(Yaoi) Dangerous man. รักเหลือร้าย ผู้ชายของผม

ตอนที่ 6 : บุกรุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    6 พ.ย. 62

          บางทีผมก็คิดอยู่นะว่าเหตุการณ์แบบนี้อาจเกิดขึ้น แต่แค่คาดไม่ถึงว่ามันจะหนักขนาดนี้
          "เสื้อผ้าผมมี"
          ผมยืนมองหน้าออโต้ ขณะที่เขาสั่งลูกน้องขนข้าวของเครื่องใช้จำนวนมากเข้ามาในห้องนอนที่ผมพักอาศัยเป็นการชั่วคราว 
          "ผมอยากให้แฟนผมมีเสื้อผ้าดีๆ ใส่ มีของดีๆ ใช้ ไม่เห็นเป็นไรเลย"
          ครับ ไอ้คนมีเงิน นักธุรกิจไฟแรง น้องชายมาเฟีย รู้ว่าอยากทำ แต่ไม่ต้องการเฟ้ย!
          "ผมหาเงินซื้อเองได้ ข้าวของพวกนี้ไม่ได้จำเป็นอะไรเลย"
          "แล้วคุณต้องการอะไร"
          "เงินค่าเทอมกับค่าอยู่ค่ากินเท่าที่จำเป็น"
          "เฮ้อ ผมอุตส่าห์หวังดี"
          ออโต้ถอนหายใจก่อนพยักหน้าสั่งลูกน้องเอาข้าวของทั้งหมดออกไปนอกห้อง อย่างนี้สิ ค่อยสบายหูสบายตาหน่อย
          "วันนี้ไม่มีงานอื่นให้ผมทำเหรอ"
          "ก็คุณทำอยู่นี่ไง"
          งานอะไรวะ?
          "ทำอะไรของคุณ"
          "ก็เป็นแฟนผมไง :)"
          เป็นถึงน้องชายมาเฟียไม่ได้หมายความว่าจะน่ากลัวเสมอไป แต่ควรหาหมอเพื่อเช็คระบบภายในสมองมากกว่า
          "เอาดีๆ ผมมาเพื่อทำงานนะ ไม่มีงานผมกลับ ส่วนเงินค่าแรงที่เหลือโอนเข้าบัญชีผมได้เลย"
          "ผมแค่แหย่นิดเดียวเอง"
          ไม่นิดละ มีบ้างมั้ยเป็นการเป็นงาน ผมเห็นเขาเล่นแบบนี้ตลอด
          "งั้นก็บอกความจริงทุกอย่างมาซะ ผมอยากรู้ตั้งนานแล้ว"
          "ผมขอเวลาอีกหน่อยได้มั้ย"
          ทำไมต้องขอเวลา เรื่องมันยิ่งใหญ่ร้ายแรงขนาดโลกแตกรึไง เขาถึงชอบเก็บเป็นความลับ
          "ออโต้ ผมเป็นแฟนคุณนะ"
          "ครับ :)"
          ทีแบบนี้ยิ้มหน้าบานยอมรับเชียว
          "คุณจะบอกความจริงกับแฟนของคุณได้มั้ย หรือที่ไม่พูดเพราะผมสำคัญไม่พอ..."
          "ที่ผมไม่บอกเพราะคุณสำคัญต่างหาก..."
          อ่า เขาพูดแบบนี้เพราะแคร์ผมรึเปล่า บางทีเรื่องนี้อาจเป็นเรื่องละเอียดอ่อนต่อจิตใจ แต่ผมไม่ใช่คนโลกสวยชนิดที่ว่าอะไรนิดหน่อยก็รับไม่ได้หรอกนะ
          "บอกผมมาเถอะ ผมเข้มแข็งพอ"
          "คุณจะไม่เกลียดผมใช่มั้ย"
          เอ๋? เกี่ยวอะไรกับเกลียดหรือไม่เกลียด
          "ทำไมพูดแบบนั้น"
          "คุณจะไม่เกลียดผมใช่มั้ยมิริน"
          สายตาของออโต้สื่ออย่างชัดเจนว่าเขารู้สึกผิดกับบางอย่าง และนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการรู้
          "บอกมาเถอะ รู้จากปากคุณก็ดีกว่ารู้จากปากคนอื่น"
          เขาทำท่าทางลังเล ถอนหายใจยาวก่อนมองผม
          "ที่ผมพาคุณมาเพราะคุณเป็น..."
          "นายน้อยครับ มีคนบุกมา!"
          มันใช่เวลามั้ยห๊ะ! คนจะรู้ความจริงทำไมต้องมาขัด! ว่าแต่ที่บุกมาหมายถึงศัตรูเหรอ?
          "ออโต้ เกิดอะไรขึ้น?"
          ผมหันไปถามเขา ขณะที่เขาดึงปืนออกจากใต้หมอนที่ผมอาศัยหนุนนอนทุกวัน 
          อ่าวเฮ้ย เพิ่งรู้! มันอยู่นี่นานแล้วใช่มั้ย นี่ผมนอนหนุนมันทุกวันเลย คิดไงเนี่ยเอาไว้ตรงนั้น เกิดมันโป้งป้างขึ้นมา ดับคาที่เลยนะเว้ย!
          "มิริน อย่าออกจากห้องนี้จนกว่าผมจะกลับมา"
          ว่าจบ ออโต้รีบเดินตามลูกน้องออกไปทันที ทิ้งผมให้ยืนรำลึกเหตุการณ์ปืนใต้หมอนคนเดียว
          คนเดียวเหรอ? ใช่ว่าอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมคนเดียวจะปลอดภัยสักหน่อย คิดได้อย่างนั้นผมรีบเปิดประตูตามออโต้ออกไป และนั่นทำให้ผมคิดผิดอย่างแรง
          "เจอตัวจนได้ :)"
          คนๆ นั้น!


ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น