(Yaoi) Dangerous man. รักเหลือร้าย ผู้ชายของผม

ตอนที่ 3 : อยากรู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,905
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    6 พ.ย. 62

          สุดท้าย ผมก็ตัดสินใจมากับเขา
          เขาพาผมมาที่บ้านพักตากอากาศริมทะเล อากาศที่นี่ค่อนข้างเย็นหากเทียบกับที่อื่น อาจเป็นเพราะแรงลมและคลื่นทะเล แต่ผมชอบนะ มันเงียบสงบจากผู้คน แถมดูแล้ว บริเวณนี้โดยรอบหลายพันไร่คงหนีไม่พ้นอาณาเขตของเขา
          "ผมบอกคุณรึยังว่าผมชื่อ 'ออโต้' "
          "ยัง..."
          "ไม่คิดจะถามเหรอ"
          "รู้อยู่แล้วว่าคุณจะบอกเอง"
          เขาส่ายหัวไปมาก่อนส่งยิ้มมาให้ หมอนี่เป็นไรมากป่ะ ยิ้มอยู่ได้ทั้งวี่ทั้งวัน
          "คุณไม่อยากแนะนำชื่อบ้างเหรอ"
          "ผมคิดว่าคุณรู้อยู่แล้ว"
          "เก่งจัง :)"
          เรียกรู้ทันดีกว่า
          "ตกลงพาผมมานี่ทำไม"
          "ใจร้อนจังนะ :)"
          เขาต่างหากที่ใจเย็น!
          ถึงผมว่าอะไรไป เขาก็คงไม่สะทกสะท้าน ผมยอมมาเพราะอยากรู้ความหมายที่เขาพูดไว้หรอกนะ และอีกอย่าง ผมอยากมีงานทำด้วย ถือซะว่านี่เป็นโอกาสกอบโกยเงิน ขอแค่มีเงินจ่ายค่าเทอมงวดแรกก่อนเป็นพอ
          "พาผมมาถึงนี่ ยอมให้ผมทำงานแล้วใช่มั้ย"
          "ว่างั้นก็ได้"
          ตอบตกลงดีๆ จะตายมั้ยห๊ะ! มีอะไรค้ำคออยู่รึไง!
          "แต่ผมไม่ทำงานให้ฟรีนะ มีค่าจ้างให้ผมด้วย"
          "งก"
          ยอมรับ ไม่งกจะได้เงินเรียนต่อมั้ย ทำได้ทุกอย่างนั่นล่ะเพื่อเงิน ยกเว้นขายตัว
          "แล้วแต่จะคิด"
          "หาเงินเยอะแยะไปเพื่ออะไร"
          "อยากรู้ก็สืบเอาดิ"
          "ไม่เถียงสักคำจะได้มั้ย"
          ใครใช้ให้อยากรู้เรื่องของคนอื่น ถามนู่นถามนี่อยู่ได้ ให้ทำงานซะก็สิ้นเรื่อง จะได้เอาเงินไว้จ่ายค่าเทอม
          "สรุปจะเอาไง ผมอยู่นี่เพราะจะทำงาน ที่สำคัญ คือคุณบอกมาเพื่อรับผม แสดงว่าคุณรู้เกี่ยวกับตัวผมดี ไม่ต้องแกล้งทำเป็นถาม รู้อยู่แล้วจะถามทำไม"
          พอผมพูดจบ เขาก็เอาแต่ยิ้ม เขาควรไปหาหมอบ้างนะ บางทีงานที่เขาทำอาจส่งผลกระทบไปถึงแกนกลางสมองก็ได้
          "ผมว่าคุณไปอยู่กับพี่สะใภ้ผมได้นะ ถึงนิสัยจะต่างกัน แต่เรื่องรู้ทันคนเหมือนกันไม่มีผิด"
          ยังเหลือคนที่เป็นแบบผมในโลกด้วยเหรอ ชักอยากเจอแล้วสิ จะเป็นไงนะ
          "พาไปหาเลยสิ"
          "ผมขอแน่ใจอะไรก่อน แล้วผมจะพาไป"


          หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ ผมเดินออกมาตากลมด้านนอกตัวบ้าน ท้องฟ้าที่นี่สวยจริงๆ มองเห็นดาวชัดมาก ผมชอบนะแสงสว่างของดวงดาว มองแล้วดูอบอุ่นหัวใจ แต่ก็รู้สึกเหงาในเวลาเดียวกัน มันพาลให้นึกถึงเรื่องของตัวเอง
          แต่ก็นะ เห็นครอบครัวผมเป็นแบบนี้ แต่ผมไม่ได้มีปมอะไรหรอก และไม่คิดเอามันมาเป็นปัญหาชีวิตด้วย
          ดิ้นรนทุกวันนี้เพื่อตัวเองทั้งนั้น
          "ทำอะไรมืดๆ คนเดียว"
          ผมหันมองตามเสียง เห็นออโต้เดินลงบันได ก่อนมาหยุดยืนอยู่ข้างผม
          "แค่มารับลม"
          "อย่างเดียว?"
          "ดูดาวด้วย"
          "เหงาเหรอ?"
          ผมหันขวับทันที รับรู้ได้ถึงความรู้ทันของอีกฝ่าย เหมือนเขาเข้าใจสิ่งที่ผมคิด หรือไม่บางที เขาอาจรู้อยู่แล้วว่าผมคิดอะไร
          "ถามจริง ตอนนั้นทำไมพูดว่ามารับผม คุณต้องการอะไรกันแน่"
          "เปล่านี่"
          "หึ ไม่มีใครทำอะไรโดยไร้เหตุผลหรอกนะ"
          "บางเรื่องไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล"
          ออโต้หันมาสบตากับผม ผมดูไม่ออกหรอกว่าเขามองผมด้วยแววตาแบบไหน ความมืดรอบกายมันกลืนกินไปหมด สิ่งเดียวที่ผมอยากรู้คือจุดประสงค์ของเขาเท่านั้น มันเป็นความลับถึงขั้นบอกกันไม่ได้เชียวเหรอ 
          ต้องมีอะไรสักอย่างแน่นอน...
          "ง่วง ขอตัว"
          ผมพูดตัดบทแล้วเดินออกมา แต่ก่อนจะเดินไปไกล เสียงออโต้ดังไล่หลังจนผมต้องชะงักฝีเท้า
          "ถ้าคุณรู้ความจริง คุณอาจเกลียดผมก็ได้มิริน"


ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ :)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #8 Airzaa1810 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 02:07
    น้องเข้มแข็งมากเลยลูกกกกก
    #8
    1
    • #8-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 3)
      16 พฤศจิกายน 2562 / 18:18
      คนเรามันต้องสู้~
      #8-1
  2. #3 jimim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 11:22
    เถียงเก่งจริงๆชอบมากกก
    #3
    1
    • #3-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 3)
      3 มิถุนายน 2561 / 21:22
      มีต่อล้อต่อเถียง :)
      #3-1