวๆ กลับมาเป็นชุนที่ยิ้มแย้มสดใส มีความสุขในเร็ววัน
          "ไม่ไปส่งจะดีเหรอ"
          เสียงเรย์อิดังอยู่ข้างๆ เขาอาสาขับรถมาให้ เพื่อผมจะได้มาส่งเพื่อนสนิทที่ครั้งหนึ่งเราเคยใช้เวลาแห่งวันวานร่วมกัน
          "เจ้าตัวไม่อยากให้มาน่ะ"
          "กลัวห้ามใจไม่ได้ล่ะสิ"
          ทำเป็นรู้ดี...
          ผมแอบขำให้กับเด็กขี้อิจฉา ที่อุตส่าห์เสนอตัวพามา แถมวันนี้จะพาไปเที่ยวนอกเมืองอีก 
          "ชุนไปรักษาตัว ถ้าหายก็คงจะกลับมา"
          "ขอให้ได้คนรักใหม่ในต่างแดน"
          น้ำเสียงกึ่งอวยพรนั่นน่าขำจริงๆ ต่อให้ชุนกลับมา เขาก็เป็นได้แค่เพื่อน ส่วนเรย์อิ...นายน่ะ เป็นมากกว่านั้น
          "โตแล้วใช่มั้ย"
          "โตกว่าพี่เยอะเลยล่ะ"
          เห๊อะ! ทำเป็นพูดเข้า ถึงตัวจะไม่สูงเท่าไอ้เด็กนี่ แต่ความคิดผมน่ะ ผู้ใหญ่สุดๆ ไม่มานั่งอิจฉาชาวบ้านแบบนี้หรอก
          แต่ก็น่าขำแหะ...
          "เรย์อิ ถามอะไรหน่อยสิ"
          "ถามอะไรครับ"
          สายตาเขามองไปท้องถนนเบื้องหน้า รถกำลังมุ่งตรงไปยังหาดเงียบสงบ ที่นานๆ ครั้งจะมาสักที
          "เพราะอะไรถึงยึดติดกับฉันนัก"
          "ลองทายดูสิครับ"
          ถ้าอยากเล่นเกมทายใจ ผมไม่ถามเขาหรอก เดาสุ่มเลยก็ได้ แต่ผมอยากรู้ อะไรที่ทำให้เขาไม่เปลี่ยนใจจากผมสักที ประทับใจ ชอบใจ หรืออะไรที่มากกว่านั้น
          "บอกไม่ได้เหรอ"
          "ไม่ได้ครับ"
          เรย์อิหันมามองก่อนหันกลับ นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว หมั่นไส้ชะมัด อยากเอาคืนให้สาสมซะจริง ชอบแกล้งผมอยู่เรื่อย เด็กอะไรนิสัยไม่ดี
          "จะไม่บอกจริงๆ เหรอ"
          "ไม่ครับ"
          "บอกเถอะ"
          "ไม่..."
          "นี่!
          "ไม่มีวันไหนจะไม่รักพี่ ทีนี้ก็เข้าใจเหตุผลแล้วใช่มั้ยครับ :)"
          ใจเต้นแรงจัง...
          วันนี้อากาศดีจริงๆ ด้วยแหะ แล้วที่ดีกว่าอากาศ ก็คงเป็นเด็กน้อยข้างๆ ที่หลงรักผมมาตั้งแต่เด็ก แก่แดดซะ...
          แต่ว่า...ผมก็หลงรักไอ้เด็กแก่แดดไปแล้วสิ
          "เรย์อิ ฉันมีอะไรจะบอก ตั้งใจฟังดีๆ นะ"
          " :) "
          "ฉัน..."
          อยากเป็นของนาย...


The end.


          ขอบคุณทุกการติดตามนะจ๊ะ อาจมีหลายคนที่อ่านไม่จบเพราะทนรอไรท์ไม่ไหว แต่ก็ดีใจกับคนที่อดทนจนไรท์เขียนจบ(ฮา) เอาเป็นว่า...รอติดตามเรื่องของชุนต่อนะ ไรท์กำลังวางพล็อตอยู่ แล้วเจอกันเรื่องอื่นจ้า ;)
#ติดตามความเคลื่อนไหว(นิยายวายทุกเรื่อง)ที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น