(YAOI) Writer of me. เขียนสิครับ...ที่รักของผม

ตอนที่ 2 : ร่วมห้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ธ.ค. 63

          ลืม ลืม ผมลืมว่าพี่นิลอยู่ในห้องนี้ด้วย!
          กรี๊ด!
          เสียงแปดหลอดของพี่นิลดังขึ้นพร้อมกับการกระทืบเท้ารัวๆ บนพื้น อาการนี้ชัดเลย อาการของสาววาย!
          "ปล่อยผมนะ จะกอดผมทำไมเนี่ย!"
          ผมผลักค็อกเทลออกห่าง พยายามทำจิตใจให้สงบ แต่คนที่ไม่สงบดูจะเป็นพี่นิลมากกว่า น้ำลายจะไหลแล้ว ไม่เก็บอาการบ้างเลย
          "อย่าเพิ่งสิ กอดนานกว่านี้หน่อย อ๊ากๆ จูบเลยๆ พี่ชอบ!"
          พี่นิล! ต้องการสื่ออะไรกันแน่!
          "พี่กลับไปเลย วันนี้ผมเหนื่อย อยากพักผ่อน"
          พี่นิลแกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คงพอใจสินะเจอฉากเด็ดอะไรอย่างนี้ แต่ไม่ดูหน้าผมเลย ผมไม่ได้พอใจสักนิด!
          "พี่ไม่รบกวนเวลาของเราสองคนแล้วก็ได้ เค้กส้ม ค็อกเทล งั้นพี่กลับก่อนนะ อยู่นานกว่านี้พี่กลัวหัวใจวาย อิๆๆ"
          พูดจบพี่แกก็อันตธานหายไปอย่างไว ทิ้งผู้ช่วยป้ายแดงไว้กับผม แล้วทำไมไม่พาเขากลับไปด้วยเล่า!
          เอาไงดี ผมควรไล่เขากลับด้วยดีมั้ย ไหนๆ คนพามาก็ไม่อยู่แล้วนี่ ที่สำคัญคือผมไม่สะดวกอยู่กับคนแปลกหน้า
          "กลิ่นหอมจังเลยครับ"
          ห๊ะ? อะไรหอม จู่ๆ ค็อกเทลก็พูดขึ้น ผมหันซ้ายขวามองหาที่มาของกลิ่น อ๋อ...เขาคงหมายถึงกลิ่นห้องสินะ เพราะผมเพิ่งฉีดสเปรย์ปรับอากาศกลิ่นดอกไม้ทิ้งไว้
          "เป็นกลิ่นที่เพิ่งซื้อมาใหม่น่ะ"
          ผมตอบส่งๆ ไป ในใจก็หาทางไล่เขากลับอย่างมีมารยาท ให้อยู่นี่นานจะยิ่งเป็นภาระ ค่ำมืดดึกดื่นเดี๋ยวลำบากทีหลังอีก
          "ผมก็ชอบนะ ชอบกลิ่นของคุณ :)"
          ไล่ตะเพลิดเลยดีกว่า มารยงมารยาทไม่ต้องมีมันละ นาทีนี้ผมอยากเปลี่ยนผู้ช่วย ไม่สิ ผมไม่ต้องการผู้ช่วย!
          "ผมอยากอยู่คนเดียว คุณกลับไปก่อนเถอะ"
          "พี่นิลไม่ได้บอกเหรอครับว่าผมต้องนอนกับคุณที่นี่"
          นอนกับผม? นอนกับผมอ่ะนะ? ห๊ะ! นอนกับผม! บ้านช่องมีก็กลับไปสิ จะมานอนบ้านคนอื่นทำไม
          "ไม่ พี่นิลไม่ได้บอก แล้วที่นี่ก็มีแค่เตียงเดียว ผมไม่สะดวกให้ใครนอนด้วย คุณรีบกลับไปเลย"
          พี่นิลนะพี่นิล ทำไมทำกับผมแบบนี้ ผมจะไม่คิดอะไรเลยถ้าก่อนหน้านั้นเขาไม่ทำพฤติกรรมประหลาด!
          "ทำไมล่ะครับ ผมมาถึงนี่แล้วนะ จะใจร้ายกับผมได้เหรอครับ"
          อย่าหาเหตุผลได้มั้ย บอกให้ไปก็ไปสิ ข้อแม้เยอะเหลือเกินพ่อคุณ
          "ผมไม่พร้อมอะไรทั้งนั้น คุณกลับไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่าอีกที"
          "แต่ผมขนของมาแล้วนะ"
          จริงดิ! 
          ผมเพิ่งสังเกตเห็นกระเป๋าใบใหญ่อยู่ตรงประตู ถ้าจะเยอะขนาดนั้นไม่โอนชื่อเข้าทะเบียนบ้านผมซะเลยล่ะ
          "เรื่องนี้ผมไม่ได้เป็นคนเริ่ม ถ้าจะโทษก็โทษคนที่พาคุณมาละกัน ผมต้องการพักผ่อน อย่าให้ย้ำมาก ผมเหนื่อย"
          พอละ ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อม ไม่จำเป็นต้องรักษาน้ำใจ ไล่กลับไปแบบนี้ถูกต้องที่สุด!
           "ไม่สงสารผมเหรอครับ ผมมาไกลนะ"
           อ่า มาไกลจริงเหรอ ที่จริงมันก็เริ่มจะดึกแล้วนะ 
           ไม่ๆๆ ไม่ได้ ความใจอ่อนเป็นหายนะอย่างหนึ่ง เราต้องหนักแน่น หนักแน่นเค้กส้ม!
          "ตอนมายังมาได้ ตอนกลับก็ต้องกลับได้ เร็วๆ เลย ผมจะนอนแล้ว"
          "แต่ข้างนอกมันหนาวนะครับ"
          อ่า นั่นสินะ อากาศเริ่มเย็นแล้วด้วย ถ้าปล่อยออกไปเขาอาจไม่สบายก็ได้ ไม่สิๆ ดูเขาแข็งแรงจะตายไป ไม่เป็นไรง่ายๆ หรอก
          "คุณเอาเสื้อผ้ามาเยอะแยะ มันต้องมีเสื้อกันหนาวอยู่แล้ว ใส่มันแล้วกลับบ้านไป"
          "ผมเป็นแฟนคลับคุณนะ จะทำร้ายหัวใจแฟนคลับคนนี้ได้เชียวเหรอ"
          ฟะ แฟนคลับ! เขาเป็นแฟนคลับผมเหรอ ทำไงดี ผมไม่กล้าไล่แฟนคลับตัวเอง และเขามาที่นี่ในฐานะผู้ช่วยด้วย เอาไงดีวะ!
          "คุณบอกว่าเป็นอะไรนะ"
          "แฟนคุณไงครับ"
          "ห๊ะ?"
          "แฟน-คลับ ผมเป็นแฟนคลับของคุณนะ :)"
          ความเน้นย้ำของเขามันชัดแจ้งอะไรขนาดนี้ เฮ้อ เป็นไงเป็นกัน ยอมให้อยู่ด้วยสักวันก็ได้ คงไม่มีอะไรเสียหายหรอก
          "งั้นอยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยว่าอีกที"
          ใจอ่อนจนได้ เหตุผลหักล้างบ้าบออะไรวะเนี่ย!
          "ขอบคุณครับ สัญญาว่าผมจะเป็นผู้ช่วยที่ดี ช่วยทุกอย่าง แม้แต่เรื่อง..."
          สายตาแพรวพราวที่เขาส่งมาทำให้ผมก้าวถอยห่าง ชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือผิดที่ให้คนอย่างเขาอาศัยอยู่ด้วย
          "เรื่องนี้ผมทำเองได้ ไม่ต้องยุ่ง!"
          "อย่างนั้นเหรอครับ ผมคิดว่าถ้าช่วยทำอาหารให้ได้ก็อยากทำให้ :)"
          อ่า หมายถึงเรื่องนั้นเหรอ นึกว่าเรื่องอื่นๆ ซะอีก 
          "ที่นอนของคุณอยู่ที่โซฟา ต้องการอย่างอื่นก็หาเอาเองแล้วกัน ถ้าเข้าใจก็นอนได้แล้ว"
          "ฝันดีครับ"
          นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ยินคำนี้ หลายปีแล้วมั้งตั้งแต่เริ่มยึดอาชีพนักเขียนเป็นอาชีพหลัก
          "อืม ฝันดีเช่นกัน"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น