Love story. รับรักผมเถอะ...นะครับพี่สาว

ตอนที่ 1 : รับผิดชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 ก.ย. 60

               ฉันมีชื่อว่า 'คุณไสย' ที่มาจากคำว่าไสยศาสตร์ อย่าอยากรู้เลยว่าทำไมถึงชื่อนี้ ฉันขี้เกียจหาคำตอบ -0- ฉันก็แค่เด็กนักเรียน ม.ปลายธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ชีวิตก็ดำเนินไปตามปกติเช่นทุกวัน เช้าไปเรียนเย็นก็กลับบ้าน ความสุขที่ทุกคนพยายามไขว่คว้าน่ะเหรอ? อืม... ใช่ว่าฉันไม่อยากมี แต่... ก็ไม่รู้ว่ามันจะต่างจากเดิมที่ฉันมีอยู่รึเปล่า? 
          ... ก็แค่นั้น -0- 
          ฉันเก็บอุปกรณ์การเรียนใส่กระเป๋าหลังเลิกเรียนคาบสุดท้ายของวันนี้ ทุกคนในห้องเรียนต่างทยอยออกจากห้องจนเหลือเพียงแค่ฉันกับแฮปปี้สองคน
          "นี่!...ยัยไสย เธอไปเล่นเกมส์กับฉันมั้ย วันนี้มีร้านเปิดใหม่ด้วยนะ...สนป่ะ *0*"
          แฮปปี้...เพื่อนคนเดียวทั้งชีวิตที่ฉันมี...ฟังไม่ผิดหรอก ฉันมีมันเป็นเพื่อนคนเดียวจริงๆ เราสองคนเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กจนถึง ม.ปลาย ก็มีแต่มันนี่แหละที่เป็นเพื่อน ส่วนคนอื่นๆ น่ะเหรอ...ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายไม่มีใครสนใจฉันหรอก เหตุผลมีอยู่อย่างเดียวคือฉันมันไม่สวย -0- 
          "ไม่เอาหรอก...ฉันอยากกลับไปทำการบ้านให้เสร็จ -0-" ฉันตอบไป
          "อะไรวะ ปฏิเสธตลอด -3-"
          ไอ้แฮปปี้ทำหน้าบูดบึ้งใส่ฉัน แต่ช่างเถอะ...ต่อให้แกนอนดิ้นเกือกขี้ฝุ่นกับพื้นฉันก็ไม่ไป -0-
          "ทุกทีเลย...ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา แกไม่เคยตามใจฉันเลยสักเรื่อง -3-"
          "ฉันกลับล่ะ -0-"
          ฉันเดินลงบันไดจนถึงชั้นล่างสุดโดยไม่ฟังเสียงของไอ้แฮปปี้ที่ตะโกนไล่หลังมา อยู่นานขี้เกียจฟังมันบ่น นับวันมันจะเป็นเพื่อนหรือเป็นพ่อคนที่สองก็ไม่รู้ -0-
          "เฮ้ย! ไอ้ไสย...ระวัง!!! "
          สิ้นเสียงไอ้แฮปปี้ก็มีวัตถุกลมๆ ที่ไม่รู้มาจากทิศทางไหนพุ่งใส่หัวฉันอย่างเต็มเหนี่ยว ส่งผลให้ฉันที่ยืนอยู่แถวนั้นล้มลงไปกับพื้นด้วยความมึนงง...เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? 
          "เป็นอะไรรึเปล่าครับ?! "
          มีเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเงาลางๆ ของเจ้าของเสียงที่วิ่งเข้ามาหาฉัน ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวมองเห็นอะไรไม่ชัด ฉันรับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดของโลกที่ถ่วงน้ำหนักของตัวเองจนต้องนอนฟุบกับพื้นไป


          "ตรงนั้นไม่ใช่สนามบาสสักหน่อย...เล่นอะไรไม่รู้จักระวัง!!! " นั่นมันเสียงไอ้แฮปปี้นี่นา
          ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นและปรับสายตาให้ชินกับแสงในห้อง พอมองไปยังต้นเสียงก็เห็นไอ้แฮปปี้กำลังยืนบ่นใครไม่รู้สามคน ทั้งสามคนนั้นก้มหน้าเหมือนรอรับชะตากรรมอะไรสักอย่างที่ฉันเองยังไม่แน่ใจสถานการณ์สักเท่าไหร่ 
          "พวกผมขอโทษด้วยครับ...พวกผมไม่ได้ตั้งใจ TOT"
          หนึ่งในนั้นพูดขึ้นอย่างสำนึกผิด...สงสัยจะเป็นรุ่นน้องแน่ๆ ดูท่าว่าจะกลัวไอ้แฮปปี้ซะด้วย
          "ใครใช้ให้พวกนายไปเล่นตรงนั้น...บอกมาว่าใครเป็นหัวหน้าทีมบาส!"
          "เอ่อ...คือพวกเราไปเล่นกันเองครับ ไม่เกี่ยวกับหัวหน้านะครับ พวกผมจะรับผิดชอบเรื่องนี้ทั้งหมดเอง"
          เพื่อนร่วมชะตากรรมอีกคนพูดขึ้นมา...เฮ้อ~ เกิดเรื่องยุ่งยากอีกจนได้ -0-
          "อย่าตอบในสิ่งที่ฉันไม่ได้ถาม... บอกมา! ใครเป็นหัวหน้าทีมบาส!!!"
          ครืน!!! 
          "ผมเองครับ!!!"
          ประตูห้องพยาบาลถูกเลื่อนเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของผู้ชายคนหนึ่งที่ดูอาการเหนื่อยหอบ ด้านหลังมีครูประจำห้องพยาบาลเดินแทรกตัวเข้ามายืนหยุดอยู่ระหว่างไอ้แฮปปี้กับผู้ชายคนนั้น
          "เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ? แล้วมีใครเป็นอะไร...วิทยา" ครูประจำห้องพยาบาลหันหน้าไปถามผู้ชายที่ชื่อวิทยาทันที
          "ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่รบกวนเวลาส่วนตัว แต่พี่สาวคนนี้เค้าได้รับบาดเจ็บสาหัสครับ!!!"
          เวอร์ไป! แค่หัวโนไม่ได้หัวแตก -_-
          ว่าจบ เขาก็เดินเข้ามาหาฉันด้วยความแตกตื่น(?) สีหน้าของเขาบ่งบอกอย่างชัดเจนเลยว่าดูกังวลมาก...ว่าแต่กังวลเรื่องอะไรล่ะ -0-? 
          ครูเดินเข้ามาหาฉันแล้วสำรวจร่างกายพลิกไปพลิกมาก็เห็นว่าฉันหัวปูดบวมเล็กน้อย
          "ไม่เป็นอะไรมากหรอกแค่โดนแรงกระแทกนิดหน่อย...ทายาก็หายแล้ว"
          ตอนที่โดนรู้สึกเลยค่ะว่ามันไม่แค่นิดหน่อย -0-
          แต่... 
          "ขอบคุณมากค่ะ^^"
          ฉันกล่าวขอบคุณครูที่มาดูอาการให้ แค่นี้ก็สบายใจได้แล้วไม่มีอะไรร้ายแรง ^0^
          "ได้ไงครับ! ตอนที่ผมวิ่งเข้ามาหาเธอ เธอถึงกับสลบไปเลยนะครับ อย่างนี้มันไม่แค่นิดหน่อยแล้ว เธออาจจะได้รับการกระทบกระเทือนทางสมอง เลือดคลั่งหรืออาจจะเสียชีวิตในภายหลังก็ได้นะครับ!!!"
          แกแช่งฉันเรอะ!
          ทุกคนหันมาให้ความสนใจไอ้ผู้ชายที่ชื่อวิทยากันหมด แล้วนี่เขาเป็นใครหว่า? 
          "ฮ่าๆๆ ^0^ นายพูดถูกใจฉันว่ะ...ว่าแต่นายชื่ออะไร?" 
          ไอ้แฮปปี้หัวเราะดังลั่น ไม่พอ... ดูเหมือนว่าจะลืมเรื่องที่พวกนั้นทำบาสกระแทกกระโหลกฉันไปแล้ว =0=
          "ผมชื่อ 'ลองของ' อายุ 15 ปี เรียนอยู่ ม.ต้นครับ^^"
          รุ่นน้องนี่หว่า...เมื่อกี้ชื่ออะไรนะ...ลองของงั้นเหรอ? ใครช่างกล้าตั้งชื่อให้เนี่ย -0- (อย่างเธอมีสิทธิ์อะไรไปว่าเค้า -_-)
          "ชื่อแปลกดีนี่หว่า เพื่อนพี่ชื่อคุณไสย^^ เข้ากับชื่อเพื่อนพี่เลย"
          จากนั้นไอ้แฮปปี้ก็ชี้นิ้วมาที่ฉัน...ยังไงวะ? ลองของกับคุณไสย...เข้ากันตรงไหน? 
          "เหรอครับ...พี่สาวคนนี้ชื่อคุณไสยสินะครับ ชื่อน่ารักดี ^-^"
          ลองของหันหน้ามาหาฉันแล้วยิ้มจนตายี นายโกหกใช่มั้ยที่บอกว่าชื่อฉันน่ารัก ขนาดฉันยังไม่กล้าสัมผัสคำนั้นเลย =0= 
          จากนั้นหมอนั่นก็เดินเข้ามาหาฉันแล้วก้มหน้าลงกระซิบข้างหู
          "ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นผมขอรับผิดชอบคนเดียวทั้งหมด...นะครับพี่สาว^^"
                   
                   (เราลืมอะไรไปรึเปล่า? )
                   "เชอะ! พอเห็นฉันหมดประโยชน์ก็ลืมกันเลยนะไอ้เด็กพวกนี้ -_-" ครูประจำห้องพยาบาล

*********************************************************************************************************************
เม้นเป็นกำลังใจให้กันบ้างนะคะ *0*
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #9 Kwanta Lorliam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 23:46
    น่าสนุกดี
    #9
    1
    • #9-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 1)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 09:54
      ขอบใจจ้า ^0^
      #9-1
  2. #2 Pond9915 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 17:12
    คุณไสยลองของ  ชื่อเข้ากันดี อิๆ 
    #2
    1
    • #2-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 1)
      31 ตุลาคม 2559 / 17:31
      ฮ่าๆๆ เพราะเขาคู่กัน^^
      #2-1