เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 5 : บทที่5 งาน​ชม​ดอก​ฝู​ห​รง​ครึ่งแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 679
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    11 ส.ค. 63

บทที่5​ งานชมดอกฝ​ู​หรง​ ครึ่งแรก

 

 

เรือนม่อลี่ของฮูหยินรองลำดับ1​ คนใหม่​ เฟิงหลุน

 

หลังจากที่เมื่อวานได้เกิดเรื่องราวมากมายจนอนุ9ของจวน(คนเก่า)​เกิดความแตกตื่นนิดๆ​ 

 

เรื่องราวเกิดพลิกผัน​จากการที่เป็นอนุ9ของจวนอยู่ดีๆ   ก็กลับกลายมาเป็นฮูหยินรองลำดับ1คนใหม่ซะงั้น​  ส่วนฮูหยินรองลำดับ1ก็กลับกลายมาเป็นอดีตฮูหยินแถมถูกทำโทษ​ไปซะแล้ว

 

เพราะการต้องโทษ​ที่ผู้เป็นใหญ่​ของจวนตัดสิน​   คิดแล้วฮูหยินรองคนใหม่ก็ขำไม่ได้หัวเราะไม่ออก​ ทำไมโลกมันหมุนเร็วแบบนี้นะ​  ข้าตามไม่ทันแล้วพี่บัวลอย! 

 

 

เมื่อคืน​หลังจากที่สามีสุดรักและสุดหวง​? ได้เดินมาส่งฮูหยินคนใหม่ที่เรือนม่อลี่ หลังจากรับสำรับค่ำเสร็จ​  ขบวนส่งฮูหยินคนใหม่กลับเรือน​ ประกอบไปด้วย​ เฟิงหลุน​ ฮูหยินลำดับ1คนใหม่​   ท่านแม่ทัพหยางอี้​   จิ้นไห่-ซินเทียน​   อ้าวเทียน​  3​ องครักษ์​   ตามมาด้วยบ่าวรับใช้6คนที่ตามนายคนใหม่มาส่ง​  อันที่จริงบ่าวรับใช้​6คนนี้  ท่านแม่ทัพผู้หน้าตายได้มอบให้กับฮูหยินรองคนใหม่​ แต่ฮูหยินรองคนใหม่ไม่รับเพราะที่เรือนม่อลี่นั้นบ่าวไพร่มีเต็มเรือนไม่จำเป็นต้องรับบ่าวไพร่​มาเพิ่มแต่อย่างใด  บ่าวไพร่ทั้ง6คนก็เลยตามมาส่งพร้อมๆกับเจ้าของจวนซะเลย

 

 

ช่างเป็นขบวนส่งตัวฮูหยินรองคนใหม่  กลับเข้าเรือนเดิมที่น่าปวดหัวยิ่ง​  ฮูหยินรองคนใหม่ไม่อาจตั้งตัวและไม่อาจตั้งรับได้ทันจึงออกตื่นๆและจิตตกอยู่มิใช่น้อย(หวั่นๆว่าจะถูกริบตำแหน่งฮูหยินรองลำดับ1​คืนกลับไปตอนไหน)​

 

 

เดินไปก็มองขบวนส่งตัวไป​ มองคนตัวโตข้างๆไป​  มองแล้วก็คิ้วขมวด​   จนแม่ทัพหน้าตายสังเกตเห็น​จึงชะงักเท้า  และขบวนส่งตัวฮูหยินรองคนใหม่ก็หยุดตาม​   ส่วนฮูหยินรองลำดับ1ก็พลอยสะดุดไปด้วย

 

ฮูหยินรองคนใหม่ก็ทำหน้าตาเหรอหราได้อย่างน่ารักน่าชัง และน่าจุ๊บยิ่ง  จนท่านแม่ทัพอดใจไม่ไหว  เอื้อมมือมาหยิกแก้มนวลเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว​ท่ามกลาง​สายตาของ3องครักษ์​คู่ใจและเหล่าบ่าวรับใช้​ ที่มองเหตุการณ์​นี้อย่างพร้อมเพรียง​กัน

 

 

"มีอันใด​ กับใบหน้าข้าหรือขอรับ​ ท่าน​    พี่"  กำลังจะเอ่ยว่าท่านแม่ทัพ  แต่พอคนตัวโตมองมาด้วยสายตากดดันจึงรีบเอ่ยท่านพี่ออกมา​ ฟู่ววว

 

 

"เจ้าเป็นอันใด​หรือ​  เหตุใดใยถึงคิ้วขมวด​  มีสิ่งใดที่คิดไม่ตกหรือ" สามีผู้เป็นที่รักยิ่งของเขาเอ่ยถาม

 

"ข้ากังวลเรื่องอดีตเหล่าฮูหยินเล็กน้อยขอรับ"  กังวลมากเลยหล่ะ

 

" เจ้าอย่าได้กังวลไป​  ไม่มีผู้ใดจะมาทำอะไรเจ้าได้​  ส่วนเหล่าอดีตฮูหยินรองทั้งหลายนั้นมันสมควรแล้วที่เจอโทษแบบนั้น​  ถ้าไม่อาจหาญ​กับเจ้า  ข้าเองก็คงไม่ทำเข่นนั้น"  เอ่ยเสียงเหี้ยม

 

 

" เจ้าเป็นฮูหยินรองลำดับ1แล้ว​ มีอำนาจสั่งคนของข้าได้เหมือนที่ข้าสั่ง​   จะไม่มีผู้ใดกล้ามาแตะต้องเจ้าอีกเป็นแน่​  การจะได้เป็นฮูหยินรองไม่ได้เป็นกันง่ายๆนะ​ เจ้าต้องสร้างผลงาน​ให้​เป็นที่ประจักษ์​แก่ข้าผู้เป็นสามีก่อน​ ข้าจึงจะเลื่อนขั้นให้กับเจ้าได้​ หลุนเอ๋อร์​"  สามีสุดที่รักกล่าวยิ้มๆ​     จ้าาาาาต้องมีผลงาน​เป็นที่ประจักษ์​  เฟิงหลุนอยากจะแหมมม​ ให้ไปถึงดาวอังคารเลยทีเดียวเชียว

 

 

" ไปกันเถอะ​  ป่านนี้บ่าวของเจ้าคงชะเง้อคอยาวรอคอยเจ้าที่หน้าเรือนเป็นแน่แท้" เอ่ยชวน​   แต่กลับไม่ขยับ​     ก็ไปดิคร้าบบบบบ​  จะยืนมองผมทำไมกัน? 

 

 

"....?" เฟิงหลุน

 

"ไปสิขอรับ.." มองคนตัวโตนิ่งๆ​   แหน่ะยังไม่ไปแล้วจะเอ่ยชวนเขาเพื่อ? 

 

"หน้าเจ้า?"   เอ๊ะ​ หน้าผม? หน้าผมเป็นไรอ่ะ

 

" หน้าข้าเป็นอันใดขอรับ" งงดิครับ​ จู่ๆมาพูดแบบนี้

 

" หน้าเจ้าดูตื่นๆช่างน่ารักน่าจุมพิต​ยิ่ง​ ข้าอยากจุมพิตแก้มเจ้าแล้วสิ" เอ่ออออ​  พี่ท่านช่างหน้าไม่อาย

 

​ ท่านไม่อายข้าแต่ก็ควรอายองครักษ์​3คน  รวมทั้งบ่าวไพร่6คนนั่นบ้างนะ​  องครักษ์​3คนทำหน้าตาจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกหน้าตาดูตื่นๆกว่าข้าอีก

 

 

"หึหึ​  ไปกันต่อเถอะ" มือใหญ่เอื้อมมือมาดึงข้อมือ​เรียวนุ่มของคนตัวบางให้เดินเคียงข้าง

 

 

ที่เรือนม่อลี่

 

เฟิงหลุนเห็นบ่าวไพร่พากันยืนออกันที่หน้าเรือน​ ต่างชะเง้อคอยืดคอยาวรอคอยอี๋เหนียงของตนอย่างกังวล​   ด้วยเพราะรู้ว่าอี๋เหนียงของตนนั้นไม่เป็นที่โปรดปราน​ของท่านแม่ทัพนัก​  เมื่อถูกเรียกตัวไปเรือนใหญ่​  พวกตนก็หวาดกลัว​ว่าอี๋เหนียงของตนจะถูกลงโทษ​

 

 

และเมื่อได้มองเห็นอี๋เหนียงของตนกลับมาแล้วต่างก็ส่งเสียงดังเซ็งแซ่รีบวิ่งกรูกันเข้ามาห้อมล้อมผู้เป็นนายทันที​  จนขบวนส่งตัวต้องเขยิบถอยห่างอย่างว่องไว

 

หยางอี้มองดูเหตุการณ์​อย่างชื่นใจ​ หลุนเอ๋อร์​ของเขาเป็นที่​รักยิ่งของบ่าวไพร่ในเรือน​  เพราะการวางตนที่ดี​ ไม่ใช้อำนาจกับบ่าวไพร่​ จึงทำให้บ่าวไพร่ในเรือนและนอกเรือนต่างรักและซื่อสัตย์​กับนายของตน

 

"อี๋เหนียง​เจ้าคะ​ ทำไมไปนานนักเจ้าค่ะ​   แล้วอี๋​เหนียง​บาดเจ็บตรงไหนบ้างเจ้าคะ" ลี่จิว   อวิ๋น​ยี่​ ชิงชิง​ และบ่าวไพร่คนอื่นๆต่างห้อมล้อมถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเสียงดังเซ็งแซ่​ไปทั่ว

 

"พวกเจ้านี่นะ​  ไม่เห็นหรือว่ามีผู้ใดมากับข้าด้วย" เฮ้ออพวกเจ้านี่นะ

 

เมื่อลี่จิว​ อวิ๋น​ยี่​ ชิง​ชิง​ จูล่ง​ ได้เห็นว่าผู้ใดที่ตามผู้เป็นนายของตนมาก็ตาโต​ รีบถอยห่างคนตัวบางพลางก้มหัวคำนับท่านแม่ทัพ

 

"ท่านแม่ทัพ​ บ่าวเสียมารยาท​แล้วขอท่านแม่ทัพอภัยให้บ่าวด้วยขอรับ/เจ้าค่ะ"ก้มหัวขอโทษ​ท่านแม่ทัพเจ้าของจวน

 

"ไม่เป็นไร​  ข้ามีบางอย่างจะให้พวกเจ้ารับรู้" หันไปทางซินเทียน​  ซึ่งซินเทียนเองก็รับรู้ได้ว่าผู้เป็นนายต้องการสิ่งใด

 

ซินเทียนก้มหัวให้ท่านแม่ทัพแล้วเอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า! 

 

" เนื่องด้วยอดีตอี๋เหนียงของพวกเจ้านั้นมีผลงานเป็นที่ประจักษ์​แก่ท่านแม่ทัพ​   ท่านแม่ทัพเลยตอบแทนผลงานนั้นโดนการเลื่อนขั้นจากอนุ9เป็นฮูหยินรองลำดับ1ของจวน  แต่ยังได้พำนักที่เรือนม่อลี่ตามเดิม​ พวกเจ้าจงเรียกขานนามของฮูหยินรองลำดับ1ใหม่ด้วยนะ"  ซินเทียนบอกกล่าวเล่าแจ้ง

 

 

บ่าวไพร่ของอดีตอี๋เหนียงต่างก็ตกใจจนมาถึงความดีใจ​  เมื่อดีใจจนสุดกลั้นก็กระโดดกอดกันร้องไห้ลั่นเรือนม่อลี่​  ทุกคนไม่คิดว่าอนุ9ที่ไม่เคยเป็นที่โปรดปราน​จะมาถึงขั้นนี้ได้  เสียงกู่ก้องและเสียงร้องไห้กระจองอแง​ดังลั่นไปทั่วสร้างความปวดหัวให้แก่ผู้เป็นฮูหยินรองคนใหม่ยิ่งนัก

 

 

เฟิงหลุนมองความชุลมุน​วุ่นวาย​ตรงหน้าด้วยสภาพสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก​   จำต้องเอ่ยกับผู้ที่ยืนอยู่ข้างกาย

 

"ท่านพี่" บ่าวไพร่เงียบเสียง​ ต่างเงี่ยหูฟังเมื่อได้ยินคนงามเรียกท่านแม่ทัพว่าท่านพี่

 

"ว่ากระไรเจ้า" คนตัวสูงมองคนตัวเล็กๆนิ่ง

 

"ข้าว่าท่านกลับเรือนใหญ่​เถิด​  ข้าง่วงมากๆแล้ว​  และท่านเองก็น่าจะง่วงด้วยเช่นกัน​ ท่านกลับเรือนนะ​ ข้าง่วงอยากนอน"  เอ่ยบอกกับสามี​ แค่ก​ แค่ก​! 

 

"ข้าเองก็ง่วง" ตาวาว​ วาว​   ทำไมต้องทำตาวาวด้วย​ ง่วงก็กลับไปนอนสิ! 

 

"ถ้าง่วงแล้วท่านพี่ก็กลับเรือนใหญ่​ไปนอนสิขอรับ" บ่าวไพร่รวมทั้งองครักษ์​ทั้ง3ต่างเงี่ยหูฟังผู้เป็นนายคุยกัน

 

" ข้าง่วงเจ้าเองก็ง่วง​  เช่นนั้น​เราก็เข้าห้องนอนกันเถิด"  เอ๊ะ​ !  ทำไมมันถึงมีไรแปลกๆหว่า!!!? 

 

ฮูหยินรองคนใหม่ยังงงๆอยู่ก็ถูกสามีสุดที่รัก? โอบเอวรั้งให้เดินเคียงกันเข้าไปในเรือนม่อลี่​  คนงามก็ยังไม่เข้าใจ​   จนถึงห้องนอนนั่นแหละจึงถึงบางอ้อ

 

ภายในห้องนอนของเฟิงหลุนนั้นมีสภาพเป็นปกติแล้วเพราะเฟิงหลุนให้บ่าวชายมาซ่อมแซม​  แต่คนตัวโตที่สำรวจบานประตู​นี่สิ​  มีดวงตาวาววับ​ แผ่รังสี​สังหารออกมา​ จนเฟิงหลุนหายใจไม่ออกเหงื่อชุ่มใบหน้านวล

 

"กล้าสั่งให้บ่าวไพร่พังประตู​ห้องนอนของเจ้าได้เช่นไร​ ถ้าหากว่าเจ้าเปลือยอยู่เล่า​  ข้าอยากฆ่าเชี่ยหนิงนัก" กำหมัดแน่น​  ไอสังหารสีดำหมุนวนล้อมรอบคนตัว​โต​  แต่คนที่ได้รับผลกระทบ​คือเฟิงหลุน​  หายใจสะท้านหอบอยู่ข้างๆ​  เขาหายใจไม่ออก

 

"ท่านพี่​  ท่านเก็บไอสังหารก่อนเถิด​ ข้าหายใจไม่ออก"คนงามเอ่ย

 

ท่านแม่ทัพหันมาดูคนงามก็ตกใจรีบเก็บไอสังหารกลับเข้าร่างทันทีที่เห็นว่าคนตัวบางหายใจไม่ออกแล้ว

 

"หลุนเอ๋อร์ข้าขอโทษ​   เจ้าเป็นเช่นไร​ ดีขึ้นไหม" เป็นห่วงคนตัวเล็กยิ่ง​ เขาโกรธ​ตัวเองที่ปล่อยไอสังหารออกมาจนคนตัวบางได้รับผลกระทบ​

 

" ข้าไม่เป็นไรแล้ว​ ท่านพี่ระงับใจด้วย​ ตอนนี้เชี่ยหนิงได้รับการลงโทษ​จากท่านพี่แล้ว​ และตอนนี้ข้าเองก็ปกติไม่ได้เป็นอะไร​ ท่านก็อย่ากังวล​ไปเลยนะ"  มือบางๆลูบมือลูบแขนคนตัวโตไปมา​ หวังปลอบประโลม​แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่​ให้คลายความโมโห​

 

"อืม​ ถ้าเช่นนั้นเราก็เข้านอนกันเถิด"  เอ่ยชวนกันง่ายจริงๆ

 

" ขอรับ" ฝ่ายคนที่ถูกชวนก็ใจง่ายพอกัน

 

ทั้งคู่นอนที่เตียงเดียวกัน​   มองตากันนิ่งๆ​ แต่เฟิงหลุนเขินจริงเขินจัง​   

 

ฝ่ายสามีสุดหล่อก็อมยิ้มตาเป็นประกายแปลกๆ​ แปลกจนเขาใจสั่น​  ขนลุกซู่​ที่ต้นคอ​ 

 

เฟิงหลุนมองสามีด้วยความตื่นเต้น​  กังวล​  สับสน​  ทุกอย่างฉายชัดในแววตาคู่สวยของฮูหยินรองคนใหม่​ 

 

 หยางอี้มองคนตรงหน้าที่แสดงอากัปกิริยา​ต่างๆอย่างเพลิดเพลิน​ใจ​  เฟิงหลุนคนนี้ช่างมีชีวิตชีวา​ยิ่ง​  เป็นคนที่ไม่เหมือนใครและหาใครเสมอเหมือน​ 

 

แม่ทัพหนุ่มเจ็บใจตนเองที่ครั้งก่อนเดินผ่านไม่สนใจไยดี  แต่กลับไปสนใจอนุคนอื่นจนเป็นที่โปรดปราน​    ตนนั้นก้าวเท้าเข้าเรือนอนุ1อนุ3ไม่ว่างเว้น​  ทั้งๆที่คนตัวบางๆคนนี้มีดีมากกว่า2คนนั้น​  มีดีกว่าใครๆที่ตนเจอมาทั้งแผ่นดิน​  ดีแค่ไหนที่ไปศึกครั้งนี้ชนะกลับใช้เวลาเพียงแค่4เดือน  ก็นำทัพชนะศัตรู​ได้ราบคาบทำให้กลับมาเมืองหลวงจนได้มาพบกับคนตัวบางๆนี้อีกครั้ง

 

 

ดีแค่ไหนที่ตอนกลับมา​  คนงามนี้ไปหาตนด้วยความรักและคิดถึง​  ถ้าหากครั้งนั้นไม่ได้กลิ่นหอมๆของดอกม่อลี่  และได้สัมผั​สกับจมูกกับมือของคนตัวบาง​ ป่านนี้ตนเองก็คงละเลยคนงามและไปหลงอยู่ที่2เรือนดังเช่นที่เคยเป็น​ 

 

คิดแล้วเจ็บปวดใจยิ่งนัก​ เจ็บใจตนเองที่โง่ โยนเพชรแท้ทิ้งแต่กลับคว้าเอากรวดทรายตามข้างทางมาแทนตั้ง2หนาว

 

แม่ทัพหนุ่มมีแววตาสั่นไหว​ด้วยความร้าวรานและเจ็บปวดใจ​

 

  เฟิงหลุนมองแววตาของหยางอี้นิ่งๆ​ รับรู้ได้ว่าคนตรงหน้านี้เสียใจแค่ไหน​  แต่ก็ไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพ​เสียใจเรื่องใดกัน

 

 

"ท่านพี่" คนตัวบางๆเอ่ย

 

"หลุนเอ๋อร์ข้าขอโทษ​เจ้า" กอดคนตัวเล็กแน่น​ พลางกดจมูกลงที่หน้าผากนวลแผ่วเบาอย่างคนที่เสียใจและขอโทษ​

 

"ท่านพี่ขอโทษ​ข้า? เรื่องอันใดหรือขอรับ" งง? 

 

"ขอโทษ​เจ้า​ ท​ี่แต่ก่อนไม่สนใจไยดีเจ้า​  ปล่อยปละละเลย​เจ้า​  ปล่อยให้เจ้าโดดเดี่ยว​เพียงลำพัง​  ข้าสนใจแต่อนุ2คนนั้น​  เพราะหลงไหลในมารยาและการ อุ่น​เตียง​  ข้าหลงไหลในกามทำให้ละทิ้งเจ้าไป​  เวลา2หนาวที่เจ้าเข้ามาข้าไม่เคยให้ความใส่ใจกับเจ้า​  เจ้าเองคงเสียใจมาก​ ข้าผิด​ ข้าขอโทษ​เจ้า"  น้ำตาลูกผู้ชาย​รินไหลช้าๆ​  ทำเอาเฟิงหลุนตกใจ​  ในที่สุดผู้ชายคนนี้ก็รับรู้เสียทีว่าเป็นต้นเหตุ​ที่ทำให้เฟิงหลุนคนเก่าตายจากไป

 

" ถ้าวันนั้น​ วันที่ข้านำทัพกลับเมืองหลวง​   ถ้าข้าไม่ได้กลิ่นดอกม่อลี่จากเรือนร่างเจ้า​   ถ้าจมูกข้าถ้าไม่ได้สัมผั​สกับจมูกของเจ้า​ และถ้าใบหน้าของข้าไม่ได้มือน้อยๆนุ่มๆมือนี้ลูบไล้​  ข้าเองก็คงแวะเวียนไปที่เรือนอนุ1และ3เช่นเดิม"  คนตัวสูงเอ่ยอย่างเสียใจ​ 

 

เฟิงหลุนเข้าใจในสิ่งที่หยางอี้เอ่ย​  เขากอดอีกคนแน่น​  ฟังเสียงหัวใจคนตัวโตนิ่งๆ

 

" มือของเจ้านุ่มนัก  หลุนเอ๋อร์สามีขอสัญญา​กับเจ้า​ ว่าต่อแต่นี้สามีจะดูแลเอาใจใส่​เจ้า  ไม่ให้เจ้าต้องน้อยใจและเสียใจ​  และสามีก็จะไม่มีผู้ใดอีกแล้ว"  ท่านแม่ทัพเปลี่ยนสรรพานามใหม่

 

 

"สามีจะไม่นำมือนี้ไปจับมือของผู้ใดแทนมือของเจ้า​ ไม่ว่าวันที่ต้องไปจากเจ้า​  ไม่ว่าวันที่สามีต้องไปทัพที่ใด  แต่มือนี้​  ก็จะจับแค่มือของเจ้าผู้เดียวเท่านั้น"  คำสัญญา​ที่แม่ทัพหยางอี้ให้ไว้สลักลงในหัวใจเฟิงหลุนจนเต้นระรัว​ 

 

เฟิงหลุนหน้าแดง​  ก้มศีรษะ​น้อยๆและซบนิ่งที่แผ่นอกกว้าง​อย่างเขินๆ

 

 

" ขอบคุณ​ขอรับ"  ขอบคุณ​เบาๆ​ เฟิงหลุนขอบคุณ​ที่คนตัวโตพูดเช่นนี้  หวังว่าเฟิงหลุนร่างเดิมจะรับรู้ได้นะ

 

 

" เข้านอนกันเถิดเจ้า​ หรือเจ้าอยากทำอะไรก่อนนอนกัน"  เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์​

 

"นอน​ นอนขอรับ"  หลับตาปี๋​ คนตัวโตหัวเราะก่อนจะจูบเบาๆที่หน้าผากนวล   ก่อนจะลากจูบมาที่ปากบางๆกดนิ่งๆจนพอใจ  ก็กอดคนตัวบางๆนอนหลับไปพร้อมๆกัน!! 

 

 

เรือนม่อลี่​  ยามซื่อ(09.00​-10.59 น.)​

 

ฮูหยินรองคนใหม่หลังจากรับสำรับเช้าเสร็จ​   ก็ไปที่ศาลาริมบึงเหลียน​ฮ​วา​  แต่กลับไม่มีอารมณ์​ชื่นชม​ความสวยงามของดอกบัวดังเช่นทุกวัน​  เนื่องด้วยวันนี้คนงามเหม่อคิดถึงเรื่องตื่นนอนตอนเช้า  แล้วฮูหยินรองคนใหม่ก็หน้าแดง

 

 

เหตุการณ์​ตอนเช้าพาใจให้หวิวๆ  เพราะสามีสุดรักเมื่อก่อนกลับเรือนใหญ่   ​ก็มีอันสบตาพาใจหวามไหว​  นิ้วมือหนาเกลี่ยแก้มใสเบาๆ​ ก่อนจะจูบที่หน้าผาก รับขวัญ​คนงามยามตื่นนอน​ จากนั้นก็ไล่จูบมาตามแก้ม​  จมูก​ ปาก​ และลำคอ

 

ทำเอาเฟิงหลุนใจสั่นรัวๆ​  ความรู้สึกหวามไหว  เขย่าใจจนเคลิบเคลิ้ม​   สติเกือบหลุดถ้าไม่เพราะมือหนาปัดป่ายไปที่ตัวตนขนาดกลางๆของเขา​

 

เฟิงหลุนเขินอายยิ่ง  ที่คนตัวโตๆจ้องมองตัวตนของเขาผ่านเสื้อนอนสีขาวบางๆ​  ท่านแม่ทัพมองแล้วก็อมยิ้มด้วยความชอบใจ

 

ก่อนจะก้มลงจุ๊ฟที่ตัวตนขนาดกลางๆนั้นเบาๆ   แต่เฟิงหลุนเขินจริงๆหน้าแดงก่ำไปหมด​   หยางอี้ยืดตัวตรงก่อนจะหอมแก้มนวลๆนั้นทีนึง​  ก่อนจะเอ่ยกับหลุนเอ๋อร์ของตน

 

"หลุ่นเอ๋อร์สามีจะเข้ากรมนะ​  ไม่แน่ใจว่าคืนนี้สามีจะได้กลับจวนไหม​ ถ้าไม่ได้กลับจะให้ซินเทียนมาบอกเจ้านะ​  ถ้าสามีอยากให้เจ้าทำบัวลอยไข่หวาน​ ภรรยา​ทำให้สามีด้วยนะเจ้า" บอกคนตัวเล็กยิ้มๆ​   เฟิงหลุนพยักหน้า​ยิ้มเขินๆ

 

"ขอรับ" ท่ายแม่ทัพยิ้มก่อนเดินจากไป​  ทำให้คนตัวเล็กโล่งอก​  เกือบหัวใจวายแล้วม๊าา

 

 

วันนี้เฟิงหลุนนั่งมองบ่าวไพร่ขัดผิวทั้งวันจนเขาซีดเป็นปลาทอดกรอบ

 

" เจ้าพอเถอะ​ ข้าเบื่อ"  ทนไม่ไหวแล้วนะ

 

" โธ่​ ฮูหยินรองเจ้าคะ​  คืนวันรุ่งแล้วนะเจ้าคะ​ ที่งานชมดอกฝูหรงฮูหยินรองจะได้ไปชมงาน   บ่าวตื่นเต้น​ยิ่งนักเจ้าค่ะ"  อวิ๋น​ยี่เจ้าไปแทนข้าเถอะ​  ข้าไม่อยากไป

 

"เฮ้ออข้าเบื่อ​  ข้าแสบผิว" ฮูหยินรองคนใหม่งอแง

 

ขณะที่​บ่าวไพร่กำลังจะขัดถู​ต่อ​    เสียงจูล่งก็รายงานเข้ามา

 

" อูหยินรองขอรับ​  ท่านซินเทียนมารอพบฮูหยินรองขอรับ" ขอบคุณสวรรค์​   อ้อ​ ไม่ใช่สิ​ ต้องขอบคุณ​ซินเทียนต่างหาก!! 

 

" พวกเจ้าแต่งตัวให้ข้าที​  ท่านซินเทียนรออยู่" คนงามรีบ

 

"เจ้าค่ะ" บ่าวไพร่ต่างเร่งรีบแต่งเนื้อแต่งตัว​ให้ผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว​  

 

 

 

"ท่านซินเทียน​ ข้าเสียมารยาท​แล้ว" ก้มหัวนิดๆ

 

"อูหยินรองเกรงใจแล้ว"  ซินเทียนรีบก้มหัวกลับ​  ไม่นึกว่าฮูหยินรองของผู้เป็นนายเหนือหัวจะมีนิสัยอ่อนน้อม​ถ่อมตน​เช่นนี้​ ไม่แปลกใจ  ที่บ่าวไพร่ในเรือน ต่างรักและซื่อสัตย์​ต่ออดีตอี๋เหนียงเป็นอย่างมาก​

 

"ข้าได้รับคำสั่งจากนายท่านให้มาเรียนฮูหยินรองว่าคืนนี้ไม่ได้กลับจวนขอรับ​  และอยากได้ขนมบัวลอยด้วยขอรับ"  องครักษ์​ซินเทียนก้มหัวแล้วเอ่ยคำที่ผู้เป็นนายต้องการ

 

" ได้สิ​ ท่านซินเทียนรอข้าสักครู่นะขอรับ​ ข้าจะไปที่โรงครัวเพื่อไปทำบัวลอย​ไข่หวานฝากไปให้ท่านแม่ทัพ"  คนงามเอ่ยยิ้มๆ

 

"ขอรับฮูหยิน" คนงามเดินจากไป​   จิ้นไห่ที่เฝ้าระวังรอบๆเรือนม่อลี่ก็มาพบซินเทียน

 

" เจ้าว่าท่านเฟิงหลุนเหมาะสมกับตำแหน่งฮูหยินเอกหรือไม่" จิ้นไห่ถาม

 

" เหมาะแน่​  ข้าเชื่อว่าท่านแม่ทัพจะต้องคิดแบบที่ข้ากับเจ้าคิดแน่​นอน​  ฮูหยินรองไม่ธรรมดา​"  ซินเทียนเอ่ย

 

"ถูกอย่างเจ้าว่า"  องครักษ์​จิ้นไห่ตอบยิ้มๆ

 

 

 

 

เวลาผ่านไปได้ซัก2เค่อ​  ซินเทียนก็ได้ชามบัวลอยชามเล็ก1ชาม​    จิ้นไห่1ชามและบ่าวไพร่ในเรือนพร้อมทั้งอ้าวเทียน​ และองครักษ์​ทุกนาย   รวมพ่อบ้านหลิวที่ได้บัวลอยไข่หวานคนละชามเล็ก​ด้วย   ส่วนชามใหญ่เป็นของคนตัว​โต​  หยางอี้ชอบทานบัวลอยไข่หวานมากๆ

 

 

เมื่อองครักษ์​ซินเทียนจากไปพร้อมกับชามบัวลอยไข่หวาน​  คนงามก็ถูกบ่าวไพร่ลากไปจัดผิวต่อ​  เฮ้อเบื่อ

 

 

 

ยามอิ๋น(03.00​-04.59 น.)​

 

เรือนม่อลี่​ 

 

มีเงา1สายวูบเข้ามาที่เรือนของฮูหยินรองคนใหม่  ก่อนจะเปิดประตู​เข้ามาอย่างเงียบกริบ​  ร่างสูงใหญ่​นั่งลง   พลางมองหน้าฮูหยินคนงามอย่างหลงไหล​ ก่อนจะก้มลงหอมแก้มและจูบปากบางเบาๆ​ ก่อนจะขึ้นเตียงนอนกอดคนงามแล้วหลับไป

 

 

 

ยามเหม่า(05.00-06.59 น.)​

 

ฮูหยินคนใหม่รู้สึกหนักๆที่ท้อง​ พลิกตัวไม่ถนัดจึงลืมตามมอง​ ก่อนจะอึ้งไป!!!    ท่าน​แม่ทัพ​มาตั้งแต่ตอนไหนหว่า

 

"ท่านพี่​ ท่านมาถึงยามใดขอรับ" ถามคนตัวโตที่นอนมองเขานิ่งๆ

 

"สามีมาตั้งแต่ยามอิ๋นแล้ว​  มาถึงก็นอนกอดภรรยา​แบบนี้" ตอบคนงามยิ้มๆอย่างชอบใจที่คนงามออกเขินๆทำตัวไม่ถูก

 

"ข้าเขิน​ ท่านพี่อย่าจ้องหน้าข้ามากสิ"  ตอบไรไม่ได้เพราะเขินอายนี่แหละ​  คนงามคิด

 

"วันนี้สามีจะเข้ากรม​ เจ้าอยู่เรือนก็เตรียมตัวรอสามีเถิดหนา​  กลับมาสามีจะได้พาภรรยา​ไปงานชมดอกฝูหรง"  เฟิงหลุนไม่อยากไปเลยทำหน้ามุ่ยๆ   ทำให้ท่านแม่ทัพหน้านิ่งชอบใจสุดๆ​ จึงหอมแก้มคนตัวน้อยไป1ฟอดก่อนจะกลับเรือน

 

 

" สามีกลับเรือนใหญ่​ก่อน​  ต้องรีบเข้ากรม​ ยาม​อิ๋วจะมารับเจ้าไปชมงาน"  บอกคนงามนิ่งๆ

 

" ขอรับ"  รับคำเบาๆ​  แล้วทำไมไม่ไป​เล่า? 

 

"หน้าที่ของภรรยา​ที่มีต่อสามีนั้น   ต้องทำเช่นใด"  ห่ะ!! ทำหน้าที่​  ยังไง

 

เฟิงหลุนทำหน้างง

 

" หอมแก้มสามี"  What ! ???

 

 เจอความกดดันจากสายตาจึงรีบกัดฟันหอมแก้มสามีทันที1ฟอด​ ก่อนที่สามีจะพึงพอใจ​แล้วก็หายวับไป​     เฟิงหลุนเหนื่อยจิต

 

วันทั้งวันฮูหยินคนใหม่ก็ถูกบ่าวไพร่จับขัดผิว​ ร่ำน้ำหอมจนร่างกายหอมฟุ้ง​ แต่เขาอยากอ้วก​ บอกให้พอๆก็ไม่ยอมพอ 

 

จนเขาขู่ว่าจะโกรธ​แล้วนะ จึงพากันหยุดมือ​  ต้องขู่กันก่อนถึงจะเลิก  แบบนี้เขาแย่แน่​ พอเลิกจากจับขัดผิวก็มาถึงการแต่งองค์ทรงเครื่อง​

 

 

เฟิงหลุนเองแสนจะเหนื่อยใจกับบ่าวคนสนิท   ที่อยากให้นายของตนงดงามที่สุด  นี่เขาเป็นผู้ชายนะแถมไปร่วมงานเฉยๆไม่ใช่เจ้าภาพ​ แต่นี่แต่งให้เขาเหมือนกับเขาเป็นเจ้าสาวจะแต่งงานยังไงไม่รู้​   เซ็งจิต

 

 

 

ยามอิ๋ว(17.00​-18.59 น.)​

 

 

เฟิงหลุนหลังจากถูกจับแต่งองค์ทรงเครื่อง​เสร็จ​  ก็ได้เวลาไปงาน​ จึงเดินมาที่นอกเรือน มีจิ้นไห่องครักษ์​ของท่านแม่ทัพยืนรออยู่

 

​    เมื่อองครักษ์​จิ้นไห่เห็น​ฮูหยินรองก็ก้มหัวให้นิดๆเป็นเชิงเคารพ

 

 

"ท่านจิ้นไห่มารับข้าหรือขอรับ" ก้มหัวคืนให้อีกคนพร้อมถาม

 

"ขอรับ​ ท่านแม่ทัพมาถึงแล้วตอนนี้อยู่เรือนใหญ่​กำลังจะแต่งตัวขอรับ" จิ้นไห่รายงาน

 

"เชิญ​ฮูหยินรองขอรับ" จิ้นไห่ผายมือ

 

"ขอบคุณ​ท่าน" เฟิงหลุนยิ้มขอบคุณ​ก่อนจะเดินนำไป

 

 

ขณะเดินไปที่เรือนอวี้หลิง  ก็ต้องผ่านสวนดอกไม้​  กลิ่นหอมๆของดอกไม้นานาพันธุ์​นำพาความสดชื่นมาให้ฮูหยินคนใหม่ยิ่งนัก

 

 

จิ้นไห่มองภาพนั้นด้วยความยินดี    ​ที่​สุดแล้ว​ท่านแม่ทัพของตน  คงถึงเพลาแต่งฮูหยินเอกแน่แล้วครานี้

 

 

 

 

ที่เรือนอวี้หลิง

 

 

จิ้นไห่ผายมือมาทางท่านพ่อบ้านหลิวที่ยืนรอรับอยู่​ เฟิงหลุน ก้มหัวให้จิ้นไห่เชิงขอบคุณก่อนจะเดินตามพ่อบ้านหลิวไปที่ห้องของแม่ทัพ​หยางอี้

 

ท่านพ่อบ้านเดินนำเขาผ่านห้องโถง​  และผ่านอีก2ห้องจนมาถึงห้องใหญ่​ห้องหนึ่ง​ ก่อนที่ท่านพ่อบ้านหลิวจะยกมือเคาะประตู

 

"นาย​ท่าน​ ฮูหยินรองมาถึงแล้วขอรับ" รายงานท่านแม่ทัพ

 

"ให้หลุนเอ๋อร์เข้ามา" เสียงเข้มๆสั่ง

 

"ขอรับ" พ่อบ้านหลิวอมยิ้ม​ก่อนผายมือ​  เฟิงหลุนค้อมศีรษะ​ขอบคุณ​พลางเอ่ยเบาๆ

 

"ขอบคุณ​ท่านพ่อบ้านหลิว" พ่อบ้านหลิวถึงกับอึ้ง  ตอนเป็นอนุก็นอบน้อมและก้มหัวให้ตนซึ่งเป็นแค่บ่าว​  พอมีวาสนาดีได้เป็นถึงฮูหยินรองลำดับ1ก็ยังคงก้มห้วให้กับตนซึ่งเป็นบ่าวที่ต่ำต้อย​ พ่อบ้านหลิวเช็ดน้ำตาป้อยๆด้วยความตื้นตัน​ใจ

 

ฮูหยินรองท่านได้ใจท่านแม่ทัพและข้าแล้ว​ พ่อบ้านหลิวคิดอย่างคนมีความสุขใจ

 

เฟิงหลุนเดินเข้าไปในห้องแล้วเห็นสามี​  แค่ก! ​ แค่ก​!  แต่งตัวอยู่ก็เลิกคิ้วสงสัย​ คนใหญ่​คนโตก็ต้องมีบ่าวรับใช้มาแต่งตัวให้ไม่ใช่เหรอ​   อย่างเขานี่ไง​    แล้วบ่าวไพร่ไปไหนกัน  งงนะนี่! 

 

"ใยท่านพี่แต่งตัวเอง​  บ่าวไพร่ไปไหน ไยปล่อยให้ท่านแม่ทัพทำเองเช่นนี้เล่า"  คนงามเอ่ยถาม

 

"สามีของเจ้าชอบแต่งเอง" บอกฮูหยินคนใหม่ของตนยิ้มๆ

 

"แต่ว่าตอนนี้​  สามีมีภรรยา​แล้ว​  การแต่งกายของสามีควรเป็นหน้าที่ของภรรยา​    ภรรยา​ที่ดีย่อมดูแลสามีทุกเรื่อง​ เจ้าว่าใช่หรือไม่หลุนเอ๋อร์​"  ห่ะ​!! ไรวะ​ ไหง มีงานเข้ามาตลอดเลย​  ไหนบอกชอบแต่งเองไง​    ไมกลายมาเป็นหน้าที่ของเขากัน​  มองคนตัวโตๆตาขุ่น

 

"ข้าช่วยแต่งก็ได้" กัดฟันเอ่ยอย่างจำใจ

เฟิงหลุนแต่งกายให้สามีไป คนตัวโตๆก็คอยแต่จะแอบกินเต้าหู้​ของเขา

 

​ โอบเอวมั่ง​ หอมแก้มมั่ง​ คลอเคลีย​เส้นผมนุ่มๆของเขามั่ง หอมคอมั่งหล่ะ  ​สูดดมกลิ่นกายของเขา  จนคนตัวบางขนลุก​  เข่าอ่อนแทบจะแต่งตัวให้สามีคนหน้ามึนไม่ไหว​ 

 

  กว่าจะเสร็จ​เล่นเอาฮูหยินคนใหม่ขาดทุนป่นปี้​ เขินแล้วเขินอีก​ แต่คนตัวโตๆ  กลับชอบใจใบหน้างี้ระรื่น​ น่าหมั่นไส้​ 

 

เฟิงหลุนส่งค้อนให้คนตัวหนาไป1ฉับ​ หยางอี้หัวเราะเบาๆก่อนจะจูงมือฮูหยินรองของตนออกไปที่นอกจวน​ เพื่อขึ้นรถม้าที่รออยู่

 

 

มือหนาจูงมือบางของฮูหยินก้างข้ามธรณี​จวนอย่างมั่นคง​ มาถึงรถม้าคันใหญ่​ที่มีพร้อมคนบังคับ​รถม้า1คน

 

มีม้าพันธุ์​ดีสีดำ5ตัว

 

มีม้า5ตัว? เฟิงหลุนหันไปมองคนข้างๆทันที

 

"สามีให้คนติดตามไป5คน​ เผื่อจะมี​เหตุ​  กั​นไว้ดีกว่าแก้ทีหลัง" คนตัวโตบอกคนตัวเล็ก​

 

แค่เห็นคนตัวเล็กมองเขา​ แม่ทัพหนุ่มก็รู้ว่าคนตัวเล็กคิดอะไรอยู่จึงเอ่ยบอกไป​   รู้ใจข้าเช่นนี้ท่านพี่เก่งยิ่งนัก​  แค่ก​! แค่ก! 

 

 

"จะมีคนลอบทำร้ายหรือท่านพี่" คนงามเอ่ยอย่างหวาดๆ

 

 

" จะมีหรือไม่มีก็ไม่อาจรู้ได้​ แต่สามีเป็นแม่ทัพย่อมไม่ประมาท​ ความประมาทจะนำมาสู่ความตายของคนที่รักและชีวิต​ของตน" เอ่ยบอกนิ่มๆก่อนจะใช้นิ้วมือไล้แก้วนิ่มๆหอมๆอย่างห่วงใย

 

 

"ข้าเข้าใจแล้วครับ​   เราขึ้นรถม้ากันเถอะ​ ข้าอยากถอดเครื่องทรงพวกนี้จะแย่​ อวิ๋น​ยี่กับลี่จิวแต่งตัวให้ข้าเหมือนข้ากำลังจะกราบไหว้​ฟ้าดินเลย"  คนตัวเล็กเอ่ยงุบงิบๆ​ แต่แม่ทัพตัวโตกลับได้ยินชัดจึงอมยิ้ม​ก่อนกล่าวให้คนตัวบางๆเขินอายไปอีก

 

"รอไม่นานหรอกนะเจ้า​  สามีจะนำพาเจ้ากราบไหว้ฟ้าดินเอง"   อ้ากกกกก​  ม๊าาา​ เสี่ยวหลุนไม่ไหวแล้ว​  เขินจนแก้มจิแตกแล้วม๊าาาา​   อยากเรียกรถพยาบาล​มาปั๊มหัวใจจัง!! 

 

 

แม่ทัพหนุ่มขึ้น​รถม้าคันใหญ่​ก่อน​    แล้วค่อยยื่นมือหนาๆมาให้กับภรรยาตัวเล็กจับ​  ​ เมื่อมือบางนุ่มๆส่งมือให้   แม่ทัพหนุ่มจึงค่อยๆดึงขึ้นรถม้าอย่างช้าๆแต่มั่นคง

 

 

เมื่อนั่งในรถม้าแล้วเฟิงหลุนจึงเอ่ยกับท่านแม่ทัพ

 

 

"ข้าถอดเครื่องแต่งกายพวกนี้ออกได้ไหมขอรับ"  เขาร้อนและอึดอัด​ ไม่อยากจะใส่เลยแต่เจ้าพวกนั้นยังประโคมใส่พรึบๆ​ เซ็ง

 

 

แต่พอได้ฟังคำพูดของสามีที่แสนจะบาดใจก็พาลหน้าแดงอย่างเขินอายใจสั่นระรัว

 

 

"เครื่องแต่งกายของภรรยา​นั้นงามนัก  แต่ถ้าเจ้าผู้เป็นภรรยา​ของสามีไม่ใส่อันใดยิ่งงามกว่านี้"  ว๊ากกกกกก​  เกี๊ยวกันแบบนี้หรือ​ ตายแน่ๆแบบนี้​     ม๊าาาเสี่ยงหลุนต้องการรถพยาบาล​  เมเดย์​ เมเดย์​ สัญญาณ​อันตราย​   โปรดระวังด้วย​!! 

 

 

หยอดภรรยา​คนงามให้เขินอายหน้าแดงก่ำไปแล้ว​ คนตัวโตก็พอใจ​ จึงหอมใบหน้าแดงๆนั้น1ครั้งก่อนจะช่วยคนงามถอดเครื่องแต่งกายออกให้

 

สองสามีภรรยา​ต่างช่วยกันแกะช่วยกันถอดเครื่องแต่งกายจนได้ชุดที่เหมาะสมที่พอใส่ไปงานไม่อายใครแล้วก็มองหน้ากันและกัน​นิ่งๆ​ 

 

แม่ทัพ​หยางอี้ไม่เคยคิดเลยว่ากลับจากทัพในครานี้  จะนำพาหัวใจของตน  จมลึกอยู่กับอนุ9  ผู้ที่ตนไม่เคยใส่ใจและไม่เคยโปรดปราน​  ถ้าวันนั้นตนไม่เจอเรื่องแปลกๆ​ หยางอี้จะได้พบคนที่ทำให้หัวใจสั่นไหวได้ไหมนะ

 

 

ม้าพันธุ์​ดี5ตัวถูกควบด้วยองครักษ์​ฝีมือดี5นาย

 

องครักษ์ทั้ง​5ต่างควบม้าให้ย่องเหยาะๆเรื่อยๆเรียงๆ​  ในเมื่อผู้เป็นนายไม่รีบ  แล้วพวกตนจะรีบทำไม​เล่า  ให้ผู้เป็นนายทั้งคู่มีความสุข​กันไปดีกว่า​     องครักษ์​ต่างเข้าใจผู้เป็นนาย   สมกับที่สู้และรับใช้อยู่ด้วยกันกับผู้เป็นนายมานานนับ10หนาว

 

 

ไอความรักลอยอ้อยอิ่งล้อมรอบรถม้าคันโต​  เมื่อทั้งสองต่างมีหัวใจเดียวกัน​    หัวใจเต้นจังหวะ​เดียวกันแม้ทั้งคู่​จะ​ต้องห่างกันไกล​ ความรักนี้จะคงอยู่และวนรอบๆพวกเขาแน่นอน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น