[ GINTAMA / OC ] GIRL OF SHINSENGUMI

ตอนที่ 7 : SNOW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    8 พ.ค. 62





- 7 -



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง





               การทำงานผ่านไปได้ด้วยดี ร้านที่พี่สาวคนสวยทำงานอยู่ยังอยู่ดี ไม่ถูกยุบไปไหน นัตสึมิเองก็ดีใจด้วยกับโอทาเอะ หล่อนตั้งใจเรียกลูกค้ามากแต่ก็ยังมาขอบคุณอยู่ตลอดว่าถ้าไม่ได้เธอคงไม่รอดแน่ๆ โอทาเอะบอกมาอีกว่ามีคนชอบปลื้มสาวในร้านเลยสามารถตั้งอยู่ได้เพราะเขาเป็นคนสนับสนุนหลัก ตอนที่ได้ยินก็ตกใจอยู่หรอกแต่มันน่ายินดีมากกว่าถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเลยไม่ได้พูดอะไรมาก

               โอทาเอะบอกมาอีกอย่างว่ามีคนถามหาเป็นผู้ชายหน้าตาดีคนนึง ผมทอง ท่าทางเหมือนลูกคุณหนูแต่ไม่ถือตัว นัตสึมิเลยนึกออกว่าคงเป็นคาโอรุ

               แต่มันไม่มีเหตุจำเป็นที่เธอต้องโผล่หน้าไปหา

               อากาศช่วงนี้เย็นตัวลงกว่าที่เคยแต่น่าเสียดายที่หิมะยังไม่ตก ถึงจะไม่ค่อยชอบฤดูหนาวแต่หิมะเป็นข้อยกเว้นสำหรับนัตสึมื!

               "ฮึบ"เด็กหญิงวาดดาบไม้กลางอากาศอีกครั้ง เพราะอากาศหนาวทำให้ขี้เกียจตัวเธอเลยตัดสินใจมาออกแรงด้วยการฝึกดาบเพื่อให้ตัวเองตื่นตัวตลอดเวลา

               แต่เอาจริง ฝึกมาก็ตั้งนานเหงื่อยังไม่ออกสักเม็ดเล้ย

               แถมเริ่มขี้เกียจเอาแล้วด้วย

               สุดท้ายร่างกายก็ไกลเป็นของเหลว ปล่อยดาบไม้ลงพื้นจนได้ยินเสียงกระทบพร้อมกับร่างตัวเองที่ล้มนอนลงไปไม่สนสิ่งสกปรก อยู่ๆก็รู้สึกขี้เกียจขึ้นมากระทันหันซะงั้น

               นัตสึมิกลิ้งตัวไปมาเล่นแทน มันขี้เกียจสุดๆ ขี้เกียจจนหาความไม่ได้ โรงฝึกนี่มีแค่เธอคนเดียวที่อยู่ให้ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าของอนาเขตนี่เลยแหะ

               ด็กสาวกลิ้งตัวกลับมาที่เดิม มองเหม่อเพดานของโรงฝึก พอมาอยู่คนเดียวแบบนี้ก็คิดทบทวนกับตัวเองได้หลายอย่างเหมือนกัน ตั้งแต่ที่เข้ามาทุกคนก็ดีกับเธอยกเว้นโอคิตะที่หาเรื่องแกล้งตลอดได้ทุกวี่ทุกวันแต่พอมีเหตุการณ์พีคๆแบบเมื่อวันที่ไปนั่งดริ๊งค์ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้น หมอนั้นก็ยังทำตัวน่ากวนโอ๊ยอยู่ดี เป็นคนที่เข้าใจยากและไม่อยากเข้าใจเลยจริงๆ

               ฮิจิคาตะเองก็เริ่มเหมือนคุณแม่ไปทุกวัน บ่นมันทุกอย่างตั้งแต่การตื่นนอนสาย ปกติจะเป็นโอคิตะที่จะมาปลุกหลังๆมานี้กลายเป็นฮิจิคาตะแทนแถมการปลุกก็โคตรจะโหด ถีบเธอบ้างล่ะ ลากเธอโยนเข้าห้องน้ำบ้างล่ะ แถมช่วงที่โอคิตะจะเข้ามาแกล้งก็ได้โทชิคุงเป็นที่กำบังให้ เหมือนจะเป็นไม้กันหมาได้ดีและเจ้าตัวก็พร้อมจะกีดกัน โคตรจะปลื้มพูดละน้ำตาจะไหล เช็ดน้ำตาแปบ

               คอนโด้ อย่าพูดถึง นอกจากจะตามเจ๊สาวโอทาเอะก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ยังคงใจดีวันยังค่ำแม้บางครั้งจะเป็นสต๊อกเกอร์โรคจิตก็ตาม

               ยามาซากิก็แวะๆเวียนๆมาทักทายกันตามประสา เขาดูปกติสุดในนี้แต่ไปๆมาๆคนที่อยู่ด้วยกันได้ก็น่าจะเป็นประเภทเดียวกัน หมายถึงบ้า

               และคนสุดท้ายหัวหน้าหน่วยที่ 3 บุคคลที่เงียบสุดในโลกหลังจากที่แอบมองเขาคราวนั้นเจ้าตัวก็หายวับไปกับตา ไม่โผล่หน้ามาให้เห็น ไม่มีแม้แต่เงา ของในห้องก็อยู่ที่เดิมตลอด ภารกิจตีสนิทที่วางเอาไว้ก็ถูกฝุ่นจับทันที นัตสึมิแทบจะร้องไห้ เหมือนอกหักทั้งที่ยังไม่ได้บอกชอบ

               เฮ้ย แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะชอบเขานะ แค่สนใจเฉยๆเถอะ!

               ติ๊ดๆ

               เสียงทำนองคุ้นหูเข้ามาในโสตประสาทพร้อมแรงสั่นสะเทือนในกระเป๋า มือเล็กๆหยิบมันขึ้นมาดู รายชื่อโทรเข้าโชว์เด่นหล้าหน้าจอโทรศัพท์

               "ฮัลโหลจ้ะ"ทักทายกันยามเช้า ฟังเสียงบ่นลูกน้องได้ไม่นานก็เงียบลง ป๋าโทรมาแต่ยังคงค้างสายไว้แบบนั้น ไม่ได้พูดอะไรต่อ

               นัตสึมิเอาออกจากหู มาดูว่าสายถูกตัดไปยังแต่มันยังขึ้นจับเวลาโทรไว้อยู่

               หรือจะเป็นใบ้ไปแล้ววะ..

               "ยังไม่ตายอีกเหรอ"สุดท้ายก็เป็นเธอที่ตัดทำลายความเงียบ เอ่ยถามคนเป็นพ่อบุญธรรม

               "เออ สบายดีครบสามสิบสอง"ปลายสายตอบกลับมา เสียงทุ้มตามประสาคนแก่ที่ไม่ยอมแก่

               "โห่ หายหน้าหายตาไปเลยนึกว่าจะถูกตัดหัวไปแล้วนะเนี่ย"

               "ฉันไม่ตายง่ายขนาดนั้นหรอกเฟ้ยแล้วนั้นแช่งฉันใช่ไหม แกอยากให้ฉันตายจริงๆใช่ไหมห้ะ"

               "เอ้า คิดเองเออเองเก่งจัง ใครแช่งอ่ะไม่มี๊"ดัดเสียงสูงให้ตัวเองก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา"แล้วโทรมามีไรอ่ะ"

               อีกฝ่ายเงียบไปอึดใจ นัตสึมิรออย่างตั้งใจฟัง ลุ้นยิ่งกว่าหวยรางวัลที่หนึ่งอีก

               "ทำงานเป็นไงบ้าง ไม่ใช่ว่าแกสร้างปัญหาเพิ่มอีกนะ"

               โอ้ะ..

               นัตสึมินึกย้อน"ก็ไม่ได้สร้างอะไรนะ ช่วยขจัดปัญหามากกว่า"ทั้งลอบฆ่าโอคิตะ ออกไปเที่ยวเล่น อู้งานแล้วก็เตะพวกตัวโจกที่ชอบแซวหนักสุดก็เรื่องเสาไฟไฟ้า

               แต่มันก็ไม่ได้สร้างปัญหานี่เนอะ

               "งั้นก็ไปเก็บข้าวของ"

               "ห้ะ"

               คำสั่งที่มาอีกฝากทำงงเป็นไก่ตาแตก เด็กสาวเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง สมองยังอึนกับประโยคคำสั่ง

               "ชินเซ็นงุมิได้พักงาน ฉันอนุญาตแล้วเพราะงั้นไปพักได้แต่หน้าหนาวแบบนี้ต้องเหมาะกับการเล่นสกี ทุกอย่างฉันจัดการไว้เรียบร้อยเพราะงั้นแกไปเก็บเสื้อผ้าจัดของซะ"

               ติ๊ด

               ห้ะ อะไรนะ?

               สั่งมารัวๆแล้วก็วางไปเฉยเลย อะไรของเขาวะ นัตสึมิเกาหัวตัวเอง งงกับคำสั่งของป๋าแต่ก็ยอมลุกออกจากที่สิงสถิตไปหน้าประตู ลมหนาวพัดมาทำขนหัวลุกเกรียว เพิ่งเห็นว่ามีอะไรสีขาวๆตกลงมาจากท้องฟ้า

               ริมฝีปากยิ้มกว้าง

               หิมะตกแล้ว!

               รู้ตัวอีกทีก็ไปวิ่งเล่นจับหิมะ มันนุ่มแถมมีขนาดเล็กกว่าฝ่ามือตัวเองอีก ภาพลักษณ์ไม่สนใจอีกต่อไป ขอเล่นกับหิมะให้สบายใจก่อน!

               ดวงตาเห็นอะไรแวบๆเหมือนมีคนกำลังจะเดินมาทางนี้ ได้ทีก็นึกอะไรสนุกๆออก นัตสึมิรีบปั้นหิมะเป็นก้อนกลม พอเขาปรากฏตัวก็ปาไปทันทีเป็นการทักทาย

               โผล๊ะ!

               แล้วมันก็ตรงเป๊ะ โดนเข้าที่หน้าจังๆ

               "ฮ่าๆ"เด็กสาวปิดปากตัวเองทั้งที่ยังหัวเราะอยู่ เสียงหัวเราะดังก้องกังวานแต่พวกหน่วยชินเซ็นงุมิที่เดินตามมากลับทำหน้าเหมือนจะตายเข้าให้ได้

               เห็นแบบนั้นก็รีบหุบปากฉับ รู้สึกแปลกๆกับปฎิกิริยาของยามาซากิ หน้าหมอนั้นเหมือนอยากแทรกแผ่นดินหนี ยามาซากิทำท่าเฉือดคอให้ดู

               เอ้ะ..

               ดูๆแล้วทำไมคนของหน่วยถึงได้เยอะจังนะ

               แล้วรถคันสีดำยาวสุดหรูนั้นก็คุ้นๆ

               "ทะ ท่านโชกุน!"

               เหมือนมีฟ้าผ่าเข้าที่กลางหัว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหน้าตอนนี้ตัวเองเป็นยังไง ปากคงอ้าเหวอแบบไม่อายใคร ดวงตาจับจ้องไปที่คนโดนรับกรรม มือหนาลูบหิมะลงออกจากใบหน้าเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในทีวี

               ราศีเด่นจับ ออร่าความเป็นผู้ดี

               แค่ก ข้าน้อยขอตายบัดเดียวนี้

               ชิบหายแล้วไงเล่า ทำไมไม่ระวัง จะทำยังไงต่อดีล่ะทีนี้ แกล้งตายทันไหมวะแล้วจะตายเพราะอะไรดี สาเหตุการตายล่ะ พลันสายตาก็ไปเห็นดาบไม้ที่วางเอาไว้นัตสึมิคว้ามันขึ้นมาแบบไม่ต้องคิด ไม่ต้องรอให้สมองประมวลผลก็จัดการฟาดแรงๆเข้าที่หัวตัวเองทันที

               รับรู้ว่าดาบไม้หักออกเป็นสองท่อนพร้อมกับเสียงผู้คนที่ตกใจกับการกระทำ นัตสึมินอนลงอย่างสบายใจ เอาล่ะ ขอตายแปบนึงนะท่านโชกุน

               "เจ้า?"เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือหัว นัตสึมิเหงื่อแตกพลั่กไม่ยอมลืมตามาคุยกับโชกุนดีๆ ไม่รู้ล่ะตอนนี้แกล้งตายอยู่ ต่อให้โชกุนเรียกก็จะไม่ฟื้นถ้าฟื้นได้ตายของจริงแน่!

               "นัตสึมิ?"

               คราวนี้มาเป็นชื่อเลยโว้ยยยย

               เอ้ะ ว่าแต่โชกุนรู้ชื่อเธอได้ไงวะ..

               "ท่านโชกุน! เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"คราวนี้เป็นเสียงของคอนโด้พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้ รู้สึกจะมีหลายคู่ซะด้วย ชิบหายแล้วลูกสาวผบ.ตร.ได้ดับชีวิตลงแน่คราวนี้ อย่าลืมตานะนัตสึมิ ข่มตาให้ไวเลย

               "พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย"ท่านโชกุนว่า เสียงยังคงอยู่เหนือหัวเหมือนเดิม ทำไมยังไม่เดินไปอีกทิ้งศพเธอไว้ตรงนี้ก็ได้ ปัดโธ่เอ้ย

               นัตสึมิทำจมูกฟุตฟิต รู้สึกเหมือนมีอะไรมาผ่านจมูกไปมาคล้ายๆเส้นอะไรสักอย่างแต่มีพริ้วๆ คราวนี้ไอ้สิ่งนั้นมาจักะจี้ที่คอ เด็กสาวเกร็งตัวสุดเท่าที่จะทำได้ ยิ่งตอนมันถูกแหย่เข้ามาในหูทำให้รู้สึกสยิวจนทนไม่ไหว นัตสึมิพยายามที่จะไม่ย่นคอหนีสิ่งแปลกปลอมแต่มันทำยากเหลือเกิน

               แล้วใครมันเล่นอะไรไม่รู้เรื่องเนี่ย

               ถ้าแอบเหล่มองนิดนึงความจะแตกไหมวะ

               แต่พอมันถูกแหย่เข้ามาที่จมูกก็ได้แต่กลั้นหายใจ นัตสึมิตัดสินใจลืมตาข้างเดียวเพื่อมองหาต้นเหตุ สิ่งที่เห็นทำเส้นความอดทนกลายเป็นศูนย์ โอคิตะมองมาทางนี้ในมือมีเส้นใบไม้อยู่ เหมือนหมอนี่จะรู้อยู่แล้วว่าเธอแกล้งตายถึงได้ตั้งใจมาก่อกวนแบบนี้

               ยัง ยังจะมีหน้ามายิ้มอีก

               นัตสึมิเอือมมือไปจับหัวโอคิตะแล้วกดลงพื้นทันที เด็กสาวลุกขึ้นนั่ง ตีหน้าซื่อทำท่างงงวย มือก็กดหัวโอคิตะให้จมดิน ใจจริงเธออยากบีบหน้าทั้งหน้าให้มันเละแต่ดูจากขนาดมือแล้วก็ได้แต่เก็บความต้องการไว้ในใจ

               "เกิดอะไรขึ้นกันเหรอ"

                ตาทั้งสองข้างกระพริบตาปริบๆแสร้งทำทุกอย่างให้น่าเอ็นดูต่อหน้าโชกุนหนุ่ม นัตสึมิไม่กล้าสบตากับคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าชาวบ้านชาวช่อง แค่อยู่ข้างๆก็รู้สึกตัวเหลือเท่ามด

สาบานจากใจเธอไม่ได้มีเจตนาลอบสังหารโชกุนด้วยหิมะก้อนกลมนั้น ก็คนมันนึกว่าเป็นคนในหน่วยที่ไหนได้ดันเป็นคนที่ปกครองประเทศทั้งประเทศ

               แค่คิดก็อยากแกล้งตายอีกรอบละโว้ย/ทึ้งหัว

               "อยู่ๆเธอก็สลบไปท่านว่ามาอย่างนั้น"เป็นฮิจิคาตะที่ตอบคำถาม คอนโด้ปรี่เข้ามาหาตัวหลานสาว พยุงตัวให้ยืนขึ้นนัตสึมิทำตามแต่โดยดีแอบเตะเข้าที่ตัวคนที่จูบพื้นไปหนึ่งที

               "อ้อ สงสัยฉันฝึกหนักไปหน่อย ดาบเลยพังไปด้วย"เธอตีหน้าเศร้า มองดาบไม้ที่ใช้เป็นอาวุธ(ฆ่าตัวเอง) ยามาซากิทำหน้าไม่เห็นด้วยสุดๆแต่ไม่อ้าปากเถียงเพราะทำท่าบาดคอส่งสัญญาณไปให้แทน คนในหน่วยที่รู้เห็นเหตุการณ์ก็ปิดปากฉับ

               "ทีหลังเหนื่อยก็พักนะนัตสึ"คอนโด้ก็ยังคงเป็นลุงที่เป็นห่วงมันทุกอย่าง

               นัตสึมิรับคำขอไปทีก่อนจะสังเกตุเห็นกระเป๋ามากมายในมือของคนในหน่วย

               "ไรอ่ะ"ความสงสัยมันล้นเหลือเลยถามออกไป เกือบทุกคนในนี้มีกระเป๋ากันหมดรวมถึงโอคิตะที่เพิ่งขุดหน้าจากพื้นด้วย

               คอนโด้ร้องอ้อ"ป๋าบอกให้พวกเราพักแล้วพาท่านโชกุนไปเล่นสกีด้วย"

               ห้ะ?


               'ชินเซ็นงุมิได้พักงาน ฉันอนุญาตแล้วเพราะงั้นไปพักได้แต่หน้าหนาวแบบนี้ต้องเหมาะกับการเล่นสกี ทุกอย่างฉันจัดการไว้เรียบร้อยเพราะงั้นแกไปเก็บเสื้อผ้าจัดของซะ'


               ที่ได้พักนี่ไม่ได้หมายถึงเที่ยวลั้นลาเหรอ..

               นัตสึมิประมวลผลสักครู่ก่อนที่จะเข้าใจ ที่แท้ก็เอาเรื่องพักมาอ้างแต่จริงๆแล้วก็เป็นทำงานอยู่ดีไม่ใช่เหรอนั้นน่ะแถมอยู่กับโชกุนอีก เอาจริงดิ เธอจะไม่เผลอทำให้โชกุนคกไปในอันตรายใช่ไหมเนี่ย

               ป๋านะป๋า ตัวอยู่นั้นแต่ยังมีหน้าออกคำสั่งได้อีกเหรอวะ งงวุ้ย

               "แต่ฉันยังไม่ได้จัดกระเป๋า--"

               "เรื่องนั้นฉันให้เจ้าโซโกะจัดการให้แล้วล่ะ เอาล่ะ เราไปกันได้แล้ว"ก็มีแต่คอนโดนั้นแหละที่ลั้นลา คนอายุมากหัวเราะล่าเดินคุยกับท่านโชกุนสบายใจเฉิบไปยังรถที่จอดเอาไว้

               นัตสึมิยืนมองเงียบๆ เหล่มองโอคิตะที่ลุกขึ้นยืนข้างกัน ทุกคนทยอยขึ้นรถกันหมดแล้ว ชินเซ็นงุมินายอื่นก็ขับรถตำรวจไปแทน เธอคว้ากระเป๋าที่โอคิตะถืออยู่แล้วรีบบึ่งไปหาฮิจิคาตะแทน

               โทชิรอด้วย เธอไม่อยากนั่งรถคันเดียวกับไอ้บ้ากวนประสาทนี่!






               นัตสึมิกระพริบตาปริบๆ มองซามูไรหัวขาวที่ยืนแหย่จมูกตัวเองตรงหน้า กินโทกิมาในชุดพร้อมเล่นสกีทุกเมื่อข้างตัวมีสกีแนบไว้อยู่แล้ว

               "ทำไมมานี่ได้"

               "พวกฉันก็ต้องการพักผ่อนนะจะให้คุณกินทำงานทั้งวันมันไม่ใช่เรื่อง"

               แหม ปกติทำงานตายล่ะ

               นัตสึมิอยู่ในที่ลานเล่นสกี ทุกคนพาโชกุนไปเล่นตามที่เจ้าตัวหงัง หน้าที่ปกป้องและอารักขาถูกโยนให้ฮิจิคาตะส่วนคอนโด้หนีหายไปไหนไม่มีใครทราบ โอคิตะวางจุดตำแหน่งอยู่ทางเข้าส่วนเธอตั้งใจจะมาโดดงานเที่ยวเล่นเหมือนเดิม

               พอตั้งใจจะมาเดินเล่นแล้วหาอะไรแวะดื่มเพราะมารู้ว่าแถวนี้มีบริการกดชาร้อนก็เลยจะแวะมา ระหว่างทางก็ดันเจอคนหน้าตาคุ้นๆซะงั้น ตอนแรกก็คิดว่าตาฝาดแต่สภาพท่าทางการเดินและหน้าตายด้านก็ไม่มีใครเหมือนได้สรุปก็เป็นกินโทกิจริงๆ

               เจอตัวป่วนแบบนี้ การอารักขาโชกุนจะรอดไหมเนี่ย

               นัตสึมิได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ

               "พวกฉัน? งี้แสดงว่าพวกชินปาจิคุงก็มาน่ะสิ"เธอร้องโห่ ไม่คิดว่าคนไม่มีเงินจะจ่ายค่าคัพเค้กชิ้นเดียวในวันนี้จะสามารถพาลูกจ้างมาเที่ยวในวันนี้ได้

               "ใครบอกล่ะ เจ้าชินปาจิมันลางานตั้งแต่เข้าช่วงฤดูหนาว ฉันมากับคางุระแค่สองคนเฟ้ย"กินโทกิแก้ต่าง กอดอกมองมาตั้งแต่หัวจรดเท้า"แล้วนี่ทำไมแต่งตัวแบบนั้น เห่ยเป็นบ้า"

               "เหอๆ"ชุดคล้ายนินจาดำทั้งตัว ถุงมือและรองเท้ากันความหนาว มันออกจะหนักๆตัวหน่อยแต่ให้ความอบอุ่นได้ดี"ชุดหน้าหนาวของหน่วยต่างหาก อยากรู้เหมือนกันว่าใครดีไซน์"

               ถ้าให้ผู้ชายมันก็โอเคอยู่หรอกแต่พอเธอใส่แล้วเหมือนเอาชุดพ่อมาเล่นมากกว่า

               "ทำงานล่ะสิ ว้าย สมน้ำหน้า"กินโทกิทำหน้าสมเพช มือหนาตบเข้าที่บ่าเธอเบาๆ"ตั้งใจทำงานนะจ้ะนัตจังเดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะเล่นสกีเผื่อเอง คิๆ"

               หมับ!

               นัตสึมิยิ้ม จิกเข้าที่กลุ่มผมสีขาวนั้นแล้วเขวี้ยงใส่กลุ่มหิมะตรงหน้า

               "งั้นก็ไปเล่นให้เต็มที่เลยจ้ะพี่จ๋า"เธอหักนิ้วดังกร็อบ เดินเข้าไปหาเจ้าพี่ตัวดีที่นั่งหน้าเหงื่อตก"อย่าให้เห็นว่าหยุดเล่นเชียว แม่จะฟันข้อเท้าทิ้งเสีย"

               "กลัวแล้วจ้าาา"แล้วคนที่โตแต่ตัวก็วิ่งแจ้นออกไป เด็กสาวผ่อนลมหายใจ เหนื่อยหน่ายกับคนเป็นพี่ ไม่อยากคิดสภาพคนที่อยู่กับกินโทกิได้ทั้งวันอย่างพวกชินปาจิ สมองไม่ระเบิดตายไปเป็นข้างกันรึไง

               นัตสึมิเดินเข้าหาเป้าหมายเดิม เธอยังอยากกินชาร้อนอยู่ เดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึงที่หมาย เป็นโรงใสๆข้างในบรรจุไปด้วยเครื่องทำน้ำร้อนรสต่างๆ นัตสึมิไล่มองก่อนจะหยุดที่โกโก้ร้อน

               กิ้ต โกโก้! ของชอบเลย!

               ไม่ต้องคิดอะไรมากก็เดินไปกดมาใส่แก้วด้วยความรวดเร็ว น่าเสียดายที่แก้วมันเล็กไปหน่อยถ้าใหญ่กว่านี้เธอจะกดไปกินให้หมด

               "ห้ะ"

               คราวนี้เธอเผลอสบตาเข้ากับดวงตาสีดำ ผู้ชายตรงหน้าก็ดูเหมือนจะรู้ตัว เราสบตากันสักพักก่อนที่นัตสึมิเดินถอยออกห่าง

               คาซึระ?

               ตัวป่วนเพิ่มมาอีกคนแล้วไงเล่า

               แล้วยิ่งในนี้มีหน่วนชินเซ็นงุมิเกินครึ่ง เอ็งจะรอดไหมยิ่งถูกหมายหัวอยู่อีก

               นัตสึมิเหมือนหัวจะระเบิด ขอซดโกโกร้อนอึกนึง

               "อ้าว นัตสึเองเหรอ โกโก้ร้อนอร่อยดีนะ"

               ยัง ยังมีหน้ามาพูดเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว ชิมน้ำสบายใจเชิบแล้วเดินผ่านไปง่ายๆเนี่ยเลยน่ะนะ!?

               นัตสึมิหวังว่าไอ้พี่ชายที่ฉลาดแต่เรื่องบ้าๆจะไม่โง่เดินไปเข้ากรงของชินเซ็นงุมิอีกรอบ

               เด็กสาวนวดระหว่างคิ้ว มีรางสังหรณ์แปลกๆว่าจะมีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆแต่เธอก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรถ้าเป็นเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องโชกุนเธอพอทนได้แต่ถ้าเป็นเรื่องโชกุนเธอมีหวังคอขาดแน่

               แต่เอ้ะแล้วโชกุนเล่นสกียังไงวะ..

               พอมองลงไปเบื้องล่างที่มีคนเล่นประปรายก็ไม่มีใครที่คลับคล้ายท่านโชกุนเลยสักคนเดียวมีแต่เฮลิปคอปเตอร์

               เดี๋ยวนะ เฮลิปคอปเตอร์?

               นัตสึมิหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาดู ซูมไปยังเฮลิปคอปเตอร์ที่จำได้ว่าเป็นของหน่วย เด็กสาวเหงื่อตกทันทีที่เห็นสายสลิงโยงไปยังคนข้างล่างที่ลอยเหนือพื้นหลายเมตร

               ราศีจับแบบนั้นไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นใคร

               นั้นเป็นวิธีเล่นของท่านเหรอโชกุน!!

               แต่เอาน่า ถึงจะรู้สึกไม่ดีแต่คนที่เป็นอารักขาโชกุนตอนนี้คือฮิจิคาตะเลยนะ ฮิจิคาตะ โทชิโร่เลยนะคนที่เป็นถึงท่านรองที่ได้ฉายาว่ารองหัวหน้าปีศาจเลยนะ คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกมั้ง หวังว่าจะไม่ทำอะไรให้เป็นจุดสนใจ---

               ตู๊ม!

               'เคลียร์ทางโชกุนเรียบร้อย ลงจอดได้'

               เสียงที่ดังออกมาจากหูฟัง(ที่ถูกยัดเข้าไปในหูด้วยฮิติคาตะ)ไม่ได้เข้าโสตประสาทเลยสักนิด เด็กหญิงกุมหน้าผาก มองกลุ่มควันดำพร้อมประกายไฟจากพื้นที่ไม่ใกล้ไม่ไกล

               นี่เอ็งรู้จักคำว่าไม่เด่นไหม โทชิโร่!!

               'รู้สึกยังไงบ้างครับกับการเล่นสกีครั้งแรกท่านโชกุน'

               'ตอนกระโดดลงมารู้สึกโล่งๆที่หว่างขาแต่ก็รู้สึกดีนะ อยากเล่นอีกสักรอบจัง'

               'รับทราบ---นี่! ขึ้นไปบนยอดเขาอีกครั้ง วนฮอลอีกรอบ!'

               โชกุนโว้ย มันสนุกตรงไหนอ่ะถามจริ๊งงง

               นัตสึมิฟังบทสนทนาก็ได้แต่เหนื่อยใจ เธอคิดว่าโชกุนจะมีบุคลิคน่าเกรงขามอะไรแบบนี้ที่ไหนได้ ปัดโธ่เอ้ย พวกบ้าๆเดียวกันซะงั้นแถมเขาก็ดูไม่ถือตัวอะไรด้วย มันก็เป็นเรื่องดีอยู่หรอกแต่แบบนี้ไม่ถือเกินไปหน่อยอะป่าวโชกุ๊น

               "โอ๊ะ อานัตตี้!"

               เจ้าของชื่อหลุดจากภวังค์ มองหาคนเรียกแวบเดียวก็เห็นคางุระกำลังโบกไม้โบกมือมาทางนี้ ข้างตัวมีหิมะก้อนโตอยู่

               "ไงคางุระจัง ปั้นอะไรอยู่เหรอ"ดูจากรูปแล้วคงเป็นตุ๊กตาหิมะ?

               "กระสุนเนโออาร์มสตรองไซค์โครเจ็คอาร์มสตรองน้อ!"

               ..คืออะไรวะนั้น..

               "ลื้อก็มาปั้นด้วยกันสิน้อ อั้วจะได้เอาไปอวดอากินจัง"คางุระดี๊ด๊า ดูมีความสุขกับการหยุดพักเที่ยววันนี้ นัตสึมิเองก็ไม่อยากขัดใจเด็กตรงหน้าอีกอย่างเธอเองก็ตั้งใจจะอู้งานอยู่แล้ว

               "เอาสิ งั้นต้องทำอะไรบ้าง"

               "ลื้อก็ปั้นกลมๆแบบนี้ เอาใหญ่ๆ"

               เราสองคนเล่นปั้นหิมะกันอยู่แบบนั้น มันคงไม่มีใครมายุ่งแถวนี้หรอกมั้ง เธอปั้นหิมะกลมจนได้ขนาดที่คางุระต้องการ มันใหญ่พอที่จะกลบเธอมิดได้ทั้งตัว นัตสึมิไม่อยากคิดสภาพตอนมันถูกทับเลยสักนิดแต่เพราะความลำบากที่กว่าจะปั้นได้มาก็อดที่จะภูมิใจไม่ได้

               การปั้นหิมะเธอก็ไม่ได้แย่นะ

               เด็กสาวกลิ้งหิมะก้อนกลมไปวางไว้กับกระบอกปืนใหญ่ที่คางุระปั้นเอาไว้อยู่แล้ว ระหว่างทางก็แอบสังเกตุเห็นว่ามีคนกำลังขึ้นมาบนยอด คนพลุกพล่านแบบนี้แล้วโชกุนจะลงจอดยังไง

               'เฮ้ย โซโกะแกไปบอกพนักงานให้หยุดลิฟต์ซะ อย่าให้ใครขึ้นมาเยอะกว่านี้'

               'คุณฮิจิคาตะดันมีคนแปลกๆอยู่ตรงที่โชกุนจะลงกำลังปั้นตุ๊กตาหิมะตัวยักษ์ขวางทางอยู่น่ะครับ'

               เอ้ะ.. คนแปลกๆ ตุ๊กตาหิมะยักษ์?

               'บอกให้กลับไปสิ'

               'เฮ้ เจ้าหนู ที่นี่มันลานสกีนะอย่ามาเล่นอะไรแบบนี้ ได้ยินรึเปล่าเนี่ยถ้าจะปั้นตุ๊กตาหิมะก็ไปปั้นที่อื่นนู้นไป'

               'หนวกหูน้อ ไม่ใช่ตุ๊กตาหิมะซะหน่อยแต่เป็นกระสุนเนโออาร์มสตรองไซค์โครเจ็คอาร์มสตรองน้อ'

               'น้อเหรอ?'

               ชัด.. ชัดเลย โอคิตะเจอกับคางุระชัดๆเลยเนี่ย!

               นัตสึมิหน้าซีด รีบวิ่งเข้าไปห้ามโอคิตะกับคางุระก่อนที่ทั้งคู่จะทะเลาะกันไปมากกว่านี้ มองจากไกลๆแล้วดูเหมือนจะเริ่มเกิดการทะเลาะวิวาทขนาดย่อมๆซะแล้วด้วยถ้าเธอไปช้ากว่านี้มีหวังได้---

               ตู๊ม!

               --เละแน่ๆ..

               เฮลิปคอปเตอร์ที่เคลื่อนตัวตามคำสั่งของฮิจิคาตะที่จะพาท่านโชกุนกลับไปบนยอดอีกรอบถูกหิมะที่ปั้นเป็นก้อนกลมกระแทกอย่างแรงจนเสียหลังสุดท้ายมันก็ตกมากองกับพื้นพร้อมระเบิดจนไฟลุกไหม้

               นัตสึมิมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เหมือนจะกลายเป็นผุยผง เธอรู้สึกเสียวๆที่คอ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากลับไปได้ตัดคอโชว์ชาวบ้านเขาแน่ๆ!

               แถมไอ้ตัวการก็ยังมีหน้ามาทะเลาะกันท่ามกลางเพลิงไหม้นี่อีก!

               ไอ้พวกนี้ อย่าให้แม่ต้องเดือดนะโว้ย!

               'เกิดอะไรขึ้น โชกุนปลอดภัยรึเปล่า!'

               ดูเหมือนฮิจิคาจะจะรู้เรื่องแล้วถึงได้มีน้ำเสียงกระวนกระวายออกนอกหน้า นัตสึมิไม่ได้ตอบกลับไป ถึงจุดที่โชกุนตกลงมาจะใกล้เคียงแต่ขอไปเคลียร์กับคู่ที่ทะเลาะกันไม่ดูเวล่ำเวลาก่อน

               เด็กสาวยกก้อนหิมะที่ตัวเองเป็นคนปั้นขึ้นเหนือหัว เดินย่างสามขุมไปหาพวกที่ไม่รู้จักโต คางุระเธอไม่ว่าหรอกแต่โอคิตะนี่สิ ควรรู้ว่าอะไรควรไม่ควรได้แล้ว ไม่ใช่ไปยั่วโมโหแล้วทะเลาะกันได้ทุกที่!

               "เอ้ะ"โอคิตะเป็นคนแรกที่หยุดขว้างหิมะใส่แล้วหันมามอง นัตสึมิเหยียดยิ้มโฉด เด็กสาวออกแรงโยนก้อนหิมะใส่ทั้งคู่ด้วยแรงที่มีบวกกับความแค้นที่สะสมมานาน พอเดินไปถึงก็คว้าหน้าโอคิตะกับคางุระโผล่ออกมาจากก้อนกลมหิมะ

               "อะ อานัตตี้! ลื้อทำะไรน้อ!"

               "เฮ่ยยัยลูกแมว เธอทำบ้าอะไรเนี่ย"

               นัตสึมิยังคงยิ้มแต่สายตาไม่ได้ยิ้มด้วย เธอกดสายตาลงต่ำ ทะเลาะกันเก่งนักใช่ไหมงั้นก็ไปอยู่ด้วยกันจนซี้กันไปเลย!

               เท้าเล่มงานออกแรงถีบก้อนกลมให้กลิ๊งลงไปกับแนวยอดเขา นัตสึมิโบกมือบ๊ายบายโอคิตะที่แหกปากด่าเธอไม่เว้นแม้แต่หายใจ

               "สนิทกันไว้แล้วอย่าทะเลาะกันอีกน้า"เธอตระโกนไล่หลังลูกกลมที่เพิ่มความเร็วทุกครั้งที่กลิ้งตกลงไปตามแรงโน้มถ่วง หญิงสาวแย้มยิ้มชั่วร้ายกับการแก้แค้นของตัวเอง อยากทะเลาะมากก็เชิญอยู่ด้วยกันมันทั้งวันนั้นแหละ

               แต่ก่อนอื่นเธอต้องทำงานได้แล้ว นัตสึมิรีบวิ่งไปหาซากเฮลิปคอปเตอร์ที่ตกลงมา มีคนบาดเจ็บเพราะแรงระเบิดแต่เธอก็เลือกที่จะไม่สนใจ เด็กสาวเริ่มเหงื่อตกอีกครั้งในขณะที่ตัวเองหาทุกซอกทุกมุมก็แล้วแต่ไม่พบไม่เห็นแม้แต่เงาหัวของคนที่ตามหา

               โชกุนหายไปไหนอีกวะเนี่ย!!!

               แทบจะทึ้งหัวตัวเองให้ขาดก่อนที่จะถูกโชกุนตัดหัวซะอีก

               'โทชิ! ได้ยินรึเปล่าได้ยินแล้วตอบด้วย'

               ท่ามกลางความวุ่นวายสัญญาณจากคอนโด้ก็ถูกแพร่ออกมา ฮิจิคาตะตอบไปทันควัน

               'โทชิ เกิดเรื่องใหญ่แล้วล่ะ!'

               'ฉันรู้แล้ว ฉันเห็นหมดแล้ว'

               เธอก็เห็นหมดแล้ว เต็มตาเลย ตกมาห่างจากเธอไม่กี่เมตรด้วย!

               'อะไรนะ งั้นเรอะ จริงๆแล้วเมื่อกี้ฉันก็เห็นโดยบังเอิญเนี่ยแหละ'น้ำเสียงคอนโด้กระวนกระวายมาก คงเป็นห่วงโชกุนจนอยู่ไม่ติดที่นัตสึมิเองก็เป็นเช่นกัน

               'ไม่คิดเลยว่าคุณโอทาเอะกับชินปาจิคุงจะมาอยู่แถวนี้อ่ะ'

               ...

               'ห๊ะ พูดเรื่องอะไรเนี่ย'

               'ดีนะที่ฉันสงสัยเลยแอบสะกดลอยตามมาดู'

               โว๊ยยย ไอ้อาเฮงซวย!! แกจะเป็นสโต๊กเกอร์ตลอดไปไม่ได้!

               'เฮ้ย พูดบ้าอะไรเนี่ย ไม่ใช่เรื่องที่ท่านโชกุนหายไปยังงั้นเหรอ!'

               เอาเลยฮิจิคาตะ ด่าอีก!

               'ห๊า พูดเรื่องอะไรของแกวะ'นัตสึมิลูบหน้าสะกดกั้นอารมณ์ตัวเองที่กำลังจะประทุ คอนโด้ดูไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องที่โชกุนหายไปหรือสมองบื้อจนไม่รับรู้อะไรก็ไม่ทราบได้'ตอนนี้มีโรคจิตนุ่งกางเกงในตัวเดียวลอยละลิ่วลงมาจากฟ้ากำลังลวนลามคุณโอทาเอะอยู่ต่างหากเล่าถ้าขืนปล่อยไว้คุณโอทาเอะต้อง คุณโอทาเอะต้อง..'

               'ดูเหมือนว่าท่านโชกุนต่างหากที่ถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว!'

               โอ๊ย บ้ากันไปหมดเลยโว้ยยยย

               แล้วทีนี้เธอควรทำยังไงดี ไอ้ลุงบื้อนั้นก็ดูใช้การอะไรไม่ได้ ฮิจิคาตะก็จะเป็นบ้าเข้าไปทุกที โอทาเอะเองก็ใช่ว่าจะแรงน้อยๆถ้าทำร้ายโชกุนจริงมีหวังปางตายแน่ กิ้ต

               'เอาเป็นว่าฉันจะรีบเข้าไปช่วยคุณโอทาเอะก่อนละกัน!'

               'เดี๋ยวก่อนเซ่! อย่าทำอะไรนะ นั้นมันท่านโชกุน'

               'ปัดโธ่เว้ย ติดสโนว์บอร์ดเลยไปไหนไม่ได้---แต่ตูยอมตาย ไอ้โรคจิตแกอย่ามายุ่งกับคุณโอทาเอะของฉันนะเฟ้ยย'

               'ไอ้โรคจิตน่ะมันแกต่างหากล่ะยะะ!!'

               ...

               เสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือเสียงของพี่สาวร้านนั่งดริ๊งค์ นัตสึมิไม่ต้องเดาอะไรเธอก็เห็นร่างสองร่างปลิวลงไปพื้นหิมะ ดวงตาสีแดงมองอย่างเฉยชา สงสัยกับตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่นะตอนนี้ เธอต้องลงไปช่วยสองคนนั้นรึเปล่าแต่ฮิจิคาตะก็อยู่แถวนั้นคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

               ต่ว่า..

               ชินเซ็นงุมิมันมีแต่พวกบ้าทั้งนั้น เธอจะไว้ใจได้ไหมเนี่ย!

               สองขาเดินวน หัวสมองก็คิดไปแปดตลบ เธอควรทำยังไงดี ควรรออยู่เฉยๆหรือเข้าไปช่วยตอนนี้แต่ถ้าให้วิ่งไปก็ไม่ทันอยู่ดีแต่ถ้าให้เล่นสโนว์บอร์ดไปเธอก็เล่นไม่เป็นอีก

               'คุณคอนโด้! ท่านโชกุน!'คราวนี้เป็นเสียงฮิจิคาตะลอยตามสาย ปัดโธ่เว้ย เป็นวันหยุดที่ไม่ได้หยุดจริงๆ ทำไมวันนี้มันวุ่นวายกว่าทุกวันถ้าป๋ากลับมาจากภารกิจเมื่อไรเธอจะไปตบกระโหลกให้!

               "ฮัลโหลโทชิ ได้ยินฉันไหม"นัตสึมิกรอกเสียงลงไป วิ่งไปหยิบสโนว์บอร์ดที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลขึ้นมา เอาวะ เป็นไงเป็นกันถ้าทำแบบที่คนอื่นทำก็คงทำได้แหละมั้ง

               'นัตสึมิ? เธออยู่ที่ไหน เกิดเรื่องใหญ่แล้ว'

               "ฉันได้ยินหมดแล้วเดี๋ยวจะตามลงไป ตอนนี้ช่วยจับพวกนั้นไว้ไม่ให้ไปไกลกว่านี้ด้วย"เธอออกคำสั่งในตอนที่ล็อคเท้าเข้ากับสโนว์บอร์ดแล้ว นัตสึมิออกแรงถีบตัวเองออกไป พยายามทรงตัวไม่ให้ล้มแล้วทำตัวเหมือนนักเล่นอาชีพแต่ทว่า

               กึก!

               "กรี๊ดดดดดดดดดด!!"

               ทำไมมันกลิ้งตกลงไปแทนวะ!!

               'นัตสึมิ! เกิดอะไรขึ้น!!'






               "อูย..เจ็บๆ"

               นัตสึมิลุกขึ้นนั่ง ตอนแรกไม่คิดว่ามันจะเลยเถิดถึงขนาดนี้คิดว่าคงกลิ้งไปสองสามตลบก็หยุดแต่พอมันกลิ้งไปกลิ้งมาก็กลายเป็นลูกบอลหิมะเข้า สภาพไม่ต่างกับที่ยัดโอคิตะกับคางุระเข้าไป เพิ่งจะรู้ว่ากรรมที่ทำมันตามเร็วขนาดนี้เชียว

               เธอลุกขึ้นยืน สลัดสโนว์บอร์ดที่ทำดวงซวยออกไปให้พ้น รองจากมายองเนสเธอขอสัญญาว่าจะไม่เล่นสกีอีกเป็นครั้งที่สอง!

               เด็กสาวบิดตัว ไล่ความเมื่อยออกไปจากตัวแต่ความรู้สึกเจ็บแปล๊บดันแล่นเข้ามาแทน นัตสึมิซู๊ดปาก ตอนที่ลูกบอลหิมะชัดเข้ากับต้นไม้ตันนี้สงสัยเธอจะเอาตูดไปกระแทกถึงได้เจ็บขนาดนี้ มือบางตบก้นตัวเองเป็นการไล่ความเจ็บ สองเท้าก็ก้าวเดินหาทางออก

               เหมือนจะกลิ้งออกมาไกลพอสมควร น่าจะเป็นนอกเขตการเล่นด้วยถึงได้ไร้ผู้คนขนาดนี้ หิมะก็เริ่มตกมาอีกรอบแล้ว ฟ้าก็เริ่มคลื้ม นัตสึมิมองหาทางที่น่าจะเป็นทางออกแต่ให้ตาย มันดูเหมือนกันไปทุกอย่าง

               พอเปิดโทรศัพท์ตั้งใจจะโทรหากำลังเสริมก็ขึ้นว่าไม่มีสัญญาณซะงั้น โอเค เธอหลงป่าโดยสมบูรณ์

               ตั้งใจจะเข้ามาช่วยโชกุนดันไปประสบภัยซะเองอีก

               ดวงซวยไปหมด

               ต้องโทษเจ้าสโนว์บอร์ดนี่!

               นัตสึมิหยุดเดิน

               ข้างหน้าเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่บนพื้นหิมะ เด็กสาวเพ่งสายตามองถ้าเป็นสัตว์จะได้รีบหนีแต่ถ้าเป็นคนที่ดวงซวยเหมือนจะเข้าไปช่วย แต่ทำไมชุดถึงดูคุ้นๆจังนะคล้ายๆจะเป็นชุดของชินเซ็นงุมิ

               ชุดของชินเซ็นงุมิ?

               ไม่คิดอะไรมากก็รีบวิ่งไปหาคนที่นอนสลบหน้าจมกองหิมะ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย เธอออกแรงผลิกตัวคนที่สลบให้นอนหงาย ปัดเศษหิมะที่ติดตามใบหน้าออก

               "โทชิ!"เนื้อตัวเย็นเฉียบเพราะถูกหิมะปกคลุมมานาน นัตสึมิไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนอนจมหิมะนานแค่ไหนแต่การที่อีกฝ่ายหลงป่ามาแบบนี้คงตามมาช่วยคอนโด้กับโชกุนแน่ๆ
เด็กหญิงตบแก้มอีกฝ่ายเบาๆ เพิ่มเสียงดังขึ้นกว่าเดิม

               "โทชิ!"

               ได้ผล เปลือกตาหนาค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ ริมฝีปากเธอยิ้มออกมาดีใจที่อีกคนยังไม่ตาย ฮิจิคาตะดูงงกับสถานการณ์ตอนนี้ อีกฝ่ายลุกขึ้นนั่งอึนก่อนที่จะเด้งตัวยืนขึ้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

               "โชกุนล่ะ!"

               คราวนี้หิมะที่ติดอยู่บนต้นไม้ก็ตกลงมาเหมือนเป็นชาวเอฟเฟ็ค ฮิจิคาตะหันควับไปทางนั้น เดี๋ยวนะทำไมก้อนหิมะตรงนั้นมีขาคนอยู่ด้วย หรือว่า!

               นัตสึมิตรงปรี่ไปดึงขาทีละคนออกเผยให้เห็นใบหน้าค่าตา ฮิจิคาตะก็ทำแบบเดียวกันแต่ละคนมีสภาพไม่แตกต่างกันเท่าไรคือตาลายคล้ายจะตายกันให้ได้ กินโทกิ คางุระ ชินปาจิ โอทาเอะ โอคิตะและคอนโด้ที่ใส่แต่บ็อกเซอร์

               ไม่มีโชกุน!!

               "ไม่เห็นจะมีโชกุนเลย!"ฮิจิคาตะโวยวายแทนเธอ อีกคนมีสภาพไม่ต่างกันแต่อีกฝ่ายดูสติแตกมากกว่า"ใช่แล้ว ต้องขอกำลังเสริม!"

               "โทชิ..โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ.."

               เธอบอกอีกฝ่าย ฮิจิคาตะกุกตะกักตอนเห็นว่าโทรศัพท์ไม่มีสัญญาณอย่างที่เธอว่าจริงๆ

               "ตะตะตะตลกแล้วไง"นัตสึมิก็ไม่ขำเหมือนกันโทชิคุง เธอจะร้องไห้ล่อมล่อแล้ว"แล้วนี่เราถอยมาลึกถึงขนาดไหนเนี่ย"

               นัตสึมิเพิ่งเห็นฮิจิคาตะสติแตกแบบนี้เป็นครั้งแรก"ไม่มีสัญญาณ ไม่มีเส้นทาง ไม่มีวี่แววของมนุษย์ ไม่มีใครมาช่วย"

               เขาพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง ฮิจิคาตะหันมามองเธอสลับกับคนที่นอนไม่ได้สติแล้วก็ถอนหายใจออกมา

               "ที่มีอยู่ก็ดูไม่ค่อยมีสมอง.."

               อ้าวเพ่ ทำไมพูดงี้!

               "ฉันเป็นคนปลุกนายจากหิมะนะเว้ย!"เธอแหวใส่ ชี้นิ้วป่าวๆ"ถ้าฉันไม่ปลุกนายก็นอนตายเหมือนพวกนี้ไปแล้ว"

               "อย่ามาทะเลาะกันเองน่า"แหม เป็นคนเริ่มก่อนแท้ๆ ไอ้คุณรองหัวหน้า!"แล้วนี่เธอมาได้ยังไง"

               นัตสึมิส่ายหน้าหวืด"ตั้งใจจะตามมาช่วยแต่เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย"บอกว่ากลิ้งตกสโนว์บอร์ดมานี่รู้ถึงไหนอายถึงนั้น"รู้ตัวอีกทีก็อยู่ในป่าแล้วเดินมาเรื่อยๆก็เจอนายสลบอยู่"

               ฮิจิคาตะกุมขมับ"ฉันก็ตั้งใจจะมาช่วยโชกุนเหมือนกันแต่ดันประสบภัยซะเอง"
ก็กรรมเดียวกันนั้นแหละโทชิเอ๊ย

               นัตสึมิหัวเราะแห้ง"เอาไว้พวกนี้รู้สึกตัวก่อนแล้วเราจะตามหาโชกุนกัน"
ฮิจิคาตะเห็นด้วยกับเธอ อีกคนทรุดนั่งลงข้างกัน เขาดูเครียดไม่น้อยกับการที่โชกุนหายตัวไปก็พอรู้ว่าต้องรู้สึกยังไงโดยเฉพาะฮิจิคาตะที่เป็นคนรับหน้าที่อารักขาโชกุนระหว่างเล่นสกีด้วยขนาดนัตสึมิที่ไม่ได้มีส่วน(เพราะอู้)ก็ยังเครียดหน่อยๆ

               ถ้าตามหาโชกุนไม่เจอจริงๆแล้วท่านหายสาปสูญ ร้อยหัวในชินเซ็นงุมิก็ไม่พอ
ยิ่งคิดยิ่งอยากจะร้องไห้

               "ฉันว่ามันรู้ตัวช้าไป"ฮิจิคาตะยืนขึ้น นัตสึมิร้องห๊ะ เวลายังผ่านไปไม่กี่นาทีเลยด้วยซ้ำทำไมพี่แกดูใจร้อนขนาดนี้ เธอมองฮิจิคาตะที่เดินตรงมากินโทกิก่อนที่จะเหยียบเข้าที่อกคนที่นอนไม่รู้เรื่อง

               "เฮ้ย ตื่นได้แล้วไอ้หัวหงอก"ฝ่าเท้าภายใต้รองเท้าหนังเคลือบขยี้เข้าที่อกกินโทกิจังๆ นัตสึมิว่านั้นไม่ใช่การปลุกแบบนั้นน่าจะเป็นการหมั่นไส้ล้วนๆมากกว่า

               แต่นัตสึมิก็ไม่ห้ามที่ฮิจิคาตะจะทำแบบนั้นกลับกันเด็กหญิงเดินตรงปรี่ไปหาคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้นมานาน เธอก้าวไปยืนบนตัวของโอคิตะก่อนที่จะกระโดดเต็มแรงบนตัวอีกฝ่าย

               "ตื่นได้แล้วจ้า!"

               "อ๊อก!!"

               นัตสึมิหัวเราะร่วนกับการแก้แค้นของตัวเอง เธอตัวเซลงห่างจากโอคิตะที่อีกฝ่ายตาเหลือกขึ้นมาแล้วเด้งตัวขึ้นเหมิอนเห็นผี อีกฝ่ายชี้หน้ามาทางเธอแบบโคตรเครียดแค้น

               "เธอ!"

               ดูจากน้ำเสียงไม่ต้องเดาให้ยากว่าโอคิตะจะทำยังไงต่อ นัตสึมิวิ่งหนีไปทางฮิจิคาตะที่ทะเลาะฝีปากกับกินโทกิอยู่ โอคิตะเครียดแค้นมากกับการปลุกเธอ หมอนั้นพยายามจะจับตัวให้ได้แต่นัตสึมิก็หลบอยู่แต่หลังกินโทกิที่ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากสวนคำพูดกับฮิจิคาตะ

               "มานี่เลยนะยัยตัวแสบ!"

               "ไปให้โง่อ่ะเด้"

               "แกปลุกดีๆไม่เป็นรึไงวะห้ะหรือว่าบ้านแกมันปลุกคนแบบนี้!?"

               "เอ้า ฉันก็เพิ่งรู้ว่าแกเป็นคน"

               "กล้ามากที่จับฉันไปอยู่กับยัยหมวยนั้น"

               "สนิทกันยังล่ะ"เธอเล่นลิ้นปริ่นตา สะใจจริงเว้ย

               "จริงๆคุณกินไม่ใช่คน คุณกินเป็นเทพบุตร คนอะไรจะหล่อขนาดนี้"

               "หล่อลงนรกช่ะสิแก"ฮิจิคาตะถุยน้ำลาย หน้าตาเหยียดหยามถูกส่งมา นัตสึมิเห็นด้วย ตอนที่ได้ยินเธอก็ว่าจะโก่งคออ้วกแล้วถ้าไม่ติดว่าพึ่งแผ่นหลังกว้างๆของพี่แกเป็นที่กำบังอยู่

               "ปากเสีย! แกอิจฉาล่ะสิที่ไม่มีหน้าตาแบบฉัน ผมหยักศกน่ะดีกว่าหัวทรงวีเชฟของแกอีก!"

               "หัวหงอกๆแบบนั้นฉันไม่ต้องการหรอกเฟ้ย"

               "หน็อยน่ะแก"

               วุ่นวายดีแท้





               "ท่านโชกุน!! ได้ยินแล้วตอบด้วยครับ ท่านโชกุนนน!!"

               เสียงชินปาจิดังกังวานสะท้อนกลับมา เจ้าตัวตระโกนตามหาโชกุนแทนคนที่นั่งจมปลุกพิงมือกับกองไฟ เวลาล่วงเลยจนแทบมืดค่ำ หิมะยังตกมาเรื่อยๆ คนอื่นๆรู้สึกตัวกันมาได้สักพักแล้ว พวกเราทั้งหมดตัดสินใจเดินออกมาเรื่อยๆจนเจอกับหน้าผาสูงเลยตั้งปักหลักฐานไว้ตรงนี้ นัตสึมินั่งกอดเข่า ตามองเปลวไฟที่พริ้วไหวตามแรงลม เป็นไปได้เธออยากเอาตัวเองไปแนบพิงกับกองไฟ ยิ่งอยู่ห่างกันก็ยิ่งหนาวยิ่งขี้เกียจ นี่จะหลับคากองหิมะได้แล้ววว

               "คอขาดแน่กู ขืนเป็นแบบนี้มีหวังได้โดนประหารตัดคอกันหมดนี่แน่"นัตสึมิอยากจะถอนหายใจให้อีกสักรอบกับฮิจิคาตะ ท่านรองยังคงเครียดไม่หยุดแม้จะปะทะฝีปากกับพี่ชายเธอแล้วก็ตาม(หรือมันจะทำให้เครียดกว่าเดิมฟะ)

               "อย่ามาตลกน่า ลากคนดีมาเดือดร้อนแล้วจะให้ประหารงั้นเหรอ"กินโทกิแย้ง ไม่เห็นด้วยสุดๆ"ฉันแค่มาเที่ยวเพราะจับฉลากได้ตั๋วเล่นสกีฟรีมาน่ะส่วนพวกแกก็ไปทัวร์นรกกันเองเถอะ"

               อ้อ นึกว่าใจจะปล้ำพาลูกจ้างมาเที่ยวที่ไหนได้ได้ของฟรีมานี่เอง

               "งั้นได้ตั๋วได้ขี่โชกุนเป็นสโนว์บอร์ดมาด้วยรึยังไงกันล่ะห๊ะ"นัตสึสาบานว่าได้ยินเสียงเส้นประสาทฮิจิคาตะขาดผึงออกมาแต่เจ้าตัวก็ยังไม่ปะทุเท่าที่ควรและถ้าฮิติคาตะขาดสติไปกระทึบกินโทกิจริงๆล่ะก็เธอก็จะสนับสนุน ไม่ห้ามไม่เกี่ยงด้วยเพราะเพิ่งมารู้ว่าไอ้พี่ตัวดีไปเล่นหัวสิงโตเข้าให้ ถึงมันจะโคตรเท่กับการขี่บอร์ดมนุษย์แต่นั้นมันโชกุน เธอคงเห็นดีเห็นงามกับกินโทกิไม่ได้

               "จะไปรู้ได้ไงเล่า รู้ตัวอีกทีหมอนั้นก็มาอยู่ข้างล่างนี่แล้ว"

               ปี๊ด

               ขาดไปหนึ่งเส้นกับเส้นประสาทของฮิจิคาตะ

               นัตสึมินั่งเงียบ เธอไม่ออกความเห็นอะไรทั้งนั้น นั่งกอดเข่าเงียบๆมองกองไฟแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

               "รู้สึกว่าเมื่อก่อนหมอนั้นจะเคยบอกใช่ไหมน้อ--ว่าการจะเป็นผู้นำคนอื่นต้องเข้าใจคนที่อยู่ข้างล่างซะก่อนหน่า จริงม๊าา"

               ไม่รู้ นัตสึมิไม่รู้เรื่องอะไรเลยทั้งนั้น

               "การอยู่ข้างล่างที่ว่านี่หมายถึงเป็นสโนว์บอร์ดเลยนะ"ฮิจิคาจะก็ยังเป็นฝ่ายแย้งอยู่วันยังค่ำ

               "มิน่า โทชิถึงได้เอาฉันเป็นบอร์ดอ่ะ--เพื่อให้หัวหน้าได้เข้าใจความรู้สึกของลูกน้อง--เป็นแบบนี้นี่เอง"คอนโดเพยักหน้าหงึกหงัก จนตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าทำไมทั้งตัวของลุงถึงมีแค่บ็อกเซอร์ตัวเดียว

               "นั้นสินะ กรณีของฉันคงเป็นอย่างนั้น"

               และฮิจิคาตะก็ยังลำเอียงอยู่วันยังค่ำ

               "จะยังไงก็เถอะนะ ถ้าปล่อยให้ไปทั้งที่มีกางเกงในตัวเดียวท่านโชกุนมีหวังไม่รอดแน่"คราวนี้เป็นโอทาเอะที่พูดมาบ้าง นัตสึมิมองเปลวไฟ เธอเอากิ่งไม้เขี่ยเล่นกองไม้ฆ่าเวลา หูทั้งสองข้างก็รับฟังพวกผู้ใหญ่คุยกัน

               "เอ่อ..พี่ครับ ตรงหน้าผมยังมีคนใส่กางเกงในตัวเดียวถูกทิ้งอีกคน--"

               "เอายังไงกันดี"โอทาเอะพูดขัดฮิจิคาตะขึ้นมา หล่อนเงยหน้ามองพวกเรา"เขาว่าหนาวเนื้อก็ให้ห่มเนื้อถึงจะหายหนาวที่สุดล่ะนะ"

               "ถ้างั้นเราก็ส่งคนที่เปลือยออกตามหาดีไหม"นัตสึมิละสายตาจากกองไฟตรงหน้า โอทาเอะทำหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูดในขณะที่คอนโด้แย้งจะเป็นจะตาย

               "ใครก็ได้ขอผ้าห่มหน่อย! เอาผ้ามาห่มใจของฉันหน่อย"

               "ต่อให้ทุกคนต้องถูกประหารเพื่อช่วยโชกุนก็ตามแต่ก่อนอื่นพวกเราต้องให้ตัวเองปลอดภัยซะก่อน"ฮิจิคาตะว่าแบบนั้น เธอกรอกตามองบน นึกว่าจะได้ถีบส่งลุงสโต๊กเกอร์ตัวเองตามที่คิดไว้ซะอีก

               "เข้าใจแล้วครับ"โอคิตะที่นั่งอยู่ข้างกันพูดขึ้นมาบ้าง ตาอีกคนจับจ้องกับกองไฟตรงหน้า"พวกเราก็ประสบเหตุอยู่เหมือนกัน"

               นัตสึมิโคลงหัว ตั้งแต่ที่วิ่งไล่จับกันตอนที่เธอไปปลุกโอคิตะเราทั้งคู่ต่างหมดแรงและทำสัญญาสงบศึกกันวันนึง นัตสึมิก็ไม่ได้จะหาเรื่องตลอด เธอตกลงทำสัญญาแต่โดยดี พอสงบศึกกันแบบนี้ก็รู้สึกว่าโอคิตะไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาคนนึงเลยสักนิด ดูเป็นคนขึ้นมานิดนึง

               "มันก็มีเหตุผลอยู่ล่ะนะ ถ้างั้นเรามาแบ่งสมาชิกเป็นทีมอยู่รอดกับทีมตามหาโชกุนละกันนะ--ไม่ต้องห่วง ถึงสำหรับฉันโชกุนจะเป็นคนที่ควรจำกัดแต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะฉันก็รู้สถานภาพของตัวเองดี ฉันจะลืมความแค้นส่วนตัวทั้งหมดแล้วฝ่าวิกฤตครั้งนี้--จากนี้ไปฉันจะเป็นแค่หัวหน้าจะกระโดดเข้ามากอดก็ได้นะ"

               คาสึระที่ถูกยัดอยู่ในตัวตุ๊กหาหิมะ(ที่โอคิตะสรรหามาให้ เจ้าตัวบอกว่าได้ไอเดียมาจากเธอแต่นัตสึมิว่านั้นเป็นความแค้นส่วนตัว)พูดขึ้นมาบ้าง เจ้าตัวอยู่ห่างจากกองไฟที่ตั้งอยู่เป็นเมตรแต่ตามประสาคนหูดีเลยได้ยินเสียงอยู่บ้างแต่นัตสึมิก็ยังจับใจความไม่ได้อยู่ดี รู้แค่ว่าอีกคนพูดอะไรบางอย่างออกมา

               ระหว่างทางที่จะมาที่นี่ถึงได้เจอกับคาสึระ พอเจ้าตัวเห็นหน้านัตสึมิก็โวยวายออกมาบอกว่าเธอถีบลูกบอลยักษ์มาทับจึงได้มาร่วมประสบภัยแบบนี้แถมยังอวดครวญว่าป๋องแป๋งตัวเองเจ็บเจียนตาย เธอไม่ได้รู้เรื่องกับเรื่องหลังเท่าไรน่าจะเกิดอะไรขึ้นตอนที่ตาม(กลิ้ง)ลงมาช่วย นัตสึมิไม่ได้ขอโทษที่คาสึระกลายเป็นลูกหลงก้อนหิมะมนุษย์ เธอบอกแค่สมน้ำหน้าเท่านั้น

               ฮิจิคาตะเองก็แทบจะจับตัวคาสึระตลอดเวลาแต่เพราะอยู่ในสถานการณ์เดียวกันด้วยแล้วเลยยอมสงบศึกกันลงง่ายๆ นัตสึมินึกขอบใจการพาโชกุนมาเที่ยวเล่นสกีพวกหน่วยชินเซ็นเลยไม่มีใครพกดาบอะไรมาตามคอนเซ็ป'เงียบๆ'ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่ามันเงียบตรงไหนแต่เพราะแบบนั้นพี่ชายที่โตมาด้วยกันเลยไม่ถูกตัดคอไปเสียก่อนแต่คาซึระถูกจับย้ายให้ออกห่าง พูดง่ายๆก็จับแยกให้ไกลกับชินเซ็นงุมินั้นแหละ เจ้าตัวเลยไปอยู่ตรงนั้นอย่างที่เห็น

               "แหม ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับโชกุนขึ้นมาก็โยนความผิดให้หมอนี่ก็แล้วกันนะส่วนพวกเราจะเอายังไงกันดีล่ะ"โอคิตะเมินคำพูดของคาซึระเห็นๆ

               "ค คือว่าฟังอยู่ใช่ไหมอ่า! ช่วยเอาหัวหน้าออกไปจากไอ้นี่ทีได้ไหม"คนผมยาวโวยวายถึงจะแอบสงสารแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี

               "ตอนนี้คนอื่นๆน่าจะรู้แล้วว่าโชกันกับพวกเราหายไปเดี๋ยวก็คงตามมาช่วย"ฮิจิคาตะลุกขึ้นยืน สองมือล้วงเข้าไปในกระเป๋า ควานหาอะไรบางอย่าง

               นัตสึมิมองกล่องสีขาวที่ถูกหยิบขึ้นมา นิ้วกร้านหยิบขึ้นมาเพียงม้วนเดียวแล้วส่งเข้าปาก ฮิจิคาตะจุดไฟที่ปลายม้วน

               ฮิจิคาตะเป็นคนสูบบุหรี่จัดถึงขั้นเสพติด ไม่มีวันไหนเลยที่นัตสึมิจะไม่เห็นริมฝีปากหยักนั้นไม่คาบม้วนบุหรี่ไว้

               "นี่!ฟังฉันอยู่รึเปล่าพี่น้องเอ้ยย"คาซึระก็ยังคงเรียกร้องความสนใจต่อไป

               "ไม่ว่ายังไงพวกเราและโชกุนต้องมีชีวิตรอด"ฮิจิคาตะว่า หันไปออกคำสั่งกับทุกคนทันทีที่ชินปาติเดินเข้ามาสมทบ"แบ่งสมาชิกออกเป็นสองทีม"

               "ห๊ะ ประโยคที่ฉันพูดเมื่อกี้นี่! ลอกคำพูดกันนี่หว่า"

               "ตรงนี้เป็นเนินสูงทำให้เห็นโดยรอบได้ง่าย เราต้องซุ่มกองไฟให้เกิดควันต่อไปเพราะงั้นให้จุดนี้เป็นฐานที่มั่น ฉันจะสร้างให้กันความหนาวเอาไว้ก่อนส่วนคนอื่นก็ออกไปตามหาโชกุน--ไม่ว่าจะยังไงต้องหาให้เจอภายในวันนี้"

               "หาเหรอ?แต่หิมะตกหนักขนาดนี้เกรงว่าจะอันตรายนะครับ"ชินปาจิแย้งออกมาด้วยเหตุผล โอคิตะลุกขึ้นยืนหลังจากที่นั่งมานาน เธอเองก็อยากลุกตามคนอื่นบ้างแต่อาการชาที่ขาทั้งสองข้างทำให้ลุกขึ้นเองไม่ได้ เด็กสาวตัดสินใจหาตัวช่วย สุดท้ายก็เอือมมือไปจับมือหนาเอาไว้แล้วดึงตัวเองให้ยืนขึ้น เธอเซนิดหน่อยแต่ก็ทรงตัวได้อยู่ โอคิตะดูแปลกใจแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาซึ่งมันก็ดีแล้วเพราะนัตสึมิเองก็ไม่อยากถามหาเหตุผลที่จับมืออุ่นๆนั้นไว้เหมือนกัน

               "เพราะฉะนั้นก็ต้องรีบหาให้เจอยังไงล่ะ"

               มือบางเลื่อนจากอุ้มมือหนาไปเกาะเข้าที่ต้นแขนแข็งแกร่ง นัตสึมิขาอ่อนยวบยาบเพราะการนั่งติดกันเวลานาน เธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองยืนอยู่รึเปล่าถ้าเดินไปไหนมาไหนหรือโดนผลักนิดเดียวได้ล้มลงไปกองกับพื้นแน่ๆ นัตสึมิอยากขัดฮิจิคาตะที่ดูมุ่งมั่นกับการตามหาโชกุนเหลือเกินเพราะขาเธอไม่พร้อมเอาซะเลย

               "ยืมแขนก่อน"นัตสึมิบอกกับเจ้าของตัวช่วย โอคิตะยืนอยู่นิ่งๆไม่ได้ขยับไปไหนส่วนเธอก็พยายามรีบูตขาตัวเองด้วยการทุบๆบีบๆตลอด

               "..ทำควันเป็นสัญลักษณ์จะได้กลับมาถูก"

               "แต่ว่ามันอันตรายเกินไปถ้ามีคนบาดเจ็บล้มตายลงไปจะทำยังไงอ่ะ"

               "งั้นเปายิงฉุบเพื่อความยุติธรรม พร้อมนะ!"

               "ยายิงเปา ปักเปายิงฉุบ!"

               นัตสึมิกระพริบตาปริบ ทุกคนโดยล้วนออกกรรไกรหมดเหมือนนัดกันมาในขณะที่คอนโด้ออกกระดาษเพียงคนเดียวผลที่ได้จึงเป็นร่างกายกำยำที่มีเพียงแค่บ็อกเซอร์เดินกอดตัวเองท่ามกลางพายุหิมะ

               "ไปดีมาดีนะครับบ"

               ฮิจิคาตะกับโอคิตะประสานเสียงกัน ทั้งคู่โบกมือบ๊ายบายหัวหน้าตัวเอง ไม่มีความเป็นห่วงแม้แต่น้อย

               "คุณคอนโด้ระวังตัวด้วยนะครับ!"ฮิจิคาตะตระโกน

               แต่ผู้ชายคนเดียวที่ใส่แค่บ็อกเซอร์จะรอดเหรอ?

               "อย่าว่าแต่ระวังตัวเลย ฉันไม่ได้ใส่อะไรเลยนะ"

               นั้นน่ะสิ

               "เอ๊ะ พูดว่าอะไรนะ ว่ายังไงนะ"กินโทกิกวนส้นชัดๆ

               "ก ก็คือบับว่าลืมของอะไรกันรึเปล่าค้าบบ"

               "ลืมของเหรอ? มันคืออะไรเหรอครับ"ชินปาจิหันมาถามโอคิตะ คนข้างตัวเธอยักไหล่

               "ไม่รู้สิ"

               "กๆๆ มันโคตรจะหนาวเลย"คอนโด้พูดเสียงตะกุกตักกะ"จะ จริงด้วยสิ ท่านโชกุนอาจจะกำลังหนาวอยู่ต้องหาอะไรที่ทำให้ร่างกายอบอุ่นนะ ยะ อย่างเสื้อผ้ายังไงล่ะ"

               "นี่ๆ ตั้งสติกันหน่อยสิ เสื้อผ้านายก็มีอยู่แล้วนั้นไง"คนหน้าตายว่า ชี้ไปยังบ็อกเซอร์ที่มีเพียงน้อยนิด

               "อะ เอ๋ ตัวเดียวเนี่ยนะ"คอนโด้ยิ่งหน้าซีดเข้าไปใหญ่

               "แหม คุณคอนโด้นี่ล่ะก็ชอบเล่นมุกอยู่เรื่อยเลยนะคะ"โอทาเอะยิ้มแย้ม เจ๊ เธอว่านั้นไม่ใช่มุก..แต่เพราะโอทาเอะ พี่สาวคนสวยที่คอนโด้หลงรักหัวปักหัวปำก็ทำให้เจ้าลุงตัวดีหัวเราะร่วนออกมา มือหนาเกาหัวตัวเองทำท่าทีสบายแต่ช่วงล่างบีบตัวเข้าหากันแน่นสนิท

               สงสัยจะหวิว..

               "ฮ่าๆๆ แหมแย่จริงเชียว ป่ำๆเป้อๆนะเราเนี่ย"

               "อย่าลืมใส่ให้ท่านอุ่นๆนะคะ"

               "งั้นไปก่อนนะ"นัตสึมิแอบเห็นน้ำตาคลอเบ้าของลุงตัวเอง เธอถอนหายใจออกมากับความวุ่นวายนี้ ไม่รู้ว่าพวกนี้แกล้งคอนโด้หรือไม่รู้เรื่องจริงๆ

               "เดี๋ยวสิลุง"คอนโด้หันมามอง ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตาสิ้นหวัง นัตสึมิถอดถุงมือตัวเองออก แขนที่ควงโอคิตะไว้ก็ยิ่งใกล้เข้าไปอีกเพราะตัวเธอเองไม่กล้าปล่อย กลัวกลิ้งล้มลงไปเหมือนกับเมื่อเช้าอีกยิ่งเป็นเนินสูงด้วยแล้ว ถ้ากลิ้งตกลงไปต่อหน้าพวกนี้คงได้โดนล้อจนลูกบวชแน่

               "ฉันให้ ลุงก็ใส่ๆไว้ด้วยล่ะ"เธอหยิบยื่นถุงมือหนาให้ ลุงที่เห็นหลานตัวเองมีน้ำใจก็แทบจะวิ่งมากอดแต่ก็ไม่กล้าเข้ามากอด คอนโด้รีบใส่ถุงมือที่เธอให้แต่โดยดี

               "จะว่าไปมาคิดดีๆคุณคอนโด้ไม่ได้สวมอะไรเลยหนิ"

               เพิ่งรู้ตัวเหรอโทชิ๊!

               "อ้อจริงด้วย ไม่ทันสังเกตุเลยอ่ะ"โอคิตะเสริมทับ

               "นี่ทุกคน! แบ่งเสื้อผ้ามาคนละหน่อยให้กับคุณคอนโด้เร็ว"ยิ่งฮิจิคาตะพูดคอนโด้ก็ยิ่งทำหน้าอยากจะร้องไห้ คนเป็นหัวหน้าซาบซึ้งกับการที่เห็นฮิจิคาตะพยายามช่วยตัวเอง"ถ้าทุกคนช่วยกันต้องบรรเทาความหนาวได้แน่"

               สุดท้ายทุกคนก็ทำตามที่ฮิจิคาตะบอก แบ่งชิ้นส่วนที่แบ่งได้ให้กับลุงของเธอพอแบ่งกันเสร็จแล้วก็ได้เวลาบอกลาคอนโด้ที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าจากทุกคน
หมายถึงถุงมือที่มาจากทุกคนน่ะ

               "ถ้างั้นคุณคอนโด้ระวังตัวด้วยนะครับบ"เป็นอีกรอบที่ฮิจิคาตะกับโอคิตะพูดพร้อมกัน นัตสึมิโบกมือบ๊ายบายลุงตัวเองพร้อมกับทั้งคู่ ถุงมือหนาๆหลายคู่น่าจะช่วยให้คอนโด้อุ่นขึ้นบ้าง โชคดีนะลุงง

               คอนโด้หันหน้ามายกนิ้วโป้งให้ด้วยใบหน้าที่ซาบซึ้งใจ เจ้าตัวบ่นงึมงำอะไรไม่ได้ความแต่พอกำลังจะผ่านที่คาซึระอยู่กลับหยุดนิ่ง พวกเขาคุยอะไรสักอย่างที่นัตสึมิไม่ได้ศัพท์แต่เหมือนคาซึระจะพูดอะไรไม่เข้าหูคอนโด้ซะเท่าไร ลุงของเธอถึงได้ยกคาซึระแล้วโยนให่กลิ้งตกลงไปในเนินหิมะ

               ทุกอย่างตกอยู่ในสายตาของพวกเราแต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา นัตสึมิได้แต่ไว้อาลัยพี่ชายตัวเองในใจ พวกเธอหันหลังกลับ เดินแยกทางต่างจากคอนโด้ที่เดินไปอีกทาง ตอนนี้เราอยู่บนจุดสูงสุด ไม่มีใครมาช่วย อยู่ในที่ห่างไกลจนเธอเองก็กลัวว่าความเชื่อใจที่มีให้กันจะขาดลง

               สุดท้ายพวกเราจะเอาชีวิตรอดกลับไปได้ไหมนะ?


---------------
Comment please♡¿
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #28 l a b e l l e (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:25
    เป็นนิยายกินทามะเรื่องแรกที่มีมุกตลกแบบนี้ ชอบมาก เวลามีอะไรขำๆจะนึกรีแอคชั่นแต่ละคนออกเลย55555555555
    #28
    0
  2. #19 pnc-cc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 21:15
    รอออออนะคะ ท่านโชกุนกับคุณคอนโด้จะรอดมั้ยเนี่ย555
    #19
    0
  3. #18 °N_naya° (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 15:31
    55555555555555น้องงงงง รอนะคะ
    #18
    0
  4. #17 Ñotßàđ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 20:04
    ทำไมน้องทำอย่างนั้นไม่นะท่านโชกุน
    #17
    0
  5. วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 19:52
    แงงง น้องอยู่ๆไปปาหิมะใส่ท่านโชกุนเฉย...
    #16
    0