เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 6 : บทที่6 งาน​ชม​ดอก​ฝู​ห​รง​ครึ่งหลัง​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    11 ส.ค. 63

บทที่​ 6​ งานชมดอกฝู​หรง​ ครึ่งหลัง

 

 

ท่านแม่ทัพ​หยางอี้และฮูหยินรองลำดับ1มาถึงจวนเสนาธิการทหาร​  ฉีฉางหลุน​ เมื่อท่าน​แม่ทัพหยางอี้ลงจากรถม้าเรียบร้อย​แล้วจึงยื่นมือไปให้ฮูหยินรองจับเพื่อให้ฮูหยินรองลงจากรถม้าคันโต

 

เมื่อสอง​สามีภรรยา​ยืนเคียงข้างกันยิ่งดูเหมือนมีเทพเซียนมาจุติที่โลกมนุษย์​   เป็นหยินหยาง​ที่เกิดมาซึ่งกันและกัน​เท่านั้น​

 

ความสง่างามของท่านแม่ทัพนั้นช่างสง่างามและมีกลิ่นอายของบุรุษ​เพศที่ดิบและเถื่อน​ดึงดูดให้สตรีและเกอต่างหลงไหล​ และคอยวนเวียน​วนเวียนอยู่ใกล้ๆ

 

ส่วนฮูหยินรองนั้นก็งดงามสดใสยิ่งแม้ฮูหยินรองจะไม่ได้งามล่มเมือง  แต่ความน่ารักความมีเสน่ห์​และความมีชีวิตชีวา​นั้น  มีกว่านางงามล่มเมืองอย่างแน่นอน​ 

 

ยิ่งรอยยิ้ม​ที่สดใสยิ้มทีโลกก็สว่างจ้า​ ยิ่งพิศยิ่งงาม​ วงหน้าของฮูหยินรองนั้นช่างละมุนละไม​ยิ่งนัก

 

บ่าวไพร่ของจวนเสนา​ธิการทหารมองทั้งสองคนแล้วชื่นชมในใจ​ แม่ทัพหยางอี้ช่างเป็นบุรุษ​ที่​น่าอิจฉา​ยิ่งที่ได้ฮูหยินรองมากกกอดในยามนอนเคียงข้าง

 

พ่อบ้านของจวนเสนาธิการทหาร​รีบค้อมกายทำความเคารพ​แม่ทัพและฮู​หยิน​รอง​ลำ​ดับ​1​ ก่อนจะยิ้มแย้มและเอ่ยอย่างนอบน้อม

 

"คาราวะท่านแม่ทัพและหยางฮูหยิน​  ตอนนี้ท่านเสนาธิการทหาร​และฮูหยินอยู่ด้านในขอรับ​ ขอเชิญ​ท่านแม่ทัพและหยางฮูหยินเข้าด้านในเถิดขอรับ" พ่อบ้านของจวนเสนาธิการทหาร​เชื้อเชิญ​และผายมือเข้าด้านในที่มีเหล่าข้าราชบริพาร​และขุนนางขั้นอื่นๆอยู่

 

ท่านแม่ทัพโอบเอวคนตัวเล็กให้เข้ามาชิดกับร่างตนพลางดันคนตัวเล็กให้เดินเข้าไปด้านในด้วยกัน​  ฮูหยินรองคนงามอมยิ้มให้พ่อบ้านจวนเสนาธิการทหาร​อย่างขอบคุณ​ก่อนจะเดินเคียงข้าง​สามี​    เฟิงหลุนมองไปรอบๆก่อนจะคิ้วขมวดพลางเอ่ยกับคนตัวโตข้างๆ

 

"ดูๆไปแล้วข้าว่างานมันคงน่าเบื่อมากแน่ๆ" คนตัวโตเลิกคิ้วมองคนตัวบางๆก่อนอมยิ้ม

"แล้วอันใดที่จะไม่น่าเบื่อเล่า"  ถามฮูหยินนรองของตนนิ่งๆแต่แววตาพราวระยับ​ มือแตะเอวอีกคนไม่ปล่อย ส่วนจิ้นไห่-ซิ​น​เทียน​-อ้าวเทียน​ เดินตามหลังผู้เป็นนายไม่ห่าง​  ส่วนองครักษ์​2คนรออยู่ด้านนอก

 

​​​​​​" ท่านอย่างไรเล่า"  ด้วยหน้าตาท่านแม่ทัพและตำแหน่งหน้าที่การงานย่อมมีคนหมายปองคนหน้าตายคนนี้เป็นแน่

 

"สามีหรือ?" ใช่​ เป็นท่าน

 

"ใยภรรยา​กล่าวเช่นนี้เล่า" เอ่ยเสียงอ้อนๆ​  ท่านแม่ทัพมีโหมดอ้อนด้วยแฮะ​   น่ารักอ่ะ

 

"ก็ท่านนั่นแหละ​  ด้วยความที่ท่านเป็นบุรุษ​ที่หน้าตาดี​   การงานก็มั่นคง​ งานนี้คงมีเกอและสตรีหมายตาท่านเป็นแน่" เอ่ยกับสามีเบาๆ​ พลางสบตากับคนตัวโตนิ่ง

 

"สามีไม่คิดจะสนผู้ใด​   สามีมีแค่เจ้าผู้เป็นฮูหยินรองก็เพียงพอ​แล้ว​  อย่าได้คิดยกสามีของเจ้าให้กับผู้ใด"เอ่ยเสียงเข้มเป็นเชิงขู่

 

​​​​​​" หึหึ​ ข้าจะปล่อยมือจากท่านได้เยี่ยงไรเล่า​  มีสามีดีและหล่อขนาดนี้ข้าจะปล่อยให้หลุดมือให้โง่เหรอ" กว่าจะได้ท่านแม่ทัพมาครองมันไม่ใช่เรื่องง่ายนะ​ ต้องรบกับบรรดาเมียๆตั้งหลายคน​ แค่กๆ​  แค่กๆ   คนงามสำลักน้ำลายหน้าดำหน้าแดง

 

ท่านแม่ทัพมองคนตัวเล็กแล้วส่ายหัว​ หลุนเอ๋อร์​ของตนชอบทำให้แปลกใจได้ตลอดเวลาเสียจริง​  แต่ท่านแม่ทัพ​ก็ชอบที่หลุนเอ๋อร์ของเขาไม่เหมือนผู้ใด​  ท่านแม่ทัพหนุ่มเหลือบมองคนข้างกายก่อนจะ​ ดีดแป๊ะที่หน้าผากนวล1ทีอย่างหมั่นเขี้ยว​

 

"อ่ะ​ ท่านพี่" คนงามคลำหน้าผากป้อยๆ

 

 

"เจ้าคิดแปลกๆอีกแล้วสินะ  ภรรยา"  เอ่ยอย่างรู้ทัน

 

คนงามทำหน้ามุ่ย   เรียกสายตาเอ็นดู​จากสามีตัวโตได้อย่างชะงัก​นักแล

 

สองสามีภรรยา​และองครักษ์​เดินเข้าไปในงาน​ มีผู้คนมากมายและภายในงานนั้นช่างตกแต่งอย่างเลิศหรู​อลังการ​ยิ่ง​ เฟิงหลุนเห็นแล้วเซ็ง​   งานใส่หน้ากากแบบนี้เขาไม่ชอบ

 

"โอ๊ะ​ ท่านแม่ทัพ​ ท่านมาถึงแล้ว" ท่านเสนาธิการทหาร​  ฉีฉางหลุน​ เห็นว่าคนที่หมายตาและหมายใจได้เดินทางมาถึงแล้วจึงเอ่ยขอตัวกับคู่สนทนา​ทันที

 

หยางอี้มองดูท่านเสนาธิการทหาร​และฮูหยินเอกเดินมาถึงแล้วเขาก็ก้มศีรษะ​มือประสานกันเพื่อคาราวะผู้อาวุโส​

 

"คาราวะท่านเสนาฯ​   คาราวะฉีฮูหยิน"ท่านแม่ทัพเอ่ย

 

​​​​​​" โอ๊ะข้าฉีฉางหลุน​ เสนาธิการ​ทหารคาราวะท่านแม่ทัพหยาง​ ข้าต้องเสียมารยาท​แล้ว​  ถ้าภายในงานขาดเหลือสิ่งใดโปรดแจ้งข้าด้วยท่านแม่ทัพ" ท่านเสนาฯรีบเอ่ยพลางมองไปทางคนตัวเล็กข้างกายท่านแม่ทัพแล้วสะกิดฮูหยินตนเบาๆ

 

​​​​​​" เสียมารยาท​ต่อท่านแม่ทัพหยางแล้ว​  ข้าฉีฮูหยิน"ฮูหยินเอกกล่าวแนะนำตัวแต่มองข้ามเฟิงหลุนไป​   

 

​​​​​​" อย่าได้เกรงใจอันใดเลยฉีฮูหยิน​    นี่คือหยางเฟิงหลุน​  เป็นฮูหยินรองของข้า​  หลุนเอ๋อร์เจ้าคาราวะท่านเสนาธิการทหาร​และฉีฮูหยินเถิดเจ้า" บอกกับคนตัวเล็กเบาๆแต่แววตาภาคภูมิใจ​  มือแกร่งโอบเอวบางเข้ามาชิดอกแกร่งอย่างจงใจและแนบเนียน​

 

ฮึ่ยยยยหมั่นไส้​

 

​​​​​​" ข้าหยางเฟิงหลุนเป็นฮูหยินรองของท่านแม่ทัพหยางอี้ขอรับ" เฟิงหลุนคาราวะผู้อาวุโส

​​​​​​" ตามสบายเถิดฮูหยินรอง"แววตาแข็งๆมองเขา​  สงสัยจะบ้า

 

​​​​​​" อ้อท่านแม่ทัพข้ามีบุตรเกอและสตรีอยากจะแนะนำขอรับ"เอ่ยหน้าตาระรื่น​  แล้วบอกให้คนสนิทไปตามบุตรมา

 

 

​​​​​​" ได้ขอรับท่านเสนาฯ" ร่างสูงเอ่ยเบาๆ​ มือโอบเอวคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ปล่อย​  ฉีฮูหยินเห็นแล้วขัดเคืองยิ่งนัก

 

​​​​​​" ท่านพี่​  ข้าปวดเมื่อยยิ่งนัก" เอ่ยฉอเลาะกับสามีท่านกลางสายตาแปลกๆของท่านเสนาฯและฮูหยิน​ แต่เขาไม่สนใจ

 

"ท่านเสนาธิการทหาร​ข้าขอตัวก่อนนะขอรับฮูหยินของข้าปวดเหมื่อยนัก" ตาพราวๆสบตาคนงาม

 

"เชิญ​ท่านแม่ทัพไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหน้าลานดอกฝูหรงด้านโน้นเถิดขอรับ​   ค่ำนี้องค์ไท่จื่อเสด็จ​มาร่วมงานด้วย​         ประเดี๋ยว​บุตรของข้ามาถึงข้าจะพาไปแนะนำให้ท่านแม่ทัพรู้จัก" เอ่ยยิ้มๆแววตาพิกลยามจ้องมองเฟิงหลุน

 

"ขอบคุณ​ท่านเสนาฯข้าคงต้องขอตัวแล้ว​ ฮูหยินของข้าปวดเมื่อย" คนตัวโตก็เล่นไปกับเขาด้วยนะ​  หยางอี้โอบเอวภรรยา​เดินจากมาท่ามกลาง​สายตาไม่พอใจของท่านเสนาธิการทหาร​กับฮูหยินที่จ้องมองคนตัวบาง​  แต่การณ์​นี้หาได้รอดพ้นจากสายตาของ3องครักษ์​ไม่​ ! 

 

เมื่อมาถึงด้านในมีเก้าอี้สีทองเด่นเป็นสง่า​ คงเป็นขององค์ไท่จื่อ​  ส่วนเก้าอี้ที่รายล้อมคงเป็นตามลำดับยศและขั้นต่างๆเป็นแน่

 

หยางอี้มองเก้าอี้เขาก็รู้ดีแต่เขาไม่ไปนั่งที่ติดกับองค์​ไท่จื่อหรอก​ เพราะคนตัวเล็กไปนั่งด้วยไม่ได้​ เขาเลือกพาคนร่างบางๆไปนั่งถัดมาจากเก้าอี้สูงศักดิ์​ด้วยยศนั่นอย่างห่างไม่มากนัก

 

เมื่อนั่งลง​  องครักษ์​ทั่ง3ก็นั่งข้างหลังผู้เป็นนาย​  คนตัวบางๆหันไปมองรอบๆงานอย่างสนใจ

 

"ดูๆไปแล้วงานคงน่าเบื่อไม่ใช่น้อย​" ท่านแม่ทัพเอ่ย

 

"เห!!" คนตัวเล็กอุทาน

 

"ก็ดูเจ้าทำหน้าเบื่อสิ​  สามีว่างานมันคงน่าเบื่อแบบที่เจ้าว่าแน่" บอกยิ้มๆตาแพรวพราว

 

คนงามเบะปากมองบน1ที

 

คนตัวโตเห็นกิริยา​นั้นก็หัวเราะชอบใจ​   ก่อนจะดีดสันจมูกเชิดรั้นนวลเนียนนั้น1ทีเบาๆ​     ก่อนที่สายตาจะเห็นว่าท่านเสนาฯ​ ฮูหยินและบุตรทั้ง2เดินมาทางนี้

 

​​​​​​" ท่านแม่ทัพใยท่านไม่นั่งที่เก้าอี้ที่ติดกับองค์​ไท่จื่อเล่าขอรับ" ท่านเสนาฯถาม

 

​​​​​​" ต้องขอโทษ​ท่านเสนาธิการทหาร​ด้วยที่ข้าไม่อาจไปนั่งตรงนั้นได้​ เนื่องด้วยฮูหยินรองของข้าไม่รู้จักผู้ใดเกรงว่ามันคงจะไม่เหมาะเท่าใดนัก​" มารยาท​เก่ง

 

"ข้ามองดูสถานที่จัดงานแล้วช่างงดงามยิ่ง​  แบบนี้คงใช้เบี้ยหวัดไม่น้อยเลยใช่หรือไม่ท่าน" มีแอบจิกกัดเบาๆแต่อีกฝ่ายคงยังไม่รู้เพราะหน้าตายังคงระรื่นอยู่

 

​​​​​​" มิได้มิได้​ งบประมาณ​ข้าทูลกับหวงตี้ขอรับเลยได้มาจัดงานได้ตามนี้"อ้อ​ขอ​ งบหลวงมาจัดงาน! 

 

ฮึ​ ท่านแม่ทัพเกลียดนัก! 

 

​​​​​​" อ้อข้าชวนคุยเพลิน​  ลืมแนะนำบุตรของข้าให้ท่านแม่ทัพรู้จัก​ "  ทำเป็นลืม​  โอ๊ยข่อยหล่ะงึด! 

 

" นี่บุตรเกอคนโตของข้า18หนาว​  ส่วนนี่บุตรี16หนาวข้าหวังว่าท่านแม่ทัพจะถนอมน้ำใจบุตรของข้านะขอรับท่านแม่ทัพ" โหหหห​ เล่นมัดมือชก​งี้เลยนะ

 

"ด้วยเหตุอันใดเล่าตัวข้าใยต้องถนอมน้ำใจบุตรของท่าน"  หุหุ​ สามีดีต้องบอกต่อ

 

" พวกเจ้ารีบแนะนำตัวสิ​ จะยืนเหม่อไปไย" ท่านเสนาธิการทหาร​รีบบอกบุตรของตนด้วยสีหน้าแววตายิ้มๆ​

 

 

  เฟิงหลุนจ้องมองใบหน้าเกอบุตรของท่านเสนาฯวัย18หนาว​  เกอผู้นี้ช่างงดงามและยั่วยวนยิ่งนัก​

 

เกอคนงามได้แต่จ้องมองท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่​ด้วยใบหน้าแดงระเรื่ออย่างเขินอายแต่แววตาพราวระยับอย่างถูกใจในตัวของท่านแม่ทัพหยางอี้

 

 

ฝ่ายคนน้องวัย16หนาว​ เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นมาแต่หน้าตาสวยสดงดงาม​  ดูเหมือน​จะงามล่มบ้านล่มเมืองเสียด้วย​ ส่วนรูปร่างก็อ้อนแอ้นอรชร​ดูน่าถนุทนอมยิ่ง​นัก คนน้องสวยสดแรกแย้มจ้องมองท่านแม่ทัพด้วยแววตาพอใจและไม่มีความเขินอายเยี่ยงสตรีพึงมี

 

 

เฟิงหลุนจ้องมองด้วยความสนอกสนใจ

 

"ข้า​ ฉีจินเยวี่ยนเป็นเกออายุได้18หนาวขอคาราวะท่านแม่ทัพขอรับ" เกอคนงามส่งสายตาดูยั่วยวนให้กับสามีของเขา​   แค่ก​  แค่ก​  ถ้าไม่ส่งสายตาไปยั่วคนของเขาจะดูดีมีราคามากเลย​   เสียดายแท้

 

 

"ข้าฉีจินหลิน 16หนาวขอคาราวะท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ"ยิ้มหวานหยดย้อยทั้งปากทั้งตาแต่มีอาการเย่อหยิ่ง​นิดๆตามแบบฉบับ​ลูกคุณ​หนูคุณนาย

 

" อืมมบุตรของท่านทั้ง2นี้ช่างงดงามจนยากจะถอนสายตา​  ท่านเสนา​ธ​ิ​การทหาร​ช่างโชคดียิ่งที่มีบุตรงามล่มเมืองเช่นนี้​ ชายใดได้เห็นย่อมพึงใจและคงอยากแต่งบุตรท่านเข้าจวนเป็นแน่" เอ่ยแบบชี้โพรงให้กระรอก​

 

 

"แต่การจะรับน้ำใจในบุตรของท่านทั้ง2นั้น​  ข้าเองคงยังตัดสินใจ​ไม่ได้เพราะต้องถามความคิด​เห็นของฮูหยินรองของข้าก่อน​   ถ้าฮูหยินรองของข้าอยากให้รับและถนอมน้ำใจในบุตรของท่านข้าก็จะถนอมน้ำใจในครั้งนี้ได้"  เอ่ยยิ้มชวนใจละลายไปให้สองพี่น้อง​   

 

แต่ทำไมต้องโยนเผือกร้อนๆมาให้เขาด้วยเล่า​  คนงามของจวนแม่ทัพหยางมองสามีตาขุ่นเขียว​   แต่สามีกลับมีสีหน้าระรื่นจนหน้าหมั่นไส้​

 

 

อีตาแม่ทัพบ้า​    ข้าอยู่ของข้าดีๆไหงข้าต้องเจอเรื่องให้ร่างกายข้าต้องเหนื่อยอีกแล้ว   ปล่อยให้ข้าอยู่ว่างๆ  หายใจทิ้งไปไม่ได้หรือไงกัน   ชอบนักกับการที่ข้าต้องเหนื่อยแบบนี้   คนงามมองท่านแม่ทัพตาเขียว​ปั๊ดดด!! 

 

 

ม๊าาาครับ​ เสี่ยวหลุนเบื่อจังเลย

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น