(Yaoi) Dangerous man. รักเหลือร้าย ผู้ชายของผม

ตอนที่ 1 : ขาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    14 มี.ค. 64


          ผมชื่อ 'มิริน' อายุ 18 ปี เพิ่งเรียนจบ ม.ปลาย และคิดว่าจะเรียนต่อมหา'ลัย แต่ติดอยู่ที่ผมไม่มีเงินมากพอจะส่งตัวเองเรียน ครอบครัวผมมีแค่ตัวผมคนเดียว ผมไม่ใช่เด็กกำพร้าหรอกนะ แค่ชีวิตมีปัญหานิดหน่อย พ่อแม่แยกทางกัน ต่างคนต่างมีครอบครัวใหม่ ยังดีที่ผมเป็นนักเรียนทุน ชีวิตมัธยมเลยผ่านมาได้ด้วยดี แต่ความโชคดีคงหมดแค่นี้ เมื่อผมเรียนจบ ม.ปลาย
          ผมเดินหางานตั้งแต่เช้ายันบ่าย แถมตอนนี้ตกเย็นแล้วด้วย ผมยังหางานไม่ได้เลย งานที่พอจะทำได้ก็ใช้วุฒิ ม.ปลาย ไม่ได้ซะอีก เฮ้อ ชีวิตผมทำไมรันทดขนาดนี้
          แต่สายตาอันเฉียบคมของผมดันสะดุดเข้ากับป้ายรับสมัครหน้าร้านบาร์แห่งหนึ่ง รับสมัครพนักงานเสิร์ฟไม่จำกัดวุฒิและอายุ ดีละ ผมจะเอางานนี้แหละ!
          ผมเปิดประตูเข้าไปแบบไม่ต้องนั่งคิดให้เสียเวลา เอาวะ เป็นไงเป็นกัน
          แอ๊ด~
          "ว่าไงนะ! เด็กหาย! หายไปไหน! หายยังไง! ทำไมฉันไม่รู้!"
          "เจ๊กิตติ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ น้องก็กำลังโทร.จิ๊กอยู่เนี่ย!"
          "กิ๊บซี่ย่ะ! ไม่ใช่กิตติ เดี๋ยวตบคว่ำ!"
          "ขอโทษค่ะเจ๊"
          อ่า ผมว่าผมคงมาผิดเวลา ไว้ค่อยมาใหม่ดีกว่า 
          คิดได้อย่างนั้นผมรีบหันหลังกลับ อยู่นานแล้วรู้สึกเหมือนจะเจอเรื่องซวย
          "เดี๋ยวๆๆ น้องผู้ชายนั่น จะไปไหน"
          ผมหันซ้ายขวาแล้วชี้มาที่ตัวเอง
          "เรียกผมเหรอครับ"
          "ใช่ โอ้แม่เจ้า หุ่นหนูช่างยั่วยวนใจอะไรเช่นนี้"
          อย่านะ เจ๊อย่าเข้ามา เห็นอย่างนี้ผมไม่นิยมตุ๊ดซี่ กิ๊บซี่ หรืออะไรที่ลงท้ายด้วยซี่!
          "เอ่อ ผมมีธุระ ขอตัวครับ"
          ยังไม่ทันได้จับลูกบิดประตู ผมถูกป้ากิตติคว้าไหล่กระชากเข้าหาอย่างแรง อ๊ากๆ ปล่อยผมเถอะ ผมสัญญาจะกรวดน้ำไปให้ ขออย่างเดียวป้าอย่าหลอกหลอนผม!
          "คุณน้องคะ อย่าทำหน้ารังเกียจกันอย่างนั้นสิ เห็นอย่างนี้ เจ๊ไม่กินพวกเดียวกันหรอกนะ"
          พวกเดียวกัน หมายความว่าผมเป็นตุ๊ดซี่เหรอ ไม่นะ ผมไม่ใช่ตุ๊ดซี่!
          "ผมเป็นผู้ชายครับ ผมแค่มาสมัครงานตำแหน่งเด็กเสิร์ฟ เอ่อคือว่า เอ่อ ผมคิดว่าวันนี้พวกเจ๊ดูไม่ว่าง ไว้วันหลังผมจะมาใหม่..."
          "ไม่ต้องวันหลังหรอกค่ะคุณน้อง แล้วหน้าตาอย่างคุณน้องเนี่ยทำงานเด็กเสิร์ฟไม่ได้หรอก"
          แค่เสิร์ฟ ผมว่าผมทำได้นะ
          "ถ้าเจ๊คิดว่าผมไม่มีความสามารพอ งั้นผมไม่ทำก็..."
          "ใครว่าไม่มีความสามารถล่ะ อย่างคุณน้องพี่มีงานอื่นที่สมศักดิ์กว่านี้อีกนะ"
          เจ๊กิตติหันไปยิ้มสยองขวัญให้กับสหายร่วมเผ่า ทำเอาผมขนลุกไปหมด หวังว่างานที่สมศักดิ์ศรีที่เจ๊แกพูดถึงคงจะไม่...
          "งานอะไรครับ"
          "เดี๋ยวก็รู้ :)"


          "ไม่! ผมไม่ทำ!"
          ผมพยายามสะบัดตัวสุดแรงเกิด แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงควายถึกได้ ที่ผมมีอาการแบบนี้เพราะยัยป้าหน้าโบกซีเมนต์จะเอาผมมาขาย!
          ผมถูกชายฉกรรจ์สองคนยึดแขนทั้งสองข้างไว้ ลากตัวเข้ามาในห้องๆ หนึ่ง บอกเลย บรรยากาศชวนขนหัวลุก รู้สึกได้ถึงหายนะอันใกล้กำลังวิ่งมาหลอนประสาท
          "นายน้อยคะ เจ๊พาเด็กมาเสิร์ฟค่ะ"
           คนนะไม่ใช่เครื่องดื่ม เสิร์ฟอะไรกัน! 
           เมื่อกี้ยัยเจ๊นั่นเรียกอะไรนะ นายน้อยเหรอ เรียกอย่างกับพวกคุณหนูไฮโซหรือไม่ก็พวกมีอิทธิพล 
          เอ๊ะ? รึว่าผมถูกขายให้กับมาเฟีย! ตายแน่งานนี้ถูกส่งตัวไปชายแดนแน่ เศรษฐกิจช่วงนี้ยิ่งไม่ดี ต้องการแรงงานราคาถูก ก็รู้อยู่ว่าความซวยมันไม่เข้าใครออกใคร แต่ไม่คิดว่าจะเจอกับตัวเอง
          "ปล่อยผมเถอะ! เอาผมไปก็ไม่มีประโยชน์ แรงก็น้อย แถมกินจุ เห็นมั้ยผมเป็นตัวถ่วงขนาดไหน"
          "..."
          "แถมยังชอบสร้างปัญหา ไม่มีใครคบ สังคมรังเกียจ"
          ยิ่งพูดเหมือนยิ่งด่าตัวเอง พอเถอะ ก่อนจะไม่เหลือเค้าโครงชีวิตเดิม
          "พูดอะไรของเธอ"
          ยัยเจ๊หน้าซีเมนต์ทำหน้างง แล้วจะงงทำไม งงเพื่ออะไร จะเอาผมไปขายแรงงานไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่คิดบ้างว่าอย่างผมเป็นได้แค่ตัวถ่วง
          "ไม่รู้ล่ะ ผมไม่ไป!"
          ผมออกแรงสะบัดตัวอีกครั้ง แต่เหมือนเดิม ผมไม่สามารถสู้แรงควายนี้ได้จริงๆ ให้ตายเถอะ เงินก็ไม่มี งานก็ไม่ได้ ครอบครัวก็พัง แถมยังมาเจอขยะสังคมอีก!
          "พอได้แล้ว ปล่อยตัวเค้าซะ"
          เสียงๆ หนึ่งดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดี ดูภูมิฐาน อันมีสมบัติถมหัวไว้ แต่นั่นไม่ใช่เวลามาชื่นชม สิ่งที่ต้องทำอันดับแรกเลยคือ...
          คือไรวะ...
          ชายฉกรรจ์สองคนนั่นปล่อยผมตามคำสั่งของชายตรงหน้า พอได้อิสระ คิดเหรอว่าผมจะอยู่ รอไรล่ะ มีขาก็วิ่งสิ!
          "เดี๋ยว จะไปไหน"
          ถามอะไรโง่ๆ ก็หนีสิเว้ย!
          "ใครจะอยู่!"
          ผมวิ่งไปเปิดประตู แต่ปรากฏว่ามีชายชุดดำยืนบังไว้ นั่นทำให้ขาผมก้าวถอยหลังอัตโนมัติ 
          ปึก!
          ผมรีบหันไปเมื่อชนอะไรบางอย่าง จึงรู้ว่าเป็นแผงอกของชายคนนั้น ที่ยัยเจ๊หน้าซีเมนต์นั่นเรียกว่า 'นายน้อย' 
          ด้วยสัญชาตญาณ ผมก้าวถอยหลังทันที ตอนนี้ผมเผชิญหน้ากับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาดูแปลกใจเล็กน้อยตอนมองหน้าผม แต่เพียงเสี้ยวนาทีเขากลับยกยิ้มมุมปาก
          "ผู้ชายเหรอ คิดว่าผู้หญิงซะอีก"
          ถึงผมจะดูบอบบาง แต่ความเป็นชายมีเต็มร้อย!
          "คุณจะคิดยังไงก็ช่าง แต่ผมไม่ยอมถูกขาย!"
          เหวยๆ ตะคอกใส่เขาไปแล้ว จะถูกฆ่าหั่นศพมั้ยเนี่ย
          "คนอะไรยิ่งโมโหยิ่งน่ารัก"
          ขอบคุณ... 
          ไม่ใช่เฟ้ย! มันใช่เวลามาชมมั้ย
          "ปล่อยผมไปเถอะ ผมจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใคร"
          ถ้ายอมขอร้องดีๆ บางทีเขาอาจใจอ่อนก็ได้ หน้าตาเขาดีขนาดนี้ จิตใจย่อมงดงาม
          "ไม่..."
          ขอถอนคำพูดที่คิดว่าหน้าตาดีแล้วจิตใจจะสูงส่ง
          "ทำแบบนี้ทำไม"
          ผมถามเขา แต่เขากลับเดินเข้ามาหาผมเรื่อยๆ ผมเองก็ถอยหลังเรื่อยๆ จนชนเข้ากับผนังห้อง และนั่น ยิ่งทำให้ใจผมเต้นรัวขึ้น หากเขาจะฆ่าผม มันไม่ใช่เรื่องยากเลย ผมคงหมดทางหนีแล้วจริงๆ 
          "คิดว่าไง"
          เขาไม่ตอบ แถมยังถามกลับ ยิ่งทำให้รู้สึกกดดันเข้าไปใหญ่
          "ผมถามคุณก่อน จะเอาไงกับผมกันแน่"
          ผมสบตากับเขา แต่สิ่งที่เห็นคือ เขายกยิ้มมุมปากเช่นเคย ก่อนใช้มือข้างหนึ่งดึงค้างผมขึ้น แล้วก้มหน้าลงจนจมูกแทบชนกัน
          "ผมไม่เอาไง แต่ผมจะเอาคุณ"




ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 poukky_smile (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 22:12

    ......
    #12
    1
    • #12-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 1)
      26 ธันวาคม 2562 / 23:16
      ??????
      #12-1
  2. #6 Airzaa1810 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 02:00
    เปิดมาปุ๊บจะเอาน้องปั๊บ555
    #6
    1
    • #6-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 1)
      16 พฤศจิกายน 2562 / 18:18
      อิๆๆ รุกหนักเลย~
      #6-1