(YAOI) Writer of me. เขียนสิครับ...ที่รักของผม

ตอนที่ 4 : หนทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ธ.ค. 63

          ผมเชื่อใจผู้ชายคนนี้ได้แค่ไหน เราเพิ่งเจอกันแค่ข้ามวัน แต่เขาทำเหมือนรู้จักผมนานนับปี
          ค็อกเทลมองผมไม่วางตาเช่นกัน รอยยิ้มจางๆ แลดูอบอุ่นทำให้ผมคิดถึงตอนที่เข้ามาเป็นนักเขียนใหม่ๆ 
          รอยยิ้มนี้คล้ายกับใครคนหนึ่ง แต่นั่นก็ผ่านมาหลายปี ไม่รู้ว่าคนๆ นั้นอยู่ที่ไหน
          "ชอบผมแล้วเหรอครับ"
          คำพูดของค็อกเทลเรียกสติเตลิดกลับเข้าร่างกะทันหัน หน้าตาเหรอหราของผมทำเอาเจ้าตัวหัวเราะลั่น
          ขอถอนคำพูดที่เมื่อกี้ตาบอดเห็นไอ้หมอนี่คล้ายคนในความทรงจำ!
          "จะหลงตัวเองก็ให้มันน้อยๆ หน่อย มากไปจะเสียสุขภาพจิตคนอื่นเอาได้"
          "ปากคอเราะร้าย"
          "แค่นี้ยังน้อยไป"
          หัวเราะได้สักพักจู่ๆ ค็อกเทลก็เลิกยิ้ม เขาทำหน้าจริงจังขึ้นมาจนผมปรับอารมณ์ตามไม่ทัน
          "คุณวางแผนจะเขียนนิยายต่อยังไง"
          หา? อยู่ๆ ก็ถาม แล้วแบบนี้ผมจะตอบไงล่ะ ยังไม่มีแผน ยังไม่ได้ลงมือ หรือยังไม่มีอะไรจะเขียน ไม่ว่าคำตอบไหนก็ไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลย 
          เค้กส้ม! นายยังกล้าเรียกตัวเองเป็นนักเขียนอยู่อีกมั้ย!
          "คือ...ผม เอ่อ ผมยัง..."
          ทำไมความมั่นใจแต่ก่อนถึงได้หายไปเร็วขนาดนี้ ความกดดันนี่มันอะไร บางครั้งมันก็ทำให้หายใจไม่ออก
          "ผมว่าเราเริ่มวางพล็อตกันดีมั้ย?"
          วางพล็อตเหรอ...ผมยังไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรแล้วจะให้วางพล็อตยังไง กระแสนิยายที่นิยมสมัยนี้มีเยอะแยะแต่ก็ไม่ได้เปิดกว้างเท่าไหร่ บางเรื่องตัวละครยังชื่อซ้ำกัน
          "ผมยังไม่มีแผนจะเขียน"
          "แต่ผมมี.."
          "คุณวางพล็อตเรื่องไว้แล้วเหรอ?"
          คิ้วทั้งสองเลิกขึ้นพร้อมกับมองหน้าเขาอย่างตลึง หรือค็อกเทลจะมีไอเดียใหม่ๆ ช่วยในการเขียน
          "ผมที่ไหน คุณต่างหากต้องทำ ผมเป็นแค่ผู้ช่วยของคุณเท่านั้น การสร้างสรรค์ศิลปะจินตนาการขึ้นอยู่กับนักเขียน"
          "..."
          "แต่คุณไม่ต้องกังวล ถ้าผมยังอยู่ ผมจะช่วยผลักดันสนับสนุนคุณเอง ไม่ว่าเรื่องไหนก็ตาม ผมจะช่วยคุณในทุกเรื่อง"
          "คุณพูดถึงขนาดนี้ผมจะกล้าทำให้คุณคาดหวังได้ยังไง"
          "เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา ความกล้าของคุณถ้าไม่มีผมจะหาให้ ความคาดหวังถ้าไม่ได้ก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด สิ่งเดียวที่คุณควรมีคือความนับถือตัวเอง"
          ผมทำได้จริงเหรอ ปัญหาของผมมันไม่ใช่แค่เขียนนิยายไม่ออก แต่มันเกิดจากการหมดแรงบันดาลใจ
          "ถ้าผมทำไม่ได้อย่างที่ตั้งไว้ คุณจะผิดหวังรึเปล่า"
          ผมไม่อยากให้ความหวังใคร และยิ่งไม่อยากให้ความหวังตัวเอง ถ้าไม่มั่นใจก็อย่าทำให้คนอื่นผิดหวังแต่แรกจะดีกว่า
          "การที่คุณเจอเรื่องมากมายมันอาจทำให้คุณท้อ ผมไม่เคยคาดหวังในสิ่งที่คุณทำ หรือตั้งความหวังในสิ่งที่คุณเป็น ขอแค่คุณศรัทธาในตัวเอง ถึงจะล้มเลว แต่คุณควรภูมิใจเพราะมันเป็นสิ่งที่คุณรัก"
          "..."
          "คุณจะรู้สึกแย่มากกว่า ถ้าคุณไม่ลงมือทำ"
          หากว่าคนที่อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ไม่ใช่ผู้ช่วยจำเป็น ผมคงคิดว่าเขาเป็นเทวดาชี้ทางสว่างในที่มืดมน
          "แล้วถ้าผมยังทำไม่ได้อีกล่ะ"
          พูดน่ะง่าย แต่ปฏิบัติจริงน่ะยาก ใครจะรู้พอถึงตอนนั้นผมคงไม่มีหน้าสู้ใครได้อีก
          ค็อกเทลจับมือทั้งสองข้างของผมกุมไว้ แววตาและความมุ่งมั่นของอีกฝ่ายทำเอาหัวใจรู้สึกแปลกๆ
          "ต่อให้คุณล้มเหลว ล้มลุกคลุกคลานแค่ไหน ผมก็พร้อมจะใช้มือคู่นี้ฉุดดึงคุณ"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น