เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 4 : บทที่4 การลงโทษ​และ​การ​เลื่อน​ขั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 911
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    10 ส.ค. 63

บทที่4​  การลงโทษ​และ​การ​เลื่อน​ขึ้น​

 

วันนี้เฟิงหลุนนั่งเอนพิงกายอยู่ตั่งตัวใหญ่​  ภายในเรือนม่อลี่

 

ในเรือนมีดอกม่อลี่เป็นจำนวนมาก​ นำพาความชื่นใจมาให้เขา

 

อนุ9ของจวนนอนฟังกู่ฉินที่ชิงชิงดีด​   ชิงชิงมีฝีมือด้านดนตรี​ยิ่งได้ฟังทีไรเป็นต้องเคลิ้มหลับทุกที! 

 

วันนี้ก็เช่นกัน​  เขาเองอยากฝึกกระบี่แต่ว่าเกอที่อยู่ในโลกใบนี้ไม่มีใครอยากให้ฝึกเพราะมีค่าแค่ผลิต​ลูกให้สามีและวงศ์ตระกูล​เท่านั้น​  กดขี่ทางเพศ​กันเหลือเกิน

 

เฟิงหลุนในโลกโน้นเก่งกาจทุกเรื่อง​ การต่อสู้ด้วยมือเปล่าก็ถือว่ายอดเยี่ยม​

 

มาในโลกนี้เฟิงหลุนกลับมีร่างกายที่อ่อนแอ​ จะทำอะไรยิ่งดูไร้ซึ่งเรี่ยวแรง​และเหนื่อยหอบง่าย

 

อย่างเช่นวันนี้ที่เฟิงหลุนอยากจะหัดรำกระบี่​  แค่จับกระบี่ของจู่ล่งก็หล่นเสียแล้ว​  กลุ้มใจนัก

 

อนุคนงามนั่งพิงกายที่ตั่งเตียงอันใหญ่​  มือบางๆข้างหนึ่งจับขนมมากิน​ มืออีกข้างก็ยกจอกชาขึ้นจิบ​ โอ๊ย​ชีวิตดี๊ดี​

 

เมื่อลมเย็นๆและกลิ่นหอมๆของดอกม่อลี่ระเหยมาให้สูดดม​อนุ9ของเรือนก็ยิ่งเคลิ้มจนกระทั่ง​  หลับไป!!! 

 

บ่าวไพร่เห็นเหตุการณ์​นี้จนชินเลยไม่ตกอกตกใจ​แต่อย่างใด

 

แต่ก็ยังมะรุมมะตุ้ม​คนงามอยู่แบบนั้น​ จนขาวยาวๆของใครบางคนก้าวเข้ามา

 

ฝีเท้าที่เบาแม้แต่คนที่มีวรยุทธ​์เป็นเลิศ​ยังจับสัมผัส​ไม่ได้​ ได้ก้าวเท้ามาที่ร่างน้อยๆที่นอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข​ จูล่งหันมาเห็นเจ้าของจวนเข้า    ก็ตาโตทันที   ท่านแม่ทัพ​มาอีกแล้ว!!! 

 

จึงส่งสัญญาณ​ให้บ่าวไพร่ทุกคนรับรู้​  ก่อนที่จะก้มหัวให้กับร่างสูงๆที่เดินเข้ามา

 

สายตาคมมองไปที่อนุ9ของตน​ พลางสายตากลับลุกวาบเมื่อมองเห็นคอเสื้อคว้านลึกจนเห็นเนื้อนวลขาวเนียน

 

แม่ทัพร่างโตเขม้นตามองด้วยความไม่พอใจเพราะเนื้อนวลเนียนตรงหน้าควรเป็นเขาที่เป็นเจ้าของและต้องเห็นแค่คนเดียว​

 

"อี๋เหนียง​ของเจ้าทำไมชอบนอนให้คนอื่นมองจัง" เอ่ยด้วยความหงุดหงิด​ใจ

 

"อี๋​เหนียงจิบชาและลมเย็นๆอี๋เหนียงเลยเคลิ้มหลับเจ้าค่ะ" ชิงชิงหน่วยกล้าตายรีบรายงาน

 

คนร่างโตมองใบหน้านวลเนียนชวนลูบไล้​ ก่อนจะนั่งที่ตั่งเตียงที่คนตัวบางๆนอนพิงกายอยู่ แล้วขยับเสื้อให้เข้าที่ปกปิดเนื้อนวลนั่นอย่างรวดเร็ว​

 

มือหนาๆสากๆปัดปอยผม​ที่ปรกหน้าของคนงามออก​ มือไล้เบาๆที่ใบหน้าของคนตัวเล็ก

 

ใบหน้าคมก้มลงก่อนจะจุมพิต​บางเบาที่หน้าผาก​นวลนั้น

 

สายตาคมๆจ้องมองใบหน้างามอย่างตราตรึงความ​รู้สึก​ลึกซึ้ง​กำลังวิ่ง​เข้าสู่กลางหัวใจของแม่ทัพหนุ่มอย่างไม่ทันรู้ตัว

 

"เฟิงหลุน​   หลุนเอ๋อร์​ " เรียกคนงามเบาๆ​  เสียงช่างนุ่มนวลยิ่งนัก

 

"หลุนเอ๋อร์​  ถ้าเจ้ายังหลับอยู่แบบนี้เจ้าจะไม่ได้กินถังหูลู่นะ" เอ่ยเบาๆ​ เอาขนมหวานๆมาล่อคนงาม

 

"อื้มมมม" คนงามของจวนท่านแม่ทัพขยับเปลือกตาทันที

 

"อ่ะ​  ท​  ท่าน​ ม​  ท่านพี่" กำลังจะเรียกท่านแม่ทัพแต่เห็นรังสีแผ่มาเลยเปลี่ยน​คำเรียกใหม่

 

"เจ้าอย่ามานอนให้บ่าวไพร่เห็นนักมันมิดี" หือ??? อะไรคือไม่ดีหว่า​ เฟิงหลุนขยับตัวลุกขึ้น​ เสื้อยิ่งเปิดถึงข้างใน​  ท่านแม่ทัพยิ่งหน้ามืดครึ้มไป8ส่วน​ มือหนารีบมาจับขยับเสื้อให้เข้าที่เพื่อปกปิดเนื้อนวลงามๆขาวๆนั่น

 

พอเห็นสีหน้างงของคนตัวเล็ก​  แม่ทัพหนุ่มเลยอธิบาย​

" เจ้าแต่งเป็นอนุของสามีแล้วคนที่จะมองเจ้าหรือแตะต้องเจ้าได้มีแค่สามีคนเดียว" อ้อ​   เกิดอาการ​หวงของ​ เหล่ตามองคนทำไหน้ำส้มแตกทันที

 

หรี่ตามองคนตัวโตนิดๆก่อนจะสำรวจไปทั่ว

 

เสื้อนี้ชุดนี้คงทำงานมา

 

หน้าตาก็คมเข้มมีหนวดเครายาวเฟื้อย​ เฮ้อ​  มือบางๆยกขึ้นไปลูบไล้คางแกร่งที่มีหนวดนาวๆนั้นอย่างลืมตัว​  แต่อีกคนนี่สิ​ ดวงตาวาววับชอบใจ

 

" สามีมีเรื่องบอกเจ้าหลุนเอ๋อร์"   หือ? บอกไรวะ

 

"สามีได้ผู้ที่จะได้ไปงานชมดอกฝูหรงที่จวนท่านเสนาธิการทหาร​แล้วนะ"  หือ! ได้แล้วเหรอ​   ดีๆๆๆๆ​ ยิ้มๆ

 

"หึหึเจ้าดีใจอันใดกัน" หุบปากฉับ! 

 

"ผู้ที่สามีเลือกไปงานชมดอกฝู​หรงก็คือภรรยา​   หลุนเอ๋อร์" บอกคนงามยิ้มๆ

 

ห่ะ!!!!!!!?! ผมเหรอ​    คืออะไรฟระ​  ทำไมต้องผม​   อ้ากกก​ ม๊าาาช่วยเสี่ยวหลุนด้วย

 

อาการลุกลี้ลุกลน​ปนตื่นตระหนก​ของคนร่างบางเรียกสายตาแห่งความพึงพอใจเต็มที่

 

" ทำไมท่านพี่ถึงเลือกข้าเล่า​  ทั้งฮูหยินรองทั้ง4รวมทั้งอนุ​ทั้ง8​ก็สวยสดงดงามยิ่ง​ ท่านพี่กลับไปเลือกพวกเขาเถอะขอรับ" ไปเถอะๆ​ เลือกไปเลยอย่ามายุ่งกับเขา

 

"สามีคงเปลี่ยนไม่ได้เพราะรายชื่อและกำหนดการถูกส่งไปจวนเสนาธิการทหาร​เรียบร้อย​แล้ว" ฮือออ

 

"เจ้ารักษา​ตัวให้ดีนะ​ สามีมาบอกเจ้าแค่นี้​ สามีจะไปเข้ากรมต่อ" ห่ะ​ แวะมาบอกเขาแค่นี้??? สีหน้างงงวยหนัก

 

" หึหึสามีมีงานต่อ​  เจ้าคิดถึงสามีไปพลางๆก่อนนะเจ้า​ เสร็จ​งานสามีจะรีบมากอดมาหอมภรรยา​ทันที"เอ่ยยิ้มๆ​

 

แหะ!!! 

 

" ท่านพี่ไปเถอะขอรับ"รีบไล่

 

คนตัว​ใหญ่​มือปัดปอยผมให้ก่อนจะใช้นิ้วพันกับผม​  ตาจ้องตาคนงามนิ่ง

 

"หลุนเอ๋อร์สามีอยากจูบเจ้า​  ได้หรือไม่" ใครจะบอกว่าไม่หล่ะ​  เขายังอยากมีคออยู่นะ

 

" จุ๊บ​ "อนุคนงามยื่นปากบางๆไปจุ๊บ​ที่ริมฝีปาก​หนาของแม่ทัพตัวโตก่อนจะหน้าแดงไม่กล้าสบตาคมๆของคนตัวใหญ่

 

"หึหึ​ เอาแค่นี้ก็ได้​ สามีชื่นใจแล้ว​  สามีไปก่อนนะ"  ท่าน​แม่ทัพ​ยิ้มๆ

 

"ส่งท่านพี่ขอรับ" ​ ก้มหัวนิดๆ​ สามีที่รักก็เดินจากไป!! 

 

 

ห้องอาบน้ำอนุ9เรือนม่อลี่

 

เฟิงหลุนนั่งมองบ่าวไพร่ของตนอาบน้ำขัดผิวให้​  อวิ๋น​ยี่ขัดอยู่นานจนร่างที่นวลเนียนกลายเป็นหมึกที่เขาบดแล้ว​  

 

"โอ๊ย​พวกเจ้าพอเถอะๆ​ ผิวข้าขาวซีดเป็นงูลอกคราบ​แล้ว"โวยวาย​ใส่บ่าวไพร่ของตน

 

"อี๋เหนียงต้องงามต้องงามที่สุดเจ้าค่ะ" เวร!!? 

 

"ข้าจะงามไปใย​ ข้าไม่ได้แต่งงานนะ​  ข้าจะไปงานชมดอกฝูหรง" บอกเบาๆคล้ายคนเหนื่อยใจ

 

"เจ้าค่ะ​ งานชมดอกฝูหรง​ อี๋​เหนียง​ของบ่าวต้องงามที่สุดเป็นแน่"เฮ้อออ

 

" เข้าไปไม่ได้นะขอรับ​ ฮูหยินรองลำดับ1" เสียงจู่ล่งห้ามคนที่กำลังจะเข้ามาห้องนอนอี๋​เหนียง​

 

"พวกเจ้าถอยไปนะ​  ข้าเป็นใครเจ้าเป็นใครบังอาจ​แตะตัวข้างั้นรึ​" ฮูหยินรองเชี่ยหนิงข่มขู่​เขา

 

"แต่ยังไงข้าก็ปล่อยให้ฮูหยินรองเข้าไปด้านในไม่ได้ขอรับ" ยอมที่จะถูกลงโทษ​

 

"พวกเจ้าแต่งตัวให้ข้าเถิด.มีรนมาแล้ว" คนงามบอกเซ็ง

 

"เจ้าค่ะ"  คนงามให้บ่าวไพร่ใส่เสื้อผ้า​ให้ก่อนที่ประตู​จักถูกพัง!!!

 

ตุ๊บ!! โครม!!!!!? 

 

บานประตูห้องนอนเขาพังในทันที

 

เฟิงหลุนหันไปมองเพียงนิดก่อนจะให้บ่าวไพร่แต่งตัวต่อหน้าตาเฉย​  

 

ฮูหยินรองลำดับ1เชี่ยหนิง​ เห็นแล้วแสนจะโมโห​ที่อนุ9ผู้ที่ตนแสนจะชังกลับทำตนไม่รู้​ร้อน​ ไม่คำนับตนที่เป็นถึงฮูหยินรองลำดับ1ของจวน

 

"อนุ9ใยเจ้าไม่คำนับฮูหยินรองลำดับ1" อนุ1​ เนี่ยจิงเอ่ย​  เขาหมั่นไส้อนุ9มานานหลายหนาวแล้ว​   มาแรกๆทำตัวนอ่อนแอ​ แต่มาหนางนี้กลับยั่วท่านแม่ทัพของตนจนท่านแม่ทัพให้ความสนใจ​

 

ตั้งแต่ได้กลับจากไปทัพที่ท่านแม่ทัพบดขยี้ศัตรู​อย่างเด็ดขาด​  ท่านแม่ทัพก็ไม่ย่างกรายเข้าเรือนตนอีกเลย

 

"ทำไมข้าต้องคำนับฮูหยินรองด้วย" คนงามถามนิ่งๆ​    นั่งให้ชิงชิงหวีผมให้ต่อไป​

 

"เจ้าช่างไร้มารยาท​นัก​ เจ้าไม่รู้​หรือว่าข้าเป็นใคร​  เจ้าเป็นแค่อนุ9ที่ไม่เคยได้รับความโปรดปราน​ไยถึงได้เย่อหยิ่ง​ถึงเพียงนี้" เชี่ยหนิงไม่ชอบที่ท่าทางอนุ9ผู้น่ารังเกียจ​คนนี้กระทำ

 

" ข้าจำเป็น​ต้องมีมารยาท​กับเจ้าด้วยหรือฮูหยินรอง" พังประตูข้ายังจะให้ข้ามีมารยาท​ด้วย​ ตรรกะ​แปลกๆ

 

" นี่เจ้า​  "เชี่ยหนิงโกรธ​หัดฟัดหัว​เหวี่ยง​

 

" พวกเจ้ามาบุกรุกเรือนของข้า​ แล้วยังพังประตูเรือนของข้าด้วย​  มันไม่ใช่เรือนของพวกเจ้านะที่เจ้าจะทำอะไรๆได้ดังใจเวลาไม่ชอบอะไร​ แต่นี่มันเรือนส่วนตัวของข้าและท่านแม่ทัพเป็นเจ้าของ​  เจ้าคิดบ้างหรือไม่ว่าถ้าข้ารายงานเรื่องนี้​ ท่ายแม่ทัพจะจัดการเช่นไรกับคนที่ทำลายของของท่าน"เย้ยหยัน​  เกลียด​นักคนที่ทำตัวเกกมะเรกเกเร

 

" มันจะมากไปแล้วนะอนุ9"มู่จิงอนุ3คนโปรดของท่านแม่ทัพพูดขึ้น

 

"อันใดที่ว่ามากกัน​  พวกเจ้าทำนั้นไม่มากไปหรือไร​  พวกเจ้ากล้ามากนะที่มาระรานข้า​  มาก่อเรื่องในเรือนของข้า​ เจ้าคิดว่าการที่ข้าไม่ไปวุ่นวาย​กับผู้ใดมันคือการอ่อนแอให้พวกเจ้ารังแกข้าเช่นนั้นหรือ​ เจ้าคิดผิดแล้ว" จัดไปเน้นๆ

 

"พวกเจ้ามาจากไหนไสหัวไปให้พ้นเรือนของข้า​ เรื่องนี้ข้าจะรายงานท่านแม่ทัพ​  พวกเจ้าเตรียมตัวเตรียมใจรอรับโทษ​ได้เลย"  จัดไปอีกดอก​  บรรดาบ่าวพากันยิ้มอย่างสะใจ

 

" พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่​  ปล่อยให้มันยืนด่าข้าได้เช่นไร"เชี่ยหนิงของขึ้น​ หน้าดำหน้าแดงอย่างคนที่อดกลั้นไม่ไหวแล้ว

 

" อย่าแม้แต่ก้าวขามา​  ไม่เช่นนั้นโบย50ไม้มันคงไม่พอ​ "เอาสิ​ อยากมาก็เข้ามา​  

 

" เจ้า​  ฮึ่ยยย​ กลับ!!!" ฮูหยินรองลำดับ1ทำอะไรอนุ9ไม่ได้​ เดินปึงปังกลับออกไปฟาดหัวฟาดหางไปตลอดทาง

 

" แหม่​ นึกว่าจะแน่" ฮึ​    ชิงชิงชอบใจอย่างมากที่อี๋เหนียงของตนสู้คนได้สะใจ

 

" อี๋เหนียงสุดยอดเลยเจ้าค่ะ"อวิ๋น​ยี่ชอบใจ

 

" อี๋เหนียงอย่ายอมนะเจ้าคะที่ผ่านๆมาอี๋เหนียงไม่ตอบโต้ก็ได้ใจ" ลี่จิวเกลียดนัก

 

"พวกเจ้าไม่ต้องกังวล​อะไร​  ข้าไม่เหมือนเดิมแล้ว" ยิ้ม​ๆ

 

" แต่ตอนนี้ข้าหิว" หน้าแดงๆเพราะเขินๆ​ เพิ่งผ่านมรสุม​มาหมาดๆตนก็หิว

 

"เจ้าค่ะ"อวิ๋น​ยี่เองก็ขำที่ผู้เป็นนายหิวได้ทั้งๆที่เพิ่งปะทะกับนางมารมา

 

" ข้าจะไปที่ศาลาริมบึงนะ​ ไปชิงชิง"บอกบ่าวของตนก่อนจะสาวเท้าไปที่ศาลาริมบึง

 

เมื่อเห็นบ่าวชายที่ทำงานกันก็สั่งงานทันที

 

" พวกเจ้านำคนไป3คนนะไปซ่อมประตูห้องนอนของข้าที​  ฮูหยินรองลำดับ1สั่งให้คนพังมัน" จัดการให้ข่าวลือสะพัด

 

"ขอรับอี๋เหนียง" บ่าวชายก้มหัวรับคำสั่ง

 

 

คนงามเดินตรงไปที่ศาลาริมน้ำทันที

 

ดอกเหลียน​ฮ​วา​ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบึง​  เฟิงหลุนมองอย่างชื่นใจพลันสายตาก็มองเห็นฝักบัวที่มีเม็ดกำลังงามน่ากิน​ก็อยากกินทันที​  โลกนุ้นฝักบัวนี่คือของโปรดของเขาเลย

 

เฟิงหลุนหันไปหาจู่ล่งเพื่อสั่งการทันที

 

"จูล่ง​ มานี่ๆ" เอ่ยเรียกตาวาวาว

 

"ขอรับ" แม้จะงงแต่จู่ล่งก็ค้อมกายไปหาอี๋เหนียงของตน

 

"จู่ล่งเจ้าเห็นเม็ดบัวหรือไม่" ชี้ไปที่กลางสระบัว​ ดอกบัวชูช่อและมีฝักบัวละลานตา

 

"ขอรับ​  อี๋เหนียงอยากทานเม็ดบัวหรือขอรับ"  รู้ใจจริงๆ

 

"ใช่ๆ​ เจ้าลงไปเอามาให้ข้าได้หรือเปล่า"ดวงตาวาว​ อี๋เหนียงคงอยากกินมาก

 

"ได้ขอรับ" จู่ล่งเตรียมตัวลงน้ำทันที

 

"งั้นเอามาเยอะๆนะ​ ข้าชอบ​  พวกเจ้าจะได้กินด้วย" เอ่ยอย่างมีน้ำใจ

 

"ขอรับ" จู่ล่งแสนจะดีใจและมีความสุข​ อี๋เหนียง​ของพวกตนน่ารักนัก​ เป็นคนดีและมีน้ำใจต่อบ่าวไพร่ยิ่ง

 

เฟิงหลุนนั่งมองจู่ล่งที่ลงไปเอาฝักบัวด้วยความสุข

 

บึงแห่งนี้กว้างขวาง​มาก​  ถ้าโลกนุ้นอากาศ​ดีๆแบบนี้คงดี

 

 

 

 

 

 

กรมกลาโหม​

 

ภายในห้องทำงานของท่านแม่ทัพหยางอี้

 

เงาสาย1วูบเข้ามา​  พร้อมกับคุกเข่าคาราวะนายตัวเอง

 

"คาราวะท่านแม่ทัพ" จิ้นไห่มารายงาน

 

"อืมมม" รับรู้ก่อนทำงานต่อ

 

"วันนี้ที่เรือนม่อลี่​  ฮูหยินนำพาอนุ1​ อนุ3และบ่าวไพร่จำนวน6คนไปที่เรือนของอนุ9ขอรับ" วางพู่กันในมือทันทีที่ได้ยินว่าผู้ใดไปที่เรือนคนงามของตน

 

"ไปทำไม" ตาวาวโรจน์​

 

"ฮูหยินรองลำดับ1ไปหาเรื่องอนุ9ขอรับ"รายงานกระชับเข้าใจง่ายและผู้เป็นนายก็เดือดง่ายเหมือนกัน

 

" ช่างกล้านัก"คำรามต่ำ

 

" ฮูหยินรองสั่งให้บ่างไพร่พังประต​ูห้องนอนของอนุ9ทั้งๆที่จู่ล่งห้ามปราม​แล้วแต่เอาไม่อยู่​  ตอนนั้นอนุ9ยังแต่ตัวไม่เสร็จ​ขอรับ" เรื่องแต่งตัวไม่เสร็จ​นี่คือเรื่องสำคัญ​ยิ่ง

 

" บังอาจนัก" ถ้าคนงามของตนเปลือยกายอยู่เล่า​  แม่ทัพผู้เกรียงไกร​อยากกลับจวนเดี๋ยว​นั้นเลย

 

" พอเข้าไปได้ก็จะเข้าไปทำร้ายอนุ9​ แต่อนุ9กลับทำให้ฮูหยินรองไปไม่เป็น​  อนุ9กล่าวว่าพังประตูห้องนอนที่เป็นสมบัติของท่านแม่ทัพรู้หรือไม่มีโทษ​อย่างไร​  แล้วยังบอกอีกว่าถ้าผู้ใดกล้าแตะตัวอนุ9​ จะนำเรื่องนี้ไปราบงานต่อท่านแม่ทัพ​  ทำให้ฮูหยินรองไม่กล้าและกลับเรือนอย่างไม่พอใจขอรับ"มีแต่เนื้อน้ำไม่มี​   ทำให้ท่านแม่ทัพแทบอยากจะฆ่าฮูหยินคนงามของตนยิ่ง

 

" กลับจวนไปข้าจะจัดการเองแล้วตอนนี้เฟิงหลุนทำเช่นไร"ถามหาคนตัวบาง

 

" สั่ง​ให้บ่าวไพร่ไปซ่อมประตูขอรับ"อืม​ คนงามช่างมีสติดียิ่ง

 

" เฟิงหลุนเป็นคนที่ฉลาดรู้ว่าจะหลบหลีกเช่นไร​ การนำชื่อข้าไปอ้างทำให้พวกนั้นไม่กล้าทำอันใดตนได้" เอ่ยชมคนงามอย่างชอบใจ

 

"ขอรับอนุ9มีสติปัญญา​เฉลียว​ฉลาดมาก"จิ้นไห่เห็นด้วยกับผู้เป็นนาย

 

"แล้วตอนนี้หลุนเอ๋อร์ทำอันใด"ว่าแล้วก็คิดถึง​ใบหน้านวลๆอยากกลับจวนไปหอม

 

" อนุ9ไปนั่งรับสำรับที่บึงเหลียนฮวา​ ให้จู่ล่งไปเอาเม็ดบัวมาให้ขอรับ"จิ้นไห่เองก็ชอบใจที่อนุ9ไม่แตกตื่นกับการที่ถูกฮูหยินรองไประราน

 

" อืม​ เจ้าไปเถอะ​  ข้าเสร็จ​งานก็จะรีบกลับจวน" โบกมือร่างจิ้นไห่ก็วูบหายไป

 

" เจ้าช่างมีเรื่องทำให้ข้าแปลกใจตลอดเวลานะเจ้า" คิดถึงคนตัวบางยิ่งนัก

 

 

 

ยามอิ๋ว(17.00-18.59 น.)​

 

ที่เรือนม่อลี่​  

 

เฟิงหลุนกำลังจะไปรับสำรับแต่ก็ได้ยินเสียงเอะอะก็แปลกใจ

 

"เสียงอะไรกัน"ชิงชิงเมื่อเห็นอี๋เหนียงตนสงสัยจึงไปดู​    ซักพักก็เข้ามารายงาน​ แต่สีหน้าแตกตื่น

 

" เจ้าเป็น​อะไร​ ชิงชิง"ถามรนสนิท​  ก็ชิงชิงสีหน้าอยากร้องไห้ปานนั้น

 

"อี๋เหนียงเจ้าคะ​ ท่านจิ้นไห่มารออี๋เหนียงเจ้าค่ะ​  ท่านแม่ทัพเรียกหาฮูหยินทุกคนและอนุทุกคนให้ไปที่เรือนอวี้หลิง(ดอกโมกข์)" ขิงชิงหวาดกลัวว่านายของตนจะถูกผู้เป็นใหญ่​ในจวนลงโทษ​เพราะเหตุกลางวัน

 

" ไปเรือนใหญ่​งั้นหรือ" พึมพำๆแต่บ่าวๆก็ดันหูดี

 

"เจ้าค่ะ​  อี๋เหนียงไม่ต้องไปนะเจ้าค่ะ​ บ่าวจะไปบอกท่านจิ้นไห่ว่าอี๋เหนียงไม่สบาย"ชิงชิงกังวลถึงขนาดจะโกหกเจ้าของจวน​ งานนี้ถึงกับจะยอมให้ตัดลิ้นโทษฐานที่โกหก

 

"ชิงชิงเจ้าอย่าแตกตื่นไป​  ข้าไม่เป็นไร​  เฝ้าเรือนอยู่นี่ทานข้าวทานปลาให้เสร็จ​แล้วรอข้ากลับมา" เอ่ยสั่งความก่อนเดินจากไป

 

บ่าวไพร่​ทุกคนมองตามอย่างกังวล​ กลัวใจผู้เป็นเจ้าของจวนว่าจะลงโทษ​ผู้เป็นนายของตนหรือไม่​       

 

เฟิงหลุนเดินออกไปที่นอกเรือน​  เห็นองครักษ์​จิ้นไห่รออยู่แล้ว​  จึงเดินไปหาแล้วก้มหัวเบาๆ

 

" ท่านคงมารอรับข้า"เอ่ยถามเบาๆ

 

" ขอรับ​  เชิญ​อนุ9" จิ้นไห่ก้มหัวตอบกลับก่อนผายมือให้อนุ9เดินนำ

 

"ขอบคุณ​ท่าน" ยิ้มนิดๆก่อนเดินออกไป

 

 

 

 

 

ที่เรือนใหญ่​   เรือนอวี้หลิง(ดอกโมกข์)​

 

หยางอี้นั่งที่เก้าอี้ใหญ่​มองไปที่ฮูหยิน4คนด้วยแววตานิ่งๆ​  มองอนุ1-8ด้วยแววตาคมปลาบ​ ฮูหยินรองทุกคนและอนุต่างก้มหน้าอย่างหวาดกลัว​

 

วันนี้อารมณ์เจ้าของจวนดูหงุดหงิด​ยิ่ง​  อนุ1และอนุ3ต่างก็กังวลว่าเหตุการณ์​วันนี้เป็นเหตุให้​ท่านแม่ทัพมีอารมณ์​ฉุนเฉียว​

 

"อนุ9มาแล้วขอรับ" เสียงจิ้นไห่รายงาน

 

สายตาของแม่ทัพหนุ่มมองไปที่ประตูทันที​     เท้าบางนวลเนียนเดินเข้ามาอย่างกระฉับกระเฉง​ตามหลังมาด้วยจิ้นไห่

 

เฟิงหลุนมองสบตากับเขานิ่งๆก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าแม่ทัพหนุ่มและก้มหัวคำนับนิดๆก่อนจะขยับไปด้านหลังอนุคนอื่น

 

"หลุนเอ๋อร์" ชะงักเท้า​  เรียกหลุนเอ๋อร์ได้ไงฟระ​  คนเยอะแยะ​ เข่นเขี้ยว​คนตัวหนาเบาๆ

 

"ขอรับ" หันหลังกลับมาตอบพร้อมสบตา

 

"หลุนเอ๋อร์เจ้าเดินมาหาข้าสิ" มองตาสวยนิ่งๆ

 

"..."  มองตอบ​ แต่เจอสายตากดดันและรังสีแผ่ออกมาจึงรีบเดินไปหาคนเอาแต่อำนาจอย่างขุ่นเคือง​

 

" มาใกล้ๆ"คนตัวโตเอ่ยเร่งเมื่อเห็นอนุตนหยุดอยู่ห่างยิ่ง     ตนไม่ได้มีโรคติดต่อ​นะจะได้อยู่ไกลเพียงนั้น

 

 

เฟิงหลุนเดินไปจนชิดเขาของคนตัว ใหญ่​อย่างประชด​

 

 

"อ่ะ!!! "อนุ9ตกใจที่ถูกมือใหญ่จับเอวแล้วดึงให้นั่งลงบนตัก!!!! นั่งบนตัก​  งานงอกแล้ว​   คนงามหน้าแดงรีบตะเกียกตะกาย​ขยับออกจากตักแม่ทัพหนุ่มอย่างลนลาน

 

 

"เจ้าอยู่นิ่งๆสิ" เอ็ดคนตัวบางเบาๆ

 

 

ใครจะไปนิ่งได้วะ

 

 

"ท่านแม่ทัพ​ ปล่อยข้าก่อน" รีบๆปล่อย​ เดี๋ยว​ฉันจะถูกเมียๆนายฆ่าเอา

 

 

"สามีให้เจ้าเรียกว่าเช่นใด"  อ้ากกกไม่ใช่แค่ผมนะที่ตกใจ​  บรรดา​เมียๆทั้งหลายก็ตาโตตกอกตกใจ​เช่นกัน

 

"มันไม่เหมาะกระมังขอรับ​ ถ้าเรียกกัน2คนก็เรียกได้แต่เวลาแบบนี้! " บ้าสิใครจะเรียก

 

"หลุนเอ๋อร์เจ้าสนใจและฟังแต่สามีคนเดียวก็พอ​  สามีให้เรียกก็เรีบกอย่าไปสนผู้ใด"มองตาคนงามของตนนิ่งๆ

 

"ขอรับ​ ท่านพี่" อยากให้เรียกก็เรียกให้แล้วนะ

 

"หึหึ​ ดียิ่ง​" มองใบหน้านวลเนียนพลางปัดปอยผม​ออกจากวงหน้านวล

 

ขยับเอวคนตัวเล็กให้นั่งที่เก้าอี้บุนวมด้วยผ้าไหมอย่างดีข้างๆตนก่อนจะมองหน้าฮูหยินของตนนิ่งๆเอ่ยเสียงเย็น​เฉียบคนละฟิวส์​กับพูดกับเฟิงหลุน

 

"วันนี้ฮูหยินรองเชี่ยหนิง​ เจ้าไปทำอันใดที่เรือนหลุนเอ๋อร์"เสียงเหี้ยมๆ

 

"ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ" คนงามเอ่ยยิ้ม​ๆ​ ซ่อนรอยความกลัวไว้ให้ลึกๆ

 

"พวกเจ้า​ เนี่ยจิง​   มู่จิ่นไปทำไมที่เรือนอนุ9" เสียงเหี้ยมขึ้นอีก​   อนุ1และอนุ3ผู้เป็นคนโปรดถึงกับตัวสั่นเมื่อได้ยินผู้เป็นเจ้าชีวิตคำรามออกมา

 

"ข้า​  ไปเพราะถูกฮูหยินรองสั่งให้ไปขอรับ/เจ้าค่ะ" รีบโยนไฟไปให้เชี่ยหนิงทันที

 

"พวกเจ้า!!" ฮูหยินรองเชี่ยหนิงแค้นนัก

 

"เจ้าไประรานหลุนเอ๋อร์​ ทำไม​  แล้วยังไปพังประตู่ของหลุนเอ๋อร์อีก​  ถ้าหากเวลานั้นหลุนเอ๋อร์เปลือยกายเล่า​  จะทำเช่นไร​  อยากตายนักใช่หรือไม่เชี่ยหนิง"เสียงคำรามปานฟ้าผ่า

 

" ไม่นะเจ้าคะ​" เชี่ยหนิงตกใจน้ำตาไหลอาบใบหน้า

 

" แล้วเจ้าไปวุ่นวายกับเฟิงหลุนทำไม​" 

 

" อนุ9ข้ารังเกียจ​มันนักที่ใช้เล่ห์เหลี่ยม​ให้ท่านแม่ทัพนำพาไปชมงานดอกฝูหรง​ ทั้งๆที่ข้าตั้งใจซ้อมอย่างเต็มที่​ แต่ท่านกลับไม่เหลียวแล​ข้าเลย​ ข้าเป็นฮูหยินรองลำดับ1​ เป็นฮูหยินพระราชทาน​และเป็นบุตรีของท่านเหอเจี๋ยแต่ท่านผู้เป็นสามีข้ากลับไม่ใยดีข้าแต่ท่านไปสนใจเกอต้อยต่ำเช่นมัน​  ข้าเกลียด​มัน"เชี่ยหนิงมองเฟิงหลุนด้วยความเกลียดชัง​

 

" บังอาจ​ "เสียงฟ้าผ่าดังขึ้น​ กล้ามากที่เอาตำแหน่งฮูหยินพระราชทาน​มาขู่เขา​  สงสัยว่าจะไม่อยากอยู่ตำแหน่งนี้แล้ว

 

" เจ้าคิดว่าเป็นใคร​ บิดาเจ้าเป็นใครยิ่งใหญ่​ไปกว่าข้าเช่นนั้นหรือ​   การที่เจ้าได้เป็นฮูหยินรองพระราชทาน​ลำดับ1เจ้าจะเอามาขู่ข้าเช่นนี้หรือไร  ​  เจ้าคงไม่อยากรับตำแหน่งนี้แล้วสินะ​   ฮูหยินพระราชทาน​แล้วเช่นไร​   หวงตี้ประทานมาให้ข้าแล้วข้าจะปลดเจ้าไม่ได้เช่นนั้นหรือ​ เจ้าคงรู้จักแม่ทัพอย่างข้าน้อยไป​  เพราะเหตุนี้สินะเจ้าถึงกล้าระรานหลุนเอ๋อร์ของข้า"  เสียงเหี้ยมโหด​แผ่รังสี​การฆ่าฟัน​ออกมาจนเฟิงหลุนเหงื่อตก

 

 

" เจ้ากระทำผิดต่อผู้อื่น​ เพราะความเกลียดชัง​ทั้งๆที่เฟิงหลุนไม่ได้ทำอันใดต่อเจ้า​ ข้าเลือกหลุนเอ๋อร์​แล้วเป็นเช่นไร​ ในเมื่อใจข้าอยากเลือก​ เจ้าอยากให้ข้าเลือกแต่ทำให้ข้าเห็นถึงความเหมาะสมไม่ได้ข้าจะเลือกไปทำไม​ เจ้าคิดว่าฮูหยินเอกมันได้มาง่ายๆหรือ​  ฮูหยินเอกที่พวกเจ้าหมายปองนั้นคิดหรือว่าข้าจะยกมันให้พวกเจ้า​  ต่อให้พวกเจ้าเป็นฮูหยินพระราชทาน  ​ข้าก็แค่ให้พวกเจ้าอุ่นเตียงข้ายามข้าอยากก็แค่นั้น"โหหหห​ แรงมากพ่อ

 

 

เหล่าฮูหยินและอนุต่างตกใจหน้าซีดเมื่อมีผู้ไปกระตุกหนวดเสือเข้าแล้ว

 

 

" เมื่อ​หวงตี้ประทานพวกเจ้ามาให้กับข้า ข้าก็จะปลดพวกเจ้าให้พ้นจากตำแหน่งฮูหยินและปลดพวกเจ้าทั้ง8ให้พ้นจากการเป็นอนุของข้าก็แล้วกัน"โหหหห​ งานเดือด

 

เหล่าเมียๆและอนุตกใจลนลานตัวสั่น

 

 

คุกเข่า​แล้วโขกหัวที่พื้นแรงๆจนเลือดอาบ​  มองดูแล้วสยองขวัญ​ยิ่ง

 

 

"ในเมื่ออยู่ดีๆไม่ว่าดี​  อยากใช้อำนาจที่บิดามีต่อราชสำนัก​  อยากใช้คำว่าฮูหยินพระราชทาน​มาขู่ข้า​ ข้าก็จะทำให้พวกเจ้าพ้นจากตำแหน่งของจวนข้าเช่นกัน" 

 

 

"พวกเจ้าอาจหาญ​เอาบิดามาขู่​ข้า​    อาจหาญนำพี่ชายที่เป็นแม่ทัพมาขู่ข้า​    และถ้าข้ากลัวพวกของเจ้า  ข้าจะนำทัพไปฆ่าตัดหัวพวกศัตรู​ได้เช่นนั้นหรือ​  พวกเจ้ากล้ามากนะ​ "ถึงเวลาล้างบางกันเสียที

 

 

องครักษ์​ด้านนอกเมื่อได้โอกาสรีบนำตัวบ่าวไพร่6คนที่ฮูหยินรองนำไปบุกเรือนม่อลี่​ พอมาถึงก็ผลักให้บ่าว6คนนั้นล้มไปที่เท้าของท่านแม่ทัพอย่างไม่สนใจใยดี

 

 

บ่าวไพร่เมื่อเจอผู้เป็นใหญ่​ของจวนตัดสินนายพวกตนก็ยิ่งหวาดกลัว​ ว่าตนนั้นก็คงถูกลงโทษ​เป็น​แน่​ จึงคุกเขาร้องไห้หัวโขกพื้นแรงๆทันที

 

 

เฟิงหลุนมองเหตุการณ์​ด้วยความสนใจ​ มีตกใจบ้างที่เห็นคนเอาหัวโขกพื้นจนหัวแตกเลือดออก​ แต่ว่าเขาไม่ใช่แม่พระ​  ที่จะไม่ให้คนที่คิดร้ายตนต้องลอยนวล​ ใครร้ายมาเขาพร้อมร้ายตอบ! 

 

 

"พวกเจ้าเป็นบ่าวไพร่​ มีอำนาจอันใดไปพังเรือนอนุ9ของข้า" เสียงเหี้ยมกล่าวกับบ่าวไพร่

 

 

"บ่าวกลัวแล้วเจ้าค่ะ/ขอรับ​  ขอท่านแม่ทัพโปรดให้อภัยบ่าวด้วย​  บ่าวทำตามคำสั่งของฮูหยินรองลำดับ1เท่านั้น​ หาได้ทำเพราะความซื่อสัตย์​ต่อฮูหยินรองไม่" โห​  การสาวไส้ให้กากิน​ มีมาทุกสมัยจริงๆ

 

 

" หึหึ​  พวกเจ้ากล้าที่ทำตามคำสั่งโดยไม่ห้ามปรามนาย​ถึงจะห้ามไม่ได้แต่ก็ควรปราม​ เพราะโทษหนักจะได้เป็นเบา​ แต่พวกเจ้าไม่ห้ามแต่กลับกระทำตาม​  จงฟังคำตัดสิน​จากข้า"เสียงดังเอ่ยอย่างช้าๆชัดๆ

 

 

" บ่าวไพร่ทำลายประตูเฟิงหลุน​ แม้จะเป็นบ่าวทำตามคำสั่งนาย​ แต่ไม่ห้ามปรามนาย​ มีโทษ​โบย100ไม้"  หา100ไม้​ ตายแน่​  เสียงบ่าวไพร่โหยหวน​

 

 

" ผิดข้อ2คือการใส่สีให้เจ้านาย​  บ่าวไพร่ที่ไม่รักนายตนเองไม่ซื่อสัตย์​ต่อนายตนเองจะเลี้ยงไว้ทำไม​   จากโบย100ไม้ลดเหลือ50ไม้พร้อมทรมาน​ให้หลาบจำก่อนจะปลดออกจากจวนให้ไปส่งที่ชายแดนเป็นขอทาน​  นำตัวไปลงโทษ​"  สุดยอดความเด็ดขาด

 

 

สงสารแต่บ่าวไพร่ที่เจอโทษ​หนัก​  

 

 

" ส่วนพวกเจ้า​ ฮูหยินทั้ง4​ พวกเจ้าต่างคิดว่าเป็นบุตรราชครูมั่ง​  คิดว่าเป็นน้องของแม่ทัพมั่งและเป็นฮูหยินพระราชทาน​มั่งพวกเจ้าเลยอวดเบ่งอำนาจไปทั่ว​  ในเมื่อไม่รักดี​ ข้าก็จะสนองพวกเจ้า"   ใจเฟิงหลุนเต้นแรง​ ลุ้นๆว่าเหล่าเมียๆจะถูกลงโทษ​แบบไหน

 

 

" ฟังคำตัดสิน!! เชี่ยหนิงกระทำตนมีอำนาจใช้อำนาจทำร้ายผู้คน​  คิดว่าตนมีอำนาจไม่มีผู้ใดต้านได้​  แถมยังกระทำกับอนุ9ถ้าหากอนุ9ไม่สู้พวกเจ้า​ อนุ9คงถูกเจ้าทำร้ายจนตายไปแล้ว​ ในเมื่อไม่รักดีข้าก็จะปลดเจ้าออกจากตำแหน่งฮูหยินลำดับ1ไล่ออกจากจวนส่งตัวกลับจวนสกุลเดิมริบทรัพย์สิน​ทั้งหมด​ ลงโทษ​โบย50ไม้​  ไม่ให้ทานข้าวดื่มน้ำเป็นเวลา3วันแล้วส่งกลับสกุลเหอ"โหดมาก

 

 

" ต่อมาพวกเจ้าทั้ง3​ในเมื่อเป็นฮูหยินรองพระราชทานแล้วไม่รักดี​ข้าก็จะปลดพวกเจ้าแล้วส่งกลับจวนสกุลเดิม   ริบทรัพย์สิน​แล้วนำตัวกลับไป"ตัดสินได้เด็ด

 

 

" ส่วนพวกเจ้า​  อนุ1เนี่ยจิง​  อนุ3มู่จิ่น   พวกเจ้าช่างกล้ามาก​  เจ้าคิดว่าข้าโปรดพวกเจ้าแล้วพวกเจ้าจะไปวุ่นวายของอนุ9ได้เช่นนั้นหรือ​  เจ้าเป็นใครเจ้าถึงกล้านัก​  ในเมื่อไม่อยากเป็นคนโปรดของข้าอีกข้าก็จะสนองให้พวกเจ้าสมปรารถนา​  ปลดพวกเจ้าออกจากการเป็นอนุทุกตำแหน่ง​ ส่งตัวอนุทุกคนกลับสกุล​ และนำตัวเนี่ยจิง​ มู่จิ่นไปโบย50ไม้​  นำตัวไป"สมกับเป็นแม่ทัพ​ ท่ามกลางเสียงร้องไห้อ้อนวอน​  และเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกโบย​  เฟิงหลุนก็นิ่งไป​ ใจสั่นยิ่ง(มีตนหลงอยู่คนเดียว​ งานเข้าแล้วแน่ๆ​ คงถึงเวลาต้องเสียเอกราชแน่แล้ว​ )​

 

 

" เจ้าเป็นเช่นไรหรือไม่"เจ้าของจวนถาม

 

" ข้าแค่สงสาร"  เปล่าๆๆๆ​  ผมไม่ได้เป็นแม่พระ​  ไม่ได้เป็นนางเอกหรือพระเอก​ และไม่ได้เป็นพระโพธิสัตว์​จะได้โปรดสัตว์​ที่ทำกับผมได้   แต่ที่พูดก็พูดไปตามที่คิด​ สงสารที่ถูกโบย50ไม้​ ถ้าเขาถูกโบย2ไม้ตนเองก็คงตายแน่​  นึกแล้วสยอง! 

 

 

" เจ้าใจดีเกินไปแล้ว​ พวกนั้นดีด้วย  แต่ไม่มีการสำนึกได้เป็นแน่" เตือนเบาๆ

 

 

"ขอรับ" เฟิงหลุนเองก็เห็นด้วย

 

 

"ข้าจะเลื่อน​ตำแหน่งของเจ้า" เห!!!! 

 

"เฟิงหลุน​ จากเดิมมีตำแหน่งเป็นอนุ9​ ในเมื่อตอนนี้เจ้ามีผลงาน​เป็นที่ประจักษ์​  ข้าซึ่งเป็นสามีพอใจยิ่ง   เลยเลื่อน​ขึ้นมาเป็นฮูหยินลำดับ1แทน​ มีผลนับแต่นี้"  อึ้งขอรับ! จากอนุ9แว๊ปมาเป็นฮูหยินลำดับ1​ 

 

 

"ส่วนเรือนเดิมให้ย้ายมาที่.. " เอ๊ะย้ายเรือน​ เดี๋ยว​ๆๆ

 

 

"เดี๋ยว​นะขอรับ​ เลื่อนให้ข้าเป็นฮูหยินรองแล้วยังจะให้ข้าย้ายเรือนอีกหรือขอรับ"ไม่ย้ายนะเฟ้ย

 

 

" ใช่แล้ว​  เจ้ามีปัญหา​อันใดหลุนเอ๋อร์"แม่ทัพหนุ่มถามตาขุ่นที่คนตัวเล็ก​ขัดใจ

 

 

"มีแน่ขอรับ​  ข้าไม่ย้ายเรือน​เหตุใดต้องย้าย​ ข้ารักเรือนม่อลี่ข้าจะไม่ย้ายไปเรือนใด  แม้เรือนม่อลี่จะเล็กแต่ข้าก็รัก"รักมากเลยด้วย

 

 

" เจ้าเป็นฮูหยินรองแล้วนะ​ เจ้าจะอยู่ที่เรือนเดิมได้เช่นไร"

 

 

" อยู่ได้ขอรับ​ นะนะ​ ให้ข้าอยู่ที่เดิมนะขอรับ" ส่งตาวาววาวให้

 

 

"เฮ้ออเจ้านี่นะ​ ก็ได้ๆเจ้าอยู่เรือนเดิมก็ได้"เอ่ยอย่างยอมแพ้​

 

 

" ขอบคุณ​ขอรับ"ก้มหัวอมยิ้มส่งไปให้

 

 

จ๊อกกกกก!!! อีกแล้ววว

 

 

เฟิงหลุนหน้าแดงก่ำ

 

 

ส่วนสามีที่รักนั้นหัวเราะ​ชอบใจ​

 

 

" พวกเจ้ารีบไปเตรียมสำรับมา  ฮูหยินรองบองข้าหิวแล้ว"  บอกบ่าวไพร่ยิ้มๆ

 

 

บ่าวรับใช้​ก้มหัวก่อนจะรีบไปนำสำรับมาให้คนงามทาน

 

" หึหึ​ เจ้าช่างน่ารักยิ่ง​" นิ้วแกร่งลูบไล้แก้มเนียนเบาๆตามองอย่างหลงไหล​ จนเฟิงหลุนอดเขินไม่ได้​  ใบหน้าและใบหูจึงแดงอย่างน่ารักน่าหอมจนคนตัวโตอดใจไม่ได้​ จึงหอมแก้มไป1ฟอด!! 

 

 

" ท่าน!! มือบางกุมหน้าทันที​ หน้าแดงๆของเฟิงหลุนช่างถูกใจท่านสามียิ่งนัก!!! 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 141603HH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 08:08
    ขอบคุณที่ชอบนะคะ💕เรื่องคำผิดและคำซ้ำ เรื่องต่อไรท์จะพยายามไม่ให้หลุดอีกค่ะ🙏🙏💕
    #5
    0
  2. #4 markbamm071117 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 07:45

    เมียพระราชทานเนี่ยถ้าจำไม่ผิดน่าจะหย่าเองไม่ได้นะคะ
    ต้องให้ฮ่องเต้พระราชทาน
    /ราชโองการหย่า(มั้ง)ถึงจะหย่าได้ถ้าจำไม่ผิดนะคะ
    ชอบมากเลย

    เรื่องคำผิดก็มีเหมือนกัน
    #4
    0