(YAOI) Because love you. เพราะว่าพี่เป็นของผม

ตอนที่ 1 : เรื่องของเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 พ.ย. 61

          "ไม่เป็นไรใช่มั้ย"
          "ฮึกๆ"
          ผมมองเด็กน้อยตรงหน้าที่ผมเพิ่งช่วยจากการถูกแกล้ง เด็กคนนั้นเมื่อมองสบตากับผมเขารีบก้มหน้างุด เช็ดน้ำตาออกทันที
          "ผมไม่เป็นไรสักหน่อย"
          เยี่ยม! ขอบคุณสักคำก็ไม่มี แถมทำตัวหยิ่งใส่อีกต่างหาก
          "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว กลับบ้านดีๆ ล่ะ"
          ผมผละออกมาจากตรงนั้นตรงดิ่งกลับบ้าน ใกล้ค่ำแล้วด้วย ไปไหนมาไหนคนเดียวอันตราย ถึงผมจะเรียนศิลปะการต่อสู้ แต่ต้องเข้าใจด้วยว่าตัวเองอายุแค่สิบสอง
          หมับ!
          เด็กคนนั้นคว้ามือผมจับไว้แน่น มองซ้ายมองขวาจนผมสงสัย
          "มีอะไรรึเปล่า?"
          "เปล่า ผมแค่จะกลับด้วย"
          กลับด้วย? บ้านเด็กคนนี้อยู่ทางเดียวกับบ้านผมเหรอ
          "บ้านอยู่ไหน เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะไปส่ง"
          "อายุเท่าไหร่ถึงคิดว่าตัวเองเกิดก่อน"
          เหวยๆ ถามห้วนๆ อย่างงี้เลยเหรอ ตัวก็เล็กกว่าผมตั้งเยอะ ดูแค่นี้ก็รู้แล้วเหอะว่าเกิดก่อน
          "อายุสิบสอง แล้วเธอล่ะ"
          "สิบ..."
          เด็กกว่าจริงด้วย คราวนี้คงเถียงไม่ออกแล้วล่ะว่าตัวเองเกิดทีหลัง 
          "ทีนี้ก็รู้แล้วนะ เอาล่ะ กลับบ้านกันเถอะ"
          ผมเดินจูงมือเด็กคนนี้ไปเรื่อยๆ ระหว่างทางเด็กคนนี้ก็เอาแต่เงียบไม่พูดไม่จา ก็อยากถามอยู่หรอกนะว่าบ้านอยู่ไหน ในเมื่อเจ้าตัวไม่ท้วงก็เดินต่อเรื่อยๆ ละกัน 
          และในที่สุดผมก็พาเด็กน้อยนี่มาหยุดอยู่หน้าบ้านตัวเอง
          "ว่าไง ตอนนี้ถึงบ้านพี่แล้วนะ แล้วบ้านเธอล่ะอยู่ไหนจะพาไปส่ง"
          เด็กนี่ชี้ไปด้านข้าง ทำเอาผมแปลกใจไม่น้อย เมื่อบ้านหลังที่ว่าอยู่ติดกันกับรั้วบ้านผม
          "หลังนี้เหรอ"
          "ใช่ บ้านผมหลังนี้"
          อะไรจะบังเอิญปานนั้น อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง
          "ถ้างั้นก็เข้าบ้านเถอะ พี่จะรอจนกว่าเธอจะเข้าไปข้างใน"
          "ไม่ต้องการอะไรจากผมเหรอ?"
          อะไร? หมายความว่าไงหว่า...
          "จะตอบแทนเหรอ ไม่ต้องหรอก พี่ทำไปเพราะอยากช่วยเท่านั้น..."
          จุ๊บ!
          ไอ้เด็กนี่ยืดตัวขึ้นจุ๊บแก้มผมเบาๆ แล้วยิ้มกว้าง ไม่อยากบอกเลยว่าเป็นรอยยิ้มที่น่ารักมาก แต่ประเด็นคือ ทำไมต้องจุ๊บแก้มด้วย!
          "เป็นเด็กเป็นเล็ก ทำแบบนี้ได้ไง"
          "ผมก็ทำกับพี่คนเดียวเท่านั้นแหละ"
          เมื่อกี้เขาเรียกผมว่า 'พี่' เหรอ
          "ช่างเถอะๆ ยังไงเธอก็ยังเด็กอยู่ พี่ไม่ถือสาหรอก รีบๆ เข้าบ้านได้แล้ว"
          ผมดันหลังเด็กคนนี้เข้าบ้าน ถ้ายังอยู่แบบนี้นานๆ ยุงหามแน่
          "ถึงตอนนี้ผมจะเด็ก แต่สักวันผมจะเป็นผู้ใหญ่ และจูบที่ผมให้พี่ไป ถือเป็นการจองนะ :)"
          นี่คือคำพูดของเด็กสิบขวบใช่มั้ย?!


          ทุกๆ วัน ผมกับเรย์อิจะเดินกลับบ้านด้วยกัน ไม่ใช่แค่บ้านเราสองคนติดกันเท่านั้น เรายังเรียนที่เดียวกันด้วย ช่างเป็นเรื่องบังเอิญอะไรอย่างนี้ เวลาแต่ละวันผ่านไปเร็วจนแทบนับได้ และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมกับเรย์อิเดินกลับบ้านด้วยกัน
          แต่วันนี้มันต่างจากทุกวัน รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเรย์อิกลับเงียบหาย เขาดูไม่เหมือนวันก่อนๆ ดูไม่ร่าเริง เกิดอะไรขึ้นกันนะ
          "เรย์อิ เป็นอะไร ไม่สบายเหรอ"
          เรย์อิเงยหน้าสบตากับผม แววตาไหววูบหลุบต่ำลงก่อนเงยขึ้นมองผมอีกครั้ง
          "พี่ ผมต้องไปต่างประเทศ"
          ใจผมมันเต้นแปลกๆ เหมือนมันหวิวๆ คล้ายคนจะเป็นลม
          "เมื่อไหร่"
          "ตอนนี้"
          "อะไรนะ!"
          เสียงของผมดังมากพอจนแทบกลายเป็นตะโกน ทุกสิ่งรอบข้างเงียบสงัด รู้สึกเหมือนยืนอยู่ตัวคนเดียว
          "ทำไมเร็วนักล่ะ"
          "พ่อผมต้องไปทำงานที่นั่น ผมกับแม่ต้องย้ายไปด้วย แต่ผมจะต้องกลับมาแน่นอน"
          เรย์อิดึงมือผมไปกุมไว้แน่น แววตาเศร้าสร้อยแต่มีความหวัง ทำเอาผมน้ำตาคลอ ผมอยากร้องไห้ ผมอยากร้องจริงๆ
          "ไม่เป็นไรหรอก ไปเถอะ ขอให้เรย์อิเจอเพื่อนที่ดี เจอแต่คนดีๆ"
          "ไม่! ผมจะไม่เจอใครนอกจากพี่ ยังไงพี่ก็สำคัญที่สุด!"
          เด็กน้อยเอ๋ย ตอนนี้เธอยังเด็ก เธอยังไม่เข้าใจโลก ยังไม่เข้าใจแวดล้อม ยังไม่เข้าใจคนรอบตัว
          เมื่อเวลาผ่านไป สักวันเธอก็จะลืมพี่ ลืมว่าเราเคยอยู่ด้วยกัน
          "เมื่อเรย์อิโตขึ้นก็จะเข้าใจเอง ขอบคุณนะที่เป็นเพื่อนกันมาตลอด ขอให้โชคดี แล้วก็..."
          "..."
          "...ลาก่อน"
          ให้ทุกเรื่องของเรา เก็บไว้เป็นความทรงจำก็พอ


#ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น