86 sweet story [all 86]

ตอนที่ 3 : คำสัญญา (r86)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    21 ต.ค. 63

"พ่อกับแม่สัญญานะคะว่าจะกลับมาหาฮารุ"

"จ่ะ พ่อกับแม่สัญญาว่าจะกลับมาหาหนูแน่นอนก็ลูกเป็นลูกสาวที่สำคัญที่สุดสำหรับเรานี่จ้ะ ฮารุ"

แต่แล้วพวกท่านก็ไม่ได้กลับมาหาเธอถึงตัวเธอจะพยายามที่จะเข้าใจว่าไม่ใช่พวกท่านไม่อยากกลับมาหาเธอแต่เป็นเพราะพวกท่านกลับมาหาเธอไม่ได้อีกแล้วต่างหาก พ่อแม่ของเธอประสบอุบัตติเหตุทางเครื่องบินตั้งแต่ที่่เธอรู้ข่าวเธอก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องของเธอจนเพื่อนของเธอต่างเป็นห่วงแต่พอเวลาเริ่มผ่านไปเธอเริ่มยอมรับความจริงมากขึ้นจึงกลับมาเป็นตัวเองเหมือนเดิมถึงในใจเธอยังคิดถึงเรื่องอุบัติเหตุนั้นอยู่ก็ตามแต่ตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป เธอได้มีคนรักซึ่ง เขาคนนั้นก็เป็นคนที่เธอแอบรักมาตลอด ซาวาดะ สึนะโยชิ เขาและเธอต่างใช้เวลาร่วมกันเธอยอมรับเลยว่ามีความสุขมากที่ได้อยู่กับเขา จนผ่านไปจากเดือนเป็นปี จาก1ปีเป็น5ปี จาก5ปีเป็น10ปีและในที่สุดเธอกับเขาก็หมั้นกันเธอดีใจมากแต่พอผ่านไป2เดือนเขาก็ได้ทำการขอเธอแต่งงาน

"ฮารุ ฉันสัญญานะว่าฉันจะรักเธอตลอดไป และจะไม่ทิ้งเธอแน่นอน"สึนะจับมือฮารุและส่งยิ้มให้โดยมีแหวนแต่งงานที่นิ้วนางของเธอเป็นคำสัญญาระหว่างเขากับเธอ

"ขอบคุณนะคะ คุณสึนะ ฮารุดีใจที่สุด"เธอกระโดดกอดผู้เป็นที่รัก

แต่แล้ว
วันนึงฮารุได้สะกดรอยตามสึนะที่เธอรักมากะจะทำให้เขาตกใจเล่นจนมาถึงโรงแรมแห่งหนึ่ง ตอนแรกฮารุก็ตกใจว่าทำไมสึนะถึงได้มาที่แห่งนี้แต่สุดท้ายฮารุก็เดินตามสึนะเข้าไปจนมาหยุดที่ห้องๆนึงฮารุมองป้ายชื่อของเจ้าของห้องทันที 'ซาซางะวะ เคียวโกะ' นั่นคือชื่อของเพื่อนรักของเธอแต่ทำไม... เธอได้ทำการเปิดประตูและเดินเข้าไปเพื่อไม่ให้เจ้าของห้องได้ยินแต่เมื่อเข้าไปแล้วก็ไม่เจอใครจนเธอมาหยุดที่ห้องๆหนึ่ง

เมื่อฮารุเข้ามาในห้องฮารุถึงกับเบิกตากว้างทันทีไม่คิดว่าชายที่เป็นคนรักของเธอกับเพื่อนรักของเธอจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งแบบนี้

"อะ..อ้า..อืมม...บะ..เบาๆหน่อยสิสึคุง.....อ้าาา~~"เสียงของเคียวโกะดังขึ้น

"คะ...คุณสึนะ!!คะ...เคียวโกะจัง!!ทำไมพวกคุณถึงทำแบบนี้กับฮารุคะ!!!???"ฮารุเมื่อเห็นภาพนั้นก็ช็อคและเธอได้ตะโกนถามเสียงดังเพื่อที่จะให้สองคนนั้นหยุดกิจกรรมน่าขยะแขยงตอนนี้เธอบอกได้เลยว่าเธอทำอะไรไม่ถูกอยากจะจัดการผู้หญิงตรงหน้าที่แย่งคนรักของเธอแต่มันก็ทำไม่ได้เพราะมันติดที่คำว่าเพื่อนไงส่วนอีกคนก็เป็นคนที่เธอรักมากอีก

"อ้ะ...ฮารุเธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง!!??"สึนะถึงกับหยุดกิจกรรมตรงหน้าและหันมาหาเธอที่เป็นต้นเสียงทันที

"หึ..ฮารุมาที่นี่ได้ไงไม่สำคัญหรอกค่ะ..ฮึก..นะ..นับตั้งแต่วันนี้เราสองคนจบกัน!!ขอให้พวกคุณมีความสุขค่ะ ลาก่อน!!"ฮารุกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้และรีบวิ่งออกมาจากโรงแรมทันที

ฮารุวิ่งออกมาจนถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่ามาที่นี้ทำไมเหมือนกันแต่สุดท้ายเธอก็เดินมานั่งที่ชิงช้าในสวนสาธารณะเธอมองไปรอบๆก็ไม่เห็นผู้คนเดินผ่านมาเธอเลยทำการปล่อยให้น้ำตาที่เธอกลั้นเอาไว้ไหลออกมา

"ฮึก..ฮือออ..ทะ...ทำไม...กันคะคุณสึนะทำไมคุณทำแบบนี้กับฮารุ..ฮารุไม่ดีตรงไหนกัน..ฮึก..ไหนคุณสึนะสัญญากับฮารุแล้วไงว่าคุณจะรักและไม่ทิ้งฮารุไปไหน....ฮึกกฮือออ"ฮารุระบายความในใจออกมาจนหมด

'เพราะไอคำสัญญาบ้านั่นแท้ๆไม่ว่าจะเป็นพ่อแมหรือแม้แต่ชายคนที่เธอรักก็ไม่สามารถรักษามันได้เลยสักคนซึ่งมันก็ทำให้เธอต้องเจ็บปวด!!ถ้าไม่มีคำสัญญาเธออาจจะไม่ต้องเจ็บปวดถึงเพียงนี้'
ฮารุคิดได้อย่างนั้นจึงพูดเสียงดังขึ้นว่า

"..ฮึก..ถ้างั้นฮารุก็ขอไม่เชื่อคำสัญญาของใครอีกละกัน!!!"ฮารุเช็ดน้ำตาของตัวเองก่อนจะเดินออกจากสวนสาธารณะแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงนึงดังขึ้นมา

"หึ...เธอจะไม่เชื่อคำสัญญาใครอีกแล้วงั้นเหรอ"เสียงของชายหนุ่มปริศนาเอ่ยจนทำให้ฮารุต้องหันไปมองชายคนนั้นเธอมองเขาอย่างพิจารณา เขาสามใส่สูทและหมวกสีดำแถมยังมีตัวอะไรสีเขียวๆอยู่บนบ่าอีกต่างหากแต่พอมองใบหน้าของเขาเธอก็ยอมรับเลยว่าเขาเป็นคนหน้าตาดีมาก

"หึ เธอเนี่ยเป็นคนยังไงนะถึงได้จะไม่เชื่อคำสัญญาของใครอีกแค่ผู้ชายคนนึงงี่เง่าจังนะ"ชายหนุ่มปริศนาเดินมาใกล้หญิงสาวมากขึ้นเรื่อยๆ

"หนอยยยย..ละ..แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ" ฮารุที่รู้สึกหงุดหงิดกับคำพูดเขาจึงเริ่มโกรธมากขึ้น 'ใช่!!เขามันคนนอกจะมารู้ได้ไงว่าตลอดเวลาเธอต้องเจอกับอะไร'

"ก็ไม่เกี่ยวหรอกแต่ฉันเห็นว่าน่าสนุกดีหน่ะ" ชายหนุ่มปริศนายิ้มอย่างมีเลศนัย

"นะ..น่าสนุกอะไรของนายกัน"ฮารุได้แต่ตกใจการกระทำของคนตรงหน้าและคำพูดของเขามากขึ้น

"งั้นเธอลองมาเล่นเกมสัญญากับฉันไหมล่ะ..หึ" ชายหนุ่มปริศนายื่นข้อเสนอให้เธอ

"เกมสัญญา??"ฮารุทำหน้างงๆและไม่เข้าใจเกมส์บ้าๆที่เขาจัดขึ้น

"หึ กติกาก็ง่ายๆแค่ฉันจะเป็นคนสัญญากับเธอถ้าฉันทำสำเร็จฉันก็ชนะ" ชายหนุ่มปริศนายกยิ้มขึ้นมากกว่าเดิม

"....."ฮารุตอนนี้ถึงกับนิ่งเพราะเธอมิงว่าชายตรงหน้าพยายามจะทำอะไรกันแน่??

"หึๆๆ...งั้นฉันเริ่มก่อนละกัน...ฉันสัญญากับตัวฉันเองและกับเธอเลยว่า.."ชายหนุ่มปริศนาก็ได้เริ่มพูดขึ้นต่อ

"ดะ..เดี๊ยวก่อนฉันไม่ได้บอกว่าจะเล่นเกมกับนายเลยนี่!!!"ฮารุเพิ่งมานึกได้ว่าชายตรงหน้าเธอต้องมีแผนการอะไรสักอย่างเป็นแน่เธอจึงพยายามให้เขาหยุดพูด

"หึๆๆ..แต่ เธอ-ต้อง-เล่น"จู่ๆไอตัวเขียวๆบนบ่าของเขาก็กลายเป็นปืนอยู่ที่มือของเขาไม่พอเขายังหันปืนมาทางเธออีก

"ละ..เล่นก็ได้ พอใจรึยัง!!!"ใช่ เธอจะไม่เล่นได้ไงก็ตอนนี้ปืนมันจ่ออยู่ตรงหน้าของเธอแบบนี้

"หึๆๆๆ..งั้นคำสัญญาของฉันคือ ฉัน-จะ-เอา-เธอ-มา-เป็น-เมีย ของฉัน ให้ได้"ชายหนุ่มก็ได้พูดในสิ่งที่ตนต้องการเสร็จก็มองปฎิกิริยาของคนตรงหน้า'หึ ก็น่ารักเหมือนเดิมนะ ฮารุ'

"หะว่าไงนะนายบ้าไปแล้วรึไง ฉันเพิ่งพบนายครั้งแรกเองนะ"ฮารุตกใจ ตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง'ผู้ชายคนนี้มันบ้าอะไรกัน'

"หึๆไม่ใช่ครั้งแรกหรอก"ชายหนุ่มพูดพึมพัมกับตัวเอง

"เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ"ฮารุเหมือนจะได้ยินอะไรสักอย่างจากชายหนุ่มแต่ก็ได้ยินไม่ชัดจึงถามเขาอีกรอบ

"เปล่าหนิ"ชายหนุ่มตอบปัดเธอ

"ได้งั้นฉันจะบอกนายเลยละกันว่านายแพ้แน่ๆเพราะฮารุจะไม่ยอมตกเป็นของนายเด็ดขาด!!"เธอมั่นใจกับคำพูดของเธอมากพร้อมกับจะเดินออกจากสวนสาธารณะไปแต่...เธอก็หันกลับมา

"นี่คุณชื่ออะไร?"ฮารุถามชื่อของเขา

"ชื่อของฉันคือ รีบอร์น"ชายหนุ่มตอบหลังจากที่เขาตกใจเพราะไม่คิดว่าเธอจะหันกลับมาเพื่อถามชื่อของเขา

"คุณรีบอร์นงั้นเหรอ? ฮารุชื่อมิอุระ ฮารุ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะแต่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกัน หึ ลาก่อนค่ะ"เธอพูดเสร็จพร้อมกับสะบัดบ๊อบแล้วเดินจากไปโดยไม่หันมามองหลังอีก

"แล้วใครบอกเธอว่าเราจะเจอกันเป็นครั้งสุดท้ายหล่ะฮารุ"

............



70%

เป็นคู่ที่ยากจริงเลยค่าาาไรท์คิดได้เท่านี้แหละค่ะ ฮืออแต่พอแต่งแล้วก็รู้สึกว่าทำไมพระเอกของเราดูลึกลับจัง555







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Woruwalan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 06:38
    รอค่าา
    #5
    0
  2. #4 Conan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 21:56

    รอค่ะไรท์🤭🤭🤭🤭

    #4
    1
    • #4-1 1483685(จากตอนที่ 3)
      24 ตุลาคม 2563 / 17:34
      เดี๋ยวจะมาต่อนะคะ
      #4-1