เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 9 : บทที่9 ท่านแม่ทัพเห็นใจ​ข้า​ด้วย​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 550
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    11 ส.ค. 63

บทที่9​ ท่านแม่ทัพเห็นใจข้าด้วย !! 

 

หลังจากที่เฟิงหลุนสูญเสีย​เอกราช!! เมื่อคืนจนตอนนี้เกือบถึงยามเหม่า(05.00-06.59 น.)​   บอกเลยว่าตอนนี้เขายังคงระบม!!!

 

ใช่​ ฟังไม่ผิด​   ก้นเขาระบม​ ช่องทางนั้นบอบบาง​มาก​ มันบวมแดงและบวมเป๋ง​ ฮืออ​ ม๊าาาา​ เสี่ยวหลุนเป็นเมียผู้ชายไปแล้วนะครับ​  ม๊าดีใจไหมเนี่ย

 

 

เวลานี้มันยามใดแล้วหนอ​ เฟิงหลุนพยายาม​จะลุกออกจากเตียงแต่กลับต้องทรุดตัวลงเพราะ​ความเจ็บในช่องทางดอกเบญจมาศ​  

 

 

"ซี๊ดดด​  อูยยยย​ เจ็บๆ" ไอ้แม่ทัพหน้าตายนั่น  มันตายอดตายมาจากไหนกันนะ​  เอาเขาจนเขาระบมไปหมด​   แต่ก็นะ​ เขาเองแหละที่บอกให้อีกฝ่ายเอาแรงๆ

 

 

แหะ!! คิดแล้วก็เขินๆ​  ไม่คิดว่ามีเซ็กซ์​กับผู้ชายด้วยกันมันจะฟินขนาดนี้​  ฟินกว่าสาวๆด้วยซ้ำ

 

 

เฟิงหลุนคิดอย่างเคลิ้มๆ​ จนไม่รู้ตัวว่าสามีหมาดๆเดินเข้ามาในห้องแล้ว

 

 

แม่ทัพร่างสูงยืนมองภรรยา​ของ​ตนที่ยังตัวแดง​ ใบหูแดงๆและนั่งเหม่อลอย​อย่างขำๆ​ คงคิดเรื่องวสันต์​สวาทอยู่เป็นแน่

 

 

"หึหึ​" หยางอี้ขำคนตัวเล็ก​  เฟิงหลุนช่างน่ารักและมีชีวิตชีวา​ยิ่งนัก​  และเขาหลงไหลร่างนี้​ หลงไหลคนผู้นี้มากๆ​ และเขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากร่างบางๆร่างนี้ให้ไกลจากตัวของเขาแน่

 

"ภรรยา​ที่รักคิดถึงสามีหรือไรถึงได้ตัวแดงหูแดงเช่นนี้" อ้ากกมาตั้งแต่​ตอนไหนฟระ! 

 

 

เขาอาย​ ^_^

 

 

"ท่านพี่​ ทำไมถึงมาเงียบๆเล่าขอรับ" หน้ายังแดง​ ไม่กล้าสบตา

 

 

"หึหึ​ ภรรยา​ช่างน่ารักนัก​ สามีหลงไหลเจ้าจนไปไหนไม่รอด​แล้ว​นะ​หลุนเอ๋อร์" เฮอะ! ไปไหนไม่รอด​   มองบน1ที

 

 

" เจ้าลุกไหวหรือไม่"ยังจะมาถามอีก

 

 

" ข้าเจ็บ​ ลุกไม่ไหว" บอกเสียงอ่อยๆ​  แม่ทัพหน้าตายขำเบาๆก่อนจะช้อนตัวฮูหยินของตนอุ้มแล้วพาไปห้องน้ำ

 

 

จัดการอาบน้ำเช็ดตัว​ให้คนเก่งเรียบร้อย​ คนตัวเล็ก​ก็เขินจนไม่รู้​จะ​เขินยังไง​ ตัวแดงหน้าแดงหูก็แดง​

 

สรุปแดงไปทั้งตัวเพราะความเขินความอาย  ที่ต้องมาเปลือยเปล่าให้สามีหมาดๆ  อาบน้ำเช็ดตัวให้เป็นเด็กๆ​ แต่หยางอี้กลับทำหน้าตาตามปกติเหมือนทำบ่อยซะงั้น​  คิดๆแล้วก็หน้ามุ่ย​ ตาวาว

 

 

ท่านแม่ทัพสังเกตุ​อาการคนตัวเล็กตลอดเวลา  เมื่อ​เห็นอีกคนตาวาวๆหน้ามุ่ยจึงถามไถ่​  กลับเจอดวงตาขุ่นมาให้ซะงั้น

 

 

"เจ้าเป็นอันใดหลุนเอ๋อร์ถึงทำหน้าเช่นนั้น" ตาขุ่นๆจ้องมาเล่นเอาท่านแม่ทัพ​เสียวต้นคอวูบหนึ่ง

 

 

"ฮึ​ ท่านพี่อาบน้ำเช็ดตัวให้อนุ1กับอนุ3บ่อยหรือขอรับ​ เห็นทำคล่องเชียว" อ้ออ​ เรื่องนี้สินะ​ หึหึ

 

 

ท่านแม่ทัพหน้าตายมีสีหน้าแพรวพราว​ยิ่ง​    เฟิงหลุนเห็นแล้วอยากเอากำปั้นชกเบ้าตานั่นจริงๆ

 

 

" สามีไม่เคยอาบน้ำให้ผู้ใด​  มีแค่ภรรยา​ชื่อเฟิงหลุนคนนี้เท่านั้นที่โชคดี​"  เอ่ยยิ้มๆตาพราวๆ

 

 

" ที่สามีทำคล่องนั้น  ก็เพราะสามีอยากจะทำให้เจ้าผู้เป็นภรรยา​และอีกอย่างสามีอาบน้ำให้ตนเองบ่อยแล้วเช่นนี้จะไม่คล่องได้อย่างไร"   เจ้าตัวบางเอ๋ย​ เจ้าโชคดี​แค่ไหนที่ได้สามีคนนี้มาครอง

 

 

" ไปแต่งตัวนะเจ้า​ สามีจะช่วยแต่งให้​  นี่ยามอู่แล้ว (11.00-12.59 น.)​ภรรยา​คงหิว"  พูดเรื่องกินขึ้นมาก็หิวเลย

 

จ๊อกกก!!! แหะ!  ^_^

 

หลังจากแต่งตัวเสร็จ​ ท่านแม่ทัพก็พาภรรยา​ออกจากห้องหอ​ พาคนงามไปรับสำรับเที่ยง

 

 

 

หลังจากวันที่สูญเสีย​เอกราชก็ผ่านมาได้1อาทิตย์​    เฟิงหลุน ขอกลับไปที่เรือนม่อลี่  ท่านสามีก็ไม่ยอม  ยังคงบังคับทั้งร่างกาย​และ​จิตใจ​ของตนอยู่ทุกคืน​ เช่นนี้แล้วร่างกายของฮูหยินรองจึงสะบักสะบอม​ยิ่ง

 

 

"ฮูหยินรองเจ้าคะ" อวิ๋น​ยี่

 

 

"อะไรอวิ๋น​ยี่" เหล่ตามองคนสนิท

 

 

"วันนี้เหล่าอดีตฮูหยินและอดีตอนุ1และ3จะต้องออกจากเรือนนะเจ้าคะ" อวิ๋น​ยี่รายงาน

 

"เออนะ​ ลืมไปเลย" ทำตาโตอย่างนึกขึ้นได้​  มีหลายเรื่องที่เกิดจึงทำให้เขาลืมเลือน​ไป

 

 

 

คนงามเดินออกมาจากเรือนใหญ่  เห็นว่าท่านแม่ทัพกำลังลงจากหลังม้าและเดินเข้ามาหาเขา

 

 

หยางอี้กลับมาจากกระทรวงเพราะจิ้นไห่รายงานว่าเหล่าอดีตฮูหยินของตนที่ถูกปลดต่างร้องโวยวาย​ไม่ยอมออกจากเรือนของตน​  เขาจึงกลับมาจัดการ

 

 

เมื่อมาถึงจึงเห็นภรรยา​ของตนเดินออกจากเรือนใหญ่​พอดี

 

 

หมับ!    มือหนาคว้าเอวฮูหยินของตนไปชิดอกแกร่งทันที​  ต่อหน้าต่อตา​เหล่าองครักษ์​และคนดูแลม้า

 

 

เฟิงหลุนหน้าแดง

 

 

"หลุนเอ๋อร์เจ้าจะไปไหนหรือ" หอมแก้มคนตัวเล็กไป1ที

 

 

"ข้าเพิ่งรู้ว่าวันนี้เหล่าฮูหยินรองของท่านพี่จะต้องออกจากเรือน"   ตาวาววับ​ อะไรวะ​ ! ผมพูดอะไรผิด

 

 

"ภรรยา​  สามีนี้มีแค่เจ้าเป็นฮูหยินเพียงผู้เดียว​  ผู้ใดที่เจ้าว่ามานั้นเป็นเพียงอดีต​ ไม่ใช่ตอนนี้​ " ตาวาวๆส่งมาให้​     ง่อวววว! 

 

 

" ขอรับ​ ข้าจะจำไว้" เฮ้อออออ

 

 

ยัง! ยังทำหน้ามุ่ยตาขวางอีก

 

มือบางๆจึงหยิกแก้มหนาๆ1ที​ ก่อนที่จะเอาฝ่ามือตนมาจุ๊บที่ปากบางสวย  แล้วเอาไปแนบปากคนตัว​โตที่หน้ามุ่ย​ ​ ต่อหน้าต่อตา​เหล่า​องครักษ์​ที่ยืนรายล้อม

 

 

เขาอายแสนอาย​ แต่ท่านสามีกลับยิ้มกริ่มชอบอกชอบใจ

 

 

ฮึ่ยยยยย! 

 

 

" สามีมีแค่เจ้าเพียงคนเดียวนะหลุนเอ๋อร์​ เจ้าอย่ายกสามีของเจ้าให้กับผู้ใดเป็นอันขาดนะ"  หยางอี้เอ่ยเสียงพร่า​  เขากลัวว่าคนตัวบางจะยกเขาให้สตรี และเกออื่นจนทอดทิ้งตนไป​  ​แม่ทัพหนุ่มกอดคนตัวเล็กๆแน่นๆ

 

 

"ท่านพี่​ ข้าจะอยู่กับท่าน​ จะไม่ยกท่านให้กับสตรีหรือเกอคนใดอย่างแน่นอน"  ยิ้มหวานๆส่งไปให้

 

 

" ดีแล้ว​  สามีที่น่ารักทำงานเก่งแบบนี้หายากนะเจ้า"  เป็นงั้นไป

 

​จีบกันพอหอมปากหอมคอ ก็เห็นเหล่าอดีตฮูหยินและอดีตอนุ1และ3เดินมา​ มีบ่าวไพร่และองครักษ์​5นายคุมมา

 

 

"ท่านพี่"  เชี่ย​หนิงพอเจอหน้าอดีตสามีก็ร้องห่มร้องไห้​ ตามเนื้อตัวมีแต่รอยแส้และบาดแผลที่มีสีคล้ำเหมือนแผลจะติดเชื้อ​

 

แบบนี้คงเป็นไข้แล้วแน่ๆ​ จะตายไหมนิถ้าปล่อยไป​    สายตาของเฟิงหลุนมองสำรวจคนอื่นๆก็พบว่าอดีตฮูหยินทั้ง3ไม่มีรอยแส้​  แต่ค่อนข้างผอมซีดเพราะให้อาหาร​จำนวนที่น้อยลงและไม่มีบ่าวไพร่มาปรนนิบัติ​เหมือนที่เคย

 

 

ผิวพรรณ​ที่เคยเนียนนุ่มกลับหยาบกร้านเพราะถูกทำโทษ

 

 

มองไปที่อดีตอนุ1และอดีตอนุ3ที่เคยเป็นคนโปรด! 

 

 

คนโปรด!  หันมองหน้าสามีทันที

 

 

ก็เห็นว่าสามีนั้นมองอดีตอนุ1และอดีตอนุ3อยู่เช่นกัน

 

 

เฟิงหลุนรีบหันหน้ากลับ​  อะไรบางอย่างมันบ่งบอกว่า​ สามีของตนนั้นอาลัยอาวรณ์​อดีตอนุทั้ง2

 

 

เฟิงหลุนจึงขยับออกจากร่างสูงอย่างแผ่วเบา​ แต่วงแขนของหยางอี้กลับกอดคนร่างเล็ก  ที่ตอนนี้ใบหน้านิ่งเรียบตามองไปไกลจากตรงนี้อย่างตกใจ

 

 

เขาแค่มองอดีตคนที่ตนเคยโปรดปราน​เท่านั้น​ เขาพิจารณา​ดูเพราะว่าอดีตนั้นตนหลงไหลและโปรดปราน​ทั้งคู่ไปได้ยังไง

 

 

แต่กลับลืมคนข้างกายไปว่าจะต้องคิดอะไรไปไกลกว่าที่ตนมองแน่

 

 

"หลุนเอ๋อ​ร์​  เจ้าหันหน้ามาหาสามีหน่อยนะ" เอ่ยเสียงอ้อนๆ

 

 

ทำให้เหล่าอดีตฮูหยินและอดีตอนุ​   ทั้งบ่าวไพร่และเหล่าองครักษ์​ต่างก็ตกใจที่ผู้เป็นนายของตนส่งเสียงอ้อนๆให้ฮูหยินของจวน

 

 

ทุกคนก้มหน้านิ่ง​  

 

 

"เจ้าอย่าได้น้อยใจสามี​  สามีมองเพราะกาลก่อนนั้นสามีเคยโปรดปราน​  แต่ใช่ว่าตอนนี้ยังเป็นเช่นเดิม​   สามีมีเพียงเจ้าที่เป็นฮูหยินของจวน​  มีเพียงเจ้าเท่านั้นและไม่คิดจะมีผู้ใดมาทำให้เจ้าเสียใจอีก​ เจ้าหันมามองสามีหน่อยนะ"   หยางอี้ร้อนรนที่คนตัวเล็กนิ่งไม่พูดไม่จา  หน้านิ่งสายตามองไกลแต่แววตา​นั้นวูบไหว​   ท่านแม่ทัพ​กลัวอย่างไม่เคยกลัวอะไรมาก่อน​  เขากลัวคนตัวเล็กๆคนนี้จะคิดมาก​  และกลัวจะคิดไปไกลจากที่เขาคิด

 

 

มือหนากอดเอวคนตัวเล็กแน่น​ พลางกัดฟันเอ่ยเสียงเข้มกับเหล่าอดีตฮูหยินและอดีตอนุ

 

"ทำกับผู้อื่นแล้วไยไม่คิดเล่า​ มาวันนี้พวกเจ้าจะคร่ำครวญ​ไปไย​  พวกเจ้านำพาอดีตทั้งหลายไปจากจวน​  ไปส่งตามที่ซินเทียนจดรายละเอียด​ไว้  ไปจัดการ"   ทันทีที่เสียงเข้มเอ่ยจบ​  เสียงร้องไห้อันเจ็บปวด​ก็ดังขึ้น​ เฟิงหลุนตาวาว​ 

 

ถ้าวันหนึ่งเขาทำผิดขึ้นมา​  หยางอี้จะทำแบบนี้กับเขาหรือไม่​   แว๊บหนึ่งที่ท่านแม่ทัพเห็นน้ำตาจากคนร่างเล็ก​ไหลมา1เม็ด​  ท่านแม่ทัพใจหายวาบก่อนจะกอดคนตัวเล็กแนบอกอย่างใจไม่ดี

 

 

​​​​​​" หลุนเอ๋อ​ร์​เจ้าอย่าเป็นเช่นนี้อีกเลยนะ​ สามีกลัว" เสียงพร่าของหยางอี้บอกกับคนร่างบาง

 

 

"ท่านพี่" เฟิงหลุนมองตาสามีด้วยหยาดน้ำคลอ

 

 

"คนดี​  เจ้าเป็นอันใด​ เจ้าอย่าได้คิดมากที่สามีมองอดีตอนุเลยนะ​ สามีไม่ได้หลงไหลไม่ได้คิดสงสารและไม่ได้อยากจะเก็บเอาไว้เลยนะเจ้า"  หยางอี้รีบบอกให้คนตัวเล็กเข้าใจและให้เชื่อมั่นในตัวของตน

 

 

"ท่านพี่​ ถ้าวันหนึ่งข้าทำผิดขึ้นมา​   ท่านพี่จะทำโทษข้าแบบนี้และไล่ข้าออกจากจวนแบบนี้ไหมขอรับ"  เฟิงหลุนอยากรู้

 

 

" หลุนเอ๋อร์​ เจ้าอย่ากลัวไปเลยคนดี​  สามีไม่มีวันทำโทษ​เจ้าแน่ๆ"หลุนเอ๋อร์ของเขาช่างเปราะบางยิ่ง

 

 

"เจ้าอย่าคิดมากเลยนะ​   สามีจะไม่ทำอันใดให้ภรรยาต้องเสียใจอย่างเช่นเดิมอีก"  หอมแก้มเบาๆอย่างปลอบขวัญฮูหยินคนดี

 

 

" เข้าข้างในเรือนเถิดนะเจ้า" หยางอี้ตระกองกอดคนตัวบางเข้าในเรือนใหญ่​ทันที

 

 

 

 

ในเรือนอวี้หลิง

 

 

สองสามีภรรยา​นั่งอิงแอบแนบชิดกัน​  หยางอี้ลูบเส้นผมนุ่มสลวยของเฟิงหลุนอย่างนุ่มนวล​   พลางกดจมูกลงที่กลุ่มผมหอมกรุ่นนั้นอย่างชื่นใจ

 

 

"สามีอยากรักเจ้ายิ่งนัก" เอ่ยคำแรกก็ทำให้เขาตาโต

 

 

" เอ่อท่านพี่​ ท่านไม่ห่วงใยอนุ1และอนุ3จริงหรือขอรับ" เฟิงหลุนพยายาม​จับสังเกต​ุคนผู้เป็นสามี​  

 

 

"สามีบอกเจ้าแล้ว​  หลุนเอ๋อร์​  ว่าสามีจะไม่ทำอันใดให้เจ้าต้องเสียใจดังเช่นกาลที่ผ่านมาอีกแล้ว​  กาลก่อนนั้นที่สามีได้กระทำมันทำให้เจ้าต้องเสียใจมากเพียงใด​ สามีจำได้ดี ต่อจากนี้ไป​ มือของสามีจะไม่มีวันจับมือของเกอหรือสตรีผู้ใดอีก​  มือ2มือนี้จะจับและกอดแค่เจ้าผู้เป็นฮูหยินของสามีเท่านั้น"  หยางอี้เอ่ยช้าๆชัดๆเพื่อให้ผู้เป็นภรรยา​เชื่อและไว้วางใจ​ตนเพราะตนจะไม่มีวันปล่อยมือจากภรรยา​คนนี้แน่

 

" หลุนเอ๋อร์​สามีหิว"  เบี่ยงเบน​ได้ดี​ 

 

 

" หิวอันใดท่านพี่​  ท่านพี่ยังไม่ได้รับสำรับจากกระทรวงหรอกหรือขอรับ"ถามด้วยความตกใจ

 

 

" สามีรับสำรับมาแล้ว"ตาพราวๆ

 

 

"อ้าว​  ถ้ารับสำ​รับ​มาแล้ว​ ท่านพี่ยังจะหิวอันใดอีกเล่า" กินมาแล้วยังบอกหิว​  แถมตาวาวๆอีก

 

 

แต่เอ๊ะ!!?    หิว​ งั้นเหรอ! 

 

 

"สามีหิวเจ้า" ตาพราวๆอย่างชอบใจ

 

 

" ท่านพี่​  อื้ออออ"เสร็จ​กัน!!!! 

 

 

ยังไม่ทันได้ถามเรื่องที่ถูกบุตรของท่านเสนาธิการทหาร​วางยากำหนัดเลย

 

 

" สามีหิวแล้วนะเจ้า​  เรื่องอื่นค่อยถาม"  ปากหนาจูบปากบางสวยเบาๆก่อนจะดูดดื่ม​ขึ้นเรื่อยๆก่อนที่เรียวลิ้นจะกวาดชิมความหอมนุ่มจากโพรงปากบางสวยของฮูหยินตน​   ลิ้นดูดดึงเรียวลิ้นเล็กๆนั้นอย่างคนที่โหยหา​

 

 

ร่างหนาถอดถอนเรียวลิ้นลากไล้ไปตามหน้าผาก​ แก้ม​ มุมปาก​ เลีย​กลีบปากบางสวยฉ่ำน้ำลายของตนอย่างชื่นในหัวใจ

 

จากนั้นลิ้นร้อนๆจึงไล้เลียตามลำคอเนียนสวยและหอมกรุ่น​ พรมจูบวนเวียนเพื่อสร้างรอยรักของเขาให้เป็นที่ประจักษ์​แก่สายตาฮูหยินรักในวันรุ่ง!!  

 

เวรกรรม​ของเฟิงหลุน

 

แบบนี้เขาคงไม่รอดเป็นแน่แท้

 

​     *____*

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น