เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 18 : บทที่​ 18 ท่านผู้เฒ่า​ ll

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    28 ก.ค. 63




ที่เรือนอวี้​หลิง


เฟิงหลุนนั่งขัดสมาธิ​อยู่บนเตียงนอน
หลับตาพริ้มกำหนดลมหายใจตามที่ท่านผู้เฒ่า​สอน ส่วนท่านผู้เฒ่า​ท่านเองก็รับรู้อยู่แล้วว่า หยางอี้ไม่ได้หลับเพียงแค่นอนฟังนิ่งๆเพียงเท่านั้น จึงเอ่ยออกมา


"ท่านแม่ทัพ ท่านลุกขึ้นมาเถิด มาดูภรรยา​ของท่าน ว่าเก่งและน่าภาคภูมิใจ​เพียงใด" ท่านผู้เฒ่า​ กล่าวกับท่านแม่ทัพ


หยางอี้ลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิ​เป็นเพื่อนเฟิงหลุน มองภรรยา​ของตนกำหนดลมหายใจ​เข้าออก เพื่อหล่อหลอมจิตให้เป็นหนึ่งเดียว


"จินตันของเจ้ามีน้อยนิด และกระจายไปทั่วร่าง เจ้าจงรวบรวม​จินตันให้กลับมาคงที่ไว้ จะได้เป็นจินตันจุดกำเนิดแห่งชีวิต​และลมปราณ​ได้" ท่านผู้เฒ่า​สอนเฟิงหลุน


เฟิงหลุนกำหนดลมจนรวบรวมจินตันมาไว้กึ่งกลางลำท้องแล้ว ความ​รู้สึกของการมีจินตัน เหมือนมีชีวิต​อีกด้าน มันวูบวาบ​ไปทั่วร่าง ก่อนจะร้อนขึ้นๆๆๆๆ เหมือนเขาอยู่บนเปลวไฟ และมีดวงไฟดวงใหญ่​วิ่งวนอนู่ในร่าง


เหงื่อ​ของเฟิงหลุนออกเยอะเพราะความร้อนของจินตันที่ส่งผลต่อร่างกาย

หยางอี้มองด้วยความเป็นห่วง ท่านผู้เฒ่า​มองอย่างนิ่งๆไม่กล่าวอะไร ปล่อยให้ท่านแม่ทัพคิดและพิจารณา​เอา


เวลาผ่านไป จินตันของเฟิงหลุนก็คงที่แล้ว

ท่านผู้เฒ่า​ลอยมาใกล้ๆสำรวจความพร้อมแล้วก็จะเริ่มมอบพลังเข้าสู่จินตันเป็นลำดับต่อไป



วิ้ง!!!!!!!!! วูบบบบบบบ!!!!

คลื่นพลังจากฝ่ามือของท่านผู้เฒ่า​หมุนวนเป็นดวงไฟเล็กๆ ก่อนจะกลายเป็นดวงไฟดวงใหญ่​สีแดงอมม่วง ก่อนที่จะขยายใหญ่​ขึ้นๆ ก่อนที่จะพุ่งวาบเข้าที่ร่างของเฟิงหลุน


เฟี้ยวววว!!!???


"อึ่ก!!!" เฟิงหลุนสะดุ้ง ความร้อนวูบวาบไหลวนตามลำตัวของเฟิงหลุน คลื่นพลังนั้นร้อนผ่าวมำให้เฟิงหลุนทุรนทุราย หายใจติดขัด เหงื่อออกตามใบหน้าและร่างกาย ท่านแม่ทัพใช้ชายเสื้อเช็ดหน้าให้ฮูหยินอย่างห่วงใย รู้สึกลึกซึ้ง​ยิ่งขึ้น เมื่อรู้ว่าคนงามนั้นทำเพื่อตนและราชบัลลังก์​ยิ่งนัก ความอบอุ่น​ ความซึ้งตรึงใจ และความอ่อนหวาน​ แผ่กำซาบไปทั่วร่างของหยางอี้ พอๆกับคลื่นพลังจินตันที่ไหลวนอยู่ในกายของเฟิงหลุน


เวลาผ่าน​ไป2เค่อ(30น.)


ทุกๆอย่างก็เข้าสู่ความสงบ


เฟิงหลุนปรับจินตันได้แล้ว กำหนดลมหายใจเข้าออกอย่างช้าๆตามที่ท่านผู้เฒ่า​สอน ก่อนที่จะลืมตาขึ้น เฟิงหลุนพลิกฝ่ามือของตนดู ก่อนจะสังเกตุ​เห็นว่า มีไฟสีแดงๆอมม่วงไหลไปมาตลอดเวลา จึงไถ่ถามกับท่านผู้เฒ่า​


"ท่าน​ผู้เฒ่า​พลังจินตันนี้ก่อเกิดปราณด้วยใช่หรือไม่" เฟิงหลุนถาม


"ทุกผู้ที่กำเนิดมาย่อมมีจินตัน แต่ถ้าน้อยมากก็ไม่สามารถ​รวบรวมจิตและพลังปราณได้ อย่างเช่นเจ้าเป็นต้น ส่วนท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพเป็นผู้ที่มีจินตันแก่กล้าจึงมีพลังปราณเยอะ" ท่านผู้เฒ่า​อธิบาย​


" ที่ข้ามอบจินตันให้กับเจ้า เจ้ารู้หรือไม่เพราะเหตุใด​กัน" ท่าน​ผู้​เฒ่า​ถามอีก

" เพราะอีกไม่กี่ราตรีกาลจะมีผู้บุกรุกทำลายราชบัลลังก์​ขอรับ" เฟิงหลุนตอบ


" ใช่ตามที่เจ้าบอกมา แต่มีอีกสาเหตุ​นั่นก็คือเจ้า" ท่านผู้เฒ่า​บอกกับเฟิงหลุน


"ข้าหรือขอรับ" เฟิงหลุนงง

" เจ้าจงระวังตัวให้มาก เพราะ1ในสาเหตุก็มาจากเจ้าและท่านแม่ทัพ เจ้าคงเข้าใจในสิ่งที่ข้าบอกเจ้านะเสี่ยวเฟิง" ท่านผู้เฒ่า​ชี้แจงแถลงไขต่อเฟิงหลุนและท่านแม่ทัพ


" ข้าเข้าใจ" ท่านแม่ทัพรู้แก่ใจว่าเหตุใด​เฟิงหลุนถึงจะมีอันตราย​


"ข้าจะปกป้องหลุนเอ๋อร์เทียบเท่าชีวิตของข้า" หยางอี้เอ่ย


ท่านผู้เฒ่า​ส่ายหน้าไปมา


" ท่านจะปกป้องเสี่ยวเฟิงไม่ได้ เพราะภารกิจ​ที่ยิ่งใหญ่​ของท่านแม่ทัพนั้น ทำให้ไม่สามารถ​ปลีกตัวออกมาช่วยเสี่ยวเฟิงได้" มันยุ่งยากแน่นอน


"เสี่ยวเฟิงต้องมีพลังปราณที่จะต่อกรกับผู้บุกรุกและคิดร้ายต่อเสี่ยวเฟิง ข้าจึงมอบพลังจินตันให้กับเจ้าอย่างไรเล่า"


" ขอบคุณ​ท่านผู้เฒ่า​" ท่านแม่ทัพขอบคุณ​


" เสี่ยวเฟิง เจ้าจงระวังกำยานให้ดี มันเป็นกำยานพิษ​ ถ้าถูกกายเจ้าแม้เพียงนิด กายเจ้าจะแสบร้อนและเปื่อย เมื่อนั้นเจ้าจะเจ็บปวดและจะต้องขาดใจจนเจ้าสิ้นลม" ท่านผู้เฒ่า​บอก สร้างความตกใจกับหยางอี้และเฟิงหลุนอย่างมาก


" ถ้าเจ้าถูกผงกำยาน เจ้าจงรีบใช้ปราณของเจ้าดูดซึมออกมา มันอาจช่วยได้น้อยแต่เพราะจินตันของเจ้ายังไม่แก่กล้าพอ ถ้าเจ้าอยากให้จินตันแก่กล้า เจ้าต้องหมั่นฝึกจินตันของเจ้า เจ้ารู้หรือไม่เสียงเฟิง" ท่านผู้เฒ่า​ร่ายยาว


"ข้าจะหมั่นฝึกฝนขอรับ" เฟิงหลุนจะไม่ยอมตายเพราะไอ้ผงกำยานนั่นเด็ดขาด



" ผงกำยานพิษ​มีสีขาวขุ่นนะเจ้า และเจ้าจงระวังเกอคนงามไว้ด้วยนะเสี่ยวเฟิง" ขอรับ



" เจ้าอย่าลืมฝึกฝนจินตันของเจ้า ศึกครั้งนี้ใหญ่นักเจ้าจงระวังตนของเจ้าให้ดี" ท่านผู้เฒ่า​เอ่ย ก่อนจะมอบยาให้กับหยางอี้


"ยานี้ท่านแม่ทัพเก็บเอาไว้ดีๆ เพราะจะสามารถ​ช่วยเสี่ยวเฟิงได้ ส่วนเรื่องข่าวลวง ข้าคิดว่าท่านแม่ทัพคงรู้แล้วว่าฝ่ายนั้นจะเข้าวังราตรีใด" ท่านผู้เฒ่า​ถาม


" อีก5ราตรีขอรับ" ท่านแม่ทัพหยางบอกกับท่านผู้เฒ่า​ ข่าวกรองของตนแม่นยำที่สุด

"นั่นก็ถูก แต่ระวังด้านหลังจวนของท่านด้วย เพราะจะมีผู้ที่ตีตลบหลังของท่านรออยู่ " ท่านผู้เฒ่า​บอก


" หมดเวลาของข้าแล้ว เสี่ยวเฟิง เจ้าจงจำไว้ ถ้าไม่อยากสิ้นชีพกับผงกำยานพิษ​ เจ้าต้องแกร่งกล้า​กว่าผู้ที่ใช้ผงกำยานพิษ​นั่นให้จงได้" ท่านผู้เฒ่า​กำชับ


" ข้าจะจำไว้ท่านผู้เฒ่า​" เฟิงหลุนรับคำ


" ท่านผู้เฒ่า​มีนามว่าอะไร" เฟิงหลุนอยากรู้​ชื่อของผู้มีพระคุณ​


" ชื่อของข้ามันสำคัญ​นักหรือ" ท่านผู้เฒ่า​ย้อนกลับ


" สำคัญ​แน่ขอรับ เวลาข้าคับขันข้าจะได้เรียกท่านออกมาช่วยข้าได้ถูกต้องยังไงหล่ะขอรับ" เฟิงหลุนเอ่ยยิ้มๆ แต่นำพาให้ท่านผู้เฒ่า​ยั๊วะ


" บ๊ะไอ้เจ้าเด็กนี่ นามข้า เหอจู่ อย่าเรียกข้าพร่ำเพรื่อนะ ข้าต้องเข้าสมาธิ​" ท่านผู้เฒ่า​บอกก่อนหายตัวไป


แว๊บบบบบบ!!??



OMG!!!? Amazing​มากๆ


เฟิงหลุนตาโต​อย่างตื่นตาตื่นใจ​


หยางอี้เห็นฮูหยินคนงามตาโต​ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ นิ้วมือดีดที่สันจมูก​โด่งเบาๆ


แป๊ะ!!


" นี่แหนะเจ้า มองตาโตอันใด นอนได้แล้วเจ้า" ท่านแม่ทัพห่วงใยคนงามของตน


"ขอรับท่านพี่ " รับคำเบาๆ ก่อนล้มตัวนอนลง






ทั้งคู่มองตากันและกัน ก่อนที่ฝ่ามือของหยางอี้จะโบกสะบัดเบาๆที่ดวงไฟ ไฟก็ดับ พรึ่บ!! ปราณแก่กล้าจุง เขาจะต้องขยันฝึก จะได้เก่งกว่าผู้ที่จะใช้ผงกำยานพิษ​กับเขา


เขาจะไม่ยอมตายเพราะผงบ้าๆนั่นแน่



"ท่านพี่" เฟิงหลุนเอ่ย


"ว่าอันใดหลุนเอ๋อร์" ท่านแม่ทัพเอ่ยหลังจากนอนมองตากันและกันไปได้เพียง ครึ่งเค่อ


"กอดข้าทีขอรับ" ฮูหยินคนวามฉอเลาะ​ออดอ้อนสามีของตน


"หึหึ ได้สิเจ้า" สามีคนดีกอดคนร่างบางๆเอาไว้ พลางกดจุมพิตที่เรือนผมหอมกรุ่นเบาๆ ซึมซับ​ความรักที่เต็มตื้นในใจให้ลึกที่สุดของหัวใจ


" เจ้ารู้หรือไม่หลุนเอ๋อร์ ว่าสามีคนนี้ห่วงและหวงเจ้ามากเพียงใด" เอ่ยแล้วก็สบตากับเฟิงหลุน


"รู้ขอรับ" ฮูหยินคนงามบอก


" เมื่อ​เจ้ารู้แล้วก็อย่าทำให้สามีเป็นห่วงมากไปกว่านี้นะเจ้า ถ้าเจ้าเป็นอันใดขึ้นมา พี่นี้คงตายเป็นแน่" แม่ทัพหยางอี้เรียกตนเองว่าพี่เป็นครั้งแรก


" หลุนเอ๋อ​ร์จะจำไว้ขอรับ" เฟิงหลุนซึ้งใจมาก ท่านแม่ทัพที่แสนจะหน้าตายและเย็นชากลับส่งแววตาวาวๆมาให้กับตนเพียงคนเดียว​ ท่านแม่ทัพที่โหดที่สุดกลับดีกับตนแค่เพียงคนเดียว​เท่านั้น



เฟิงหลุนซุกซบที่อกแกร่งของท่านแม่ทัพ พลางโอบเอวหนาของท่านแม่ทัพแน่นๆด้วยความรู้สึกบางอย่างที่วิ่งขึ้นมาจุกที่คอหอย



หยางอี้ใจเต้นแรงที่ฮูหยินคนงามกอดตนเป็นหนแรก ใจของท่านแม่ทัพหน้าตาย พองโต หัวใจกระหน่ำเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากขั้ว


เฟิงหลุนเงยหน้าจากอกของสามี สบตากับท่านแม่ทัพ ก่อนที่จะทันได้ตั้งตัวและตั้งใจ เฟิงหลุนก็ทำไปก่อนที่สมองจะคิดเสียแล้ว



ปากน้อยๆนุ่มๆจุมพิต​ที่หน้าอกแกร่งของท่านแม่ทัพ เขาเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง​ของเฟิงหลุนไปแล้วตอนนี้ จูบนี้ที่ประทับตราฝังรากลงลึกในนใจของทั้งคู่ เฟิงหลุนเองก็ตกใจที่ตัวเองทำหวานๆแบบนี้ก็เป็น ใบหน้าเลยแดงก่ำลามไปหาใบหู ดีนะที่ดับไฟแล้วเลยมองไม่เห็น ไม่อย่างนั้นแม่ทัพหน้านิ่งคงได้ล้อเขาแน่นอน


หยางอี้เป็นอึ้งที่ฮูหยินคนงามจุมพิต​หน้าอกตนตรงกับหัวใจ หัวใจที่เมื่อครู่เต้นรัวเร็ว หนนี้ก็รัวเร็วและเต้นถี่ๆๆๆหนักขึ้นกว่าเดิม



"หลุนเอ๋อ​ร์หัวใจสามีเต้นแรงมาก สาเหตุ​นั้นมาจากเจ้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น​" ท่านแม่ทัพเอ่ยยิ้มๆ จุมพิต​หน้าผากนวลๆของคนในอ้อมกอด เลื่อน​จูบมาที่ริมฝีปาก​นุ่มสวยของฮูหยินรัก ก่อนจะสอดลิ้นเข้าในโพรงปากนุ่มๆดูดเรียวลิ้นเล็กที่ยั่วยวน​ตน ลิ้นนุ่มๆตอบสนองหยางอี้ไปด้วยความหิวโหย​ที่พุ่งขึ้นมา ทำให้ท่านแม่ทัพครางฮือในลำคอ สงสัยว่าราตรี​นี้จะไม่ได้หลับเสียแล้ว



"เจ้าตอบรับสามีมาเช่นนี้ เจ้าคงไม่อยากหลับใช่หรือไม่" เอ่ยยั่วผู้เป็นภรรยา​


"อื้อ ท่านพี่ ก็ท่านจูบข้า ข้าก็จูบตอบ แล้วมันก็หิวขึ้นมา ท่านพี่กินข้าก่อนนะ หนเดียวก็พอ ข้าอยากได้แท่งหยกของท่าน ข้าจะได้หลับสบาย" เฟิงหลุนร้องขอแท่งหยกของสามี ก่อนจะเขินๆที่ตนช่างกล้านัก


"หึหึ ได้สิเจ้า" หยางอี้ชอบใจที่ฮูหยินของตนกล้าขอแท่งหยกของตน คงเป็นเพราะความหิวโหย​เป็นแน่


บทรักในยามอิ๋น(03.00-04.59 น.)​ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างอ่อนหวานและอ่อนโยน​ ก็ได้รับเสียงครางจากฮูหยินคนงามเบาๆ ก่อนที่จะเร่งเร้าขอแรงๆเพราะความหิวโหย​ที่ยังไม่บรรเทา​ลง ท่านแม่ทัพหยางอี้ก็จัดให้ตามที่ผู้บังคับบัญชา​สั่ง


เสียงครางและเสียงกายหยาบกระทบกันจึงดังไปถึงยามเหม่าจึงเงียบเสียงลง(05.00-06.59 น.)​ ผลปรากฏ​ว่า​ท่านแม่ทัพคู่พระทัยของหวงตี้ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น