(YAOI) Because love you. เพราะว่าพี่เป็นของผม

ตอนที่ 11 : ก็แค่น้อยใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 มี.ค. 62

          รักแรก...
          สองคิ้วขมวดอย่างครุ่นคิดก่อนถึงบางอ้อ จริงด้วยนะ คนตรงหน้าคือ 'รักแรก' อาจฟังดูแปลกๆ แต่นี่คือชื่อของไอ้เด็กคนนี้
          ร่างกายสูงใหญ่นั่น คงราวๆ กับเรย์อิได้ ไม่เจอกันนานมีแต่คนพัฒนาขึ้น ส่วนผมพัฒนาลง แต่ความคิดด้านสมองไม่ด้อยประสิทธิภาพนะ แถมศิลปะป้องกันตัวก็อยู่ในเกณฑ์เอาตัวรอดได้สบาย ยกเว้นก็แต่กับชุนและเรย์อิ
          หรืออาจต้องเพิ่มคนๆ นี้อีกคน
          "เป็นไงมาไงถึงมาอยู่นี่"
          รักแรกคลายอ้อมกอดจากผม เปลี่ยนเป็นกุมมือทั้งสองข้างแทน แววตาของคนตื่นเต้นดีใจยังสะท้อนให้เห็นอยู่
          "ผมอยากมาเจอพี่ คิดถึงมากๆ นานแค่ไหนแล้วที่พี่ไม่ติดต่อหาผม"
          นายเองก็ไม่ติดต่อหาฉันเหมือนกันแหละ 
          "ที่มาวันนี้เพราะแค่อยากเจอ?"
          "เพราะจะมาเรียนด้วยกันต่างหาก"
          รอยยิ้มกระตือรือร้นเหมือนเด็กได้ของถูกใจแสดงออกนอกหน้า นิสัยขี้เล่นแบบเด็กๆ โตแค่ไหนก็ไม่เคยเปลี่ยน
          "ย้ายมานี่ พ่อแม่นายอนุญาตแล้วเหรอ"
          "ถ้าผมทำคะแนนสอบได้เกรดดีๆ พวกท่านก็ยอมหมดแหละ"
          ยอมรับเลย ความพยายามไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ของหมอนี่ เห็นนิสัยเด็ก นึกว่าจะทำตัวเหลาะแหละ ไม่เอาไหนซะอีก 
          "อ่าห๊ะ ว่าแต่นายเรียนห้องไหน"
          "ผมเรียนห้อง..."


          บอกหน่อยว่านี่คือฝัน...
          สายตาของผมปะทะกับเรย์อิเข้าอย่างจัง แถมดูเหมือนอีกฝ่ายจะจ้องเขม็งมองมือผมกับรักแรกคล้ายกับจะทำให้มือทั้งสองนั่นขาดออกจากกัน
          รักแรกยังยิ้มหน้าบานอย่างไม่รู้ชะตาว่าใกล้จะขาดในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า พลันสายตาของเรย์อิก็หันเหไปทางอื่นซะก่อน ถ้าเป็นเรย์อิในยามปกติ เขาต้องลุกจากเก้าอี้ แทบพุ่งเข้าใส่อีกคนจนฝ่ายนั้นต้องร้องขอชีวิต
          อาการแบบนี้เรียกแปลกได้มั้ย
          "ฉันมาส่งแล้ว นายหาที่นั่งเองแล้วกัน"
          ผมหมุนตัวเดินออกมาจากห้องเรียนชวนอึดอัด อยู่นานคล้ายจะรู้สึกถึงจิตสังหาร ออกห่างไกลๆ จะรู้สึกปลอดภัยกว่า
          "ไอ้อ่อนนั่นเป็นใคร"
          พลันเสียงคุ้นเคยเอ่ยขึ้นชิดหู ร่างทั้งร่างปลิวติดมือตามแรงกอดของคนด้านหลัง อาการตกใจยังคงส่งผลให้หัวใจเต้นแรง แต่เมื่อเริ่มตั้งสติได้จึงรู้ว่าเสียงนั่นเป็นของใคร
          "เรย์อิ"
          "พี่ก็รู้ว่าผมขี้หึง ยังจะไปกับคนอื่นอีก"
          เพิ่งรู้นี่แหละว่าเขาขี้หึง แล้วผมก็เปล่าไปกับคนอื่น ผมแค่มาส่งเพราะรักแรกเพิ่งย้ายมาใหม่แต่ไม่รู้จักห้องตัวเองเท่านั้น
          ไม่มีอะไรเกินเลย แม้กับความรู้สึกในใจ
          "ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย"
          "แล้วมากับมันทำไม"
          "แค่มาส่ง"
          "ทีผมไม่เห็นทำบ้าง ไล่ผมแบบไม่ใส่ใจ ผมน้อยใจเป็นนะ ถ้าผมทำแบบนี้บ้าง พี่จะรู้สึกยังไง"
          ผมสบัดตัวออกจากอ้อมกอดของเรย์ อารมณ์ขุ่นเคืองเกิดขึ้นฉับพลัน ที่ว่าถ้าเขาจะทำบ้างเพื่อให้ผมรู้สึก เพื่อประชดประชัน เพื่อให้อีกฝ่ายเห็นแล้วเสียใจ ถ้าเขาทำจริงล่ะก็...คิดผิดอย่างมหันต์
          "ฟังให้เข้าใจนะเรย์อิ ไม่ว่านายจะทำแบบที่ว่าเพื่ออะไรก็ตาม แต่อยากให้รู้ถ้าทำจริง นายต้องรับผิดชอบถึงผลที่ตามมา"
          "..."
          "จำไว้..."
          สองขาก้าวไว้เท่าใจนึก อยากหนีออกไปให้พ้นๆ ตรงนี้ ไม่อยากเจอหน้าคนที่เอาแต่เห็นว่าเรื่องนั้นเรื่องนี้เป็นสิ่งผิด และที่ไม่ชอบมากสุดคือการประชดโดยการมีคนอื่น
          ผมรังเกียจความรู้สึกนี้
          น้ำตาพลันไหลไม่รู้ตัวแม้จะเดินจนเกือบถึงห้องเรียนแล้วก็ตามที ก้อนเนื้อที่เรียกว่า 'หัวใจ' นี่ก็ไม่หายเจ็บ กลับทวีความบาดลึกมากกว่าเดิม
          "พี่เนม!"
          เสียงเรย์อิตะโกนไล่หลัง เท้าชะงักทันทีที่ได้ยิน แม้จะอยู่ไกล แต่กลับเหมือนทำให้ใจเย็นลง ผมหันมองข้างหลัง เห็นเรย์อิเดินเข้ามาเรื่อยๆ แววตาห่วงหาสบประสานเข้าด้วยกัน
          "..."
          "ผมขอโทษ"
          "นายคิดจะทำ..."
          แม้คำพูดเหมือนจะกล่าวหาอีกฝ่าย แต่มันก็สลัดไม่ออกว่าเขาไม่ได้ผิด ผมยังคงคิด ถ้าเขาทำจริงๆ ผมกลัวใจตัวเองจะรับไม่ได้
          รับไม่ได้ว่ารักเขาไปแล้ว นี่ผมกลายเป็นพวกคิดไปเองตั้งแต่เมื่อไหร่ 
          "สาบานว่าจะไม่ทำ และไม่คิดจะทำ"
          "แต่นายพูด..."
          "ผมพูดเพราะแค่น้อยใจ แต่อยากให้เชื่อ ผมจะไม่มีวันทำอย่างนั้นเด็ดขาด"
          เขาง้อใช่มั้ย บอกที...เรย์อิกำลังง้อผม
          น้ำตาเจ้ากรรมยิ่งไหลไม่ขาด ความกังวลทั้งหมดหายชั่วพริบตา ผมเดินเร็วๆ เข้าไปสวมกอดเรย์อิ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแอบรักไอ้เด็กบ้านี่ตอนไหน จู่ๆ ก็โกรธเขาทั้งที่ไม่มีสิทธิ์อะไร ทำไมหัวใจเปราะบางง่ายเหลือเกิน
          "เด็กบ้าเอ้ย!"
          เรย์อิกอดผมอย่างปลอบใจ ผละออกเพื่อเช็ดน้ำตาที่ไหลนอกเหนือคำสั่ง
          "ผมได้บ้าจริงแน่ ถ้าพี่ไม่รัก"


#ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น