เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 22 : กำจัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    9 ส.ค. 63

บทที่ 22  กำจัด

 

"ฮูหยิน ท่านเป็นเช่นไรบ้างขอรับ" อ้าวเทียนเอ่ยถามฮูหยินอย่างร้อนใจ ผงกำยานพิษเหมือนมันมีชีวิต มันค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาช้าๆ เคลื่อนมาหาฮูหยินของจวน

 

"ท่านอ้าวเทียน ข้าไม่เป็นไร ข้าถูกผงกำยานพิษเลยใช้ปราณขจัดออก" เฟิงหลุนหันไปมองคนของตนก็พบว่าอึ้ง ทึ่ง เสียวกันอยู่

 

" พวกเจ้าจะอึ้งกันอีกนานไหม" เอ่ยดุๆ กับคนสนิทของตน

 

"ท่านองครักษ์ไปดูคนเจ็บท่านอื่นๆ แล้วรีบนำมาที่ห้องนี้นะท่าน" ฮูหยินคนงามสั่ง ก่อนจะไม่ทันการ ดูท่าไอ้ผงกำยานพิษนี่มันคงเป็นไวรัสอะไรแน่ๆ กัดกินตามร่างกายไม่พอ ยังเคลื่อนไหวได้อีก เดี๋ยวเหอะ แม่จะเผาให้เรียบ!!

 

คนงามแสนจะเซ็ง

 

เหล่าองครักษ์ก็รีบรุดไปดู ก่อนจะแบกเหล่าองครักษ์ที่ถูกผงกำยานพิษมาในห้อง ตามคำสั่งของฮูหยินคนงาม

 

"ท่านอ้าวเทียน ท่านซินเทียนอยู่ไหนรึขอรับ" เฟิงหลุนถามหาซินเทียน องครักษ์ของท่านแม่ทัพ

 

"ซินเทียนตามพวกซากศพเดินได้ไปขอรับ" อ้าวเทียนรายงานฮูหยินของจวน

 

"หือ?? ซากศพ?? " ซากศพมาจากไหนวะ??

 

"ขอรับฮูหยินรอง มีผู้ที่ปลุกซากศพขึ้นมาขอรับ และเพลานี้ ซากศพเหล่านั้นต่างเดินไปที่วังหลวงแล้วขอรับ" อ้อ แบบนี้นี่เอง ท่านผู้เฒ่าเหอจูคงปลุกขึ้นมาหล่ะมั้ง

 

" ถ้าเช่นนั้น ท่านไห่จูไปหาท่านแม่ทัพนะขอรับ ไปเอายามาให้ข้าที บอกกับท่านแม่ทัพว่า ยาที่ท่านผู้เฒ่าให้ไว้" คนงามสั่งการ

 

" ขอรับฮูหยินรอง" ไห่จูก้มศีรษะ กำลังจะไปตามที่ฮูหยินรองสั่ง แต่อ้าวเทียนก็บอกขึ้นมา

 

"ระวังพวกซากศพด้วย ในวังเต็มไปด้วยซากศพ นายท่านอยู่ที่ตำหนักของหวงตี้" อ้าวเทียนบอกสหายองครักษ์

 

ไห่จูพยักหน้า ก่อนจะหายวับไป

 

เฟิงหลุนเดินออกมาจากห้อง มองเจ้าไวรัสพันธุ์ใหม่ที่เคลื่อนย้ายมาทางที่พวกเขาอยู่ ก็เซ็งๆ มันมีชีวิต และมันรับรู้ได้ว่าพวกเขาอยู่ตรงไหน ไม่ใช่สิ ร่างกายเขาและองครักษ์ที่ถูกผงกำยานนี่มันยังมีพิษอยู่ มันเลยดึงดูดกันเข้ามาต่างหาก

 

"ฮูหยินจะทำเช่นไรกับผงกำยานพิษขอรับ" อ้าวเทียนถามฮูหยินของจวน

 

ตนนั้นไม่เคยเจอกำยานพิษแบบนี้ เลยไม่รู้วิธีรับมือ

 

"ไฟ ทุกอย่างที่มีชีวิตและไม่มีชีวิต ย่อมกลัวไฟ เพราะไฟเผาผลาญทุกอย่าง" คนงามบอก

 

"แต่ไฟที่ว่านี้ ไม่ใช่ไปจุดจากเตาเผานะขอรับ แต่เป็นไฟที่เกิดจากปราณที่แก่กล้า ถึงจะกำจัดมันได้"

 

แล้วใครกันหล่ะ องครักษ์ทุกคนแม้จะมีปราณที่แก้กล้า แต่ก็ไม่มากพอที่จะกำจัดมันแน่ แต่นะ ไม่ลองก็ไม่รู้

 

" พวกท่านล้อมวงกันนะขอรับ แล้วส่งปราณไปที่มันพร้อมๆ กัน ลองดูก่อน ว่าปราณของพวกเราจะกำจัดมันได้ไหม" คนงามสั่ง

 

" ขอรับฮูหยิน" องครักษ์ทุกนายรับคำ ก่อนจะล้อมวงผงกำยานนั่น

 

องครักษ์ทุกนายต่างทำสมาธิ แล้วเคลื่อนปราณจากจุดจินตัน มาที่ฝ่ามือ

 

ก่อนที่จะปล่อยพลังออกไปที่ ผงกำยานพิษ!!

 

เปรี๊ยะ!!! ตูม!!!!!!!

 

คลื่นพลังนั้น เผาไหม้ผงกำยานพิษทีละนิดๆ เฟิงหลุนมองนิ่งๆ ก่อนจะกำหนดลมหายใจ แล้วทำสมาธิ เคลื่อนปราณจากจินตันมาที่ฝ่ามือ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าเขานั้นมีปราณในระดับใดแล้ว

 

วูบ!!!!!?? เปรี๊ยะ!!!!???

 

ตูมมมม!!!!!

 

เสียงพลังระเบิดขึ้น ทุกสิ่งถูกไฟเผาไหมเป็นจุณ

 

เฟิงหลุนเขม้นมองที่กองไฟ ผงกำยานถูกเผาไปบางส่วน บางส่วนยังคงมี มันทนทายาดจริงๆ แฮะ

 

เฟิงหลุนเซ็งๆ

 

 

 

 

ในพระราชวัง

 

เคร้ง!!!

 

เช้ง!!!!?

 

 

"อ้ากกกกกกกกก!!!! "

 

วูบบบบบ!!! เงา 1สายวูบเข้ามา

 

"นายท่านขอรับ" อ้าวเทียนคำนับผู้เป็นนาย

 

"ไห่จู เจ้ามาทำอันใดหรือ แล้วเฟิงหลุนเล่า" ท่านแม่ทัพห่วงใยคนงามนัก

 

 

"ฮูหยินให้ข้ามาเอายากับท่านแม่ทัพขอรับ ยาที่ท่านผู้เฒ่าให้ไว้ขอรับ" ไห่จูรายงาน องครักษ์หนุ่มมองไปที่ซากศพเหล่านั้น เห็นจิ้นไห่และซินเทียนสู้กับเหล่ากบฏอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

ก่อนจะหันมามองผู้เป็นนายนิ่งๆ

 

แล้วรายงานบางอย่าง

 

"ท่านเสนาธิการทหารและเกอสกุลฉี ฉีจินเยวี่ยนสิ้นชีพแล้วขอรับ เพราะเกอผู้นั้นคิดใช้ผงกำยานพิษกับฮูหยิน แต่ถูกฮูหยินใช้กำยานพิษนั่นเข้าสู่ทั้งคู่ ผงกำยานพิษนั้นเข้าสู่ร่างกายแล้วกัดกินร่างไม่เหลือแม้แต่นิดขอรับ" ไห่จูรายงานยืดยาว สมควรแล้ว

 

ท่านแม่ทัพพยักหน้ารับรู้

 

" แต่ผงกำนานนั้นมีชีวิตนะขอรับ" ไห่จูรายงานต่อ

 

" หมายถึงสิ่งใดหรือ " หยางอี้สงสัย

 

" มันกัดกินร่างของท่านเสนาธิการทหารแล้วมันก็เคลื่อนมาหาพวกข้าได้ขอรับ" ไห่จูรายงานสิ่งที่สยดสยองให้ผู้เป็นนายฟัง

 

ท่านแม่ทัพฟังแล้วก็เกิดความกังวล จึงเอ่ยถามองครักษ์ของตนไป

 

" แล้วเฟิงหลุนถูกพิษหรือไม่" แม่ทัพหยางอี้ไต่ถามอย่างห่วงกังวลเจ้าคนตัวบาง

 

" ฮูหยินถูกพิษขอรับ และจะกำจัดเจ้าผงกำยานนั้นด้วย" หยางอี้เป็นกังวลที่คนงามถูกพิษ เลยก้าวเข้าไปหาผู้ที่ปลุกซากศพเดินได้

 

"ท่านผู้เฒ่าขอรับ" เอ่ยเบาๆ แต่ผู้ที่มีปราณแก่กล้านั้นย่อมฟังได้ชัดเจน

 

"ข้ารู้แล้ว ยาที่ข้าให้ท่านแม่ทัพนั้น เอาเก็บไว้เถิด ข้าจะไปที่จวนเอง" ท่านผู้เฒ่าเหอจู่บอก ท่านแม่ทัพค่อยชื้นใจขึ้นมา เพราะเจ้าตัวเล็กสำคัญเหนือสิ่งใด

 

" เพลานี้ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนแล้ว อีกสักครู่ จะมีผู้ร่วมขบวนการขององค์ชายใหญ่เข้ามาร่วม เจ้าจงระวังไว้ให้ดี" ท่านผู้เฒ่าเหอจู่เตือน

 

" ขอรับท่านผู้เฒ่า" ท่านแม่ทัพรับคำ

 

แล้วร่างของท่านผู้เฒ่าก็หายวับไป ไห่จูมองอย่างสนใจ บุรุษชราผู้นี้เป็นผู้ใดกัน ตนสัมผัสปราณที่แก้กล้าของผู้เฒ่าได้

 

" เจ้ากลับไปคุ้มครองฮูหยินให้ดี" ท่านแม่ทัพสั่ง องครักษ์ก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วหายวูบไป

 

แม่ทัพหนุ่มกังวลนิดๆ ที่คนงามถูกผงกำยานพิษเข้าไป แต่รู้ว่าคนงามเอาตัวรอดได้ เพราะคนตัวเล็กฉลาดและเก่งพอ

 

ท่านแม่ทัพร่างใหญ่ก้าวออกไปสู่การต่อสู้ของเหล่ากบฏและผู้ที่ภักดีซื่อสัตย์ต่อหวงตี้และองค์ไท่จื่อ

 

พลันสายตาของท่านแม่ทัพหนุ่มก็ไปปะทะกับผู้ร่วมขบวนการขององค์ชายใหญ่

 

นั่นคืออำมาตย์เหอเจี๋ย ผู้เป็นบิดาของเหอเชี่ยหนิงอดีตฮูหยินรองลำดับ1ของตน

 

เหวินเทา แม่ทัพประจิมบิดาของเหวินฮู อดีตฮูหยินเกอลำดับ2ของท่านแม่ทัพ

 

หลูเหอจิ้งแม่ทัพบูรพา พี่ชายของหลูล่วนอดีตฮูหยินรองลำดับ3 ก็ร่วมขบวนการครั้งนี้ด้วย

 

และสุดท้าย รองแม่ทัพประจิมว่านอี้เทาเป็นพี่ชายของว่านชิงหลี อดีตฮูหยินของตน ยังไม่เห็นหน้าว่าจะมา แต่ที่แน่ๆ คนผู้นี้มากด้วยเล่ห์เหลี่ยม และเป็นอันตรายอย่างยิ่งต่อราชสำนัก ไม่แน่ ว่านอี้เทาอาจไปที่จวนของตนก็เป็นไปได้!!

 

ท่านแม่ทัพปฏิเสธไม่ได้ว่า ส่วนหนึ่งนั้นมาจากตนด้วย หากตนไม่ขับไล่เนรเทศเหล่าฮูหยินออกจากจวน บิดาและพี่ชายของอดีตฮูหยินของตนก็คงไม่กระทำการนี้

 

 

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้อีกเช่นกัน ว่าความมักใหญ่ใฝ่สูงมันเกิดขึ้นกับผู้ที่ถูกความโลภเข้าครอบงำ เพราะถ้าไม่โลภมาก ไม่อยากได้ของที่ไม่ใช่ของตน แล้วจะนำความหายนะมาสู่ตนและครอบครัวได้หรอกหรือ

 

ศึกในครั้งนี้หนักหนากว่าศึกนอก ผู้ที่คิดคดต่างมีอำนาจในกองทัพ ซึ่งต่างจากศึกนอก ท่านแม่ทัพเป็นห่วงหวงตี้และองค์ไท่จื่อยิ่ง

 

 

 

 

ในจวนท่านแม่ทัพ

 

หลังจากที่คนงามใช้ปราณกำจัดผงกำยานพิษ ก็กลับกลายเป็นว่าคนงามนั้นอ่อนแรงขึ้น เพราะพิษยังคงอยู่ในร่างกาย แล้วยังมาทำให้ร่างกายอ่อนแรงขึ้นไปอีก เขาไปกระตุ้นเชื้อที่ยังคงอยู่ขึ้นมา

 

ผงกำยานพิษนั้นที่ตอนแรกถูกกำราบเอาไว้ เพราะยังคงถอนพิษออกมาไม่หมด ก็กำเริบขึ้นมาอีก มันเริ่มกัดกินเนื้อตัวฮูหยินคนงามอีกรอบ

 

คราวนี้ปราณของคนงามต่ำ มันยิ่งลุกลามไว เนื้อตัวเริ่มเป็นแผลจากการกัดกินของเจ้าผงกำยานพิษ เฟิงหลุนเจ็บปวดทรมานมาก เหงื่อซึม หน้าซีด

 

หัวใจสั่นๆ จนต้องรีบนั่งลงทำสมาธิ และกำหนดปราณใหม่

 

"ฮูหยิน!!!! " องครักษ์และบ่าวคนสนิทของคนงามร้องออกมาพร้อมๆ กัน เมื่อฮูหยินของจวนเกิดพิษกำเริบ จนซวนเซ

 

เนื้อตัวถูกผงพิษกัดกินเริ่มแผ่ออกเป็นวงกว้างขึ้นทีละน้อยๆ

 

เฟิงหลุนกำหนดลมหายใจ แล้วเคลื่่อนปราณจากจุดจินตัน ให้พลังปราณแผ่ออกมากำจัดผงพิษนี้อีกครั้ง

 

ฮูหยินของจวนต่อสู้กับผงกำยานพิษจนเหงื่อออก หน้าซีดลงเรื่อยๆ ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่เกาะกินตามร่างกายตน

 

เหล่าองครักษ์และบ่าวคนสนิทต่างกระวนกระวายใจเพราะไม่สามารถช่วยอะไรฮูหยินของพวกตนได้แม้แต่นิด

 

วูบบบบ!!!!!

 

"ไอ้เหล่าลูกเจี๊ยบนี่ เหตุใดยังคงรายล้อมฮูหยินแบบนี้กัน" ท่านผู้เฒ่าเหอจู่ ตะโกนก้อง

 

องครักษ์ทุกนายตื่นตะลึงก่อนจะชักกระบี่ออกมา ร้อนถึงอ้าวเทียนทีารีบห้าม ก่อนที่ทุกนายจะมีอันเป็นไปเพราะ ท่านผู้เฒ่าคงไม่ยั้งมือเป็นแน่

 

"พวกเจ้าใจเย็นก่อนนะ นี่ท่านผู้เฒ่าเหอจู่ ท่านช่วยพวกเรานะ" อ้าวเทียนรีบบอก องครักษ์ทุกนายชะงักกึกทันที

 

"เจ้าลูกหมานี่ ยังไงกันนะถึงชักกระบี่จะแทงข้ากัน" ท่านผู้เฒ่าเอ่ยอย่างเข็ดเขี้ยวเคี้ยวฟัน

 

"ท่านองครักษ์เอาโอสถนี่ไป ให้ผู้ที่บาดเจ็บกินละ ถ้ากินยาก ท่านองครักษ์ให้ปราณได้" ท่านผู้เฒ่าเอ่ยกำชับ

 

"ขอรับท่านผู้เฒ่า" อ้าวเทียนรับโอสถมาจากท่านผู้เฒ่า ก่อนจะนำยาไปให้องครักษ์ที่ถูกผงกำยานพิษกิน ทุกนายเมื่ออ้าปากอมโอสถต่างก็จะคายทิ้ง อ้าวเทียนก็ใช้ปราณกระแทกเข้าที่กลางหลัง จนเม็ดยาเข้าสู่ลำคอแล้วละลายเข้าไปกำจัดผงพิษนี้ทันที

 

อ้าวเทียนมองผลงานแล้วก็มีสีหน้าดีขึ้นนิดๆ หันไปมองท่านผู้เฒ่าก็เห็นว่า ให้โอสถแก่ฮูหยินของพวกตนแล้ว

 

"เจ้ากินโอสถนี่นะเสี่ยวหลุน" ท่านผู้เฒ่าเหอจู่กล่าวกับคนงาม เมื่อเห็นว่าผงกำยานนั้นกำลังกัดกินกระดูกของฮูหยินคนงาม ทำให้คนงามเจ็บปวดทรมานอย่างเหลือแสน

 

เฟิงหลุนลืมตาขึ้นมอง ก่อนจะรับยามาแล้วกลืนกินลงท้องเข้าไป แม้จะกลืนกินยาก แต่เขาใช้ปราณให้เม็ดยานั้นไหลเข้าสู่ลำคอ ก่อนที่เม็ดยานั้นจะละลาย สลายฤทธิ์ไปทั่วร่าง

 

 

คนงามของท่านแม่ทัพ เจ็บปวดรวดร้าว เพราะยาและพิษต่อสู้กัน ผิวกายและกระดูกเริ่มไม่มีสิ่งใดกัดกินอีกแล้ว แต่คนงามก็ยังคงเจ็บปวดอยู่

 

วูบบบบบ!!!

 

ไห่จูมาถึงแล้ว ก่อนจะมองไปที่ฮูหยินของจวนแล้วท่านผู้เฒ่านิ่งๆ

 

"เป็นอย่างไรบ้าง เสี่ยวหลุน" ท่านผู้เฒ่าเอ่ยถาม

 

"ดีขึ้นแล้วขอรับ ขอบคุณท่านผู้เฒ่ามากที่ช่วยเหลือข้า" คนงามคาราวะท่านผู้เฒ่านิ่งๆ แววตายิ้มๆ

 

"เหอะ ข้าอยากมาที่ไหนกัน พวกเจ้าบังคับข้ามาต่างหาก" ท่านผู้เฒ่าหน้างอ

 

"555ก็ท่านผู้เฒ่าเก่งกาจเหลือหลายนี่ขอรับ" คนงามอ้อนประจบประแจง

 

ปรมาจารย์เหอจู่กรอกตาเซ็งๆ

 

"ข้าจะไปวังหลวงแล้ว ท่านแม่ทัพของเจ้าเจอศึกหนักนักในครานี้" ปรมาจารย์เอ่ย

 

"ข้าฝากท่านไปบอกท่านแม่ทัพด้วยขอรับ ว่าให้รักษาตัวให้ดี ข้านั้นรอทำขนมบัวลอยให้ท่านแม่ทัพอยู่นะ ขอรับ" รนงามฝากไปบอกแม่ทัพจอมโหด

 

"บอกอีกว่า ไม่ต้องกังวลเรื่องของข้า ท่านแม่ทัพจงทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ที่สุด และข้านั้นจะไปที่จุดคุ้มภัย ขอท่านแม่ทัพรักษากายไว้ให้ดีด้วย"

 

คนงามฝากข้อความไปหาสามี

 

" ได้ ข้าจะบอกท่านแม่ทัพทุกคำที่เจ้าฝากบอก ข้าไปหล่ะ" กล่าวจบท่ทนผู้เฒ่าก็หายวับไป!

 

" ทุกท่าน เป็นอย่างไรกันบ้าง พอขยับร่างกายได้หรือไม่ "ฮูหยินรองกล่าว

 

"ขยับได้ขอรับ" องครักษ์ทุกนายเอ่ยพร้อมกัน

 

" ถ้าเช่นพวกเราไปจุดคุ้มภัยเถิด ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว" ฮูหยินคนงามชวน องครักษ์ทุกนายและบ่าวคนสนิทต่างยินดีและดีใจที่ผู้เป็นนายอาการดีขึ้นแล้ว

 

เฟิงหลุนรีบบอกให้ทุกคนไปอยู่ในที่ปลอดภัย ในจุดที่ทุกคนของจวนไปอยู่ที่นั่นแล้ว

 

ทุกคน รวมทั้งฉีจินหลิน เคลื่อนย้ายไปที่โรงครัว เพราะที่นั่นเป็นจุดเชื่อมต่อกับที่คุ้มภัย ที่ฮูหยินของจวนเป็นคนทำขึ้นมา

 

คนงามเปิดปากหลุมขึ้น ก่อนจะก้าวลงไป ตามด้วยบ่าวคนสนิท ฉีจินหลินและเหล่าองครักษ์เป็นฝ่ายปิดท้าย เมื่อองครักษ์คนสุดท้ายลงก็ทำการปิดปากหลุมทันที

 

คล้อยหลังไปเพียง1เค่อ กองกำลัง2กองก็เข้ามารายล้อมจวนของท่านแม่ทัพ ซึ่งผู้ที่นำกองกำลังมา ก็คือว่านอี้เทา รองแม่ทัพประจิม!!!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น