[ GINTAMA / OC ] GIRL OF SHINSENGUMI

ตอนที่ 4 : A CAT (2/2) [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    6 ม.ค. 64

 

 

- 4 -

A CAT
 

 

 

ท้องฟ้าถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉาน ดวงจันทร์ที่ลอยเด่นเหนือนภาถูกย้อมไปด้วยสีเลือด เพลิงไหม้รุกลามไปทั่วเนื้อไม้ ลอยเด่นขึ้นเหนือหัวไม่หยุดยั้ง ร่างกายหมดเรี่ยวแรง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันหายไปปริดทิ้ง ข้าวของกระจัดกระจาย เบื้องหน้าคือบ้านของเธอที่ถูกแต่งแต้มด้วยเพลิงไหม้

หยดน้ำไหลริน เอ่อร้นรอบขอบดวงตา หัวใจบีบรัดแน่นจนเจ็บปวด บ้านที่อาศัยมาตั้งแต่เด็ก ครอบครัวของเธอถูกมอดไหม้ตรงหน้า มือเล็กกำแน่น เธอทำอะไรไม่ได้เลย

นอกจากมองดูเพลิงไหม้รุกลามไปทั่ว ปล่อยให้น้ำตาไหลรินเป็นสาย

หวังลึกว่าเขายังคงปลอดภัย ทุกคนไม่มีใครได้รับบาดเจ็บถึงแม้จะเป็นความหวังอันล้มๆแล้งๆแต่นัตสึมิก็ยังคงหวังอยู่อย่างนั้น

เธอทำใจไม่ได้ที่จะยอมรับว่าสูญเสียมันไป บ้านที่โตมาตั้งแต่เด็ก ความทรงจำมากมายที่สะสม ไหลวนเวียนในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แล้วถ้าเขายังอยู่ในนั้นล่ะ? ถ้ามีคนอยู่ในบ้านหลังนั้นล่ะ? 

ขาทั้งสองข้างต่างพากันก้าวจะไปตัวข้างใน เธอไม่ได้กลัวเศษไฟที่กระเด็นมาโดนผิวให้แสบร้อนและเป็นแผล สมองไม่ได้ไตร่ตรวน  ความคิดที่ว่าอาจจะมีคนอยู่ข้างในอยู่เหนือทุกสิ่ง เธอต้องไปช่วยเขา

ไม่ใช่..

ไม่..

มันแค่ข้ออ้าง เธอรู้ตัวดี ข้ออ้างของเด็กที่ไม่มีแม้แต่สติสัมปัชญะ ความจริงคือเธอไม่ได้คิดจะไปช่วย หากคนอันเป็นที่รักอยู่ในนั้น ดับสิ้นลมหายใจเธอก็พร้อมที่จะอยู่ข้างเขา พร้อมที่จะฝ่าฟันเพลิงไหม้ที่แผดเผาไปยังตัวเขา นัตสึมิไม่ปฎิเสธตัวตนอีกด้านที่พาเธอก้าวเข้าไป กลับกันเธอยินยอมแด่โดยดีในการคิดสั้น

หมับ

ร่างเล็กๆถูกดึงจนตัวเซ รู้ตัวอีกทีก็มีอ้อมแขนของใครสักคนกอดรัดไว้ คำก่นดาดังขึ้นข้างหู เสียงทุ้มที่คุ้นเคยแม้จะไม่ได้ยินมานานยังคงจำได้ดี

แต่มันไม่ใช่เขา ไม่ใช่คนที่ถ่อหนีออกจากที่นั่นมาหา

ความเปียกชื้นกลางหลังทำให้เธอรู้ว่าเขาเสียใจไม่ต่างกัน คำบอกเล่าที่เขาพูดออกมาดังก้องอยู่ในหัว ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายโอนอ่อนอยู่ในอ้อมกอดของคนเป็นพี่ชาย ปล่อยให้น้ำตาไหลรินเป็นสายไม่อาจห้ามได้ ก้อนเนื้อด้านซ้ายเจ็บปวดเกินกว่าที่จะอดทนไหว

นัตสึมิเพิ่งเข้าใจว่าหัวใจแตกสลายเป็นเช่นไร 

เขาอยู่ในนั้น

ผู้ชายคนนั้นอยู่ในกองเพลิงที่ไม่มีทางดับหายในเวลานี้

 

 

*.❅· °。·❆

 

 

ถ้าถามว่าอะไรเป็นสิ่งที่รู้สึกแย่ที่สุด นัตสึมิตอบได้เต็มปากว่าการที่พาตัวเองไปเจอเรื่องกระทบจิตใจคือสิ่งที่แย่ที่สุด 

บ้านที่ถูกเพลิงไหม้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวพร้อมกับคำบอกเล่าที่ตัดสินชีวิต มันแย่ที่สุดที่เคยเจอแต่การที่เรื่องทั้งหมดผ่านมานานมากโขแต่ยังคอยหลอกหลอนวนเวียนอยู่ในห้วงความฝันดันเป็นเรื่องที่แย่มากกว่า

ไม่สามารถทำอะไรได้ เธอทำได้เพียงยอมรับความจริงว่าเขาสูญสิ้นชีวิตไปแล้ว

นัตสึมิกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ร่างกายถูกมัดไว้กับเสาหลักของตึก เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้แถมฝันยังไม่ดีอีก สมองทบทวนกับเรื่องที่ผ่านมาก่อนจะเรียบเรียงทุกอย่าง 

พวกเธอถูกจับตัว เป็นตัวประกันโง่ๆที่ทำตัวเป็นผู้ชมที่ดีโดยการนั่งนิ่งๆกับเสา

ที่นั่งนิ่งๆเพราะถูกจับมัดไว้น่ะ

ครั้งแรกที่ถูกล้อมรอบ เธอคิดว่าโอคิตะจะชักดาบออกมา เธอตื่นเต้นจนอยู่ไม่สุขว่าเขาจะทำยังไงในสถานการณ์แบบนั้น นัตสึมิชอบเรื่องวุ่นวายแต่ผลที่ออกมาดันตรงกันข้าม โอคิตะยินยอมให้พวกนั้นจับตัวได้แบบง่ายดาย โวยวายไปหลายรอบเขาก็ทำเพียงแค่บอกให้อยู่เงียบๆไป

พวกชามูไรพวกนั้นแค้นโอคิตะมากขนาดที่จะฆ่าแกงกัน เหตุผลไม่รู้ และเธอเองก็ไม่ได้อยากรู้อะไรมากนัก เธอคิดว่าพวกนั้นจะฆ่าโอคิตะให้เรื่องมันจบแล้วแยกย้ายแต่ดันคิดผิด

มันไม่ใช่อย่างที่คิด เธอไม่เข้าใจคนพวกนั้นทั้งที่มีคนที่ตัวเองเกลียดอยู่ตรงหน้าทำไมไม่ล้างแค้นให้จบสิ้น กลับมานั่งจับมัดกับเสาไม่ให้ไปไหน

คนพวกนี้เป็นอะไรกันหมดหรือเป็นเธอเองที่ไม่เข้าใจความคิดของผู้ใหญ่?

"ฝันร้ายรึไง"

คนข้างกายดึงสติให้กลับมา นัตสึมิไม่ได้หันไปมอง เธอถูกดูออกหมดจดหรือเผลอแสดงอาการออกมารึเปล่าก็ไม่รู้

"เธอสะดุ้ง"

อ่า ยังคงเป็นฝันที่ทำให้สะดุ้งตื่นทุกครั้งเลยแฮะ

"อ่า ฝันร้ายมากๆ"นัตสึมิไม่ปฎิเสธ เธอยืดขาให้ร่างกายตัวเองสบายดีสุด มองซามูไรที่คิดจะมีเรื่องกับตำรวจตรงหน้าที่คุยกัน ไม่ได้สนใจใยดีพวกเธอเท่าไร

"ขนาดนั้นเชียว?"

"อือ"ริมฝีปากเม้มแน่น"บ้านฉันถูกเผา ครอบครัวเพียงคนเดียวถูกไฟครอกตายทั้งเป็น"

เธอไม่เข้าใจตัวเองเท่าไรว่าทำไมต้องมาเล่าให้คนที่เป็นไม้เบื่อไม้เมาฟัง โอคิตะทำหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดี ไม่ได้พูดอะไรนอกจากรอให้เธอพูดต่อ

"รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของป๋า"

"อ่า หน้าเธอไม่เหมือนป๋าถึงนิสัยจะคล้ายกันก็เถอะ"

เธอหัวเราะ ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องนี้นอกจากคนในตระกูลมัตสึไดระ โอคิตะขี้สังเกตพอๆกับเธอ แต่น่าแปลกใจดีที่ดูออกเพียงแค่หน้าตาเท่านั้น

"ฉันถูกเลี้ยงและโตที่บ้านนอก ครอบครัวจริงๆฉันไม่รู้หรอกเพราะผู้ชายคนนั้นก็เก็บฉันมาเลี้ยงอีกที-- แต่ฉันก็นับถือเขาเป็นพ่อคนนึงนะ เรามีความสุขกันดี เขาเลี้ยงฉันเหมือนลูกในไส้แต่สุดท้ายก็ถูกผลักใส่ให้ผู้ชายคนนึง"

เธอเม้มปาก ความทรงจำย้อนไปยังเรื่องในอดีตแม้แต่ตอนที่เธอถูกลากออกจากบ้าน ผู้ชายคนนั้นยังไม่แม้แต่มองมา

"ฉันไม่ชอบความเรียบหรูเท่าไร เข้าใจใช่ไหมว่าคนที่โตมากับดินมันไม่เหมาะที่จะอยู่บนฟ้า ไม่มีทางที่ดินทรายจะกลายเป็นดวงดาวได้ ฉันเลยตัดสินใจหนีออกมา หนีออกมาเพื่อพบกับความเจ็บปวดที่ไม่มีทางหาย"ไฟไหม้ครั้งนั้นยังติดอยู่ในหัว กลิ่นเผาของไม้ผุพังยังติดอยู่ที่จมูก

"คนที่ฉันต้องการเจอหน้ามากที่สุดอยู่ในกองเพลิงกลายเป็นเศษขี้เถ้าที่ไม่มีใครต้องการ ใจร้ายดีว่าไหมที่ไม่ว่าตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่หรือจากไป เขาก็ไม่เคยคิดจะบอกลาฉัน เขาไม่เคยพูดออกมาสักคำ ใบหน้าแค่ครึ่งเสี้ยวฉันก็ไม่เคยเห็น"

แผ่นหลังที่เดินห่างออกจากเธอทุกฝีก้าวลอยเข้ามาอยู่ในหัว เธอกรีดร้องเรียกชื่อเขาหลายครั้งหลายคราแต่สุดท้ายก็ไม่มีวี่แววที่ผู้ชายคนนั้นจะหันมา เราสองคนได้พบกันอีกทีก็ตอนที่เขากลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว

 "คนอะไรเล่าเรื่องที่เศร้าด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มแบบนั้น"

ริมฝีปากยังคงแย้มยิ้มอยู่เช่นเดิมกับคำพูดของโอคิตะ

"เขาเป็นคนบอกให้ยิ้มกับทุกเรื่อง" 

เธอแค่อยากเป็นแบบเขา ผู้ชายที่แย้มยิ้มได้ตลอดเวลาแม้จะเจอเรื่องสาหัสเพียงใด

"ก็แค่ข้ออ้าง เขาแค่ไม่อยากเห็นลูกสาวตัวเองร้องไห้"

"เป็นผู้ชายที่แย่เนอะ"

เธอหัวเราะแผ่วเบา ไม่ได้ตอบประโยคของโอคิตะต่อ

"แล้วนายล่ะ?"นัตสึมิเหล่มองผู้ชายที่ทำหน้าแบบเดียวกับเธอ เขานิ่งไปสักพักก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องตัวเอง

"ฉันไม่ได้สาหัสเท่าเธอ"โอคิตะนิ่งเงียบไปก่อนที่จะพูดขึ้นมาต่อ“ฉันเกิดมาในตระกูลโอคิตะ เท่าที่จำความได้ไม่ค่อยมีใครสนใจเท่าไร ฉันจำหน้าแม่ตัวเองไม่ได้ รู้เพียงแต่ว่าหล่อนร่างกายอ่อนแอ พอคลอดฉันออกมาก็ล้มป่วย…—”

“ครอบครัวฉันเลยมีอยู่แค่สองคน มีพ่อแล้วก็พี่สาว พ่อไม่ค่อยสนใจใยดีเราเท่าไร เขาสนใจแต่หน้าตระกูลตัวเอง อยู่ไปได้ไม่นานพ่อก็ตายลงไป พี่สาวที่ฉันเคารพมากก็ล่มป่วย ไม่นานหลังจากนั้นหล่อนก็ตามไปติดๆ กลายเป็นว่าฉันเหลืออยู่ตัวเดียวแต่มันก็ยังดีหน่อยที่ตอนนั้นรู้จักกับพวกนั้นแล้ว"พวกนั้นที่ว่าคงหมายถึงคอนโด้กับฮิจิคาตะถ้าเธอเข้าใจไม่ผิด

โอคิตะนิ่งเงียบ ก่อนที่จะพูดเสียงแผ่ว “ตอนแรกที่เข้าไป ฉันไม่ค่อยชอบขี้หน้าพวกนั้นเท่าไร เป็นตำรวจก็ยังทำตัวเหลวแหลก ฉันไม่สนใจหน้าที่ที่ได้รับ มีหลายครั้งที่ทำให้เกิดเรื่องจนเดือดร้อนแต่ก็ได้คุณคอนโด้ที่ช่วยเอาไว้— หลังจากนั้นฉันก็เข้าที่เข้าทาง”

"— มันเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่ามันก็ไม่ได้แย่กับคำว่าครอบครัว" 

นี่มันช่วงระบายความในใจของตัวละครหลักรึไง

โอคิตะหยุดพูดเพียงแค่นั้น เธอหันไปมองว่าทำไมเรื่องทั้งหมดถูกหยุดไปดื้อๆหรือมันจบเพียงแค่นี้แต่ภาพตรงหน้าทำเอาหน้าเหวอ โอคิตะก้มหน้า ตัวสั่นไม่หยุด นัตสึมิสังเกตเห็นหยดน้ำที่ไหลรินลงมา

ระ หรือว่าหมอนี่ร้องไห้?

เฮ้ยย หัวหน้าหน่วยที่ 1 อ่อนไหวกับเรื่องพวกนี้เหรอ!?

"อะ โอคิตะ เป็นอะไร จะ..ใจเย็นๆนะฉันรู้ว่านายเศร้าแต่อย่ามาร้องไห้ตอนนี้นะเว้ย ฉันปลอบคนไม่เป็น"นัตสึมิทำตัวไม่ถูก เธอไม่เคยโอ๋ใคร ปกติจะเป็นเธอที่ถูกโอ๋มาตลอด ตอนเด็กๆกินโทกิชอบแกล้งจนเธอร้องไห้จะไปฟ้องพ่อทุกครั้งแต่ก็ถูกโอ๋แกมขอร้องไม่ให้ไปฟ้องตลอดเลยกลายเป็นนิสัยเคยตัว

"ฉะ ฉัน.."

น้ำเสียงตะกุกตะกักดังขึ้น โอคิตะเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นมาเหมือนน้ำที่เปิดก๊อก ขาทั้งสองข้างบิดไปมา สภาพทุเรศยิ่งกว่าคอนโด้ 

"ปวดฉี่โว้ยยย ช่วยด้วยๆๆ! ฉันอยากเข้าห้องน้ำ จะราดแล้วว"

 ...

"อย่าราดนะโว้ยยยยย"

เธอแหกปาก ดีดดิ้นจะหลุดออกจากเชือกที่รัดตัวไว้ ถ้าโอคิตะฉี่ราดออกมา คนแรกที่ซวยคือเธอ มือที่ล็อคเชื่อมกันอยู่ยังไม่ได้ถูกปลดแถมเชือกที่รัดตัวก็เหนียวยิ่งกว่าปลาหมึก 

พวกซามูไรต่างพากันมามุงดู หน้าโอคิตะยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ สาบานว่าเธอได้ยินเสียงซี๊ดดังมาจากปากหมอนั้น!

"ชะ ช่วยแกะเชือกพวกเราที หมอนี่ฉี่จะราดแล้ว!"

"งั้นก็ราดไปตรงนั้นแหละ"

ไอ้เวรนี่!

"ตลกแล้ว! ถ้าหมอนี่ฉี่ราดมันต้องเลอะฉันแน่ๆ ฉันไม่อยากเห็นภาพอุจาตตานะโว้ย!! เพราะงั้นพวกนายต้องปล่อยพวกเรา! สาบานว่าจะไม่หนีไปไหน ไม่เชื่อพวกนายก็มัดเราไว้ก็ได้แต่ต้องให้หมอนี่ไปฉี่ดีๆ!"

นัตสึมิโวยวาย ดีดดิ้นจะให้หลุดออกจากเชือก โอคิตะเปลี่ยนท่านั่งแล้ว ยิ่งนานหน้าก็ยิ่งซีดทำเธอเหงื่อตกไปด้วยพวกซามูไรงั่งมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สุดท้ายก็ปลดเชือกพวกเธอออกแต่เปลี่ยนเป็นมัดเธอไว้กับโอคิตะอีกที ปลายเชือกอยู่ที่มือพวกนั้น ไม่วายยังถือดาบจ่อมาติดๆ

"รีบๆทำธุระของแกซะ"

หนึ่งในนั้นพูดหลังจากที่พามายังซากหักๆก้อนนึงที่สามารถบังคนได้ โอคิตะเดินบิดไปมาทางนั้นและนัตสึมิก็ต้องจำใจเดินตามไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้

เดี๋ยวนะ..

มือล็อคกัน > ตัวติดกัน > ต้องไปด้วยกัน > โอคิตะปวดฉี่ = เธอต้องอยู่ด้วย

ม่ายยยยยยยยยยย

นัตสึมิหน้ามืดแปดด้าน โอคิตะดูทนไม่ไหวจริงๆหมอนั้นพยายามจะรูดซิปด้วยมือข้างที่ไม่ถนัดแต่ก็รูดไม่ลงสักที เธอเผลอสบตากับใบหน้าอ้อนวอนที่อยู่ๆก็ถูกส่งมา ยังไม่ทันจะได้ขัดขืนอะไรก็จำยอมต้องหันไปทางอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้สายตาโฟกัสอะไรต่อมิอะไร หลังมือข้างที่ถูกล็อคติดกันสัมผัสถึงเนื้อผ้ากางเกง

หัวใจแทบหยุดเต้น เธอทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์แบบนี้ ไม่กล้าหันไปแม้แต่เสี้ยวเดียว ภาวนาไม่ให้มือตัวเองไปโดนอะไรต่อมิอะไร แก้มใสเห่อร้อนขึ้นมาซะเฉยๆตอนที่ได้ยินเสียงน้ำกระทบกับหินแถวนั้น

เธออยากไม่รู้สึกอะไรเหมือนกับพวกซามูไรที่ยังมองคนฉี่ด้วยท่าทางเฉยชา ดาบที่จ่อเธอยังไม่น่าหวั่นใจเท่าความเสียวว่ามือตัวเองจะไปโดนอะไรต่อมิอะไรของโอคิตะรึเปล่า แต่มันเป็นเรื่องปกติที่เธอจะเขินอาย ใช่ เธอเป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเท่านั้น อายุยังไม่ 16 เลยด้วยซ้ำ เธอไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เธอไม่ผิดที่จะรู้สึกอับอายกับเรื่องแบบนี้

ให้ตายเถอะ เมื่อไรโอคิตะจะฉี่เสร็จเนี่ยเธอจะบ้าตายอยู่แล้วว

"อ่า.."

บอกทีว่าเธอฟังผิดไป เสียงครางด้วยความสุขสบายดังมาจากคนข้างหลังยิ่งส่งผลให้แก้มเธอร้อนขึ้นกว่าเก่า ยิ่งข้อมือตัวเองขยับอีกครั้งด้วยการชักนำของอีกคนด้วยแล้วสติก็ยิ่งกระเจิง

แม่จ๋า หนูจะตายแล้ว แงง

"เสร็จแล้วค้าบ" 

นัตสึมิไม่เคยอยากกัดหัวใครเท่าโอคิตะ หมอนั่นพูดด้วยท่าทางสบายอารมณ์ที่ได้ปลดปล่อยแล้วยังเสนอหน้าไปบอกพวกซามูไรที่เฝ้าดูอยู่ พวกนั้นพยักหน้ารับแล้วพาตัวพวกเธอไปมัดกับที่เดิม

"โอ๊ะ"

ผ้าเช็ดหน้าสีขาวล่วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อของคนที่เดินนำหน้า มันตกก่อนที่เราจะถูกมัดและโอคิตะยังไม่ทันที่จะได้ก้มเก็บก็ถูกดันให้มัดเข้าที่เดิมแล้ว

และเพราะความรีบร้อนของพวกซามูไรที่กลัวว่าเราจะหนีเลยต่างเหยียบผ้าผืนนั้นกันจ้ารวัล นัตสึมิคิดว่าพวกเขาคงไม่เห็นหรืออาจไม่ได้สนใจมันตั้งแต่แรกเลยเผลอเหยียบ แต่อีกคนกลับกัน โอคิตะมองผ้าผืนนั้นไม่วางตาแม้มันจะคลุกไปด้วยรอยเท้ากับฝุ่นตลบมากแค่ไหน

"เพิ่งรู้ว่าคนอย่างนายก็พกของแบบนั้น"

เธอเอ่ยทำลายความเงียบ เขาดูสนใจผ้าผืนนั้นมาก นัตสึมิคิดว่าคงเป็นของสำคัญถึงได้มองไม่หยุดแบบนั้น อาจจะเป็นของพี่สาวที่เขาเคยพูดหรือเป็นของคนอื่นที่สำคัญกับตัวเขาเอง เพราะคนแบบโอคิตะไม่น่าจะพกของที่ดูนุ่มนิ่มแบบนั้น ได้ ผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่สลักลายอะไรสักอย่างนั้นน่ะ มองไม่ชัดเละแหะ

"ไม่ได้อยากพกเท่าไร"โอคิตะว่า"มีคนให้มาน่ะ" 

เธอทำปากเป็นรูปตัวโอ โคลงหัวเข้าใจ บอกแล้วว่าผู้ชายสมัยนี้ไม่พกอะไรแบบนั้นหรอกแต่ถ้าบอกว่าเอาไว้เช็ดเลือดตอนทำงานเสร็จก็พอเชื่ออยู่ 

"แต่นายดูไม่เคยใช้ผ้าผืนนั้น"

นัตสึมิมองไปยังผ้าเช็ดหน้าสีขาว ตอนที่มันตกเธอเห็นว่ามันเหมือนไม่เคยถูกใช้ ไม่ได้เหลืองเพราะเหงื่อ ยังคงสะอาดสะอ้านเหมือนตอนที่เธอเคยซื้อผ้าผืนอื่นๆมา

เธอคิดตามที่ตัวเองเคยใช้ผ้าเช็ดหน้ามาน่ะนะ ยิ่งผ้าขาวๆมันยิ่งเลอะง่ายแต่ผ้าผืนนี้กลับไม่มีรอยเลอะนอกจากตอนนี้ที่มีแต่รอยเท้า

"อ่า ฉันตั้งใจจะคืนให้เจ้าของ เลยไม่อยากจะใช้"

"แต่เขาให้นายนี่?"

เป็นอีกครั้งที่เธอไม่เข้าใจโอคิตะ

ของที่คนอื่นให้แต่กลับไม่รับไว้ทำไมไม่คืนเขาไปตั้งแต่แรก จะเก็บไว้ทำไมกับตัวเองตลอดเวลาแถมยังดูแลรักษาอย่างดีอีก 

"แล้วทำไมนายไม่คืนเขาตั้งแต่แรก"เธอถามด้วยความสงสัย"ถ้านายคืนเขาตอนนี้คิดว่าเขาจะจำได้เหรอ?"

"นั้นสินะ.."ดวงตาคมหม่นแสงลง"เขาคงลืมไปแล้ว"

เฮ่ย ดราม่าฟ่ะ

วันนี้เธอได้เห็นบุคลิกของหัวหน้าหน่วย 1 หลายด้าน  นอกจากด้านกวนตีนเธอแล้วยังมีด้านซื่อบื้อเหมือนคนอกหักด้านนี้ด้วย มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าคนให้สำคัญแค่ไหน หมอนี่ต้องแอบชอบผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ คิดแบบนั้นริมฝีปากก็ยิ้มเยาะคนที่นั่งทำหน้าเศร้า จุดอ่อนหมอนี่คือผู้หญิงคนนั้นแต่เธอก็ไม่รู้จักผู้หญิงที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ได้เหมือนกัน อยากจะเย้ยแต่ก็ดันไม่รู้ข้อมูลอะไรมากอีก

แต่ถ้าผู้หญิงให้มางั้นก็คง..

"เขาอาจจะไม่ได้ลืมก็ได้"

สุดท้ายนัตสึมิก็เลือกที่จะพูดปลอบใจคนข้างกาย

"ฉันหมายถึงว่าถ้านายคืนไปเขาอาจจะไม่รับ ยังไงผ้าผืนนั้นเขาก็ให้นายมาแล้ว มันคือของของนาย ฉันคิดว่าเขาคงดีใจที่นายใช้ผ้าผืนนั้นมากกว่าเอาไปคืน"

เป็นเธอ เธอก็ดีใจกว่าการได้ของคืนเหมือนกัน อีกอย่างผ้าเช็ดหน้ามันก็ซื้อได้ใหม่ตลอดเวลา ไม่มีใครสนใจใช้ผืนเดิมซ้ำๆหรอก สกปรกกันพอดี เผลอๆเบื่อลายเดิมด้วย พวกผู้หญิงให้ความสำคัญกับลายมากกว่าประโยชน์ซะอีก

"เธอคิดงั้น?"โอคิตะตอนนี้เหมือนไม่ใช่คนที่เธอรู้จัก หมอนี้ดูใสชื่อเกินกว่าจะเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหน่วย

"อือ เพราะถ้าเป็นฉัน ฉันก็ดีใจที่นายใช้มัน”

โอคิตะโคลงหัวตัวเองลงเป็นอันเข้าใจ

บทสนทนาถูกจบลงเพียงแค่นั้น ท้องฟ้ามืดลงแล้วพวกซามูไรจุดไฟที่ตะเกียงตั้งไว้ให้แสงสว่างแทน เธอเบื่อที่จะนั่งรอแล้ว ไม่เข้าใจว่าพวกนั้นใช้โทรศัพท์เธอโทรไปบอกพวกคอนโด้เพื่ออะไร ในเมื่อตอนนี้ยังไม่มีใครโผล่หน้ามาสักคน

นัตสึมิเหมือนถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่อะไรทำนองนั้น ทั้งที่จุดประสงค์ของเจ้าพวกนั้นคือการฆ่าโอคิตะแต่เป้าหมายของพวกมันยังนั่งทำหน้าระรื่นอยู่ข้างกัน ดูไม่ได้สนใจที่ตัวเองถูกจับเลยสักนิด

เอ้ะ หรือพวกนี้เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นเธอนะ

เฮ้อ คิดแล้วปวดหัวเปล่าๆ พูดถึงเป้าหมายก็ฉุดคิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองก็มีภารกิจที่สำคัญอยู่อย่าง นัตสึมิหน้าซีด เธอลืมเรื่องแมวไปสนิท ฮิจิคาจะคงได้บ่นจนหูชาแน่ๆ แล้วยิ่งโดนจับตัวอยู่แบบนี้มีหวังลุงเธอยิ่งห่วงมากกว่าเก่าอีก

โอ้ย แม่จ๋า ลูกเครียด

แล้วแบบนี้เธอได้บู๊ตามที่หวังไหมเนี่ยยย

เอาจริงๆนี่ก็มีโอกาสได้บู๊หลายครั้งแล้วเหมือนกันแต่โอคิตะกลับไม่ยอมเปิดสักที นัตสึมิรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่โค่นลงได้ง่ายๆแต่การที่ยินยอมโดนจับแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าหมอนั้นคิดอะไรอยู่ ตอนพาไปฉิ่งฉ่องก็มีโอกาสที่จะทำแต่โอคิตะก็ปัดโอกาสนั่นออกไปแบบไม่ใยดีแถมยังเสนอหน้าบอกเขาว่าทำธุระเสร็จแล้วครับเชิญจับกลับที่เดิมได้เลยอีก

เธอเลยไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม นัตสึมิถอนหายใจ เอนตัวลงพิงเสาหลักของตึกนี้ มันใหญ่มาก เธอเลยคิดว่าน่าจะเป็นเสาหลัก อากาศเย็นๆที่พัดผ่านร่างมาทำเอาเคลิ้มได้ง่าย หลับตาลงไม่ถึงนาทีเธอก็เต็มใจดิ่งลงสู่ห้วงความฝันอีกรอบ

 ในแต่ละวันเด็กๆสมควรนอนสามช่วงจริงๆนะ

"นัตสึ--"

โอคิตะเงียบลง เขาตั้งใจจะชวนเธอคุยอีกสักรอบแต่กลับพบว่าเด็กผู้หญิงข้างตัวคอพับไปแล้ว จำใจพับความตั้งใจที่จะชวนคุยลงปล่อยให้เด็กหญิงหลับเพลิ้มไป

โอคิตะหวังว่าเธอจะไม่ฝันร้ายอีก

ตอนที่นัตสึมิสะดุ้งตัวโหยงเขาตกใจไม่แพ้กันที่อยู่ๆคนที่หลับเป็นตายก็เป็นแบบนั้นแต่ที่ตกใจมากกว่าคงเป็นน้ำที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างแถมเจ้าตัวก็ดูไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้เพราะฝัน

จะยังไงนัตสึมิก็ยังคงเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ 

เขาแปลกใจนิดหน่อยที่เธอเลือกจะพูดเรื่องอดีตของตัวเองให้ฟัง โอคิตะทำหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดีแม้จะสงสัยอยู่บ้างเขาก็ไม่ชักถาม พอเธอถามกลับเขาก็ไม่ปฏิเสธที่จะปิดบัง เขาเล่าทุกอย่างยกเว้นที่เจอกับเจ้าหล่อนและดูเหมือนนัตสึมิเองก็จำไม่ได้ว่าเคยเจอเขามาก่อน

ยิ่งคุยกันเรื่องผ้าเช็ดหน้าก็ยิ่งตอกย้ำว่าเธอจำเขาไม่ได้ 

โอคิตะไม่คิดจะรื้อฟื้น เขาพับความคิดนี้ลงตั้งแต่เห็นหน้าเธอโผล่มาที่ชินเซ็นงุมิ โอคิตะไม่แปลกใจเท่าไรที่เธอจะมีอำนาจมากถึงขนาดจะกลายเป็นเจ้าหน้าที่ผู้หญิงเพียงคนเดียวของหน่วย 

การเป็นลูกของผบ.ตร.เป็นเรื่องง่ายที่จะพาตัวเองมาที่นี่ แค่กระดิกนิ้วหรือพูดสิ่งที่ต้องการเธอก็สามารถทำได้ทุกอย่างแต่เป็นอีกครั้งที่โอคิตะแปลกใจกับผู้หญิงคนเดิม เธอถูกไหว้วานจากป๋ามัตสึไดระเพราะถูกให้ทำภารกิจสำคัญที่เสี่ยงต่อชีวิตและนานหลายเดือนจนกำหนดระยะเวลากลับไม่ได้เลยได้มาอยู่ที่นี่ 

โอคิตะไม่ได้รู้ลึกถึงรายละเอียดแต่คอนโด้รู้ และเลือกที่จะไม่พูดถึง คอนโด้เป็นอาถึงจะเป็นอาที่ไม่แท้แต่เขารู้ดีว่าคอนโด้ห่วงนัตสึมิมากแค่ไหน

เขาอยู่กับคอนโด้ตั้งแต่ก่อนที่ชินเซ็นงุมิจะก่อตั้ง แต่ทำไมเขาไม่เคยเห็นหน้าเธอตอนอยู่กับคอนโด้สักครั้ง นั่นเป็นสิ่งที่โอคิตะตั้งคำถามในใจ

เรื่องที่นัตสึมิไม่ใช่ลูกจริงๆของมัตสึไดระเขาก็พอเดาได้ เขาเคยเห็นครอบครัวของป๋าแม้จะเป็นแค่รูปถ่ายแต่ไม่มีใครหน้าตาใกล้เคียงกับนัตสึมิเลยสักคนเดียว แต่ที่เหมือนคงเป็นนิสัยควาญผ่าซากของเจ้าหล่อนและเป็นอย่างที่คิด นัตสึมิไม่ใช่ลูกของมัตสึไดระจริงๆ เธอพูดออกมาเหมือนเรื่องชมนกชมไม้ ไม่ได้เสียใจ แต่แววตาที่พูดถึงชายอีกคนกลับสั่นไหว โอคิตะไม่ได้โง่ที่จะมองผู้หญิงไม่ออก ท่าทางอ่อนแอเหมือนจะร้องไห้ล่อมล่อถูกแสดงออกมา

ยิ่งย้ำว่าคนที่อยู่ข้างเขาเป็นแค่เด็กอายุ 16 คนนึงเท่านั้น 

เขาถอนหายใจ ไม่ชอบตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้ ดวงตาเศร้าหมองลงไม่เหมาะกับเด็กผู้หญิงที่ดูมีความสุขตลอดเวลา ถึงจะเล่าออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยมากแค่ไหน รอยยิ้มก็ยังคงประดับอยู่ที่ริมฝีปากบางนั่นตลอดเวลา

แสร้งทำตัวเข้มแข็ง ไม่คิดอะไรแต่ตัวเองเจ็บเจียนตาย

"ถ้าพวกชินเซ็นงุมิไม่มาแล้วเราจะเอายังไงดีครับลูกพี่"

"มันต้องมาอยู่แล้ว ยัยเด็กผู้หญิงนี่สำคัญกว่าพวกมันจะตาย"

"แต่ถ้ามันมาโจมตีเราล่ะครับ!? นั่นหน่วยซินเซ็นงุมิเลยนะ เราจะรอดเหรอลูกพี่"

"เอ๊ะไอ้นี่ มึงก็จับยัยเด็กนั่นเป็นตัวประกัน พวกมันก็ไม่กล้าทำอะไรแล้ว — ท่าทางทำอะไรไม่เป็นแบบนี้คุณหนูชัดๆ เรารีบเอาเงินแล้วก็รีบปิดปากพวกมันก็สิ้นเรื่องส่วนไอ้เจ้าโอคิตะนั่นแกก็จัดการฆ่ามันซะ ไม่เห็นต่อต้านพวกเราเลยด้วยซ้ำหมอนั่นไม่เห็นจะน่ากลัวตามที่ข่าวว่ามาเลยสักอย่าง"

บทสทนาทุกประโยคลอยเข้าหูโอคิตะทั้งสองข้าง เขาร้องเห๊ออกมา ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะถูกว่าไร้น้ำยาจากปากคนที่หมาหมู่แบบนี้ เขาสบตากับลูกน้องที่ได้รับมอบหมายให้ปิดปากเขาซะ ท่าทางเก้ๆกังๆไม่กล้าฆ่าคนน่าขำจนเผลอยิ้มเยาะ ดาบที่อยู่ในมือสั่นไหวไม่กล้าแม้แต่จะวาดฟันเขา

"ให้สอนวิธีใช้ดาบให้ไหม"เขาว่า น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเป็นจังหวะเดียวกับที่คนตรงหน้าวาดดาบคิดจะปิดชีพเขาตรงๆ โอคิตะยิ้มเยาะพร้อมกับเลือดที่สาดกระเส็นมาโดนใบหน้า

"อะ..อ๊ากกก!!"

คนตรงหน้าร้องโหยหวน ร่างกายโดนฟันยาวตั้งแต่หัวไหล่มายังลำตัวแล้วล้มลงหมดสติอยู่ปลายเท้า เรียวลิ้นแลบเลียเลือดสีแดงฉานที่กระเด็นโดนหน้า

โอคิตะหย่อนเชือกที่รัดตัวเองลง เขาปลดกุญแจข้อมือออก สะบัดปลายดาบที่เลอะเลือดศัตรูให้พ้นทาง ซามูไรกิ๊กก๊อกที่ตั้งตัวเป็นศัตรูหันปลายดาบมาหาพร้อมเพรียงกัน

พวกนั้นดูตกใจนิดหน่อยที่เขาหลุดออกมาจากเชือกได้ทั้งที่ทั้งวันมานี้สงบเสงี่ยมไม่ดุกดิกแม้แต่น้อย โอคิตะก้มเก็บผ้าเช็ดหน้าของตัวเอง สะบัดผ้าที่คลุกไปด้วยฝุ่นและรอยเท้าออก เขาแสยะยิ้มอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

"มาดูกันดีกว่าว่าระหว่างพวกแกจะฆ่าฉันหรือฉันจัดการพวกแกเสร็จอะไรมันจะเกิดก่อนกัน"

แล้วความชลมุนก็เกิดขึ้น โอคิตะวาดดาบใส่คนที่เข้ามาอย่างไม่ใยดี เขาไม่สนใจเสียงกรีดร้องทรมาณ ตั้งใจจะเป็นศัตรูกับเขาก็เตรียมตัวรับซะตากรรมที่บอกว่าตายได้โดยไม่มีข้อกังขา โอคิตะกระชับดาบที่อยู่ในมือ ปลายดาบถูกย้อมไปด้วยน้ำเลือดที่ไม่ใช่ของเขาสักหยด

โอคิตะไม่ได้ทำกุญแจล็อคข้อมือหายตั้งแต่แรก ตั้งใจจะกวนนัตสึมิเฉยๆ การติดแหง็กกับผู้หญิงที่ตัวเองสนใจมันไม่ได้เลวร้ายและเขาจงใจที่จะบอกว่าทำหายเพื่อยื้อเวลาอยู่กับเธอ 

เขาเห็นทุกอย่าง รับรู้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะตอนที่เธอแกล้งเขาตอนหลับแม้แต่ตอนที่ถูกชาวสวรรค์พวกนั้นลวนลามโอคิตะก็เห็นแต่การล็อคตัวเธอมันง่ายกว่าไอ้เจ้าพวกนั้น การแต่งตัวบ่งบอก ตราสัญลักษณ์ตรงปกคอเสื้อไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องเข้าไปยุ่ง โอคิตะเลยตัดสินใจที่จะจับกุมเธอข้อหาก่อความชลมุน 

นั่นก็เป็นแค่ข้ออ้าง ประเด็นหลักมันบอกอยู่หน้าย่อแรก เขาแค่ต้องการอยู่กับเธอเท่านั้น

ตอนเจ้าพวกนี้โผล่มามันง่ายนิดเดียวที่จะแกว่งดาบปลิดชีพแต่มันดูน่าสนุกกว่าไหมถ้าหากโดนจับไป? เชือกที่รัดตัวก็ไม่ได้ยากที่ปลด โดนคมดาบนิดเดียวมันก็พร้อมที่จะสะบั้นลง

แต่มันหมดเวลาเล่นแล้ว

ทุกอย่างเลยเถิด พวกนั้นรู้ว่านัตสึมิคือใคร โอคิตะรู้ดีว่าพวกมันต้องการอะไรแต่การฆ่าปิดปากหัวหน้าหน่วยที่ 1 ที่ขึ้นชื่อว่าเก่งที่สุดคงไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่เจ้าพวกนี้คิด เขาไม่ได้สนใจที่พวกมันโทรเรียกค่าไถ่กับพวกคอนโด้แต่มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ถ้าคอนโด้จะปรี่เข้ามาเพราะเป็นห่วงหลานสาว นัตสึมิอาจจะถูกนั่งๆนอนๆอยู่แต่ในห้องมากกว่าเตร่เที่ยวเล่น

โอกาสที่เธออยู่ข้างนอกมันเข้าหาง่ายกว่าตอนอยู่แต่ในหน่วยที่มีคนแต่คนรู้จักพลุกพล่าน

แผนเขาเสียหมดพอดี

โอคิตะย่างกายเข้าหาหัวหน้าของเจ้าพวกงั่ง ซามูไรที่หมาหมู่แบบนี้อย่าเรียกว่าซามูไรเลยดีกว่า การแกว่งดาบมั่วชั่วทำเขาเหลือทน ลูกกะจ๊อกพวกนี้ไม่ได้ทำเขาเหนื่อยอ่อนแต่ก็ช่วยบริหารตัวได้ดีอยู่ในระดับนึง

"บิงโก"

เขากดสายตาลงต่ำมองคนฉี่ราดไม่อายฟ้าดิน วาดดาบปิดชีวิตคนที่คิดจะมาหาเรื่องแม้จะอ้อนวอนขอชีวิตมากเพียงใด โอคิตะสะบัดปลายดาบให้เลือดกระเด็นออกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเก็บเข้าฝักตามเดิม

เมี้ยว

แมวดำที่นัตสึมิตามหาร้องเรียก มันแกว่งหางตัวเองอย่างมีความสุขแม้ภาพตรงหน้าจะไม่พิศมัย โอคิตะมองตามแมวตัวเล็กที่เดินไปฟุบหลับข้างเด็กสาว มันมองเขาเพียงนิดเดียวก็เพลิ้มตาหลับลง

เรื่องแมวของขุนนางเขาก็รู้ บอกแล้วว่าเขาไม่ได้หลับอย่างที่ใครคิด ภารกิจที่ฮิจิคาตะวานให้นัตสึมิทำเขาเลยรู้ทั้งหมด ถึงมันจะไม่ใช่เรื่องยากแต่โอคิตะก็อดขอบคุณมันที่เอาแต่วิ่งหนีนัตสึมิไม่ได้ทมันทำให้เขาได้อยู่กับเธอนานขึ้นหน่อย

มองๆดูแล้วแมวตัวนั้นก็ไม่ได้ต่างจากนัตสึมิจริงๆ คล้ายกันทั้งสีตาและนิสัย แสนรู้และดูมีความสุขตลอดเวลามแม้แต่ตอนที่เขาลงมือสังหารคนพวกนี้มันก็นั่งดูห่างๆ หางที่แกว่งไปมาทำเขารู้เลยว่าเจ้าแมวตัวนี้ชอบเรื่องวุ่นวายมากแค่ไหน

โอคิตะย่อตัวลงต่อหน้าเด็กสาว เขาปลดกุญแจมือออกจากข้อมือของนัตสึมิ มันแดงนิดหน่อยเพราะถูกเหล็กนาบไว้เป็นเวลานานและเจ้าตัวออกแรงลากถูไถเขามาตลอด โอคิตะไม่ลืมที่จะปลดปลอกคอออกด้วย ถึงหล่อนจะไม่ได้โวยวายแต่เธอคงไม่พอใจเป็นแน่ เขาคิดว่าเธอคงลืมเรื่องนี้ไปแล้วเพราะมัวแต่สนใจตามหาเจ้าแมวขนดำ
 

'...เพราะถ้าเป็นฉัน ฉันก็ดีใจที่นายใช้มัน' 

 

โอคิตะล้มตัวลงนั่งข้างกัน หยิบผ้าเช็ดหน้าที่ดูจะสกปรกนิดหน่อยขึ้นมา พลิกหาด้านที่สะอาดที่สุดก่อนที่จะเอามันเช็ดเลือดที่กระเด็นโดนหน้าตัวเอง เสียงสะท้อนที่อยู่ในหัวทำให้เขาตัดสินใจที่จะใช้มัน ถึงนัตสึมิจะจำไม่ได้แต่โอคิตะก็หวังว่าเธอจะดีใจที่เขาใช้มันอย่างที่พูดจริงๆ

โอคิตะใช้เวลาที่เหลือกว่าที่พวกคอนโด้จะมาด้วยการนั่งมองหน้าเด็กผู้หญิง เขาว่างชนิดที่ว่าสามารถนับเส้นผมบนหัวของนัตสึมิได้แต่เขาก็ขี้เกียจเกินกว่าที่จะพาเธอกลับไปที่หน่วย อีกอย่างเขาไม่อยากปลุกคนที่อยู่ในห้วงความฝันนั้นให้ตื่น เผลอๆแมวที่เจ้าหล่อนวิ่งวุ่นตามหามาทั้งวันได้กระโดดหนีไปอีก เขาเนี่ยสิจะเป็นคนที่ซวยให้

โอคิตะบีบหนวดระหว่างหัวคิ้วของเด็กสาว หัวคิ้วที่ขมวดกันจนเป็นปมบ่งบอกว่าเจ้าของมันคงไม่ชอบใจกับฝันในหัว ใช้เวลาอยู่สักพักถึงจะคลายตัวลง เขาเอนเอียงใบหน้าหวานให้มาซบที่ไหล่ตัวเอง

"ฝันดียัยตัวแสบ"

นึกขำตัวเอง ถ้ามีคนมาเห็นสภาพแบบนี้เข้าคงไม่มีใครเชื่อ ผู้ชายซาดิสต์แบบเขาทำตัวอ่อนโยนต่อหน้าเด็กผู้หญิงที่เอาแต่แส่หาเรื่องใส่ตัว

แต่เขาก็พร้อมที่จะโอนอ่อนก็ต่อเมื่อเธอไม่รู้ตัว

เฮ้อ ความสนใจในตัวเด็กคนนี้อันตรายจริงๆ

 

 

 

 

ควันฟรุ้งลอยขึ้นไปในอากาศ ฮิจิคาตะปล่อยควันบุหรี่ออกมาทางปากอย่างทุกที ไฟตำรวจสีแดงที่ติดอยู่หน้ารถสาดแสงไปทั่วบริเวณที่มาถึงแต่ภายในกลับแดงฉานยิ่งกว่า

สภาพศพที่เรี่ยราด ตามพื้นเต็มไปด้วยหนองเลือดสีแดง การที่เขารีบมาเพราะเป็นห่วงเจ้าของโทรศัพท์คงต้องถูกพับเก็บเอาไว้เมื่อเจอสภาพของเจ้าตัวอยู่ครบสามสิบสองแม้จะไม่ได้เดินเข้าไปใกล้แต่เขารู้ดีว่านัตสึมิไม่มีทางมีลอยขีดข่วนเป็นแน่

"ว่าไงฮิจิคาตะ นัตสึปลอดภัยไหม"คอนโด้ปรี่เข้ามาหลังจากที่รู้เรื่อง สภาพสะบัดสะบอมไม่ต่างจากซามูไรที่เกลื่อนกลาดตรงนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโดนแม่สาวโอทาเอะกระทึบมา

"อยู่ครบสามสิบสองครับ"เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาอีกครั้ง

"โอ้ สงสัยว่าเรามาเสียเปล่าละล่ะ"คอนโด้หัวเราะ มองตรงไปยังที่เดียวกับเขา ฮิจิคาตะเพียงแค่ยิ้มแล้วเดินกลับออกมา

ภาพที่เห็นคือนัตสึมินอนซบไหล่โอคิตะแล้วเจ้าเด็กเหลือขอที่ชอบหาเรื่องเขาตลอดเวลาก็นอนซบหัวหล่อนอีกที ทั้งคู่ดูสบายดีรวมถึงเจ้าแมวดำของขุนนางที่นอนเอกขเนกอยู่ข้างกันนั่นด้วย

ฮิจิคาตะไม่แปลกใจเท่าไรถ้าซามูไรที่โทรมานั่นจะหมดสภาพเกลื่อนแบบนี้ถ้ามีโอคิตะอยู่ทแต่สิ่งหนึ่งที่เขาแปลกใจคือโอคิตะมาที่นี่ได้ยังไงและสองมือที่กอบกุมกันอยู่มันหมายความว่าอะไร

แต่ก็

ช่างเถอะ

เขาเองก็หวังว่าแมวกับจิ้งจอกแสนเจ้าเล่ห์จะญาติดีกันเข้าสักวัน



 

_______________________

♡TALK♡

ในที่สุดก็จบตอน A CAT ซะที
ไม่คิดว่าแมวตัวเดียวจะให้มีเรื่องวุ่นวายมากขนาดนี้55555555
นัตสึมิเองก็ยังคงซื่อบื้อดูโอคิตะไม่ออกอยู่วันยังค่ำ นังโอคิตะก็ชอบแกล้งน้อง ต้องเข้าใจว่าโอคิตะทำตัวไม่ถูก(คิกค้าก) 

ส่วนฮิติคาตะนั้น คิดอะไรก็ไม่ทราบนะจ้าว

สุขสันต์วันสงกรานต์นะค่า มาช้าแต่มาชัวร์นะเอิ้กๆ ขอให้รีดเดอร์ทุกคนมีความสุขนะงับ

■ อ่านแล้วคอมเมนต์กันหน่อยน้า เม้นเยอะเม้นน้อยก็ขอคนละ 1 เม้นก็ยังดี เค้าจะได้มีกามลางจาย อิอิ

จุ๊บๆฮะ♡♡♡♡


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #55 Jitlada_Jakthong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 18:40

    ได้รู้เบื้องหลังของทั้งคู่แล้ว

    #55
    0
  2. #45 อยากกินหมูกระทะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 01:18

    หนูฟินถึงขีดสุดอร้ายยยย
    #45
    0
  3. #40 bossvorkorn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 01:06
    okikagu เท่านั้น nottoki??
    #40
    1
    • #40-1 bossvorkorn(จากตอนที่ 4)
      3 มิถุนายน 2562 / 01:06
      nut'toki
      #40-1
  4. #7 Jennie-42022 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 08:33
    ฟิน~~>///<
    #7
    0