เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 21 : บทที่21ความลับ​ของ​วังหลวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    4 ส.ค. 63




"อ้ากกกกกกกกกกกก" เสียงบุรุษ​ร้องโหยหวน​ด้วยความเจ็บปวด​ทรมาน​ ที่ผงพิษ​กัดกร่อนร่างกาย



"ท่านพ่ออออ" ฉีจินหลินร้องลั่น วิ่งเข้าหาบิดาของตนทันที แต่ถูกจูล่งกอดรัดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย



"ไมมมมมมมม่ ปล่อยข้านะ ข้าจะไปหาท่านพ่อของข้า" คนงามดิ้นรน เห็นบิดาเจ็บปวดทรมาน​เยี่ยงนี้ ผู้เป็นลูกจะทนวางเฉยได้อย่างไร



"ฮูหยินรองเจ้าคะ เป็นอันใดมากหรือไม่เจ้าคะ" อวิ๋น​ยี่เดินมาหาผู้เป็นนาย แต่ก็ต้องตกตะลึง​ เพราะฮูหยินคนงามของตนถูกผงกำยานพิษ​ ผงร้ายนั้นกำลังกัดกร่อนผิวเนื้อของฮูหยินคนงามของตนอยู่ อวิ๋น​ยี่ ชิงชิง และลี่จิวตกใจ เขาอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที


เหล่าองครักษ์​ต่างกรูกันเข้ามาหาฮูหยินของพวกตน ก่อนที่จะใช้ปราณรักษา​ให้ แต่เฟิงหลุน ห้ามไว้ก่อน



"พวกท่านอย่าเพิ่ง ถ้าหากใช้ปราณรักษา​ข้า เกิดศัตรู​บุกเข้ามา พวกท่านจะรับมือได้หรือไม่" คนงามให้เหตุผล​


ทุกคนรับฟังในสิ่งที่ฮูหยินของตนกล่าว ทุกถ้อยคำที่ฮูหยินเอ่ยวาจานั้นล้วนเป็นจริงทั้งสิ้น



"ข้าจะให้ปราณรักษา​เอง พวกท่านไม่ต้องกังวล" คนงามพูดก่อนจะทำสมาธิ​กำหนดจินตันเพิ่มพลังปราณ​ทันที



ฝั่งของท่านเสนาธิการทหาร​และฉีจินเยวี่ยนนั้นก็ถูกผงกำยาน​พิษ​กัดกินจนเหลือเพียงส่วนหน้าอกขึ้นไป ทั้งคู่สิ้นใจอย่างทรมาน​ แต่ถึงแม้คนจะสิ้น แต่ผงกำยาน​พิษ​นั้นหาได้ตายตามไม่ ยังคงกัดกินร่างของ2พ่อลูกไปเรื่อยๆ สร้างความสยดสยอง​แก่เหล่าองครักษ์​และทุกๆคนในจวนเป็นอย่างยิ่ง



"ฮึกกกกก บิดาของข้า ฮืออออ" ฉีจินหลินร้องไห้คร่ำครวญ​อยู่ในอ้อมกอดของจูล่งเมื่อเห็นบิดาของตนสิ้นใจไปต่อหน้าต่อตา​ โดยที่ตนผู้เป็นลูกไม่อาจช่วยอะไรได้เลยแม้เพียงนิด





ขณะที่​ทุกคนในจวนกำลังเจอเหตุการณ์​สยดสยอง​ แต่ด้านนอกจวนนั้นกลับมีบางอย่าง​ที่ล้อมเข้ามา



" เฮ ฆ่ามัน ฆ่ามันให้หมด" เสียงกู่ก้องดังขึ้น ทำให้ไห่จูสะดุ้ง หลังจากจุดชนวนระเบิด ฝ่ายบุกรุกก็ล้มตายไปจำนวนหนึ่ง ไห่จูกำลังจะไปรายงานฮูหยินรองของตน ก็เจอกับผู้บุกรุกที่ล้อมเข้ามาทำให้ไห่จูแม้จะจุดชนวนระเบิดสังหารแต่ก็ไม่เพียงพอ



ด้านนอกของจวนกำลังเจอศึกหนัก ด้านในก็เจอสิ่งสยดสยอง เมื่อผงกำยาน​พิษ​นั้นเมื่อกัดกินร่างของผู้เสียชีวิต​แล้วมันก็ไม่ได้หยุดอยู่ตรงนั้น ผงกำยานพิษ​นั้นยังคงไหลมาหาผู้คนที่รายล้อมอยู่ในจวน ทุกคนอึ้ง ไม่เคยเจอเหตุการณ์​เช่นนี้มาก่อน ทำให้ทุกๆคนตะลึงพรึงเพริด​





ในวังหลวง




เช้ง!!!!



ฉับ!!!



เฟี้ยวว!!!!



"อั่ก!!!!!" เสียงเข้มของบุรุษ​ดังขึ้น ก่อนคำรามก้อง



"อ้ากกกกกก ข้าจะฆ่าพวกเจ้า" เสียงเข้มกู่ก้อง



"ท่านไม่มีวันทำสำเร็จ" เสียงเข้มอีกเสียงกล่าวขึ้น


"เจ้าจิงเหลียน เสด็จ​พ่อลำเอียงยิ่ง ที่รักแต่เจ้าเพียงผู้เดียว​ ยกทุกสิ่งทุกอย่าง​ให้แก่เจ้าเพียงผู้เดียว ข้าเองก็เป็นบุตร และเป็นถึงโอรสองค์โต ของฮองเฮา​ แต่เสด็จ​พ่อกลับเลือกเจ้าเป็นหวงไท่จื่อ เพียงเพราะเจ้า เป็นบุตรของกุ้ยเฟย" เสียงเข้มเกรี้ยวกราด


"ท่าน​ตรัสถามฮองเฮา​แล้วหรือเสด็จ​พี่จิงอี๋ ว่าท่านเป็นบุตรของเสด็จ​พ่อจริงหรือไม่" ปิงจิงเหลียนหวงไท่จื่อตรัสกับผู้เป็นพระเชษฐา​ แม้ตามความจริงปิงจิงอี๋หาได้เป็นพระราชโอรส​ของหวงตี้ไม่ แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นพระราชโอรส​ของฮองเฮา​เสวี่ยซินและยังถือเป็นพระเชษฐา​ของพระองค์​ด้วย



" เจ้าหมายถึงสิ่งใดกัน จิงเหลียน" ปิงจิงอี๋สงสัย หันหน้าไปมองเสวี่ยนซิน และ ฮ่าวเอ้อผู้เป็นแม่ทัพหรดี ​ แต่ทั้งคู่ไม่สามารถ​ตอบได้


"หึหึ อยากรู้ กระหม่อมก็จะบอกพะยะค่ะ องค์​ชาย" แม่ทัพหยางอี้ยิ้มเบาๆ แววตาโหด



"เจ้าก็รู้งั้นหรือ" ปิงจิงอี๋ตกใจ



ข้าไม่ใช่โอรสของหวงตี้งั้นหรอกหรือ แล้วเหตุใด​เสด็จ​แม่และท่านน้า อยากให้ข้าครองบัลลังก์​ทองแห่งนี้กันเล่า



"ฮองเฮาเสวี่ยนซิน กับท่านแม่ทัพฮ่าวเนี่ยเป็นบิดาและมารดาของท่านอย่างไรเล่า" เหมือนฟ้าผ่าลงมาที่ใจของปิงจิงอี๋ มันไม่จริงใช่หรือไม่ ตนที่เป็นพระโอรสของหวงตี้ แต่มากาลนี้ตนนั้นกลับไม่ใช่ ปิงจิงอี๋ ถึงกับเซนิดๆ


"เจ้ากล่าววาจาอันใดออกมา เจ้าอยากถูกประหารใช่หรือไม่" ฮ่าวเอ้อแม่ทัพปัจจิมเอ่ยคำราม เรื่องแบบนี้ท่านพ่อของตนจะทำได้เยี่ยงไร



"ข้านั้นล่วงรู้ทุกเรื่อง ทั้งเรื่องที่ข้าสนใจ และเรื่องที่ข้าไม่สนใจ แต่ข้าก็รู้" แม่ทัพหยางยิ้มในหน้าแววตาดุกล้าขึ้น


"ในเมื่อท่านเป็นบุตรของท่านแม่ทัพฮ่าวเนี่ย ท่านก็มิได้เป็นหวงไท่จื่ออย่างไรหล่ะ" หวงไท่จื่อตรัส



"ข้ามิอยากเชื่อ ว่าที่พวกเจ้ากล่าวมามันเป็นความจริง" ปิงจิงอี๋คราง



" มันคือความจริง แล้วท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนี้ฮองเฮาเสวี่ยนซินถูกจับขังคุกเย็นไปแล้ว" หยางอี้เติมไฟให้ลุกโชน



" เจ้ากล่าวอันใด นั่นเป็นฮองเฮา ผู้อยู่เหนือคนทั้งแผ่นดิน เป็นรองแค่หวงตี้ แล้วเจ้ากล้าจับฮองเฮาเช่นนั้นหรือ" ฮ่าวเอ้อ ตกใจจนเผลอตวาดแม่ทัพหยางอี้ออกมา




" เหตุใดข้าจะมิกล้ากันเล่า ฮองเฮา​ทำผิด โทษ​เหมือนประชาชน​ แล้วเหตุใด​แม่ทัพเช่นข้าจะจับกุมฮองเฮา​มิได้" ถูกผิดชัดแจ้ง แล้วจะปล่อยให้ลอยนวลเหนือผู้คนได้อย่างไร


"พวกท่านก่อกบฏ​ คิดร้ายต่อบัลลังก์​ของหวงตี้ มีโทษประหารชีวิต​9ชั่วโคตร​ ท่านรู้แล้วใช่หรือ" แม่ทัพหยางอี้ถาม



" หวงตี้ทรงพระเมตตา​เลี้ยงดูและแต่งตั้ง​เป็นถึงองค์​ชายใหญ่ขององค์​ชายพระองค์​อื่น แล้วเหตุใดท่านถึงมองไม่เห็นพระเมตตานี้ของหวงตี้เล่า" แม่ทัพหยางอี้เอ่ย



"หรือความโลภและความมักใหญ่ใฝ่สูง​นั้นมันเข้าครอบครองใจท่าน องค์​ชายจึงไม่เห็นว่าหวงตี้ทรงพระเมตตา​เพียงใด" แม่ทัพหน้าดุจัดไปอีกดอก


" ท่านพูดได้ดียิ่ง ท่านแม่ทัพ ข้ามีคำถามจะถามกับท่าน" ปิงจิงอี๋เยาะแม่ทัพหยางอี้


" เจ้าจะถามอันใด จิงอี๋ รีบบั่นคอมันสิ เจ้าจะได้นั่งบัลลังก์​ทองอย่างที่เจ้าใฝ่ฝัน​อย่างไรเล่า" เสวี่ยนหลุนยุ


" หึหึ องค์​ชายใหญ่ ท่านจะทำได้จริงรึ ในเมื่อตอนนี้ท่านรับรู้แล้วว่าท่านไม่ใช่โอรสของหวงตี้" หยางอี้เยาะๆ



"หึหึ ไม่ใช่แล้วอย่างไร ข้าก็หวังบัลลังก์ทองอยู่ดี อยู่เหนือคนใต้หล้า แล้วเหตุใด​ข้าจะไม่ต้องการเล่า" ปิงจิงอี๋ยิ้มเหี้ยม



"เป็นเช่นนี้นี่เอง" ท่านแม่ทัพชม



" เจ้ารู้แต่แรกแล้วหรือ ว่าข้าหวังราชบัลลังก์​" ปิงจิงอี๋ถามท่านแม่ทัพ


"ข้ารู้มานานแล้ว นานกว่ากาลที่ข้าไปทัพครั้งก่อนนั้นอีก" หยางอี้เอ่ยด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งดั่งธารน้ำแข็ง​



" แล้วเหตุใด​เจ้ายังปล่อยให้ข้าลอยนวลเล่า" ปิงจิงอี๋สงสัย มือจับกระบี่แน่น



" จับปลาต้องจับตัวใหญ่ แต่ต้องรอเวลา ไม่ใช่ว่าปลาตัวเล็กจะไม่จับ แต่ข้าจะรอจับพร้อมกัน" แม่ทัพหยางเอ่ย



" หึหึ เป็นข้าที่โง่เช่นนั้นสินะ แต่เจ้าคงพลาดแล้ว ท่านแม่ทัพ" ปิงจิงอี๋ได้ยิ้มมั่ง



" พลาดอันใด" มันคงไม่เกี่ยวกับเฟิงหลุนหรอกนะ



"หึหึ ฮูหยินรักของเจ้าอย่างไรเล่า ป่านนี้คงสิ้นชีพเพราะถูกผงกำ​ยาน​พิษ​ของข้ากัดกินร่างกายไปเสียแล้ว 555​" ปิงจิงอี๋ หัวเราะด้วยเสียงอันดัง หวังให้สมาธิ​ของท่านแม่ทัพไขว้เขว



" ท่านไม่ห่วงฮูหยินรองหรอกงั้นหรือ ฉีจินเยวี่ยนอนุของท่าน กำลังไปเยี่ยมเยียน ข้าว่ากาลนี้ผงกำยาน​พิษ​ของข้าคงเริ่มทำงานแล้ว" ปิงจิงอี๋โยนกองไฟให้แม่ทัพหยางอี้ แต่ท่านแม่ทัพกลับทำหน้าเฉยเมย​ไม่ได้สนใจสิ่งใด​



"เช่นนั้นหรอกหรือ" ท่านแม่ทัพกล่าวอย่างเฉยชา




" คงเป็นเช่นที่ท่านว่า แล้วเหตุใด​ท่านไม่ห่วงใยฮูหยินของท่านกันเล่า" ข้าไม่เชื่อว่าแม่ทัพหยางอี้จะไม่เป็นห่วงฮูหยิน



"ฮูหยินของข้าเก่ง และฉลาด ข้ารู้ว่าเรื่องแค่ผงกำยาน​พิษ​แค่นั้น ฮูหยินของข้าจัดการได้" หยางอี้มั่นใจว่าเฟิงหลุนเก่งและฉลาด ที่จะรับมือได้ แต่แม่ทัพหนุ่มก็ให้อ้าวเทียนและซินเทียนกลับไปที่จวน เพื่อดูว่าเหตุการณ์​เป็นเช่นไร จะได้คอยช่วยฮูหยินของจวนได้
ที่อยู่กับตนตอนนี้มีแค่จิ้นไห่เพียงผู้เดียว




หยางอี้ให้สัญญา​ณแก่ผู้ที่ปลุกซากศพ​อีกครั้ง



เสียงหวีดหวิวดังเรื่อยๆแต่ทวีความเข้มข้นด้วยปราณที่แก่กล้า ทำให้ผู้คนที่อยู่รายรอบตำหนักหวงตี้นั้น อัดอัดและแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก นอกจากผู้ที่ปราณแก่กล้า จึงจะทานทนพลังอันลึกลับ​นั้นได้




????วู้วววววว!!!!? วิ้งงงงงงงงงง!!!!! ???? ทำนองที่ฟังไม่ออกว่าเป็นเพลงรึเป็นอันใด แต่กลับทำให้ซากศพ​เหล่านั้นหยุดนิ่ง ก่อนจะหันมาทางตำหนักของหวงตี้ แม้กระทั่งศพที่เพิ่งสิ้นไปที่จวนของท่านแม่ทัพหยางอี้ ก็ลุกขึ้นมาเช่นกัน



ทุกคนในจวนต่างตกใจยิ่งที่เห็นซากศพ​ลุกขึ้นมาแล้วหันหลังเดินไปที่พระราชวัง​หลวง




ไห่จูอึ้ง ก่อนจะโผหลบขึ้นไปบนหลังคาจวน ส่วนผู้บุกรุกนั้นต้องเผชิญ​กับ​ซากศพ และถูกพวกมันฉีกร่างขาด น่าสยองยิ่งนัก


หันกลับมาก็เจอกับซินเทียนและอ้าวเทียนที่ยืนมองนิ่งๆ องครักษ์​ทั้ง3ต่างมองตากัน ก่อนที่ซินเทียนจะโผทะยานตามหลังซากศพ​อยู่ห่างๆ




อ้าวเทียนกับไห่จู ทะยานจากหลังคาจวน เพื่อสำรวจดูว่ามีสิ่งผิดปกติ​อื่นหรือไม่ เมื่อสำรวจจนแน่ใจว่าปลอดภัย​แล้ว ก็ลอยลงมาจากหลังคา ก้าวเข้าหาฮูหยินของจวน แต่ก็ต้องชะงัก เพราะขณะนี้​ ทุกๆคนกำลังเจอผงกำยาน​พิษ​ที่เคลื่อนเข้าหาเสียแล้ว!!!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น