เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 2 : บทที่2​นี่​คือ​สามี​ของ​ข้า​ว่า​งั้น​นะ!!??

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    10 ส.ค. 63


บทที่​ 2​  นี่คือสามีของข้า​ ว่างั้นนะ​!! ???? 

 

 

ยามเฉิน(07.00-08.59)​ 

 

ที่เรือนม่อลี่ของอนุ9

 

อี๋​เหนียงคนงามรับสำรับเช้าเสร็จ​แล้ว​ก็กำลังจิบชากลิ่นม่อลี่อย่างสบายอารมณ์​    ชิงชิงบ่าวของตนก็กระหืดกระหอบมารายงานทำให้เขาตกใจและแตกตื่น!!! 

 

 

 

"เรียนอี๋เหนียง​  ท่านจิ้นไห่องครักษ์​ของท่านแม่ทัพ​มาแจ้งว่าท่านแม่ทัพเรียกฮูหยินและอนุทุกลำดับไปที่เรือนอวี้หลิงเจ้าค่ะ"  ห่ะ!!!!!! เรียกไปที่เรือนใหญ่​  ทุกคนด้วย​  ตายแน่ๆ​   ผมไม่อยากไปฮือออ​   อี๋เหนียงคนงามจิตตกขนาดหนัก​  เขาไม่ไปได้หรือไม่​      จะแกล้งป่วยดีไหมนะ

 

 

" ลี่จิวเจ้าไปแจ้งแก่ท่านจิ้นไห่ทีสิ ว่าข้าป่วยหนัก​  ไปที่เรือนใหญ่​ไม่ได้"  หาข้ออ้างได้แล้วอี๋เหนียงคนงามก็กำลังจะสาวเท้าเข้าห้องของตนเพื่อแกล้งป่วยทันที?? 

 

 

ลี่จิวเหงื่อตก​ เหตุใดผู้เป็นนายถึงหาเรื่องให้บ่าวถูกตัดคอด้วยเจ้าคะ!! 

 

 

"อี๋เหนียงเจ้าคะ​ ปดท่านแม่ทัพมีโทษ​ถึงตัดลิ้นนะเจ้าคะ" ลี่จิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดๆ​   ส่วนอี๋เหนียงคนงามชะงักเท้ากึกทันที! 

 

 

"ตะ​ ตัดลิ้นเชียวรึ!!!" ตายแน่เฟิงหลุนเอ๋ย​   ฮือ​ ม๊าเสี่ยวหลุนกลัว

 

 

"เจ้าค่ะ​  ปดท่านแม่ทัพ​มีโทษ​ตัดลิ้น​ ถ้ามีปดรอบ2ตัดมืออี๋เหนียงอย่าให้บ่าวถูกตัดลิ้นเลยนะเจ้าค่ะ" ลี่จิวมีสีหน้าเหมือนกำลังถูกตัดสินประหาร​ชีวิต​ กำลังคร่ำครวญ​อย่างน่าสงสาร​   ฮืออข้าขอโทษ​ลี่จิว

 

 

ข้าจะทำอย่างไรดี   คนงามเกิดจิตตก

 

 

แบบนี้คงต้องไปเสนอหน้าให้แม่ทัพใหญ่​เห็นแล้วจริงๆสินะ​  เฮ้อชีวิตเสี่ยวหลุน​       

 

 

เมื่อบังคับการแตกตื่นของตัวเองได้บางส่วนแล้ว  จึงย่างเท้าเข้าห้องนอนเพื่อให้บ่าวไพร่แต่งเนื้อแต่งตัวให้กับอี๋เหนียงคนงามเพื่อไปเผชิญ​หน้ากับสามี​ แค่ก​ แค่ก!! เสียที

 

 

 

ฮืออ  ม๊า  เสี่ยวหลุนของม๊าไม่อยากไปเลย​   คนงามคร่ำครวญ​ต่อไป

 

 

ณ​ เรือนใหญ่​  เรือนอวี้หลิง(ดอกโมกข์)​

 

 

อี๋เหนียงคนงามเดินตามพ่อบ้านหลิวของจวนท่านแม่ทัพใหญ่​ไปเรื่อยๆตามทางเดิน​อันกว้างขวาง​จนมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่​ที่มีเหล่าผู้หญิง​  เกอ​และผู้ชายอยู่หลายคน

 

 

อนุ9คนงามของจวนเดินเข้าไปในห้องโถงคนทั้งหมดก็หันมามองเฟิงหลุนทันที​  สายตาที่ผู้หญิง​และเกอ​   มองมาที่อนุ9นั้นมีสายตาของความรังเกียจ​และความสมเพช​สังเวชใจ!!! 

 

 

เขาอ่านสายตานั่นไม่ผิดแน่​  สายตาแห่งความสมเพชและสังเวชใจส่งมาให้เขา

 

 

" อนุ9มาถึงแล้วโปรดรอซักครู่นะขอรับ​ ท่านแม่ทัพกำลังมา" องครักษ์​ร่างใหญ่​บอกอนุ9ของจวน

 

 

"ขอบคุณ​ท่านจิ้นไห่มากขอรับ" ก้มหัวขอบคุณ​  เฟิงหลุนจำได้ว่าในความทรงจำครั้งที่ดวงจิตเขาลอยออกไปเขาได้เจอองครักษ์​ผู้นี้อยู่ข้างกายท่านแม่ทัพก่อนเข้าสู่วังหลวง​  แสดงว่าท่านแม่ทัพที่เขาเอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้านั้นคือท่านแม่ทัพที่เป็นสามีของเขา​ แค่ก! ​ แค่ก! 

 

 

เมื่อเฟิงหลุนคิดย้อนไปเมื่อครั้งดวงจิตลอยไปพบแม่ทัพหยาง​ อี๋เหนียงคนงามกลับมีใบหน้าที่ขึ้นสี​  ชวนมองยิ่ง

 

 

องครักษ์​จิ้นไห่แปลกใจ​  กาลก่อนที่เคยพบอนุ9​ ไม่เคยมีครั้งใดที่จะมีความรู้​สึกเหมือนครานี้   เหตุใดครานี้ถึงมีบางอย่าง​แปลกไป!!   ความรู้สึกแปลกไปเช่นนี้มันคืออันใดนะ?  จิ้นไห่สงสัย

 

 

" เมื่อวานข้ามาแจ้งข่าวของท่านแม่ทัพแต่อนุ9ไม่ค่อยสบาย​ ท่านหายดีแล้วหรือไม่" จิ้นไห่ถามไถ่ตามหน้าที่​เพื่อที่จะนำไปรายงานผู้เป็นเจ้านาย

 

"ขอบคุณ​ท่านจิ้นไห่​  ข้าสบายดีแล้ว​ ได้รับการพักผ่อน​ที่เพียงพอ​ย่อมทำให้ร่างกายของข้าฟื้นตัว​เร็วยิ่งขึ้น" เอ่ยขอบคุณ​องครักษ์​ร่างใหญ่​เบาๆพร้อมอมยิ้ม​

 

 

องครักษ์​จิ้นไห่ยิ่งมองยิ่งแปลกใจ​  อนุ9ผู้นี้ให้ความรู้​สึก​ไม่เหมือนเดิมที่เคยเจอ  แม้ตนและอนุ9ไม่ค่อยได้พบกันนัก  จะได้พบทีก็ตอนที่ผู้เป็นนายเรียกหาหรือผู้เป็นนายย่ำเท้าเข้าไปที่เรือนม่อลี่เท่านั้น​   แต่ทุกครั้งที่เจอไม่เคยรู้สึกแปลกไปเช่นนี้​ !!! 

 

 

 อนุ9ผู้นี้และตอนนี้ตอบคำถามของเขาได้ฉะฉาน​ ไม่หวาดกลัว​  อนุ9ไม่ก้มหน้าก้มตา​ตอบเหมือนครั้งก่อน  แต่กลับเงยหน้าสบตาเขาอย่างกล้าหาญ​  ความรู้สึกมันยิ่งพุ่ง​  ถ้าผู้เป็นนายได้เจออนุ9รอบนี้​  อาจจะโปรดปราน​เพิ่มขึ้น​  จิ้นไห่คิดไปเรื่อยๆ

 

" ท่านแม่ทัพมาแล้ว" องครักษ์​ด้านนอกประตูเอ่ยเสียงดังฟัง​ชัด

ก่อนจะเห็นบุรุษ​ผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่​ใบหน้าคมเข้ม​ คิ้วเฉียงหนาดูดุทำให้ใบหน้านั้นคมคร้ามน่าดึงดูดยิ่ง​ 

 

ใบหน้านั้นมีหนวดเครายาวทำให้จิตใจกระหวัดไปที่วันดวงจิตลอยไปหาและได้ลูบไล้ใบหน้านั้น  ​ ยิ่งทำให้เฟิงหลุนใจเต้น​ หน้าขึ้นสีระเรื่ออย่างไม่อาจห้ามใจได้​

 

และเมื่อตื่นเต้น​และขวยเขิน​ก็ยิ่งทำให้บางอย่างในร่างกายแผ่ออกมา​   กลิ่มหอมของดอกม่อลี่ลอยแตะเข้าไปที่จมูกของผู้เป็นใหญ่​ใน​จวนทันที

 

 

ขาอันแข็งแกร่ง​ของท่านแม่ทัพชะงักกึกอยู่ตรงประตูหลังจากที่ก้าวข้ามประตูมาได้เพียง3ก้าว​   สายตาคมๆของท่านแม่ทัพกวาดตามองเหล่าฮูหยินรองและเหล่าอนุทันทีเพื่อสำรวจว่าผู้ใดอบน้ำหอมกลิ่นดอกม่อลี่มาที่นี่กัน​ 

 

มองไปก็สาวเท้าเข้ามาด้านใน​  จนหยุดที่เก้าอี้ตัวใหญ่1ตัว​ ก่อนที่จะนั่งลง​  เหล่าฮูหยินรองและเหล่าอนุที่ก้มหน้าก้มตา​อยู่​  เมื่อเห็นว่าท่านแม่ทัพนั่งที่เก้าอี้แล้วก็ทำความเคารพ​ผู้เป็นเจ้าชีวิตทันที

 

 

"คาราวะท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ/ขอรับ" เสียงฮูหยินรองและอนุทั้ง8เอ่ยออกมาพร้อมๆกัน​  ยกเว้น​ อนุ9!!! ที่เผลอใช้สายตาไล่สำรวจคนตัวโตอย่างเผลอไผล​ 

 

ใบหน้านี้ที่ทำให้เขาเผลอจนนำจมูกไปชนกับจมูกของอีกคน​  ใบหน้านี้ที่มือของตนทำการลูบไล้​ 

 

 เฟิงหลุนไล่สายตาตามมาเรื่อยๆตั้งแต่ลำคอแกร่งที่มีลูกกระเดือก​สวย​  บ่าอันบึกบึนวงแขนที่มีกล้ามเป็นมัดๆ​ น่าซบน่ากัดยิ่ง​ 

 

แม่ทัพคนนี้มีรูปร่างเขย่าใจจริงๆเฟิงหลุนจ้องมองแม่ทัพหนุ่มไม่วางตาแล้วก็ต้องหน้าแดงเพราะความหื่นพุ่งเข้ามาแบบไม่รู้​ตัว​ ก่อนจะสบตากับท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่​นิ่ง​ จนสะดุ้งสุดตัวเมื่อองครักษ์​จิ้นไห่เรียก

 

 

"อนุ9​ ท่านแม่ทัพมาแล้ว" จิ้นไห่เอ่ยเตือนเบาๆ​  คนงามสะดุ้งก่อนจะหันไปมององครักษ์​ร่างใหญ่​แล้วยิ้มแหยก่อนจะทำความเคารพ​สามีตนทันที

 

 

"คาราวะท่านแม่ทัพขอรับ" เอ่ยเสียงเรียบ

 

 

ท่านแม่ทัพเองตั้งแต่สาวเท้าเข้ามาเพื่อมองหาว่าเป็นผู้ใดที่อบน้ำหอมกลิ่นดอกม่อลี่​ เมื่อนั่งที่เก้าอี้แล้วเหล่าฮูหยินและอนุต่างทำความเคารพ​เขาแต่อนุ9ผู้นี้ไม่ทำ​   กลับไล่สายตามองสำรวจตัวตนของเขาไปเรื่อยๆ​  ท่านแม่ทัพเองก็สำรวจตรวจตราอนุ9ผู้นี้เช่นกัน​ 

 

ความรู้สึกบางอย่างพุ่งวาบเข้าที่หัวใจ  เพียงแค่ได้ยลใบหน้านวลนี้   ใช่ว่าท่านแม่ทัพจะไม่เคยได้ยลทั้งเคยผ่านคืนวสันต์​ด้วยกันมาร่วม5ครั้งภายใน2หนาวแล้ว​ แต่ไม่มีครั้งใดที่ท่านแม่ทัพจะมีความรู้สึกแปลกในใจเยี่ยงวันนี้

 

​  ความรู้สึกวูบวาบเข้ามาในหัวใจ   เมื่อมองดูจมูกของคนตัวเล็ก​   แล้วบางอย่างก็วาบเข้ามาเหมือนจมูกของตนและจมูกของเจ้าตัวน้อยเคยได้สัมผั​สกันเมื่อวาน​ 

 

สายตามองไปที่มือน้อยๆ   ก็ยิ่งมั่นใจว่ามือนี้คือมือที่ลูบไล้ใบหน้าของตนแน่ๆ   เพียงแต่ไม่เห็นหน้าผู้ที่ลูบไล้ก็เท่านั้น แต่ความรู้สึกบอกกับแม่ทัพหนุ่มว่าอนุ9ผู้​นี้ใช่แน่นอน 

 

"อนุ9​ มองใบหน้าของสามีแล้วพบสิ่งใดหรือไม่" ห่ะ!!! สามี​   ท่านแม่ทัพอมยิ้มเล็กๆเมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก​ของอนุตัวเล็กของตน

 

" หามิได้ขอรับ​ ใบหน้าของท่านแม่ทัพไม่มีสิ่งใดผิดปกติ​มีแต่ความสง่างาม​ขอรับ" หน้าแดงๆปรากฏ​ขึ้นต่อหน้าท่านแม่ทัพทันที​ 

 

แม่ทัพหนุ่มอมยิ้มท่ามกลางความตกใจขององครักษ์​ทั้ง2 เพราะทั้งคู่ไม่เคยเห็นท่านแม่ทัพอมยิ้มซักที​ 

 

แบบนี้เห็นทีจะดูเบาอนุ9ไม่ได้เสียแล้วกระมัง​    แตกต่างจากเหล่าฮูหยินรองและเหล่าอนุทั้งหลายที่ต่างมองเฟิงหลุนด้วยสายตารังเกียจ  ​ที่เฟิงหลุนนั้นพูดคุยกับท่านแม่ทัพอย่างสบายๆ

 

 

แตกต่างจากพวกตนที่จะคุยทีต้องก้มหัวลง​  อนุ9ไม่มีแม้จะชม้อย​ชม้ายชายตาใส่ท่านแม่ทัพแต่ท่านแม่ทัพกลับพูดคุยได้​ เห็นแล้วมันหมั่นไส้​และเกลียด​ชังยิ่งนัก

 

 

"งั้นหรอกหรือ​  ข้านึกว่าเจ้าคิดถึงสามียิ่งนักถึงได้จ้องมองไม่คลาดสายตา​ หึหึ" โอ๊ย​ม๊าาาช่วยเสี่ยวหลุนด้วย​   ท่านแม่ทัพถูกใจยิ่งนักที่เห็นอนุ9 หน้าตาเลิ่กลั่ก​ 

 

 อนุ9จะรู้ตัวบ้างไหมว่าหน้าตาตอนนี้ช่างน่ารักน่าหยิกแก้มเพียงใด

 

 

ใบหน้าสว่างไสว​ของท่านแม่ทัพทำให้ 2องครักษ์​ต่างจ้องตากันนิ่ง​  อนุ9ผู้นี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปและที่เปลี่ยนไปก็คือผู้เป็นนายของตนด้วย​ 

 

 

เกิดอันใดขึ้น​ แต่กาลก่อนท่านแม่ทัพไม่เคยสนใจใยดีอนุ9เสียเท่าไหร่​ เห็นทีต้องให้ความสนใจอนุ9มากกว่านี้แล้วกระมัง

 

 

เฟิงหลุนเห็นแม่ทัพเคราดกอมยิ้มก็อึ้งๆ​ จึงมองสบตาอีกฝ่ายแต่ตัวเองกลับหน้าแดงเสียเอง​ 

 

คนงามไล่สายตามองหน้าคมคายของผู้เป็นใหญ่​นิ่งๆ   พลันคิดว่าคนผู้นี้เป็นแม่ทัพที่ดุดันดูดิบเถื่อนมากๆ​   ทั้งหน้าตาถมึงทึง​ เสียงพูดที่ห้าวหาญ​สมกับเป็นแม่ทัพแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธ​ได้ว่าเสน่ห์​ของบุรุษ​ผู้นี้ทำให้ผู้หญิง​และเกอต่างอยากเข้าใกล้​ 

 

 

 เขาเองเป็นหนึ่งในนั้นหรือเปล่านะ​ เฟิงหลุนถอนหายใจปลงๆ

 

 

อาการเหม่อของอนุ9  นำพาให้ท่านแม่ทัพสนใจยิ่ง  จึงลุกจากเก้าอี้​เดินมาหยุดตรงหน้าคนงาม​ พลันได้กลิ่นหอมๆของดอกม่อลี่ลอยเข้าไปในจมูก​

 

ขาแกร่งของแม่ทัพหนุ่มถึงกับชะงักไปในทันที​ ตาคมดุจ้องที่อนุ9เขม็งโดยที่อีกคนไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่เหม่อและก้มหน้า

 

 

"อนุ9" จิ้นไห่เอ่ยเบาๆ​  อี๋เหนียงถึงกับสะดุ้ง​ หน้าเลิ่กลั่ก​สับสนแววตาตื่นๆดูเหมือนกระต่ายน้อยจอมซน  ยิ่ง​ทำให้ท่านแม่ทัพถูกใจและซึมซับ​ความรู้สึก​นี้ลงกลางใจทันที

 

 

"เจ้าถอนหายใจอันใดอนุ9" เห!!!! เฟิงหลุนเงยหน้าขึ้นมาทันทีแต่ก็ต้องตกใจเมื่ออีกคนมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

 

 

"ข้าคิดไปเรื่อยเปื่อยขอรับ" อยากรู้ทำไมหล่ะ​    เฟิงหลุนถอยหลังไปครึ่งก้าว

 

 

"เจ้าไม่คิดถึงข้าหรือภรรยา​ข้า" เอ่ยนิ่งๆแต่แววตาแพรว​พราวเมื่อเห็นการก้าวถอยหลังเพียงครึ่งก้าวของคนตัวบาง

 

 

เฟิงหลุนถึงกับเหงื่อตก​ เขาไม่เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับท่านแม่ทัพเลย​ ไม่รู้ว่าแต่ก่อนเขาทั้งคู่ดีต่อกันแค่ไหน​ มันทำให้เขาไปไม่ค่อยถูก

 

 

"อนุภรรยา​ย่อมคิดถึงผู้เป็นสามีขอรับ"ตอบเลี่ยงๆ​ 

 

 

"หึหึ" คนตัวโตมองใบหน้านวลนั้นนิ่ง​ ก่อนที่จะเชยคางอีกคนให้เงยขึ้นสบตา

 

 

ตาต่อตามองสบกัน​  หัวใจทั้งคู่ก็เต้นระรัว​ อนุ9รีบหลบสายตาท่านแม่ทัพ​ทันที   ​เมื่อหัวใจตนเต้นโครมคราม​จนรู้สึกว่าอีกคนคงได้ยิน​    ท่านแม่ทัพได้กลิ่นหอมๆของดอกม่อลี่จากร่างบางๆนี้ยิ่งมั่นใจว่าใช่แน่​ 

 

 

"ข้าไปศึกเยว่หลางในครานี้ข้าก็มีของกำนัลมาให้พวกเจ้า" เอ่ยเสียงเข้มกวาดตามองเหล่าฮูหยินรองและอนุนิ่งๆก่อนจะจับนิ่งที่คนตรงหน้า​   ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้  สายตาจับจ้องที่เฟิงหลุนไม่วางตา

 

 

"ฮูหยินรองเชี่ยหนิงไข่มุกน้ำดีข้าได้มาจากเย่วหลางมันดูเหมาะกับเจ้า" ยื่นไข่มุกน้ำงามให้กับฮูหยินลำดับ1​ เหอเชี่ยหนิง​ บุตรีของอำมาตเหอ​เจี๋ย  ฮูหยินคนงามกระมิดกระเมี้ยน​ไปรับของฝากจากสามีด้วยท่าทาง​ขวยเขินพลางส่งสายตาหวานๆให้ท่านแม่ทัพ ​ มองท่านแม่ทัพอย่างอ่อนหวานและรักยิ่ง​ อนุ9เห็นแล้วคันยิบๆในหัวใจสุดๆ

 

 

"ฮูหยินรองลำดับ2เหวินฮู  ปิ่นปักผมลายปักษานี่ก็เหมาะกับเจ้าเช่นกัน"แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่​ยื่นปิ่นปักผม​ให้กับเกอคนงาม​   ฮูหยินรองลำดับ2​ เหวินฮู​ เป็นเกอ​ บุตรของท่านแม่ทัพประจิมเหวินเทา​  ​ ยื่นมือไปรับของฝากแทนใจจากสามีด้วยแววตา​มีความสุข​อาการเขินอาย​แฝงออกมาให้เห็น

 

 

"ส่วนฮูหยินรอง3-4ข้ามีกำไลหยกมาให้"  ยื่นส่งกำไลหยกเนื้อดีมาให้ฮูหยินรอง3-4

 

ฮูหยินรองลำดับ3​ หลู่ล่วนเป็นเกอบุตรขุนนางขั้น3น้องชายของแม่ทัพบูรพา​หลู่เหอจิ้ง

 

ฮูหยินรองลำดับ4​ ว่านชิงหลี  บุตรีของขุนนางขั้น2กระทรวง​คลัง​  น้องสาวของรองแม่ทัพประจิมว่านอี้เหลา​       ทั้ง2ต่างก็กระมิดกระเมี้ยน​ไปรับของฝากแทนใจจากท่านแม่ทัพ​ ใบหน้าแดงก่ำเขินอายและต่างก็ช้อนสายตาหวานฉ่ำส่งให้ท่านแม่ทัพแดนเถื่อน​

 

 

เฟิงหลุนเห็นแล้วสยอง

 

 

ในยุคศตวรรษ​ที่​22​นั้น​ มารยาสาไถย​เขาเองก็เห็นมาเยอะและใช่ว่าเขาจะชอบ​  แล้วยิ่งพอมาเจอสตรีและเกอต่างใช้มารยาเล่ห์เหลี่ยม​เพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามตนหลงไหลแบบนี้แล้วเขากลัว​  มันน่ากลัวน่าสยดสยอง​ยิ่งกว่าอันใดเสียอีก

 

 

และแล้วก็มาถึงอนุลำดับ1เนี่ยจิง​      เนี่ยจิงถือเป็นอนุคนโปรดของท่านแม่ทัพ​  ที่ท่านแม่ทัพไปเยือนที่เรือนบ่อยๆ​  ท่านแม่ทัพได้มอบปิ่นปักผมให้กับสุดรัก​  อนุเนี่ยจิงมีรูปร่างเย้ายวน​ยั่วสายตายิ่งใครได้เห็นต้องหลงไหลเหมือนกับท่านแม่ทัพแดนเถื่อนที่หลงไหลนางจนได้เป็นอนุคนโปรด​ลำดับ1​   

 

อนุลำดับ2​ ไหลหลิงเป็นเกอได้กำไลขาว​   

 

อนุคนโปรด​ลำดับ3มู่จิ่นเป็นเกอ​ ได้ผ้าแพรเนื้อดีสีสดไป​  เกอคนโปรดเดินยั่วยวนท่านแม่ทัพไปรับของฝากก็เงยหน้าขึ้นมาส่งสายตายั่วเย้าไปให้   

 

อนุ9เห็นแล้วอยากวิ่งหนี​  เขาไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพอยู่ท่ามกลางสายตาที่อยากจับเขากินตลอดเวลาเช่นนี้​ไปได้อย่างไร

 

 

ท่านแม่ทัพได้มอบของแทนใจให้จนครบทุกคนแล้ว​  จนมาถึงอนุ9​  ของแทนใจที่จะได้จากท่านแม่ทัพคือ??  ไหนหล่ะของฝาก

 

 

ท่านแม่ทัพเห็นอนุ9ของจวนขมวดคิ้วเป็นปมพลางมองไปที่ของฝากชิ้นสุดท้าย​  ผ้าแพรเนื้อดีสีฟ้า​   อนุคนงามมองไปที่กองผ้าที่เป็นของฝากนิ่งๆ  แล้วมองสบตากับท่านแม่ทัพ​

 

 

"เจ้าอยากได้ของฝากเป็นอันใด"  อะไรของเขากัน​  ตกลงเขาได้ไรเป็นของฝากกันหล่ะ​  เฟิงหลุนมองตาท่านแม่ทัพนิ่งๆ​  มองมาก็มองกลับ​ ไม่โกงนะ​   

 

เฟิงหลุนได้ยินเสียง​ หึหึ​ จากลำคอคนตัวโตก็ยิ่งฉงน​ใจ​ จากเงยหน้าสบตาก็ก้มลงคิ้วขมวดด้วยความสงสัย​ จนไม่เห็นว่าท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่​สาวเท้าเข้ามาใกล้ๆ​   จนเท้าชิดเท้ากันและกัน​  อนุ9ก็ยังไม่รู้ตัว​   

 

นิ้วมือ​แข็งแรง​จากการจับกระบี่และการฝึกซ้อม​อย่างหนักออกสากๆไปบ้าง  ยื่นมาเชยคางสวยของอนุ9ให้เงยหน้าสบตาพร้อมๆกับปัดปอยผมนุ่มของอนุ9ออกจากวงหน้านวลเนียน​อย่างแผ่วเบา​  มองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของอนุ9นิ่งๆ​ ได้กลิ่นดอกม่อลี่ระเหยออกมาจากคนตัวบาง​  ความหวามไหวที่แม่ทัพได้เจอเมื่อวาน  พอได้พบเจอในวันนี้  ท่านแม่ทัพหนุ่มยิ่งมั่นใจว่า  เมื่อวานนั้นตนได้พบเจออนุ9 อย่างแน่นอน

 

 

"เจ้าไม่ตอบข้านะ​ ว่าเจ้าอยากได้สิ่งใดเป็นของฝาก" มองตาที่มีแววหวั่นไหวอยู่ในนั้น

 

 

"  เอ่ออข้าขอผ้าแพรสีฟ้านั่นได้หรือไม่" คนงามเอ่ยขอ​  พลางมองไปที่ทบผ้าสีฟ้า1ทบ

 

"ย่อมได้   เจ้าชอบสีฟ้า???" เอ่ยถามถึงสิ่งที่ชอบ

 

 

"ขอรับ​  สีฟ้าเป็นแสงแห่งความสว่างสำหรับข้า"  เขาตอบตามตรงทั้งโลกนั้นและโลกนี้สีฟ้าก็ยังเป็นสีที่เขาชอบ

 

 

"หึหึ" มองตาคนงามพลางละสายตาจากแววตาคู่สวยไล่มาดูที่จมูกเชิดๆนั้นพลางนึกถึงเมื่อวานที่จมูกนี้ชนจมูกของเขา​   

 

มือแม่ทัพหนุ่มไล้ที่ปลายจมูกเบาๆทำเอาตัวเฟิงหลุนสั่นสะท้าน​ 

 

ความรู้สึก​หวามไหวพุ่งวาบเข้ามาเหมือนเมื่อวานไม่มีผิด​  แน่แล้ว​ คนผู้นั้น​คือเฟิงหลุน​ อนุ9ของจวนตนนั่นเอง

 

 

แม่ทัพหนุ่มถอดธำมรงค์ออกมา​ แล้วยื่นมาตรงหน้าอนุ9​  เฟิงหลุนมองอย่างมึนงง

 

 

อะไรยังไง​  ทำไมจะให้แหวนเขากัน​   นั่นเขาอยากได้ผ้าสีฟ้านุ่นต่างหาก​ เขาไม่ได้อยากได้แหวน​       

 

 เฟิงหลุนมองแหวนนิ่งๆท่ามกลางการลุ้นระทึก​ของผู้ให้​  และผู้เฝ้ามองอย่างจิ้นไห่-ซิ​น​เทียน​  ว่าอนุ9จะรับหรือไม่

 

 

แต่กับฮูหยินรองทุกลำดับและอนุทุกคนกลับไม่มีใครชอบใจยิ่ง

 

 

"อนุ9ข้ามีธำมรงค์​มาให้​ แต่ธำมรงค์​วงนี้เป็นของข้ามาแต่กำเ​นิด​ เมื่อข้าให้เจ้า  เจ้าก็เก็บเอาไว้ให้ดี" ถอดแหวนออกจากนิ้วพลางยื่นมาให้คนตรงหน้านิ่งๆแววตากดดันให้รีบรับไป

 

 

" ขอบคุณ​ท่านแม่ทัพ" ไม่อยากรับแต่ก็ต้องรับ

 

 

เหล่าฮูหยินรองและอนุต่างริษยา​อนุ9เพราะได้ของสำคัญ​ไ​  ป

 

พวกตนหวังมานานว่าธำมรงค์​วงนั้น​จะต้องเป็นของตนในซักวัน​ ไม่นึกว่าคนที่ได้ไปกลับเป็นอนุหน้าตาจืดๆนี่

 

 

เฟิงหลุนเขม้นมองของที่วางเอาไว้มีทั้งผ้าแพรทั้งเครื่องประดับ​   ทำให้เฟิงหลุนยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้แหวนวงนี้

 

 

ท่านแม่ทัพทำแบบนี้คงอยากให้เขาถูกเหล่าเมียๆของท่านเชือดกระมัง  ดูแววตาของแต่ละคนที่เขาได้รับมาดูสิ   แต่ละคนอยากจะฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆแล้ว

 

 

แง​๊ ม๊าเสี่ยวหลุนกลัวววว

 

"เจ้าอยากได้สิ่งใดเพิ่มเป็นผ้าแพรเช่นนั้นหรือ" คนตัวโตถามเมื่อเห็นสายตาแวววาวที่จ้องมองไปที่กองของฝาก

 

 

"ข้าอยากได้ผ้าแพรสีฟ้าขอรับ​  มันเป็นของข้าหรือไม่" เอ่ยถามพลางสบตา

 

"แน่นอนผ้าแพรสีฟ้านั่นข้าเลือกมาให้เจ้า​  ถ้าเจ้าอยากได้ข้าจะยกให้" มือหนาหยิบผ้าแพรทบนั้นส่งให้อนุ9ของตน

 

"ขอบคุณ​ท่านแม่ทัพ"มองตาก่อนจะอมยิ้ม​ ใจแม่ทัพกระตุกไป1ที

 

 

"ถ้าไม่มีเรื่องอันใดแล้วข้าขอตัวได้หรือไม่ขอรับ​  ข้าง่วง"เอ่ยตรงๆเพราะตนนั่นง่วงอยากหลับที่ศาลาริมบัว

 

" ข้าจะแจ้งอีกเรื่อง​  แต่ว่าเจ้าไปพักเถอะ​ ข้าจะให้จิ้นไห่ไปส่ง" มององครักษ์​นิ่งๆ​ จิ้นไห่ก้มหัวลงทันทีที่ได้รับคำสั่ง

 

 

"ขอบคุณ​ท่าน" ก้มหัว

 

 

ก่อนเดินจากไป

 

 

" อนุ9จะไปที่ศาลาริมบึงเหลียนฮวาหรือไม่"เอ่ยถามเพราะคนตัวเล็กน่าจะชอบ

 

 

"ไปขอรับ​" เอ่ยยิ้มๆ

 

 

เมื่ออนุ9ออกจากห้องโถงแห่งนี้​ องครักษ์​ซินเทียนก็เอ่ยกับผู้เป็นนาย

 

 

" อนุ9​ ดูแปลกไปนะขอรับนายท่าน" ซินเทียนเอ่ยเบาๆเพื่อมิต้องการให้คนอื่นๆได้ยิน

 

 

"ข้าเองก็คิดเห็นเช่นนั้น"

 

 

" เอาหล่ะ​ ข้ามีเรื่องมาบอกพวกเจ้า​  อีก2​ซิงซีจะมีงานที่จวนท่านเสนาธิการทหาร​  ข้าได้รับเทียบเชิญ​มาให้เข้าร่วมงานชมดอกฝู​หรงและภายในเทียบเชิญ​นั้นระบุว่าข้าต้องพาพวกเจ้าคนใดคนหนึ่ง​เพื่อเข้าไปชมงานด้วย​  ข้าจึงจะคัดเลือกพวกเจ้า​  จงเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการคัดเลือก​ เอาหล่ะกลับเรือนพวกเจ้าได้"เอ่ยเสร็จ​ก็ให้กลับโดยที่ไม่สนใจแววตายั่วเย้าของอนุ3คนโปรด​ของตนเหมือนแต่ก่อน

 

 

เมื่อเหล่าฮูหยินรองทั้ง4คนและอนุทั้ง8กลับแล้ว​ แม่ทัพหนุ่มก็เอ่ยกับซินเทียนทันที

 

 

" ซินเทียนเจ้าจำเมื่อวานที่ข้าบอกว่าข้าได้กลิ่นดอกม่อลี่หรือไม่" ถามองครักษ์​เบาๆ​   ซินเทียนเงยหน้าก่อนนึกไปถึงเมื่อวาน​ พลันพยักหน้า​   

 

 

"นายท่านคิดว่ากลิ่นดอกม่อลี่เมื่อวานเป็นของอนุ9เช่นนั้นหรือขอรับ" สมกับที่เป็นนายบ่าวกันมา​  อ่านใจนายได้ตรงเผง

 

 

"เจ้ากล่าวถูกต้องแล้ว" สั้นๆ​ แต่อีกคนกลับรู้ว่าควรจะจัดการให้ถูกใจผู้เป็นนายเช่นใด

 

 

องครักษ์​ร่างใหญ่​เรียกพ่อบ้านและองครักษ์​ที่รักษา​จวนของท่านแม่ทัพมาตรวจสอบความเป็นไปของจวนโดยทันที

 

เมื่อ​ถึงศาลาริมบึงบัวจิ้นไห่ก็เอ่ยลาเมื่อเห็นบ่าวไพร่ต่างมาห้อมล้อมเพื่อปรนนิบัติ​ผู้เป็นนายของตนเรียบร้อย​แล้ว

 

"ลี่จิวนำกระดาษ​และพู่กันมาให้ข้าที​ เอาสายวัดมาด้วยนะ"คนงามสั่ง

 

" เจ้าค่ะ"ลี่จิวรีบไปจัดเตรียมของที่อี๋เหนียงต้องการทันที

 

เมื่อได้ของเฟิงหลุนก็จัดการวัดตัว​ วัดสัดส่วน​ วัดไหล่​  ช่วงอกช่วงเอวช่วงขาจนเสร็จ​ ก็สั่งงานทันที

 

"จู่ล่งเจ้านำผ้าแพรผืนนี้ไปที่ร้านตัดเสื้อนะ​ ให้เขาทำตามที่ข้าเขียนบอกอย่าให้ตกหล่นแม้แต่นิดเดียว" เอ่ยสั่งบ่าวคนสนิท

 

 

"ขอรับอี๋เหนียง" จู่ล่งรีบออกไปทำงานตามที่อี๋เหนียงสั่ง

 

 

จิ้นไห่ที่แฝงตัวมองอนุคนงามนิ่งๆ​ อนุ9เหมาะสมกับพยัคฆ์​อย่างผู้เป็นนายพวกตนจริงๆ

 

 

 

 

 

หลายวันผ่านไป​ หลังจากผ่านวันที่เรือนใหญ่​ของท่านแม่ทัพ

 

 

คนงามก็นั่งเล่นในศาลาริมบึงบัวดั่งเช่นทุกวัน​  คนงามของเรือนม่อลี่หลับตาพริ้มไปตามเสียงเพลงกู่ฉินที่ชิงชิงเล่น​  ปากบางสวยงึมงัมๆตามจังหวะเพลง

 

 

ลมเย็นๆโชยมาพร้อมๆกับกลิ่นหอมของดอกเหลียนฮวา​ ยิ่งทำให้อี๋เหนียงคนงามอารมณ์​ดีเป็นพิเศษ​  ใบหน้าสวยใสพริ้มเพราม่ความสุขสุดๆ​    อนุ9คนงามของเรือนม่อลี่วันนี้สวมชุดแพรสีฟ้าที่เป็นของฝากจากท่านแม่ทัพ​   

 

 แล้วเขาให้ช่างตัดให้​ ยิ่งใส่ยิ่งขับผิวและดูโดดเด่น​ยิ่ง​ ผิวนวลเนียนน่าลูบไล้นั่นทำให้ฝีเท้าของอีกคนชะงัก!!!!!! 

 

 

ฝีเท้าของใครบางคนชะงักเพราะสายตาคมกล้าเจอกับใบหน้าผ่องใสนวลใยยิ่งมองยิ่งเคลิ้มและยิ่งหลง

 

 

เสียงฝีเท้าเบาๆที่บ่าวไพร่ไม่ได้ยิน​ เดินผ่านบ่าวไพร่ที่นั่งมองอี๋เหนียงของตนนิ่ง​ บ่าวไพร่​ตกอกตกใจ​ที่ผู้เป็นนายใหญ่​ของจวนเดินตรงไปที่อี๋เหนียง​คนงามโดยที่อีกคนไม่รู้ตัวแม้แต่นิด

 

 

ท่าน​แม่ทัพหน้าดุเดินไปชิดริมตั่งตัวใหญ่ที่คนงามเอนกายพิงพนักหลับตาพริ้มท่ามกลาง​สายลม​แผ่วๆ​ 

 

 

คนตัวโตมองนิ่งๆ​ ชุดสีฟ้าที่คนงามสวมดูเข้ากันดีกับผิวนวลเนียนยิ่งมองยิ่งหลงและยิ่งถอนสายตาไม่ได้

 

​  คนตัวโตคุกเข่าลงข้างหนึ่งก้มลงมองริมฝีปาก​ของ​อีก​คน​ด้วยแววตา​หวามไหวจนกระทั่งอดใจไม่ไหวประกบปากตนลงไปทันที​ เฟิงหลุนตกใจเมื่อมีคนขโมย​จูบปากของตนจึงลืมตาขึ้น​มา​ก็​ยิ่งตกใจ​กว่าเดิมเพราะเห็นว่าคนที่จูบตนนั้นเป็นใคร!!! 

 

 

มือน้อยๆทุบอกแกร่งเบาๆเพื่อเตือนอีกคน  ​ แต่แม่ทัพหนุ่มกลับหน้ามึนไม่ยอมถอมริมฝีปาก​ออกจากปากบาง​  ปากนุ่มนิ่มของคนตัวเล็ก​ช่างน่าคลอเคลีย​ ท่านแม่ทัพหนุ่มลุ่มหลงปากบางๆนุ่มๆปากนี้มากๆ  

 

 

"อื้ออ" คนงามครางเบาๆ​  บรรดาบ่าวไพร่ก้มหน้าก้มตา​ตั้งแต่เห็นท่านแม่ทัพจุมพิต​อี๋เหนียงของตน   แต่มีแอบชำเลืองมองนิดๆ  พอเห็นคนงามหน้าแดงและครางก็รีบเสตามองต่ำำ  พร้อมๆกับอาการเขินๆทันที

 

 

จิ้นไห่และซินเทียนเองต่างก็รีบหันหลังให้ทั้งคู่​ คอยระแวดระวัง​ความปลอดภัย​อยู่ห่างๆแต่ห่วงๆแทน

 

 

"ข้าได้กลิ่นหอมดอกม่อลี่จากร่างกายเจ้า" เมื่อถอนริมฝีปาก​ออกจากปากบางแล้วจึงเอ่ยขึ้น​  มองตาคนงามที่มีแววหยาดเยิ้มอย่างหลงไหล

 

 

"ก็เรือนของข้ามีดอกม่อลี่นี่ขอรับ" หลบตาคมๆที่แวววาวนั่น

 

 

คนอะไรสายตาเหมือนจะกลืน​กิน​   สยิวเด้

 

 

"หึหึ" มือแกร่งลูบเบาๆที่จมูก

 

คนมีคดีติดตัวก็หวั่นๆปนสยิว

 

" จมูกน้อยๆนี้เหมือนกับว่าเคยเอาไปชนกับจมูกของข้าเลยนะ​ ข้าว่าข้ารู้สึกเหมือนจมูกและกลิ่นดอกม่อลี่" พูดแล้วจ้องมองปฏิกิริยา​ของคนตัวเล็ก​ 

 

 แล้วก็ไม่ผิดคาด​ ที่คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมา  ดวงตาสั่นระริกและใบหน้ามีริ้วสีแดง

 

 

ทำไมท่านแม่ทัพถึงรู้สึกว่าเป็นเขา​  ตายยย​  นี่เขาแอบกินเต้าหู้​ท่านแม่ทัพหน้าโหดนี้ได้ยังไงนะ​  เขินเว๊ยยย

 

 

" ว่าไง​  จะยอมรับหรือไม่​ ว่าเป็นเจ้า" แววตากดดันส่งมาให้

 

 

"เอ่ออ" ใครจะกล้ารับ​ แอบกินเต้าหู้คนอื่นเขา​  อายนะ

 

 

"หืมมมม" ยัง​  ยังจะกดดันอีก

 

 

แม่ง​  ยอมรับก็ได้วะ

 

 

"ขอรับ" เจอแววตากดดันส่งมาให้​ เฟิงหลุนก็เหงื่อ​ตก​ จำต้องก้มหน้ายอมรับในสิ่งที่ตนเองกระทำไว้​  ไรผมมีเหงื่อซึม​  มือแกร่งจึงเช็ดออกอย่างแผ่วเบา

 

เมื่อเห็นคนตัวบางยอมรับในสิ่งที่ทำแล้วแม่ทัพหนุ่มแดนเถื่อน​ก็ยกยิ้มสมใจ​ ก้มหน้าลงไปหาหน้าผาก​คนตัวเล็ก​ แล้ว​    จุ๊บ​

 

"อ่ะ" เงยหน้าขึ้นเพราะถูกจุ๊บ​หน้าผาก​  แต่เฟิงหลุนกลับคิดผิดที่เงยหน้าขึ้น​  เพราะปากสวยของแม่ทัพประกบจูบปากเขาทันที

 

ลิ้นร้อนๆค่อยๆเปิดเรียวปากเล็กๆนั่นเข้าไปในโพรงปากสีหวาน​ ดูดดึงเรียวลิ้นเล็กอย่างหิวกระหายดูดดึงจนเฟิงหลุนตัวสั่น​ จำต้องจับบ่าแกร่งๆเอาไว้แน่น

 

"อื้ออออ" ครางเบาๆ​   แม่ทัพโหดจูบเก่งเกินไปแล้ว​ นี่ขนาดเขาเชี่ยวชาญ​ด้าน​SEXในโลกนุ้นมาที่นี่กลับต่ำเตี้ยเรี่ยดินเลย

 

 

แม่ทัพ​จอมอึนถอนริมฝีปาก​ออกเมื่อคนตัวบางหายใจไม่ออก​  มองสบตาคนตัวบางๆด้วยความหิวโหย​อยากจับคนตัวเล็กๆผิวกายนวลเนียนคนนี้จับกินลงท้องเสียที​   อึ๋ยยยยแววตาหื่นๆแบบนี้​ สยิววว

 

เมื่อความอายแผ่ไปทั่วใบหน้ามือไม้ก็เกะกะ​เก้งก้าง​ไม่รู้​จะ​วางไว้ไหน​  ท่านแม่ทัพแสนจะเอ็นดูคนตัวเล็กคนนี้นัก​   

 

 

แต่ไหนแต่ไรมาที่ท่านแม่ทัพได้ร่วมคืนวสันต์​กับร่างน้อยนี้  5ครั้ง​ภายใน2หนาว​   ตนก็ไม่เคยจะหลงไหลอะไรเพราะอีกคนนอนแล้วก็จบ​ เจอหน้ากันแล้วก็เอาแต่ก้มหน้า​ ไม่มีจริตมารยา​อะไรเพื่อที่จะทำให้เขาหลงไหล

 

ต่างจากอนุ1และอนุ3​ ที่ใช้เสน่ห์​มารยา​ทำให้ตนชื่นชอบ​   แต่รอบนี้คนงามกลับมีชีวิตชีวา​ยิ่ง​  จนใจเขาสั่นหวั่นไหว​ 

 

ความขัดเขินยังไม่จางหายแต่ความอายอันใหม่ก็เริ่มมา

 

จ้อกกกกกก!!! 

 

ทั้งคู่มองตากันแล้วคนตัวเล็กก็รีบก้มหน้าลงเพราะความเขินที่ท้องน้อยๆมันประท้วง​  

 

"หึหึ" คนตัวโตขำอีกคน

 

บ่าวไพร่ต่างขำกันที่นายตนหิวโหย​เช่นนี้

 

"พวกเจ้าไปเตรียมสำรับมาให้อี๋เหนียงที่นี่เถิด​ ข้าจะรับสำรับเป็นเพื่อนอี๋เหนียงของพวกเจ้าด้วย" แม่ทัพสั่งตาวาววาว

 

"เจ้าค่ะ/ขอรับ​" ชิงชิงและจู่ล่งรีบไปนำสำรับมาให้คนงาม

 

 

"รีบไปเดี๋ยว​อี๋เหนียงของพวกเจ้าจะโมโห​หิว"  สั่งไปขำไป​  เฟิงหลุนค้อนให้1ฉับ​  ขำดีนักนะ​ ฮึ่ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #3 141603HH Susumu (@141603HH) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 06:46
    ขอบคุณค่ะ💕
    #3
    0
  2. #2 SanjiMakiko (@SanjiMakiko) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 01:44
    เราว่าถ้าเพิ่มรายละเอียดลงไปอีกจะน่าสนใจมากขึ้นค่ะ
    #2
    0