เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 23 : ว่านอี้เทา-หลูเหอจิ้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    12 ส.ค. 63

 

บทที่​23  ว่านอี้เทา-หลูเหอจิ้ง



 

ที่จวนท่านแม่ทัพหยางอี้ มีกองกำลังจำนวน2กอง ซึ่งผู้นำกองกำลังนี้คือ ว่านอี้เทา

 

 

ว่านอี้เทาเป็นแม่ทัพประจิม เป็นรองแม่ทัพสุดโหดของกองทัพ จากคราแรกที่ไม่คิดเข้าร่วมกับองค์ชายใหญ่ แต่เหตุนั้นได้เกิดกับน้องสาวของตน ว่านชิงหลี อดีตฮูหยินรองลำดับ4 ของท่านแม่ทัพหยางอี้ ได้ถูกแม่ทัพหยางอี้ขับไล่เนรเทศออกจากจวน

 

 

ทำให้ท่านรองแม่ทัพประจิมแค้นหนัก และที่แค้นสุดๆ ไม่ใช่ผู้ใด เฟิงหลุน อดีตอนุ9ของท่านแม่ทัพหยางอี้นั่นเอง    เพราะเชื่อในคำบอกกล่าวของน้องสาวตน ว่าถูกอนุ9ใส่ไคล้  จนต้องโทษจากท่านแม่ทัพ    ร้ายแรง​ถึงขั้นไล่ออกจากจวน ทำให้วงศ์ตระกูลอับอายขายหน้า จึงทำให้บิดาของว่านอี้เทา   อย่างว่านอี้หลุน ขุนนางขั้น2ของกรมคลัง กริ้วหนัก ทำให้องค์ชายใหญ่ เกลี้ยกล่อมให้เข้าร่วมได้สำเร็จ

 

วงศ์ตระกูลของว่านอี้เทานั้น แต่เดิมแซ่เสวี่ยน แต่เพราะท่านพ่อทะเลาะกับท่านปู่ ทำให้ท่านพ่อเปลี่ยนชื่อแซ่ จากเสวี่ยนอี้หลุนเป็นว่านอี้หลุน

 

และแซ่เสวี่ยนนี้เป็นของวงศ์ตระกูลของฮองเฮาเสวี่ยนซิน จึงกล่าวได้ว่าตนและน้องสาวนั้นเป็นพระนัดดาโดยสายเลือดของฮองเฮาเสวี่ยนซิน

 

เมื่อเกิดเหตุของว่านชิงหลีขึ้นมา ทำให้ฮองเฮาเสวี่ยนซินไม่พอพระทัยในตัวของท่านแม่ทัพหยางอี้เป็นอย่างยิ่ง ที่เป็นเหตุให้พระนัดดาของพระองค์ต้องโทษ

 

จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ว่านอี้เทานำกองกำลังมาประชิดจวนท่านแม่ทัพหยางอี้!!

 

"บุกเข้าไป ใครขวางฆ่าทิ้งให้หมด" ท่านรองแม่ทัพสั่งเสียงกร้าว

 

"เฮ!!!!!!! " กองกำลัง2กองเฮลั่น ถ้าเฟิงหลุนไม่ไหวตัวทัน มีหวังเละแน่

 

ตุ่บตั่บ! ตั่บตั่บ!

 

ครืน!!!

 

โครมมมมมม

 

ชิ้ง!!!!!???

 

ว่างเปล่า ไม่มีผู้ใดแม้แต่ผู้เดียว

 

ว่านอี้เทาอึ้ง มันจะเป็นได้อย่างไรเล่า ในเมื่อตนนั้นเฝ้าดูตลอดเวลา เห็นแม้กระทั่งเกอผู้นั้นเปิดประตูหลังจวนออกมากล่าววาจากับผู้ที่มาก่อนหน้าตน แล้วเหตุใด คนทั้งคนจะหายไป ว่านอี้เทา หาเชื่อไม่

 

"ค้นหาให้ทั่ว ต้องมีซักที่ ที่หลบซ่อนตัว" ท่านรองแม่ทัพหน้าบึ้ง ตาวาว

 

"ขอรับ" เหล่าทรชนกรูกันเข้าไปค้นหา สายตาของรองแม่ทัพมองสำรวจไปทั่ว ก็สบกับบางอย่างเข้า นั่นคือ ร่องรอยการเผาไหม้

 

ตุ่บ!! ลงจากหลังม้า ก่อนที่จะย่างเท้าเข้าไปใกล้ๆ รอยไหม้นั้น

 

" มันคือสิ่งใด" มือใหญ่สากๆ เพราะจับกระบี่มาตั้งแต่วัยเยาว์แตะลงที่ผงบางอย่างที่ไหม้เป็นจุลไปแล้ว ยกขึ้นมาดู พลางขบคิด ก่อนจะคำนึงได้ว่า คงเป็นผงกำยานพิษขององค์ชายใหญ่เป็นแน่ การเผาไหม้ยังคงกรุ่นอยู่ แล้วผู้คนในจวนหายไปที่ใดกัน

 

หรือว่า อดีตอนุเกอและบ่าวไพร่จะสิ้นชีพแล้ว จากการถูกผงกำยานพิษ

 

ท่านรองแม่ทัพประจิม หาได้ปักใจเชื่อไม่ เพราะองครักษ์ของแม่ทัพหยางอี้คงไม่ปล่อยให้ฮูหยินรองของจวนสิ้นชีพง่ายๆ ว่านอี้เทายังคงครุ่นคิดและย่างเท้าสำรวจไปเรื่อยๆ จนมาถึง  โรงครัวใหญ่ของจวน

 

รองแม่ทัพเดินไปตรวจตราไป สายตาดุเหยี่ยวของท่านรอง ไปสะดุดตรงที่แห่งหนึ่ง นั่นคือ ที่ตรงนั้นมีฟางแห้งกองอยู่เป็นจำนวนมาก   เหตุใดต้องมีฟางมากองไว้เล่า?

 

ด้วยความสงสัย ท่านรองฯ จึงสั่งการให้เหล่าทหารทุรชนมายกเอากองฟางออกไป

 

เมื่อยกฟางหอบนั้นออกแล้ว ก็ไม่พบสิ่งใด!?

 

แล้วเหตุใดถึงต้องนำฟางมาวางไว้ที่นี้ด้วย? ว่านอี้เทาสงสัยหนัก กำลังจะย่างเท้าออก พลัน!! ปลายเท้าไปเหยียบบางอย่างเข้า

 

กึก!!!!

 

มันคือสิ่งใด? เหตุใด พื้นจึงไม่ราบเรียบเท่ากันไปทุกส่วน

 

ว่านอี้เทาสงสัยยิ่งนัก     จึงนั่งคุกเข่า ใช้มือกวาดเอาเศษดิน และเศษฟางแห้งออก ก่อนจะพบว่าที่ตรงนี้ มีฝาไม้อันใหญ่วางไว้

 

รองแม่ทัพประจิม จึงยกออกด้วยตนเอง ยกรอบแรก ไม่ออก ท่านรองฯ จึงเพิ่มปราณลงไป แล้วดึงฝาไม้ออกทันที

 

ฝลุ่บบบบบ!!!??

 

วูมมมมมมมมม!!

 

ตึง!!!!!!!?

 

พลังปราณที่แรงกล้า ส่งออกมาจากหลุมนั้น ทำให้ว่านอี้เทาปะทะพลังปราณระดับสูงจนต้องถลาออกจากหลุมไป1วา

 

เสียงท่านรองแม่ทัพล้ม ทำให้กองกำลังรีบกรูกันเข้ามา ก่อนที่จะอึ้งกันไป เพราะพลังปราณแก่กลัายังคงพวยพุ่งออกมาจากหลุมนั่นไม่ขาดสาย

 

ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ ด้วยเพราะปราณนั้นสูงยิ่ง

 

ว่านอี้เทาหลังจากถูกปราณซัดเข้าใส่ จนหงายหลังก็ลุกขึ้นแบบงงๆ แล้วก้าวเท้ามาอย่างระมัดระวัง

 

ไอปราณนั้นพวยพุ่งออกมาเป็นระยะๆ รอเวลาได้2เค่อ ไอปราณนั้นจึงหมดลง สิ่งที่เห็นคือหลุมขนาดใหญ่     มีบันได้เป็นทางลง มองเห็นดังนั้น สมองท่านรองแม่ทัพประจิม ก็วาบขึ้นทันที

 

"หึหึ ไม่ได้สิ้นชีพ เพราะหนีมาทางนี้หรอกหรือ มิน่าเล่า ข้าถึงไม่เห็นผู้ใดเลย ฉลาดล้ำลึกนักนะท่านแม่ทัพ" ว่านอี้เทาชมเชยด้วยสีหน้าเยาะหยัน

 

แล้วท่านรองแม่ทัพก็ก้าวเท้าลงบันได ตามด้วยคนสนิท2คน แต่เหล่ากองกำลังเหล่านั้นยังคงยืนนิ่ง ท่านรองฯ ก็ชักจะอารมณ์เสียขึ้นมาทันใด

 

"พวกเจ้ารออันใดอยู่ ลงมาสิ รึจะให้ข้าไปจัดการฮูหยินของแม่ทัพหยางอี้เพียงลำพัง" รองแม่ทัพสุดโหดกล่าวด้วยนัยน์ตา​ตาเย็นเยียบ ทำให้เหล่าลูกเจี๊ยบทั้งหลายกรูกันลงหลุม

 

ว่านอี้เทามองเหล่ากองกำลังของตนด้วยหางตา พลางถีบคนหน้าสุดอย่างแรง จนผู้ที่ถูกถีบถลาไปชนคนอื่นๆ จนล้มตามกันไป

 

 

 

เฟิงหลุนกับคนสนิทและเหล่าองครักษ์หลังจากลงมาที่หลุมหลบภัยแล้วก็รีบเคลื่อนที่ด้วยพลังปราณ โดยฮูหยินรองของจวนได้ลากอวิ๋นยี่มาด้วย

 

ส่วนจูล่งมีฉีจินหลิน อ้าวเทียนมีชิงชิง ไห่จูมีลี่จิว จี่อิ่ง โม่โฉว่ และองครักษ์ท่านอื่นๆ อีก4นาย ต่างก็ใช้ปราณตามมาติดๆ กัน

 

อีกไม่กี่เค่อ ก็จะถึงที่หลบภัยแล้ว แต่ด้วยความที่เฟิงหลุนเป็นคนฉลาด   จึงได้ให้เหล่าบ่าวไพร่ทำช่องทางไว้3ช่อง

 

 

ช่องทางแรกไปที่หลบซ่อน เมื่อไปหมดทุกคนแล้วให้ปิดทางด้วยดินเหมือนปกติและลบไอปราณออกไปด้วย ซึ่งเมื่อสักครู่ เขาผ่านมาและได้สำรวจแล้ว ไม่พบว่ามีไอปราณหลงเหลือ ก็คลายใจไปได้บางส่วน

 

ช่องทางที่2 เป็นช่องทางหลอกล่อ สร้างไอปราณเอาไว้ ให้คนที่ตามลงมาหลงคิดว่าตนอยู่ในนั้น

 

ทางที่3 เป็นทางที่จะไป แม้จะอ้อมไปมากโข แต่เพื่อความปลอดภัยของเหล่าบ่าวไพร่ที่ไปรอบแรกนั้น ตนจำต้องไปทางที่3

 

"พวกท่าน เรามาถึงช่องทางลวงแล้ว เพิ่มไอปราณไปทางช่องทางที่2 กันทุกคนนะขอรับ" ฮูหยินรองของทุกคนเอ่ย

 

องครักษ์ทุกนายทำตามที่ฮูหยินคนงามบอก

 

"อย่าลืมลบรอยปราณออกด้วย จะได้มีปราณหลงเหลือไว้เพียงนิด คนที่ตามจะได้ไม่เอะใจ" 

 

"ขอรับฮูหยินรอง" องครักษ์ทุกนายรับคำ

 

หลังจากสร้างไอปราณไว้แล้ว เฟิงหลุนและเหล่าองครักษ์ก็รีบรุดไปอีกทางโดยลบปราณของพวกตนไปด้วย

 

"ฮูหยินเจ้าคะ จะผู้ใดตามมาหรือเจ้าคะ ใยฮูหยินถึงรีบนัก" อวิ๋นยี่สงสัย

 

" มีแน่ อวิ๋นยี่ เราต้องรีบไปให้พ้นจากตรงนี้ ไปที่โล่งจะได้มีที่กำบัง" เฟิงหลุนบอก เขาเร่งโคจรลมปราณเพื่อที่จะออกไปด้านนอกให้เร็วที่สุด อย่างน้อยเวลาปะทะกัน ฝ่ายตนจะได้ไม่เพลี่ยงพล้ำมากนัก

 

" เราจะหนีรอดไหมเจ้าคะ" อวิ๋นยี่หน้าซีด

 

"รอดสิ อย่ากังวลไปเลยอวิ๋นยี่" คนงามปลอบคนสนิท อีกไม่ถึงครึ่งเค่อแล้ว

 

 

ตัดมาที่ว่านอี้เทา

 

"เก่งยิ่งนัก ที่ทำช่องทางใต้ดินได้เช่นนี้ ข้านับถือท่านยิ่งนัก แม่ทัพหยางอี้" เอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชม แต่แววตาแสนจะเกลียดชัง รองแม่ทัพประจิมเกลียดแสนเกลียด ผู้ที่ทำให้น้องสาวของตนพบเจอชะตากรรมที่น่าอับอายเช่นนี้ จนไม่อยากหายใจร่วมกันเสียแล้ว

 

"ท่านรองแม่ทัพขอรับ มี2ช่องขอรับ" ทหารคนสนิทเอ่ยกับผู้เป็นนาย

 

" มีไอปราณหลงเหลืออยู่บ้าง" คนสนิทของรองแม่ทัพเอ่ย 

 

" เจ้านำกองกำลังส่วนหนึ่งเข้าไปช่องทางนี้ ส่วนข้า จะไปด้านนี้ มันจะต้องเป็นกับดักแน่" ว่านอี้เทามั่นใจ

 

"ขอรับท่านรองฯ" นายทหารคนสนิท ก้มศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะนำพากองกำลังอีกส่วนเข้าไปในช่องทางที่2 ช่องทางนี้มีไอปราณแผ่วๆ

 

 

ส่วนอีกทาง ว่านอี้เทาก็ย่างก้าวเดินไป  ด้วยเหตุที่​รองแม่ทัพมีปราณ​กล้า   จึงทำให้ท่านรองออกมาสู้พื้นดินได้แล้ว   และนั่น   ว่านอี้เทาก็ได้เห็นบางสิ่งบางอย่าง​ที่เคลื่อนไหวอยู่ไม่ไกลทันที   

 

 

 

รองแม่ทัพ  แสยะยิ้ม   ก่อนยกมือขึ้น   แล้วปล่อยปราณออกไปใส่บางสิ่งที่ตนมั่นใจ  ว่าที่เห็นนั้น   เป็นฮูหยินรองของท่านแม่ทัพหยางอี้  เป็นแน่

 

 

 

ตูมมมมมมม!!!!??? 

 

 

 

 

วังหลวง

 

เหล่าทหารหาญจากบรรดากองทัพ เคลื่อนพลมาเพื่อช่วงชิงบัลลังก์ของหวงตี้

 

เสียงกระบี่ฟาดฟันแต่หาได้ฟาดฟันกับเหล่าทหารที่ตรึงกำลังอยู่ในเมืองหลวงไม่ แต่กลับสู้กับเหล่าซากศพ ที่กำจัดไปเท่าไหร่ มันก็ฟื้นคืนมาเท่านั้น  ทำให้ฝ่ายขององค์ชายใหญ่   ระส่ำระสาย

 

ในท้องพระโรง ที่ตอนนี้อำมาตย์เหอเจี๋ยคุมทัพ กำลังเผชิญหน้ากับเหล่าราชครูและขุนนางฝั่งที่จงรักภักดีต่อหวงตี้

 

กองกำลังทั้งสองเข้าห้ำหั่นกัน ก่อนที่ฝ่ายของหวงตี้กำลังจะเพลี้ยงพล้ำ หวงตี้และราชองครักษ์ก็มาถึง

 

"คิดถึงเจิ้นหรือไรท่านอำมาตย์เหอเจี๋ย" หวงตี้รับสั่งถาม พลางพระสรวลเบาๆ พระปรางนั้นอิ่มเอิบ แววพระเนตรคมกล้า แฝงไปด้วยความอ่อนโยน

 

ทั้ง2ฝ่ายหันหน้ามาเผชิญกับหวงตี้

 

"หวงตี้ เสด็จมาแล้วหรือ ท่านกลัวจะสูญเสียราชบัลลังก์ถึงเพียงนี้เชียวรึ ถึงได้หลบหายไป" อำมาตย์เหอเจี๋ยกล่าวขึ้นอย่างไม่ไว้พระพักตร์ของหวงตี้ ผู้เป็นใหญ่ในใต้หล้า

 

"มีอันใดให้เจิ้นกลัวหรอกหรือท่านอำมาตย์ แล้วนี่ท่านมาที่นี่พร้อมกองกำลังทหาร ท่านอำมาตย์จะยึดราชบัลลังก์ของเจิ้นหรือไร" หวงตี้ตรัสยิ้มๆ

 

" ในเมื่อปกครองใต้ฟ้าไม่ได้ กระหม่อมจำต้องอัญเชิญหวงตี้สละราชบัลลังก์พะย่ะค่ะ" อำมาตย์เหอเจี๋ยกล่าวอย่างไม่เกรงกลัวในอำนาจล้นฟ้าของหวงตี้

 

" เช่นนั้นหรอ แล้วว่านอี้เทากับ แม่ทัพเหวินเทาเล่า อยู่ที่ใด" ทรงถามหาผู้คนเหล่านั้น

 

"แม่ทัพเหวินเทาอยู่ตำหนักหวงตี้ ส่วนรองแม่ทัพว่านอี้เทาอยู่ที่จวนแม่ทัพหยางอี้" อำมาตย์เหอเจี๋ยกล่าว

 

" งั้นหรือ หึหึ ถ้าเช่นนั้น ที่ท่านอำมาตย์มาที่ท้องพระโรง เพียงเพราะ ท่านจะจับเจิ้นหรอกหรือ ท่านจะทำได้รึ" หวงตี้ทรงขบขัน ก่อนจะให้สัญญาณเหล่าองครักษ์ทันที

 

" ไม่ลองก็ไม่รู้หรอกนะพะยะค่ะ หวงตี้" เหอเจี๋ยแสยะยิ้ม

 

"ถ้าเช่นนั้นฝ่าฝันเหล่าองครักษ์ของเจิ้นให้ได้ก่อนนะท่านอำมาตย์ แล้วค่อยมาจับเจิ้น เจิ้นไม่ไปไหน รอท่านอำมาตย์มาจับอยู่นี่แล้ว"

 

เหล่าราชองครักษ์ที่ปกปักคุ้มครองหวงตี้ ต่างก็ออกมาจากเงา เพื่อปกป้องผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินไม่ให้ฝั่งอำมาตย์เหอเจี๋ยถึงพระวรกายของพระองค์ได้แม้แค่เพียงปลายเล็บ​

 

เสียงกระบี่ฟาดฟันกันอย่างดุเดือด​    หัวหน้าราชองครักษ์จึงรีบนำเสด็จหวงตี้ออกจากท้องพระโรง

 

หวงตี้เสด็จออกมาก็เจอกับองค์ไท่จื่อ กำลังสู้กับแม่ทัพบูรพา หลูเหอจิ้ง ทั้งคู่เป็นสหายในวัยเยาว์แต่ครานี้กลับมาห้ำหั่นกันเอง จิงเหลียนคงเสียใจมาก ที่ครานี้สหายรักของตนกลับต้องมาจับดาบฟาดฟันพระองค์

 

"เจ้าช่างกล้านัก เหอจิ้ง กาลที่ผ่านมา หวงตี้ไม่ทรงเมตาเจ้าหรอกหรือ เจ้าถึงเข้าร่วมกับองค์ชายใหญ่ ช่วงชิงบัลลังก์ของหวงตี้ได้" ไทจื่อมองสหายคนสนิทของตนอย่างเสียพระทัย

 

"กระหม่อมไม่ได้คิดทำร้ายหวงตี้" หลูเหอจิ้งเอ่ย ตนไม่ได้อยากทำเช่นนี้ แต่ถ้าไม่เพราะท่านแม่ทัพหยางขับไล่ฮูหยินลำดับ3หลูล่วน ผู้เป็นเกอ น้องของตนออกจากจวน ตนก็คงจะไม่ตัดสินใจทำเช่นนี้เป็นแน่

 

" เจ้าทำเยี่ยงนี้เจ้าคิดหรือไม่ว่าคนในตระกูลของเจ้าจะต้องถูกตัดศีรษะทั้ง9ชั่วโคตร เจ้าพร้อมที่จะรับโทษฑัณฑ์นั้นแล้วใช่หรือไม่" ไท่จื่อมองหน้าสหายคนสนิท ก่อนที่จะฟันกระบี่ฉับลงไปที่แขนของท่านแม่ทัพบูรพา

 

หลูเหอจิ้งใช้ปราณดันออก ก่อนที่จะกระชากพระกรเรียวสวยขององค์ไท่จื่อ ก่อนจะมองพระพักตร์คมนิ่ง

 

" ไท่จื่อ โปรดอย่าตรัสถามกระหม่อมมากไปกว่านี้เลย ไปกับกระหม่อมเถิดนะ" จับพระกรขององค์ไท่จื่อแล้วอันตรธานหายไป

 

องค์ไท่จื่ออึ้งที่ถูกจับพระกร ทั้งๆ ที่ปกติแม่ทัพบูรพาหาได้ทำเช่นนี้ไม่ แต่ไท่จื่อไม่ทันได้คิดอันใด แม่ทัพรูปงามก็หายวับไปพร้อมๆ พระองค์แล้ว

 

ในตำหนักหวงตี้ องค์ชายใหญ่กำลังคับขัน เพียงเพราะต่อสู้กับท่านแม่ทัพหยางอี้ แล้วยังต้องสู้กับเหล่าซากศพที่ดาหน้าเข้ามาไม่ขาดสาย

 

ที่นั่นมีปรมาจารย์เหอจู่ ควบคุมเหล่าซากศพเดินได้ ให้ทำตามคำสั่งของตน!!! ก่อนที่ท่านผู้เฒ่าจะหายไป

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น