(YAOI) Writer of me. เขียนสิครับ...ที่รักของผม

ตอนที่ 3 : น้อยใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ธ.ค. 63

          ผมขยี้ตาเบาๆ พร้อมกับอาการงัวเงียของคนตื่นนอนใหม่ รู้สึกสบายเนื้อสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก เหมือนคนเพิ่งผ่านการอาบน้ำมาเลย สดชื่นจังแหะ
          "เสร็จพอดีเลยครับ"
          ผมลืมตามองค็อกเทลอย่างงงๆ เห็นเขาถือชามใบใหญ่มีผ้าขนหนูผืนเล็กเดินเข้าห้องน้ำไป นั่นทำให้ผมสงสัยว่าเขาทำอะไร
          "เอาชามใส่น้ำทำไม"
          "ก็เช็คตัวให้คุณไงครับ"
          ขอบคุณ...
          ห๊ะ! เช็คตัวเหรอ!
          ผมดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเร็ว สำรวจตัวเองอย่างถี่ถ้วน ไม่พอ ผมวิ่งแทรกตัวเข้าห้องน้ำขณะที่ค็อกเทลเดินออกมา 
          พอมองเห็นสภาพตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่เท่านั้นแหละ เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวยังไงยังงั้น
          "คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วยอ่ะนะ!"
          ผมตะโกนถามเสียงดัง คาดหวังให้เขาตอบคำถามตรงข้ามกับความคิดอติในใจ แต่คำตอบที่ได้แทบทำหัวใจขาดเลือด
          "ใช่ครับ ทุกซอกทุกมุมเลยล่ะ"
          อ๊าก! ไม่ต้องมาย้ำ!
          รอยยิ้มกรุ้มกริ่มนั่นไม่ช่วยให้ผมสบายใจอะไรสักอย่าง ไม่เอาน่าอย่าคิดมากสิ ไม่หรอก บางทีตรงจุดๆ นั้นอาจไม่เช็ดก็ได้ ไม่รอช้าผมรีบถอดกางเกงออก และนั่นทำให้หัวใจของผมขาดเลือดทันที 
          "แม้แต่กางกางในนายก็เปลี่ยนเหรอ!"
          "เห็นหนอนน้อยด้วยนะ"
          โอ้มายก็อดเดด~ ความลับของผมมลายหายสิ้น พังๆๆ พังหมดแล้วชีวิต!
          "ใครใช้ให้คุณทำแบบนี้ห๊ะ!"
          ผมเดินออกจากห้องน้ำด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว นี่เขายุ่งแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวของผมเกินไป 
          "ไม่มีใครใช้ทั้งนั้น ผมทำของผมเอง"
          "คุณกำลังล้ำเส้นผม!"
          "แต่ผมไม่เห็นเส้นที่คุณขีดไว้"
          ไอ้หมอนี่มันเถียงคำไม่ตกฟาก มันกล้า มันกล้าล่ะทุกคน! (บอกใคร)
          "ไม่รู้ล่ะ คุณยุ่งเรื่องของผมมากเกินไป เป็นแค่ผู้ช่วยแท้ๆ อย่าทำตัวสนิทให้มันมาก"
          "ถ้าไม่สนิท แล้วผมจะร่วมงานกับคุณได้ยังไงครับ"
          เอ่อ มันก็จริงอ่ะนะ ถ้าเราทำตัวเหินห่างเราคงร่วมงานกับเขาไม่ได้ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเขาจะมาเช็ดหนอนน้อยของผมได้นี่!
          "งานก็คืองาน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับร่างกายของผม!"
          "แล้วต้องเป็นขนาดไหนครับถึงมีสิทธิ์"
          "เป็นคนรักเท่านั้นถึงมีสิทธิ์!"
          เรื่องแค่นี้ไม่เห็นจำเป็นที่ผมจะต้องมาอธิบายให้ฟังเลยด้วยซ้ำ ร่างกายใครใครก็หวงทั้งนั้น แต่ไอ้คนๆ นี้ไม่เพียงแต่ทำอะไรตามใจชอบ เขายังทำให้ผมอายจนอยากแทรกรูกระเบื้องพื้นห้องหนี
          "งั้นเรามารักกัน"
          เข้าใจก็ดี ถ้ารักกันก็ไม่มีปัญหาอะไร
          "ก็แค่นั้น เท่านี้คุณก็มีสิทธิ์...เอ๋? เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ?"
          "เป็นคนของสังคมอย่ากลับคำนะครับ"
          ไม่จริง! นี่ผมพลั้งปากไปเหรอเนี่ย เมื่อกี้ไม่ใช่ผมนะ น่าจะเป็นผีห่าซาตานแน่เลยที่สิงร่างผม!
          "ไม่ได้ตอบตกลงซะหน่อย อย่ามาพูดเองเออเอง"
          "ครับๆ"
          ยอมง่ายจังนะ แต่เอาเถอะ ผมควรเอาเวลาที่เถียงกับเขามาคิดพล็อตนิยายดีกว่าว่าควรทำไงต่อไป
          หรือบางทีผมอาจหมดความสามารถแล้วก็ได้
          "..."
          "เป็นอะไรไปครับ"
          ค็อกเทลเดินเข้ามาหาผมในห้องน้ำ ผมไม่รู้ว่าเขามองมาด้วยสายตาแบบไหน รู้แค่ว่าตอนนี้หัวใจผมมันเหมือนถูกบีบคั้นยังไงไม่รู้ พอนึกถึงแฟนคลับที่คอยตามอ่านนิยายของผมทีไร หัวใจมันทรมานทุกที
          ผม...อยากร้องไห้
          "คุณคิดว่าผมเป็นคนยังไง"
          ผมถามค็อกเทล ในหัวก็คิดเรื่องต่างๆ มากมาย นึกน้อยใจตัวเอง นึกน้อยใจแฟนคลับ เขาอาจไม่รู้ก็ได้ว่าผมพยายามเพื่อพวกเขา ผมแค่เสียใจหากวันหนึ่งพวกเขาไม่เหลียวกลับมามองผม และสักวัน นามปากกาของคนๆ นี้ก็อาจถูกลบเลือนไปจากความทรงจำ
          "มันสำคัญด้วยเหรอ ในเมื่อคุณเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว"
          "ผมไม่ได้เข้มแข็ง ผมมันอ่อนแอ แม้แต่กับความรู้สึกตัวเองผมยังเอาชนะไม่ได้"
          "เพราะอย่างงี้ไงคุณถึงต้องมีผม"
          ค็อกเทล คุณมาด้วยจุดประสงค์อะไรกันแน่ ทำไมคุณถึงอยากมาเป็นผู้ช่วยให้กับผม ทำไมกัน...
          "หมายความว่าไงที่พูดเมื่อกี้"
          "พึ่งพาผมสิ ผมอยู่ตรงนี้ก็เพื่อคุณ"



          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi และเพจ moodang_lovely นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 New319150 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 00:34
    นิยายสนุกมากค่ะ(เขินแทนน้องส้ม)
    สู้ๆนะคะ❤❤❤❤เป็นกำลังใจให้ค่ะ😍😘🥰
    #1
    1
    • #1-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 3)
      23 มีนาคม 2563 / 01:27
      ขอบคุณมากๆ นะจ๊ะ~ ไรท์ไม่คิดว่าจะยังมีใครมาอ่าน เพราะตอนที่เขียนแรกๆ แทบไม่มีคนสนใจเลย ไรท์เลยปล่อยทิ้งไว้ซะหลายปี แต่ตอนนี้ไรท์รู้สึกดีมาก ไว้ว่างตอนไหนไรท์จะอัพให้อ่านนะจ๊ะ~
      #1-1