(os/sf) from your sunshine / minj

ตอนที่ 1 : (os) i don't love you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    16 ส.ค. 62


(os) I don’t love you


กูไม่เคยรักมึง

ไม่เคยคิดจะรักมึงด้วยซ้ำ


 

วันศุกร์

16:30 น.

 

เด็กน้อยวัยขวบครึ่งตรงหน้าดึงดูดสายตาคนรักเด็กอย่างเจ้าจอมไปอย่างง่ายดาย เสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากโชว์ฟันสวยๆที่กำลังโผล่ขึ้นตามกาลเวลาร่าเริงสดใสเสียจนเจ้าตัวอดใจก้มลงไปฟัดไม่ได้

 

“ดูท่าน้องหมอกจะชอบเจ้าใหญ่เลย”คุณแม่คนสวยของเจ้าตัวเล็กว่าขึ้น “ปกติเจอคนแปลกหน้านี่ร้องจาแล้ว”

 

“คงดูออกว่าเราชอบเด็ก”

 

“เป็นเพื่อนสนิทคุณพ่อด้วย เจ้าหมอกเลยไว้ใจ”เจ้าหันไปยิ้มให้คู่สนทนา สายตาเบียดไปมองร่างสูงข้างๆเธอที่เจ้าตัวเล็กถอดแบบใบหน้ามาได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน และยกยิ้มให้อย่างนึกยินดีกับสิ่งที่ครั้งหนึ่งร่างสูงเคยปรารถนา


 

“กูอยากมีลูก”

 

“...”

 

“สักสามสี่คนกำลังดี มึงว่ามั้ย”


 

“เจ้าตัวเล็กในท้องแข็งแรงดีใช่มั้ยพิมพ์” เจ้าเอ่ยถามหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในโต๊ะด้วยความห่วงใย

 

“แข็งแรงดีมากเลยเจ้า ของรับขวัญหลานครั้งนี้ต้องเป็นของหนักแล้วนะ”พิมพ์ว่า ดวงตาหยีลงพร้อมกับรอยยิ้มประดับใบหน้า ท่าทีร่าเริงของเธอไม่เคยเปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่เจอเลย

 

 

 

ยิ่งตระหนักถึงข้อดีข้อนี้

ยิ่งนึกยินดีให้กับปลายมาศ

 

 

 

“ไม่ต้องหนักมากก็ได้ ยังเหลือหลานให้ต้องรับขวัญอีกตั้งสองคน”ปลายมาศว่าขึ้นอย่างทีเล่นทีจริง ทำให้ใบหน้างามของหญิงสาวแดงผาดด้วยความเขินอาย มือเล็ก ๆ ของคุณลูกสองฟาดลงบนลำแข็งแกร่งดังอั่ก

 

“ไปท้องเองเลยนะมาศ สองคนเราก็จะแย่แล้ว”พิมพ์มาดาตอบกลับทั้ง ๆ ที่ใบหน้ายังขึ้นสี

 

“ไม่งอนนะครับคุณแม่ ถ้าคุณแม่ไม่ไหวคุณพ่อจะขัดอะไรได้ล่ะครับ”ปลายมาศว่าจบพร้อมกับกดจมูกลงบนแก้มนวลของภรรยา เรียกรอยยิ้มบาง ๆ จากข้าวเจ้าที่นั่งมองทั้งสองหยอกล้อกันบนโต๊ะอาหาร

 

 

 

ใจนึงนึกอิจฉาในความสมบูรณ์แบบของคำว่าครอบครัว

แต่อีกใจกลับร้าวรานเหมือนโดนมีดคมกริบแทงลึกลงไปบนขั้วหัวใจ

 

 

 

พลันสายตาเล็กเรียวหันมาสบสายตากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ ช่วงวินาทีแห่งความอาลัยอาวรณ์พาให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบทุกครั้งที่ได้พินิจพิจารณาใบหน้าคม ก่อนเจ้าจอมจะเป็นคนยอมแพ้ละสายตาจากใบหน้านั้นเสียเอง

 

 

 

หัวใจยังคงสั่นระรัวไม่หาย

ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยไม่ว่ากาลเวลาจะเปลี่ยนผ่านไปสักเท่าใด

 

 

 

ความอาลัยอาวรณ์ยังหลงเหลือในใจอย่างรู้สึกผิดต่อพิมพ์มาดา

ทำได้เพียงสะกดอารมณ์ให้นิ่งก่อนที่จะรู้สึกผิดไปมากกว่านี้

 

บทสนทนาบนโต๊ะอาหารยังคงดำเนินต่อไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของพิมพ์มาดาที่บางครั้งก็มีเสียงหัวเราะของเจ้าม่านหมอกเสริมเข้ามา เจ้าจอมโต้ตอบได้อย่างแนบเนียนซ่อนทุกความรู้ไว้ในใจ ปลายมาศช่วยต่อบทสนทนาให้ลื่นไหลพร้อมกับสายตาที่จ้องมองมาบอกความในใจไว้มากมาย

 

 

 

 

—————

 

 

 

 

วันศุกร์

23:12 น.

 

เม็ดกระดุกถูกปลดออกจนหมดแถวไปตอนไหนไม่มีใครรู้ เจ้าจอมแทบจะไม่มีสติเพราะสัมผัสมัวเมาที่ปลายมาศมอบให้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีลดลงน้อยเต็มทีเพราะน้ำสีอำพันที่ทั้งคู่ดื่มลงไป ห้องสูทของโรงแรมชื่อดังเป็นที่พักชั้นดีให้กับคนที่ย้ายไปทำงานถาวรที่อเมริกาอย่างเจ้าจอม

 

 

 

เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เจ้าจอมกลับไทย

สร้างความรู้สึกผิดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันที่ต้องสู้หน้าพิมพ์มาดา

 

 

 

ทั้งที่มีความผิดอยู่ในใจ

แต่ก็ไม่เคยคิดจะปฏิเสธสัมผัสวูบไหวของปลายมาศเลย

 

 

 

ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย

ครั้งสุดท้ายแล้วจริง ๆ

 

 

 

ร่างเบาบางของเจ้าจอมลอยวืดขึ้นจากพื้น ขาเรียวเกี่ยวกระหวัดกับเอวหนาเป็นที่ยึด มือคู่สวยลูบไล้แผงอกแกร่งเพื่อปลุกอารมณ์คนที่กำลังก้าวเดินไปข้างหน้า ริมฝีปากแลกรสจูบกันอย่างน่ารัญจวนใจ ปลายมาศจับร่างบางบนตัววางลงบนโต๊ะกระจก ก่อนจะปลดอาภรณ์บนตัวทิ้งไปอย่างไม่ใยดีและเริ่มละเลงบทรัก

 

“เจ้า”

 

“อะ..อะ...อื้อ”

 

“มาศรักเจ้านะ”

 

“...”

 

“...”

 

“อืม”

 

 

 

—————

 

 

 

วันเสาร์

06:20

 

“ครับผม มาศกำลังจะกลับครับ”เสียงรบกวนยามเช้าปลุกให้เจ้าจอมลืมตาตื่นขึ้น หากแต่ยังไม่ขยับไปไหนเพราะอาการปวดเมื่อยตามร่างกายจากบทรักที่ผ่านมา

 

เจ้าจอมนอนหันแผ่นหลังบางให้ปลายมาศที่ตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง เข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ และกลับออกมาพร้อมเสื้อผ้าที่ปกปิดทุกสัดส่วนบนร่างกาย

 

เจ้าจอมเป็นคนตื่นง่ายและปลายมาศรับรู้ข้อนี้ดี เพียงแต่เสียงสนทนาเบา ๆ ก็สามารถปลุกให้เจ้าของร่างบางตื่นขึ้นจากนิทราได้อย่างง่ายดาย

 

 

 

สายตาที่แสนรักส่งไปยังคนบนเตียง

ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าความรักนี้ไม่เคยไปถึงเลย

 

 

พันนึกถึงคำพูดเจ็บแสบของเจ้าจอมที่ทิ่มแทงปลายมาศอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน


 

“กูไม่เคยรักมึงปลายมาศ”

 

“...”

 

“ไม่เคยคิดจะรักมึงด้วยซ้ำ”

 

“...”

 

“อย่าคิดว่าการที่กูนอนกับมึงมันหมายความว่ากูมีใจ”

 

“...”

 

“ความรักกับตัณหามันคนละเรื่องกัน”


 

ปลายมาศซมซานอยู่กับความเจ็บปวดที่เจ้าจอมมอบให้เป็นปี ๆ ทรมานเหมือนตายกับคำว่าเพื่อนสนิท จนได้เจอกับพิมพ์มาดา ที่เข้ามาสมานบาดแผลของเขาให้ค่อย ๆ ดีขึ้น

 

ดูเป็นความรักแสนแหวนแต่แท้จริงแล้วปลายมาศรู้ดีว่าทำไมถึงเป็นพิมพ์พาดา เพราะทั้งรอยยิ้ม แววตา และนิสัยใจคอที่แสนดีของเจ้าหล่อน

 

ไม่มีอะไรแตกต่างจากเจ้าจอมเลย

 

 

ความรักที่ปลายมาศมอบให้พิมพ์มาดาไม่ใช่เรื่องหลอกลวง

แต่ความรักที่ชัดเจนเสมอมาในหัวใจก็ยังคงเป็นของเจ้าจอมอยู่วันยังค่ำ

 

 

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีคุกรุ่นอยู่ในใจเสมอ

แต่ปลายมาศและเจ้าจอมไม่เคยคิดแม้แต่จะหักห้ามใจเลยสักครั้ง

 

 

ปลายมาศจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อย สำรวจตัวเองในกระจกบานใหญ่ สายตาเรียวรีมองภาพสะท้อนของคนบนเตียง อยากตะกองกอดอีกครั้งก่อนจะจากกัน แต่เจ้าจอมคงไม่พอใจเท่าไรนัก สิ่งที่ปลายมาศควรทำคือเดินออกจากห้องนี้ไปอย่างเงียบ ๆ

 

“เจ้า”

 

“...”

 

“มาศไปแล้วนะ”

 

“...”

 

“กูไปแล้วนะ”

 

“อืม”

 

“...”

 

“...”

 

“รั—อย่าลืมกินยานะ”

 

“อืม”

 

 

 

เสียงปิดประตูห้องดังขึ้น

พร้อมกับหยาดน้ำตาที่หยดลงอาบแก้มเนียน

 

 

คนถูกปฏิเสธว่าทรมานแล้วแต่คนปฏิเสธเองทรมานยิ่งกว่า

ทรมานกับการพยายามซ่อนความรู้สึกลึก ๆ ของตัวเองอย่างไม่มีวันจบสิ้น

 

เจ้าจอมทำได้เพียงโอบกอดตัวเองปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างเงียบ ๆ

เปล่งเสียงที่อยู่ในใจออกมาให้ดังที่สุด แต่กลับได้ยินเพียงแค่คนเดียว

 

 

 

เจ้าก็รักมาศ

.

.

รักที่สุดในชีวิตผู้ชายคนนี้

.

.

ไม่มีวินาทีไหนเลยที่เจ้าไม่รักมาศ

.

.

ขอโทษ

.

.

และขอบคุณมาก ๆ

.

.

ยินดีด้วยนะ

.

.

ลาก่อนครับ

 

;-)

 

 

end.

 

เราห่างหายจากเขียนไปนานมากเลยค่ะ ;-;

ไม่รู้ว่าภาษาที่ใช้จะแปลก ๆ ไปบ้างหรือเปล่า

แต่ถึงยังไงก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านมาก ๆ เลยนะคะ

 

เปิดเรื่องแรกมาก็ดราม่าเลย

แต่สัญญาว่านี่จะเป็นแค่หนึ่งในสองเรื่องที่จบไม่ดีค่ะ

มีใครงงมั้ยคะ ตรงบทสนทนาจะเป็นพาร์ทในอดีต

เหตุผลในการกระทำของเจ้าจอมได้บอกไว้ช่วงบน ๆ แล้วนะคะ

ในบางครั้งชีวิตคู่ก็ไม่ได้มีแค่ความรักเนอะ เป็นเรื่องที่น่าเศร้าเหมือนกัน

 

ขออนุญาตฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะทุกคน :)

#แสงอาทิตย์ของคุณมินเจ

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #7 Jjang_CM8 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 20:13
    ฮือออ หน่วงมากเลยค่า
    #7
    0
  2. #6 TBRG (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 10:39
    ฮืออออ เศร้ามาก
    #6
    0
  3. #5 S K - S a K U (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 16:17

    ถึงจะเข้าใจแต่มาศเป็นคนที่เห็นแก่ตัวนะ

    เรื่องนี้มาศผิดอะ


    รักเราสามคนมันไม่ได้และความลับไม่มีในโลก

    ถ้าพิมพ์รู้ ลูกรู้ จะเป็นยังไง


    เจ้าจอมอาจผิดที่โกหกว่าไม่ได้รักมาศ(เหตุผลเพราะตัวเองมีลูกให้ไม่ได้มั้ง(เดา))

    และผิดที่ไม่หักห้ามใจตอนหวนมาเจอกัน


    แต่พิมพ์กับลูกไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้


    เจ็บกับความรู้สึกของทั้งจอมและมาศ เขียนดีมากค่ะ

    แต่ลึกๆก็โกรธความเห็นแก่ตัวพระเอก 55555


    //ถ้าอินและใส่อารมณ์มากไป เราขออภัยด้วย แงงงง

    #5
    0
  4. #4 Aooo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 21:34

    เพราะมาศอยากมีลูกใช่มั้ย????????????????????????????????????

    #4
    0
  5. #3 เย้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 08:40

    ฮฮื่ออออออออทำไมมเจ้าจอมทำแบบนั้น ทำไมไม่บอกความรู้สึกของตวัวเองงฮื่ออออออ กอดนะคะ

    #3
    0
  6. #2 one9love (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 07:51
    สงสารทั้งเจ้าและมาศเลย รักไม่ได้ทั้งคู่
    #2
    0
  7. #1 vpvads (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 20:20
    คนนึงต้องทรมานเพราะรักแต่ไม่ได้รักตอบ อีกคนก็ต้องทรมานเพราะรักแต่บอกไม่ได้ ในใจก็คงแอบคิดกันบ้างแหละว่าเรื่องของทั้งคู่จะเป็นยังไงถ้าตัดสินใจคนละแบบกับตอนนี้ แต่ตัวแปรในชีวิตของแต่ละคนมันเยอะขึ้นจนกลับไปแก้อะไรไม่ได้แล้วแหละ
    #1
    0