เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 24 : เฟิงหลุนกับการสังหารโหด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    13 ส.ค. 63

 บทที่ 24 เฟิงหลุนกับการสังหารโหด

 

 

 

 

ที่ชายป่า

 

 

 

 

ตูมมมมม!!!?

 

 

เปรี๊ยะ!!!!!!!!!

 

 

ตูมมมมมมมม!!!!?

 

 

เฟิงหลุนถูกปราณของว่านอี้เทาซัดเต็มแรงจนเซไปด้านหน้า ทั้งๆ ที่องครักษ์ก็กันพลังปราณออกไปแล้ว แต่กลับพลาด เพราะว่านอี้เทาเล่นทีเผลอ

 

 

"ฮูหยินรองเจ้าคะ ฮูหยินรองเป็นอันใดมากหรือไม่เจ้าคะ" อวิ๋นยี่ ชิงชิง ลี่จิว ร้องออกมาพร้อมๆ กันด้วยความเป็นห่วงฮูหยินของตน ส่วนจูล่งก็คอยดูแลฉีจินหลิน แม้บ่าวคนสนิทจะห่วงผู้เป็นนายมากเพียงใด แต่จูล่งก็รู้ว่า ฮูหยินของจวน เก่งและฉลาดมาก ตนเชื่อว่าฮูหยินจัดการได้แน่

 

 

องครักษ์กำลังต่อสู้กับฝ่ายของว่านอี้เทา

 

 

"ข้าไม่เป็นไร ดึงข้าขึ้นไปก่อน" บ่าวคนสนิทรีบพยุงผู้เป็นนายลุกขึ้น

 

 

เมื่อลุกได้แล้ว เฟิงหลุนก็ขยับตัวเดินไปตรงที่ว่านอี้เทาอยู่ ทั้งคู่เผชิญหน้ากัน เหล่าองครักษ์และกองกำลังของว่านอี้เทาหยุดสู้กัน พลางมองเหตุการณ์นิ่งๆ

 

 

ไห่จูเป็นห่วงฮูหยินของจวน กำลังจะก้าวเข้าไปใกล้ๆ แต่อ้าวเทียนรั้งไว้

 

 

"ไห่จู เจ้าใจเย็นก่อน ฮูหยินของข้ากับเจ้าฉลาดนัก เจ้าลืมไปแล้วหรือ" อ้าวเทียนกล่าวกับไห่จู องครักษ์ทุกนายจึกขยับออกจากบริเวณต่อสู้ แต่ไปออกันที่ด้านหลังของเฟิงหลุนแทน

 

 

"ข้าอยากทราบนามท่าน ว่ามีนามอันใด เหตุใดท่านจึงมาทำร้ายข้าได้" ฮูหยินของจวนเอ่ยถาม

 

 

" 555 เจ้าไม่รู้สินะ องครักษ์ของเจ้าผู้นั้นไง ที่รู้จักข้าเป็นอย่างดี" ชี้มาทางอ้าวเทียน

 

 

"เช่นนั้นหรอกหรือ เช่นนั้นข้าคงถามผิด ท่านคิดจะฆ่าข้า เพราะแค้นข้าเช่นนั้นใช่หรือไม่" พูดตรงประเด็นมาก

 

 

" เพราะเจ้า เจ้าทำให้น้องสาวของข้าถูกขับไล่ออกจากจวน ถ้าเจ้าไม่ยุยงไส่ไคล้น้องของข้า ไอ้แม่ทัพชั่วนั่น คงไม่ขับไล่น้องของข้าออกจากจวนเป็นแน่" ว่านอี้เทาหน้าตึง ตาขวาง

 

 

" น้องของท่านทำผิด มักใหญ่ใฝ่สูง และชอบยั่วยุผู้อื่น เช่นนี้ไม่สมควรที่จะขับไล่หรือขอรับ" แม้ไม่รู้ว่าเป็นพี่ของใคร แต่พูดดักไว้ก็ไม่เสียหาย

 

 

" หลีเอ๋อร์ของข้า ไม่มีวันมักใหญ่ใฝ่สูงดังเช่นเจ้าว่าแน่" อ้อ พี่ชายของว่านชิงหลี

 

 

"หึหึ แล้วท่านรู้หรือไม่ว่า น้องสาวสุดน่ารักของท่าน นางทำเหตุอันใดไว้" เขาเองก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าว่านชิงหลีทำอะไร แต่ที่แน่ๆ วันนั้นถูกขับไล่กันออกจากจวนจนหมดแหละ บางทีอาจเป็นสาเหตุให้เฟิงหลุนคนเก่าเสียชีวิตก็เป็นได้

 

 

วูบบบบบบบบ!!

 

 

ลมเย็นๆ สาดเข้าในร่างกายของเฟิงหลุน ทำให้เฟิงหลุนชะงัก หรือว่า ว่านชิงหลีคงทำให้เฟิงหลุนตาย

 

 

วูบบบบบบบบ!!! ลมเย็นๆ ปะทะเข้ามาอีกรอบ

 

 

คราวนี้ขนหัวลุกซู่เลยทีเดียว

 

 

อยู่ดีๆ เฟิงหลุนก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมาแบบปัจจุบันทันด่วน จะมาปวดหัวอะไรตอนนี้

 

 

มือเรียวสวย กุมบมับไว้แน่น สายตาองครักษ์และว่านอี้เทาดูงงๆ และสงสัย ว่าฮูหยินคนงามเป็นอันใด ยังไม่ทันที่รองแม่ทัพจะทันได้คิดออก ลูกน้องคนสนิทก็นำเหล่ากองกำลังของตนมาถึงพอดี

 

 

เฟิงหลุนปวดศีรษะจนจะระเบิด แล้วภาพเหตุการณ์บางอย่างก็ไหลเข้ามาในหัวของเขา

 

 

ช่วงเวลาที่เฟิงหลุนยังเป็นเพียงอนุ9อยู่นั้น ตนก็ได้ร่วมภิรมย์กับท่านแม่ทัพเพียง5ครั้งต่อ2หนาว แต่กลับทำให้ฮูหยินลำดับต่างๆ และเหล่าอนุทั้งหลายไม่พอใจ

 

 

 

 

ทั้งๆ ที่เหล่าฮูหยินทุกลำดับต่างก็มีอำนาจและมีดีกว่าเฟิงหลุนเยอะแยะ แต่ทุกคนกลับเกลียดและรังแกแต่อนุ9 เพียงคนเดียว

 

 

เหตุเพราะว่าอนุ9นั้นไร้จินตันและยังเป็นเกอที่ไร้ค่า แต่ท่านแม่ทัพกลับไม่รังเกียจ ยังรับเฟิงหลุนมาเป็นอนุอีก

 

 

 

 

วงศ์ตระกูลของเฟิงหลุนไม่ได้มียศศักดิ์อันใดมากมายนัก ตระกูลเดิมของเฟิงหลุนนั้นมีแซ่ว่าอ้าย ทำการค้าขายในต่างแดน

 

 

อ้ายเฟิงหลุนนั่นคือชื่อสกุลเดิม เพราะเฟิงหลุนเป็นเกอและมีพลังวิญญาณต่ำ ทำให้ไม่สามารถมีปราณได้ กลายเป็นเกอที่ไร้ค่า ที่ทางตระกูลไม่ต้องการ ท่านแม่ทัพมาพบเจอ เลยคิดช่วยเหลือ

 

 

นั่นคือแต่งเฟิงหลุนไปเป็นอนุ9ของตน ภายในเวลาแค่2หนาวที่ตนได้ร่วมวสันต์สวาทกับท่านแม่ทัพ ก็มีเพียง5ครั้งเท่านั้น แล้วยังถูกฮูหยินรองและอนุคนอื่นๆ รังแกอีก ทำให้เฟิงหลุนเก็บเนื้อเก็บตัวและอยู่แต่ในเรือนม่อลี่ กับบ่าวคนสนิทที่ตามมาจากตระกูลเดิมเพียงเท่านั้น

 

 

เฟิงหลุนเป็นเกอที่ไม่มีจินตัน เป็นคนที่มีพลังวิญญาณต่ำ กลายเป็นคนไร้ค่าไร้ราคา ที่ผู้คนต่างรังเกียจเดียจฉันท์

 

 

และทุกคนที่ว่า นั่นก็คือเหล่าฮูหยินทุกลำดับและอนุทั้ง8 ก็พากันเกลียดชังเฟิงหลุน

 

 

จึงเป็นเหตุให้ตนนั้นต้องถูกเชี่ยหนิงฮูหยินรองลำดับที่1 และว่านชิงหลีฮูหยินรองลำดับที่4 รังแกบ่อยๆ

 

 

วันที่เฟิงหลุนคนเก่าจะสิ้นไป เชี่ยหนิงและว่านชิงหลีให้บ่าวรับใช้มาตามไปพบ และห้ามเอาบ่าวไพร่ไปด้วย

 

 

แม้อนุเกอผู้อาภัพจะไม่อยากไป แต่เพราะขัดคำสั่งไม่ได้ จำต้องไป แล้วก็เกิดเหตุกับตน เพราะถูกใช้ตักน้ำแทนบ่าวไพร่

 

 

แต่ว่านชิงหลีกลับเอาไม้พายตีอย่างแรงศีรษะของเขา จนเฟิงหลุนตกลงในบึงหลังเรือน ฮูหยินทุกๆ คน ไม่มีผู้ใดช่วยเหลือเขาแม้แต่น้อย กลับยิ้มยินดีที่เขาตกน้ำ ก่อนที่เหล่าฮูหยินรองทั้ง4 จะเดินจากไป ทิ้งเกอผู้น่าสงสารไว้ที่บึงนั่นตามลำพัง!!

 

 

ร่างของเฟิงหลุนค่อยๆ จมน้ำไปเรื่อยๆ แรงอัดบีบรัดจนหัวใจและปอดใกล้จะระเบิด เขาทรมานและใกล้ที่จะสิ้นชีพแล้ว แต่บ่าวของฮูหยินรองลำดับ2 ที่เฝ้ามองอยู่นานแล้ว กระโดดลงบึงช่วยไว้ได้ทันท่วงที

 

 

คืนนั้นเฟิงหลุนเข้านอนด้วยอาการจับไข้ น้ำตาของเกอผู้อาภัพไหลรินไม่ขาดสาย ก่อนจะพร่ำเพ้อถึงผู้เป็นเจ้าของหัวใจ ท่านแม่ทัพหยางอี้

 

 

เกอผู้ต่ำต้อยด้อยค่าในสายตาของทุกคน บัดนี้ร่ำไห้แทบเป็นสายเลือด แต่กลับไร้ซึ่งเสียงสะอื้นเพื่อไม่ให้บ่าวไพร่ต้องกังวล

 

 

อาการปวดหัวของเกอผู้อาภัพ เพิ่มมากขึ้นๆ ด้วยความที่ถูกว่านชิงหลี ใช้ไม้พายตีที่หัวของตน ชั่วขณะที่ความเจ็บปวดรุกเร้าจนศีรษะแทบแตก เฟิงหลุนก็สะอื้นออกมา1คำ ก่อนที่จิตจะหลุดลอยหายไป!!

 

 

อึ่กกก!!!! เฟิงหลุนสะอึก น้ำตาไหลออกมา นี่เฟิงหลุนคนเดิมต้องเจอเรื่องราวที่น่าสงสารขนาดนี้หรือนี่ ถึงว่าเขาปวดหัวและจำอะไรไม่ได้

 

 

ฮูหยินของจวน ตวัดสายตาไปที่ว่านอี้เทา ก่อนจะย่างก้าวเข้าไปหา แล้วแสยะยิ้ม

 

 

"การที่ข้าถูกน้องสาวของท่านตีด้วยไม้พาย จนข้านั้นต้องตกน้ำเกือบตาย ท่านว่า น้องของท่านสมควรตายไหม" เอ่ยเสียงเหี้ยม

 

 

เหล่าองครักษ์และบ่าวคนสนิทของผู้เป็นนายตกใจ เพราะไม่เคยได้รับรู้มาก่อนว่า ฮูหยินรองของพวกตน ต้องเจอสิ่งที่น่ากลัวแบบนี้ได้เช่นไร

 

 

ว่านอี้เทาเป็นอึ้ง

 

 

" ท่านคิดว่าน้องสาวของท่านเป็นคนดีงั้นหรือ ท่านคิดว่าท่านแม่ทัพโง่หรืออย่างไรกัน ท่านคิดว่าผู้ใดจะใส่ไคล้น้องสาวท่านได้ ในเมื่อข้าเป็นเพียงอนุ9 ที่ท่านแม่ทัพไม่ได้โปรดปราน" เฟิงหลุนกล่าวเสียงกร้าว

 

 

น้ำตาไหลด้วยความเจ็บแค้นแทนเฟิงหลุนคนเดิม เกอคนนั้นถูกทำร้ายแทบทุกวัน ตั้ง2ปีเชียวนะ โดยที่ไม่มีใครเห็น และเขาก็ไม่บอกกับใคร แต่พวกเมียของท่านแม่ทัพก็ไม่คิดสงสาร กลับกลั่นแกล้งเขาได้ตลอดเวลาที่อยากทำ เฟิงหลุนดวงตาแดงก่ำ เพราะความแค้นเคือง

 

 

"ตลอดเวลา2หนาว ที่ข้าอยู่ในจวนในฐานะอนุ9ของท่านแม่ทัพ ข้าถูกเหล่าฮูหยินรองทุกคน รวมทั้งว่านชิงหลีผู้เป็นน้องสาวของท่าน ทำร้ายทุกวัน น้องสาวของท่าน ตีศีรษะของข้าด้วยไม้พาย จนข้าต้องตกลงไปในบึง ท่านคิดว่าข้าจะรอดหรือไม่ คนที่ถูกใส่ไคล้นั่นมันเป็นข้าเอง ไม่ใช่น้องสาวไม่รักดีของท่านคนนั้น" เฟิงหลุนจ้องหน้าของรองแม่ทัพฯ ด้วยความกดดันและอัดแน่นในหัวใจ

 

 

บรรดาองครักษ์และบ่าวคนสนิทต่างนิ่งอึ้ง พวกตนรู้แล้ว ว่าเหตุใดอนุ9ผู้นั้นถึงดูเหม่อลอย ไร้ชีวิตชีวายิ่ง

 

 

และรู้แล้วว่าเพราะเหตุใด อนุ9ถึงไม่ยอมสบตาผู้ใดเลย หากว่าเหล่าองครักษ์เข้าใกล้ ต้องตัวสั่นงันงก เป็นเพราะความกลัวหาใช่ความขัดเขินไม่!!

 

 

องครักษ์ทุกนายอยากจะบั่นคอตนเองให้สิ้นนัก ทั้งที่อารักขาในจวน สอดส่องดูแลทุกอย่างของจวนแม่ทัพ แต่กลับไม่สอดส่องความเป็นไปของอนุ9 ทำให้อนุ9ต้องเจอเรื่องเช่นนี้ขึ้น

 

 

 

 

อ้าวเทียนถึงกับตาแดงๆ ความสงสารวูบขึ้นในอกขององครักษ์ร่างใหญ่ เขานั้นมีหน้าที่ดูแลจวนโดยตรง แต่กลับไม่ใส่ใจอนุ9 ทำให้อนุ9ถูกทำร้ายได้ เขายังมีหน้าไปมองฮูหยินของจวนด้วยเช่นนั้นหรือ

 

 

 

 

เหมือนคนงามจะรู้ว่าคนของตนคิดอะไร ฮูหยินของจวน ก็เอ่ยขึ้น

 

 

"ทุกคนไม่ต้องโทษตัวเอง ที่ดูแลข้าไม่ได้ เรื่องมันผ่านมาแล้ว และตอนนี้ก็กำลังจะผ่านไป" หันหน้ามาเผชิญหน้ากับว่านอี้เทาต่อ

 

 

เฟิงหลุนสงบจิตสงบใจ โคจรพลังปราณให้ไหลวนภายในร่าง ก่อนที่จะรวบรวมขึ้นมาไว้ที่กลางฝ่ามือ

 

 

แล้วซัดออกไป!!!

 

 

ตูมมมม!!!!!

 

 

ทุกคนกระเด็น!!!! ว่านอี้เทาอึ้ง ไหนหลีเอ๋อร์บอกกับตนว่า อนุ9ไม่มีจินตัน ไม่มีพลังวิญญาณ แล้วเหตุใดครานี้ ถึงได้มีพลังปราณที่แก่กล้าได้

 

 

ท่านรองแม่ทัพประจิมตาลุก ก่อนที่จะโคจรพลัง ซัดใส่ฮูหยินของแม่ทัพหยางอี้ กลับคืน!!

 

 

ตูมมมมมมมม!!

 

 

 

 

 

 

 

 

วังหลวง

 

 

หยางอี้ฟันฉับที่คอของเสวี่ยนหลุน จนขาดกระเด็น เลือดพุ่งออกมาเหมือนดั่งน้ำตก ด้านนอกของตำหนักหวงตี้ เหล่าซากศพเดินได้จัดการกัดกินร่างของเหล่าทหารของฝ่ายองค์ชายใหญ่ จนแทบจะหมดสิ้นแล้ว โดยที่ทหารของฝ่ายตนแทบไม่ได้ต่อสู้แม่แต่น้อย

 

 

หวงตี้ทรงบัญชาการด้วยองค์เอง นั่นคือจับเป็นองค์ชายใหญ่ แม้แม้ปิงจิงอี๋จะใช้ผงกำยานพิษ แต่หาทำอะไรกับซากศพเดินได้เหล่านั้นไม่ แม้เหล่าซากศพจะถูกกำยานพิษกัดกินร่าง แต่ทุกศพกลับเดินตรงดิ่งไปที่องค์ชายใหญ่ ปิงจิงอี๋ อย่างมุ่งร้าย

 

 

หวงตี้ทรงบัญชาการต่อซากศพอย่างห้าวเหี้ยม สมกับที่ปกครองผู้คนในใต้หล้า

 

 

ฉึ่ก!!!

 

 

"อ้ากกกกกกก" เสียงโหยหวนของปิงจิงอี๋ดังขึ้นมา เพราะถูกกระชากแขนจนหลุด1ข้าง

 

 

ฉับ!!!!!

 

 

"อ้ากกกกก" เสียงโหยหวนดังอีกรอบ ครานี้เป็นท่อนขาแกร่งของปิงจิงอี๋

 

 

"อย่าทำให้ตาย พวกเจ้านำไปไว้ที่คุกเย็น" ควบคุมซากศพการด้วยการเป่ามนต์ตราที่ใบไม้ เหล่าศพเดินได้เมื่อได้รับคำสั่งก็จัดการดึงร่างขององค์ชายใหญ่ไปที่คุกเย็นตามคำบัญชาของหวงตี้

 

 

ท่ามกลางเสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของปิงจิงอี๋

 

 

หยางอี้เมื่อบั่นคอของเสวี่ยนหลุนเป็นที่เรียบร้อย ก็กระโดดทีเดียวเข้าปะทะกับฮ่าวเอ้อ บุตรชายของฮ่าวเนี่ย ผู้เป็นสวามีลับๆ ของอดีตฮองเฮาเสวี่ยนซิน

 

 

ทั้งคู่สู้กันอย่างดุเดือด และแม่ทัพประจิม เหวินเทา บิดาของอดีตฮูหยินลำดับ2เหวินฮูก็เข้ามาช่วยฮ่าวเอ้อ จนตอนนี้ท่านแม่ทัพหยางอี้ถูกรุม2ด้าน แต่นั่นหยางอี้หาได้เกรงไม่ ในศึกนั้นตนเจอมาหนักกว่านี้ ยังเอาตัวรอดได้ ถ้าไม่แน่จริง คงไม่ชนะศึกกลับมาแน่

 

 

กระบี่ของท่านแม่ทัพหยางอี้ช่างดุเดือดและรู้ใจผู้เป็นนายยิ่ง เพียงแค่มองใบหน้าของฮ่าวเอ้อ และใช้นิ้วโป้งดันด้ามกระบี่เพียงนิดเดียว กระบี่ก็ออกจากพุ่งฝักแล้วไปฟาดฟันกับฮ่าวเอ้อ แม่ทัพหรดีอย่างดุเดือด

 

 

เหลือเพียงหยางอี้ และเหวินเทา ที่กำลังชำระความแค้นกันเพียงเท่านั้น

 

 

"เก่งนักหนาท่านแม่ทัพหยางอี้" เหวินเทาแสนเสียดายนัก ที่ครานี้แม่ทัพหยางอี้หาใช่บุตรเขยของตนไม่

 

 

"ข้ามิบังอาจ" หยางอี้ก้มศีรษะลงนิดๆ แต่อาการไว้ตัว

 

 

"ท่านแม่ทัพคงมีเรื่องอยากคุยข้าสินะขอรับ"

 

 

"มีแน่ ฮึ บุตรของข้าเหวินฮูอย่างไรเล่า" ท่านแม่ทัพเคืองแค้นยิ่งนัก

 

 

" อันใดหรือขอรับ" ถามไปหลบกระบี่ไป

 

 

"ท่านกล้าขับไล่บุตรของข้า เช่นนั้นท่านก็อย่ามีชีวิตเลยนะแม่ทัพหยางอี้" แม่ทัพเหวินเทาคำราม ฟันฉับลงมาที่หยางอี้

 

 

"บุตรเกอของท่านหาใช่คนดีไม่ เหตุใดใยข้าต้องใยดีกับบุตรของท่านแม่ทัพประจิมเล่า" ยกฝักกระบี่ขึ้นต้าน ก่อนจะใส่พลังปราณลงไปในฝักกระบี่ แม่ทัพประจิมเซไป

 

 

หยางอี้เมื่อได้รู้ความจริงกับผู้เฒ่าเหอจู่ ถึงเรื่องราวของเฟิงหลุนคนเดิม แม่ทัพหนุ่มยิ่งดีใจที่ตนเองนั้นคิดถูก ที่ขับไล่คนเหล่านั้นออกจากจวนไปได้

 

 

มิเช่นนั้น ก็คงทำร้ายหลุนเอ๋อร์ของตนต่อไปอีกแน่นอน แม้จะรู้ว่า เฟิงหลุนคนนี้หาใช่เป็นคนเดียวกันไม่ แต่แม่ทัพหนุ่มก็ไม่ต้องการให้ผู้ใดมาทำกับคนของตนซ้ำๆ อีกแน่

 

 

"ท่านกล่าวมาได้เยี่ยงไรกันท่านแม่ทัพ บุตรของข้าได้รับพระราชทานสมสรจากหวงตี้ แล้วท่านเห็นว่าหวงตี้ไม่สำคัญหรือไร" แม่ทัพเหวินเทาควันออกหู

 

 

"หวงตี้ย่อมสำคัญเหนือสิ่งใด แต่ท่านเล่ายกเอาหวงตี้มากล่าวเพื่ออันใดกัน ในเมื่อเพลานี้ท่านนั้นก่อกบฏเสียแล้ว" แม่ทัพหยางเยาะเย้ย

 

 

" หวงตี้ไร้ซึ่งสติปัญญาในการปกครอง ต้องหาผู้ที่จะเป็นหวงตี้องค์ใหม่ เพื่อแคว้นจะเจริญรุ่งเรือง" เหวินเทาเอ่ยออกมา

 

 

" คิดว่าผู้ใดจะเก่งกว่าหวงตี้หรือท่าน อย่าบอกนะ ว่าเป็นท่าน หรือว่าอำมาตย์เหอเจี๋ย คงไม่ใช่องค์ชายใหญ่กระมัง เพราะหวงตี้นั้นเพิ่งกำจัดไป"

 

 

เช้ง???

 

 

ท่านแม่ทัพประจิมเป็นอึ้ง

 

 

" ท่านคงรู้กฎมณเฑียรบาลดีแล้วนะท่านแม่ทัพ ว่าผู้ใดคิดคดก่อกบฏ ถ้าจับได้จะถูกประหาร 9 ชั่วโคตร ท่านรู้แล้วใช่หรือไม่" เสียงเหี้ยมของแม่ทัพหยางอี้กร้าวขึ้น

 

 

ก่อนที่จะเพิ่มปราณเพื่อที่จะดูดพลังปราณของผู้อื่นมาเป็นของตน

 

 

ทั้งคู่ต่อสู้อย่างดุเดือด ยิ่งสู้แม่ทัพหยางอี้ก็ทำการดูดพลังปราณอื่นไปด้วย จนครานี้เหวินเทาเหนื่อยหอบอย่างเห็นได้ชัด

 

 

แม่ทัพประจิมนั้นแปลกใจเป็นอย่างยิ่ง ว่าเหตุใดยิ่งสู้พลังตนยิ่งลดน้อยถอยลงไปเรื่อยๆ

 

 

ก่อนจะเบิกตาโพลง เพราะเพิ่งจะนึกได้ ว่าหยางอี้สามารถดูดปราณของผู้อื่นได้

 

 

แต่มันก็สายไปแล้ว เพราะซากศพ2ตน โผทะยานมาที่แม่ทัพเหวินเทา แล้วดึงแขนคนละข้างกระชากจนขาดทันที

 

 

ควับ!!! แควก!!!

 

 

"อ้ากกกกกกกกก" แม่ทัพเหวินเทาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

 

 

"ขอให้อยู่ดีมีสุขนะขอรับ ท่านเหวินเทา" หยางอี้ก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะอัดพลังปราณซัดใส่ ฮ่าวเอ้อ

 

 

ตูมมมมม!!!!

 

 

"อ้ากกกกกกก" ถูกพลังของแม่ทัพหยางอี้เต็มๆ ก่อนที่จะถูกเหล่าซากศพจัดการกัดกินร่าง

 

 

"อ้ากกกกกก"

 

 

หลังจากที่เก็บกวาดเหล่าทุรชนจนหมดแล้ว ที่คุกใต้ดินล้นไปด้วยนักโทษ ทุกๆ คนสภาพร่างกายแทบดูไม่ได้ บางคนแขนขาด บางคนขาขาด

 

 

หวงตี้ทอดพระเนตรนักโทษทางการเมืองโดยเฉพาะอำมาตย์เหอเจี๋ย

 

 

"ท่านอำมาตย์ เตรียมตัวรับผลที่ตามมาด้วยเถิดนะ " หวงตี้ตรัสยิ้มๆ อำมาตย์เหอเจี๋ยขนลุกขนพอง ด้วยความหวาดหวั่น

 

 

"ทหาร!!! "

 

 

"พะย่ะค่ะ" ทหารที่อยู่ในคุกต่างคุกเข่ารอรับคำบัญชาจากหวงตี้

 

 

"นำกำลังไปกวาดล้างวงศ์ตระกูลของเหล่ากบฏอย่าให้เหลือรอดแม้แต่ผู้เดียว ใครขัดขืนใช้ผงกำยานพิษ จับมาให้หมด เจิ้นจะประหารในวันรุ่ง!!! " กบฏทุกคนตกใจ

 

 

"รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ" ทหารทุกนายจากไปเพื่อจัดการเก็บกวาดพวกแมลงให้ดับดิ้นไป

 

 

เก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้มีอันใดหลงเหลือเข้าใจหรือไม่" ท่านแม่ทัพหยางอี้กำชับ

 

 

"ขอรับท่านแม่ทัพ" ทหารทุกนายต่างไปทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา

 

 

"ทางนี้เรียบร้อยแล้ว ท่านไปเถิดท่านแม่ทัพ ฮูหยินของท่านรอคอยท่านอยู่" หวงตี้ประทานอนุญาต

 

 

" ขอบพระทัยหวงตี้ แล้วหวงไท่จื่อเล่าพะยะค่ะ" แม่ทัพหยางอี้กังวลเรื่องหวงไท่จื่อ

 

 

"แม่ทัพบูรพาจะดูแลจิงเหลียนเอง" หวงตี้ตรัส หยางอี้ถวายความเคารพ ก่อนจะส่งสัญญาณเรียกองครักษ์ของตน แล้วหายวับไป

 

 

 

 

 

 

 

 

ที่ชายป่าแห่งหนึ่ง

 

 

"ปล่อยข้านะ เหอจิ้ง เจ้าบังอาจจับข้ามาแล้วยังจะมัดข้าเช่นนี้อีก" หวงไท่จื่อนั่นเอง

 

 

"หวงไท่จื่อตรัสมากความ ข้าตอบไม่ทัน" หลู่เหอจิ้งบอก

 

 

"ก็เจ้าทำผิด คิดกบฏ เจ้าคงอยากถูกประหาร9ชั่วโคตรกระมัง" หวงไท่จื่อยังไม่หยุด

 

 

"ข้าบอกไท่จื่อแล้วกระมัง ว่าข้าไม่ได้อยากทำ ข้าแค่อยากชำระความกับแม่ทัพหยางอี้เพียงผู้เดียว" หลูเหอจิ้งเอ่ยกับหวงไท่จื่อ

 

 

" ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ปล่อยข้าได้แล้วกระมัง จะมัดไปถึงเมื่อไหร่กัน" ปิงจิงเหลียนหน้าบึ้งตาวาว

 

 

" ข้าจะแก้มัดให้ แต่ถ้าไท่จื่อยังตรัสมาก ข้าจะ.. " หลูเหอจิ้งค้างไว้

 

 

" จะอันใด เจ้าจะทำอันใดข้า" หวงไท่จื่อตรัส จ้องตาแม่ทัพบูรพานิ่งๆ

 

 

"ถ้าหวงไท่จื่อ ยังตรัสถามนุ่นนี่ไม่หยุด ข้าหลูเหอจิ้ง จะปล้ำท่านแน่ ไท่จื่อ" แท่ทัพบูรพาบอกกับหวงไท่จื่อหน้านิ่ง

 

 

แต่ปิงจิงเหลียนกลับหน้าแดงตาวาว

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น