(YAOI) Writer of me. เขียนสิครับ...ที่รักของผม

ตอนที่ 1 : ผู้ช่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    25 มี.ค. 63

          เค้กส้ม เป็นทั้งชื่อและนามปากกาของผม 
          ผมเป็นนักเขียนให้กับสำนักพิมพ์รายใหญ่แห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงเรื่องการการตีพิมพ์ผลงานของนักเขียนที่มีคุณภาพ เนื่องจากผลงานของผมเป็นที่ชื่นชอบของนักอ่าน การสร้างสรรค์ผลงานดีๆ เป็นสิ่งที่สำนักพิมพ์ต้องการให้ผมทำ 
          เพราะอย่างงี้ไงผมถึงกดดันขนาดนี้!
          "เค้กส้ม มันจะเดดไลน์แล้วนะ เร่งหน่อยสิ"
          พี่นิล บก.ประจำสำนักพิมพ์เร่งเร้าให้ผมเขียนนิยายเป็นรอบที่ห้าของวัน แต่ตอนนี้ผมไม่มีไอเดีย ไม่มีแรงบรรดาลใจ แล้วจะให้ผมเขียนอะไรออกไปล่ะ!
          "เหลืออีกตั้งเดือนนึง"
          "เดือนเดียวเอง ถ้าไม่รีบเดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก"
          "แต่ผมเขียนไม่ออกนี่!"
          ผมนั่งหลบอยู่มุมห้องแคบๆ ซึ่งมีโต๊ะเขียนนิยายอยู่ตรงหน้า บอกเลย ตั้งแต่ยอดขายเดือนที่แล้วพุ่งทะลุหนึ่งล้านเล่ม มันทำให้ผมดีใจจนแทบอยากแหกปากบอกให้คนทั้งโลกรับรู้ แต่ชีวิตคนเรามันมีจุดพีคไง เมื่ออยู่สูงสุดก็ดิ่งลงต่ำสุด และตอนนี้ผมกำลังอยู่นะจุดๆ นั้น
          "ครั้งที่แล้วยังทำได้เลย สู้ๆ นะ"
          "พี่นิล ผมคิดไม่ออก ผมไปต่อไม่ได้แล้วพี่"
          พูดแต่ละทีน้ำตาจะไหล จริงๆ นะ มันกดดันมหาศาล และใครๆ ต่างก็ตั้งความหวังไว้ที่ผมกันหมด สำนักพิมพ์ เพื่อนร่วมงาน ต่างก็ใช้สายตามองผมเป็นจุดเดียว แต่ที่แย่ไปกว่านั้น ผมไม่อยากให้แฟนคลับต้องผิดหวัง ผมไม่อยากทำลายความรู้สึกของพวกเขา
          ผมควรทำไง ผมกลัว กลัวพวกเขาทอดทิ้ง หากมีใครสักคนช่วยดึงผมออกจากตรงนี้ได้ก็คงดี
          "จริงสิ!"
          ผมสะดุ้งสุดตัว จู่ๆ พี่นิลก็ตะโกนออกมาลั่นห้อง ทำเอาความคิดจิตตกเมื่อกี้แตกกระเจิง
          "บอกเลยนะ ผมไม่พร้อมรับอะไรตอนนี้"
          พี่นิลยิ้มอ่อนก่อนเดินเข้ามาย่อตัวนั่งลงตรงหน้าแววตาเป็นประกาย
          "ลืมสนิทเลย พี่หาผู้ช่วยฝีมือดีมาให้ รับรองว่าเค้กส้มจะต้องได้ไอเดียในการเขียนนิยายแน่นอน"
          ผู้ช่วยเหรอ เขาจะช่วยผมได้จริงๆ น่ะเหรอ
          "ใครครับ"
          ปิ๊งป่อง!
          ยังไม่ทันได้รับคำตอบจากพี่นิลเสียงออดหน้าประตูก็ขัดขึ้นซะก่อน ผมขมวดคิ้วมุ่น เวลานี้ยังจะมีใครมา เหลียวดูนาฬิกานี่มันสองทุ่มกว่าแล้วเหอะ
          "ผู้ช่วยเค้กส้มมาแล้วล่ะ"
          เอาจริงดิ ตอนนี้อ่ะนะ!
          รอยยิ้มพี่นิลทำให้ผมขนลุกนิดหน่อย มันดีแน่นะที่ผมจะมีผู้ช่วย พี่นิลคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงต้องหาผู้ช่วยให้ผม หรือกลัวว่าผมจะสร้างสรรค์ผลงานดีๆ ออกมาไม่ได้ แต่เอาเถอะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด มันคงดีกว่าปล่อยให้ตัวเองคิดมากคนเดียว มีคนมาช่วยคงดีขึ้นกว่าเดิม
          พี่นิลเดินไปเปิดประตูแล้วเชิญให้คนๆ นั้นเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาตจากผม เสียงฝีเท้าของผู้มาใหม่ย่างก้าวเป็นจังหวะจนมาหยุดตรงที่ผมนั่งหลบมุม เลยทำให้ผมจำใจต้องเงยหน้าเพื่อมองว่าคนๆ นั้นที่พี่นิลต้องการให้มาเป็นผู้ช่วยคือใคร 
          วินาทีที่มองผู้มาใหม่ เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาดีจนไม่น่ามาเป็นผู้ช่วย แต่น่าจะเป็นนายแบบอะไรเทือกนั้น
          "สวัสดีครับ ผมชื่อ ค็อกเทล นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ผมคือผู้ช่วยของคุณ :)"
          ผมว่ารอยยิ้มที่เขาส่งมาให้มันคุ้นๆ นะ แต่ผมจำไม่ได้ว่าเขาคือใคร
          "ผมชื่อเค้กส้มครับ"
          ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่คงสู้คนตรงหน้าไม่ได้ อิจฉาหนัก ทำไมผมไม่สูงแบบนั้นบ้าง
          ค็อกเทลยื่นมือมาตรงหน้าผมเหมือนต้องการจับมือทักทาย ผมเลยยื่นมือไปสัมผัสมือเขา นาทีนั้นแทบไม่ทันตั้งตัวเมื่อค็อกเทลดึงผมเข้าหาตัวก่อนรั้งเอวไว้ จากการจับมือแบบธรรมดา กลายเป็นว่าเขาสอดนิ้วเข้ามาระหว่างช่องว่างของนิ้ว ผมแหงนหน้ามองอย่างตกใจจึงเห็นเขาก้มหน้ารออยู่ก่อนแล้ว สายตาเราสองคนผสานกัน บวกกับหัวใจข้างในของผมเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ 
          สถานการณ์นี้มันคืออะไร!
          "ดีใจจังที่ได้เจอคุณ :)"



          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น