เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 17 : บทที่17 ท่านผู้เฒ่า​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    26 ก.ค. 63



ที่เรือนอวี้หลิง


เสียงดังจ้อกแจ้กจอแจดังเข้ามาให้ฮูหยินคนงามได้ยิน เฟิงห​ล​ุ​น​ลุกขึ้นมานั่งฟังอย่างงงๆ อ้อ เสียงท่านแม่ทัพสั่งการนี่เอง


ฟังแล้วเหมือนให้เตรียมตัวรับสงครามงั้นแหละ เฟิงหลุนได้ยินไม่ชัดเจน​เลยไปอาบน้ำแต่งตัว​เรียบร้อยแล้ว​ จึงออกมาจากห้องนอน คนงามของแม่ทัพเดินออกไปที่นอกเรือน จึงเห็นชายร่างสูงใหญ่​1คนห้อมล้อมไปด้วยเหล่าราชองครักษ์​ ส่วนด้านหน้าที่นั่งฟังท่านแม่ทัพกล่าวนั้นคือบรรดาบ่าวไพร่


"ท่านพี่ มีสิ่งใดหรือ" ฮูหยินคนงามถาม


"เจ้าหิวหรือไม่" เจ้าของจวนถามกลับ


"หิวขอรับ แต่ข้าอยากรู้ว่าท่านพี่สั่งการสิ่งใดหรือ" ปวดหัวกับคำโบราณ​จริงๆ


"ได้ข่าวกรอง​ที่แม่นยำพอสมควร​แล้วว่าผู้ที่คิดคด​ต่อราชบัลลังก์​จะนำกองกำลังมาที่วังหลวงอีก3ราตรี" ท่านแม่ทัพกล่าวให้คนงามฟัง


"อืมมมม" แบบนี้สินะถึงได้เรียกชุมนุมบ่าวไพร่


"สามีได้สั่งการให้บ่าวไพร่เตรียมข้าวและอาหาร​แห้งเอาไว้ให้เป็นจำนวนมาก และขนย้ายไปที่ๆปลอดภัย​ ที่ตรงนั้นหลงอู้และไห่ไห่ไปสำรวจมาแล้ว ปลอดภัย​เป็นอย่างยิ่ง" ท่านแม่ทัพบอกเล่าให้ฮูหยินคนงามฟัง


ไกลจากจวนของท่านพี่มากแค่ไหนขอรับ" เฟิงหลุนถามต่อ


" เจ้ารับสำรับก่อนนะ เมื่ออิ่มสามีจะบอกเจ้า หลุน​เอ๋​อร์" มือใหญ่ลูบที่ศีรษะ​ของฮูหยิน​ของตน พลางสบตา


"ก็ได้ขอรับ" คนงามหน้ามุ่ย เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากทุกคนได้เป็นอย่างดี





สถานที่​ลับแห่งหนึ่ง

" ทุกอย่างเตรียมแล้วพะ ขอรับท่าน" เสียงคุ้นๆที่ฟังแล้วนึกภาพออกทันทีว่าเสียงนี้ของผู้ใด


" ดีมาก อย่าให้ความลับของเรารั่วไหลเป็นอันขาด จัดข่าวลวงไปเยอะๆ มันจะได้หวาดระแวง" เสียงผู้เป็นใหญ่​เอ่ย


"ขอรับ" ผู้ที่ร่วมขบวนการก้มหัวเป็นเชิงตอบรับ


"แล้วข้าเล่า" เกอคนงามเอ่ย ครานี้ตนเจ็บแค้นเกอชั้นต่ำผู้นั้นเป็นอย่างยิ่ง


"เจ้าจงจัดการฮูหยินรองของไอ้แม่ทัพนั่น ข่าวของข้าบอกว่านั่นคือ หัวใจ ของหยางอี้" เอ่ยจบก็มองตาของเกอผู้งดงาม ผู้ที่ถูกสลัดรัก


"หึหึ เจ้าทำหน้าเช่นนั้นหมายถึงอันใดกัน" น้ำเสียงผู้ยิ่งใหญ่​เยาะ


"เจ้าอาลัยอาวรณ์​ไอ้แม่ทัพกระจอกๆเช่นมันหรอกหรือ" บีบคางของคนสวย


" หากเจ้าแค้นฮูหยิน​ของมันเจ้าก็จงฆ่าเกอชั้นต่ำผู้นั้นทิ้ง นี่คือผงกำยานพิษ​ ถ้าผงถูกผิวกายแม้เพียงนิด พิษ​นั้นก็เข้ากัดกินเนื้อเยื่อในร่างกายได้" ยื่นขวดผงกำยานพิษ​ให้กับเกอคนงาม


คนงามเอื้อมมือไปรับผงกำยานพิษ​ ก่อนจะสบตาผู้ที่ให้


" ขอบคุณ​ท่าน" เก็บผงกำยานเข้าที่กระบอกแขนเสื้อ


" ทุกคนอย่าประมาท​เป็นอันขาด เพราะเจ้าแม่ทัพกระจอกๆนั่นมันเก่งกว่าพวกเจ้ายิ่งนัก อย่าให้มันล่วงรู้งานของข้าเป็นอันดีที่สุด" สั่งการไปก่อนจะฉุดแขนเกอคนงามขึ้นไปบนห้องด้านบน ต่อหน้าของบิดาก็ไม่มีความยำเกรงอันใด


" ท่านแน่ใจนะว่าท่านแม่ทัพหยางจะไม่ล่วงรู้"เสียง​ห้าวๆเอ่ยถามเมื่อบุรุษ​ผู้มีอำนาจที่พวกตนเลือกข้างขึ้นข้างบนแล้ว


" ข้ามั่นใจ เพราะแม่ทัพหยางอี้ป่าวประกาศ​ให้บ่าวไพร่เตรียมเสบียงให้พร้อม ว่าอีก3ราตรี พวกเราจะบุกโจมตี"


"555​ ดียิ่งๆ" อำนาจและเงินตราไม่เข้าใครออกใคร​ แม้แต่พวกเดียวกันก็หักหลังได้ ถ้าผลประโยชน์​ไม่ลงตัว




ที่จวนแม่ทัพหยาง


"หลุนเอ๋อร์​เจ้ารู้หรือไม่ว่าอีกไม่กี่ราตรีกาลจะเกิดการแย่งชิงราชบัลลังก์" ท่านแม่ทัพถามฮูหยินคนงามของตน มือใหญ่​ก็ลูบผมลูบไหล่คนงามเป็นระยะๆ


"ทราบขอรับ ที่ข้าให้บ่าวไพร่เตรียมการนั้น ท่านพี่ได้ไปตรวจสอบแล้วใช่หรือไม่ขอรับ" คนงามถามท่านแม่ทัพ


"สามีกับซินเทียนและจิ้นไห่ได้สำรวจดูแล้ว เพลานี้สามีได้ให้หลงอู้จัดบ่าวไพร่ขนเสบียงไปในที่เจ้าว่าแล้ว" หยางอี้ภูมิใจ​ในฮูหยินของตนยิ่งนัก เฟิงหลุนช่วยงานตนได้มากมายเกินกว่าผู้ใดจะคาดคิดได้ ความรู้​ความสามารถ​ ที่แม่ทัพหนุ่มไม่เคยเจอกับเกอใดมาก่อน เฟิงหลุนคนนี้ก็ทำให้แม่ทัพเช่นเขาประหลาดใจและมั่นใจในสติปัญญา​ของฮูหยินคนนี้ของตนยิ่ง


" เจ้าช่างฉลาดนักหลุนเอ๋อร์" จุมพิตหน้าผากสวย


"ข้าทำเพื่อท่านพี่และราชบัลลังก์​ของหวงตี้ขอรับ" เฟิงหลุนบอกกับสามีที่รัก


"เจ้าเป็นภรรยา​ที่ดียิ่งของสามี หากภารกิจ​นี้เสร็จ​สิ้น สามีจะทูลขอสมรสพระราชทาน​ แต่งตั้งเจ้าเป็นฮูหยินเอกและฮูหยินเดียวของสามี" หยางอี้จะขอมีแค่เจ้าเพียงผู้เดียวนับแต่วันที่ได้เจ้ากลับคืนมา สามีจะไม่ทำให้เจ้าต้องเสียใจอีก หยางอี้ดึงร่างบางๆของภรรยามาแนบอก พลางคิดในใจ


" บุญ​ของสามีนักหลุนเอ๋อร์​ ที่สามีกลับจากการศึก ได้กลิ่นหอมของดอกม่อลี่ เจ้าเอ่ยกับสามีให้สามีชื่นใจซักครั้งได้หรือไม่ ว่ากลิ่นหอมนั้นเป็นเจ้า" แม้มั่นใจว่ากลิ่นหอมนั้นเป็นภรรยา​แน่ แต่อยากฟังให้ชัดเจน แม่ทัพหยางจึงอยากฟังจากปากคนงาม


"ขอรับท่านพี่ วันนั้นข้าหลับที่ศาลาริมสระเหลียนฮวา แล้วดวงจิตของข้าลอยไปพบกับท่านพี่ ข้าได้ลอยไปใกล้ๆท่านพี่ มือของข้าด้านขวานี้ที่ลูบใบหน้าของท่าน จมูกของข้านี้ก็สัมผัส​กับจมูกของท่าน แบบนี้" เฟิงหลุน สาธิตให้สามีดู มือน้อยๆลูบไล้ที่ใบหน้าของสามีเหมือนดั่งเช่นวันนั้น ส่วนจมูกของตนก็ชนกับจมูกและแก้มของสามี



พอทำแล้ว หน้าก็แดงก่ำ หยางอี้ชอบใจก่อนจะหอมแก้มคนงาม ท่านแม่ทัพได้ฟังในสิ่งที่ฮูหยินคนงามเอ่ยใจก็ชื้นขึ้น คนงามไปรับตนนี่เอง ช่างดียิ่ง ภรรยาของสามี

อ้อมกอดของหยางอี้กอดร่างกายของฮูหยินรักแนบแน่น พลางกดจูบลงที่กลุ่มผมดำนุ่มหอม ไล่จูบมาตามหน้าผาก เปลือกตาและจมูก


"ขอบใจเจ้านักหลุนเอ๋อร์​ ถ้าเจ้าไม่ไปรับสามีในวันนั้น สามีเองก็คงยังหลงไหลในเหล่าอนุและคงละเลยเจ้า และสามีคงไม่ได้เพชรแท้กลับคืนสู่มือของสามีเป็นแน่" หยางอี้เอ่ยความในใจให้คนงามฟัง


"ข้าเข้าใจดีท่านพี่" เฟิงหลุนเจ้าฟังเอาไว้นะ สามีของเจ้าที่เจ้ารัก เขาเองก็รู้สึ​กผิดอยู่มาก เจ้าให้อภัย​และอโหสิกรรม​ให้ท่านแม่ทัพด้วยนะ


วูบบบบบบบ//!

จู่ๆลมเย็นๆก็วูบมาสัมผัส​กายของเฟิงหลุน เฟิงหลุนสะดุ้ง เมื่อลมเย็นๆวนอยู่รอบๆกาย เฟิงหลุนขนลุกซู่​ขึ้นมา เฟิงหลุนมั่นใจว่าเฟิงหลุนเจ้าของร่างนี้มาเยือนตนแล้ว



ข้าขอโทษ​เจ้านะ ที่มาอยู่ในร่างนี้แทนเจ้า ข้าจะทำให้ร่างของเจ้ามีแต่ผู้คนชื่นชมนะ เจ้าอย่ากังวล​อันใดเลยนะ เฟิงหลุน บอกในใจส่งไปให้เฟิงหลุนคนเก่าได้รับรู้ เหมือนกับว่าเฟิงหลุนคนเดิมจะรับรู้ได้ จู่ๆลมเย็นๆที่ไล้ต้นคอก็หายไป เฟิงหลุนขนลุกก่อนจะถอนหายใจ ค่อยๆผ่อนลมหายใจ​ช้าๆเพื่อปรับสภาพ​ทางอารมณ์​


เมื่อทุกอย่างเข้าที่แล้วก็เงยหน้ามองสามี ก็พบว่าสามีมองตนอยู่

"ท่านพี่มีอันใดขอรับ"



"เจ้ามีอันใดจะบอกสามีหรือ" เอ๊ะถามแบบนี้ เหมือนสงสัยแฮะ!!


ลองพูดดูดีกว่า


"ท่านพี่เชื่อเรื่องการกลับมาเกิดใหม่หรือไม่ขอรับ" เฟิงหลุนเกริ่น

"เจ้า​บอกกับสามีมาเถอะ สามีจะพยายาม​คิดและไตร่ตรอง" เอาวะ ท่านแม่ทัพอยากรู้ ก็จะบอกแล้วกัน


" ข้าไม่ใช่คนที่นี่" เฟิงหลุนบอกความจริง​ไป


"...." หยางอี้


"..." เฟิงหลุน


"ท่านพี่ขอรับ เฟิงหลุนตัวจริงนั้นได้สิ้นชีพไปนานแล้วนะขอรับ ท่านพี่ไม่​สังเกต​หรือขอรับว่าข้าไม่เหมือนเฟิงหลุนคนเดิม" เฟิงหลุนถาม


"สังเกต​ สามีสังเกต​เจ้าทุกการกระทำ" หยางอี้กล่าวกับคนงาม


"สามีสงสัยอยู่นานแล้ว ตั้งแต่วันที่สามีก้าวเท้าเข้าเรือนนี้และพบว่าเจ้าจ้องสามีตาไม่กระพริบ​" เฟิงหลุนอึ้งๆ นี่หยางอี้ก็สงสัยมานานแล้ว


" สาทีไม่เคยโปรดปรานเฟิงหลุน เพราะเฟิงหลุนเรียบสนิท และไม่หือไม่อือ แต่สามีก็ไม่ได้รังเกียจ​ แต่วันที่สามีได้กลิ่นดอกม่อลี่จากเจ้า ใจของสามีก็แปลกไป " หยางอี้เอ่ยความในใจให้คนตรงหน้า​รับรู้


" วันที่เจ้าไปหาสามี คือวันที่จิตใจของสามีกระหวัดมาหาเจ้า ตั้งแต่วันนั้นมา เจ้าก็ไม่เคยไปจากหัวใจของสามีอีกเลย" มือใหญ่​ลูบไล้ใบหน้านวลเนียนอย่างรักใคร่


" เจ้าจะเป็นผู้ใดมาก็ตาม แต่เจ้าเป็นภรรยา​ของสามีผู้นี้ และจะเป็นภรรยา​ของสามีจนกว่าชีวิตของสามีจะสิ้นไป" หยางอี้จุมพิตที่หน้าผากนวล

" ขอบคุณ​ท่านพี่ ขอบคุณ​มากๆที่เอ็นดู​หลุนเอ๋อร์​คนนี้" เฟิงหลุนจับมือของสามียกขึ้น​มาแนบกับใบหน้าของตน พลางจุมพิต​ลงตรงกลาง​ฝ่ามือของสามี


หยางอี้ซึ้งในหัวใจยิ่ง ที่เฟิงหลุนเองก็รักตน จากสัมผัส​และการกระทำ บ่งบอกได้เป็นอย่างดี


"สามีจะมีแค่เจ้า หลุนเอ๋อร์​ เพื่อชดเชยที่กาลก่อนสามีละเลยเฟิงหลุนผู้นั้นไปจนเจ้าได้มาแทน" สบตากับฮูหยินคนงามอย่างตื้นตันในหัวใจอย่างที่สุด




ยามโฉว่(01.00-02.59 น.)​

วูบบบบบบบ////



"เฟิงหลุน" เสียงแหบๆยานๆเอ่ยเรียก


"เฟิงหลุนเจ้าเด็กจอมขี้เซา ตื่นบัดเดี๋ยว​นี้" เสียงเข้มขึ้นเมื่อคนงามยังไม่ตื่น


" อือออ" ขยับตัว หยางอี้เองก็รู้สึกตัวตั้งแต่แรกแล้ว ด้วยความที่ปราณสูง ทำให้รับรู้ได้ทุกอย่าง แม้จะมาแบบไม่เห็นตัวตนก็ตาม องครักษ์​ด้านนอกเองก็รับรู้ได้เช่นกัน


"อืมมมมอ่ะ!!!! "เฟิงหลุนตื่นเต็มตา แต่ก็ต้องตกใจเพราะร่างตรงหน้าตนเป็นชายชราผมขาว และที่สำคัญ​คือลอยได้!!!!!


OMG!!!!


"ทะ ท่านเป็นผีเหรอ" หยางอี้เสียวๆแต่ที่เสียวกว่านั้น คือ​อะไรวะ เขาตะโกนเสียงดัง แต่สุดท้าย​เสียงไม่ออกมาซะงั้น แต่กลับเป็นเสียงในใจที่เขาถามคนตรงหน้านี่ต่างหาก​


Amazing​มากเกินไปแล้ววววว




"ตุ่บ" หนังสือเล่มหนาเคาะที่หัวของเฟิงหลุน


"โอ๊ยยย" มือลูบหัวป้อยๆ

"ปากของเจ้านี่นะ ข้ายังไม่ตาย แต่ข้ามีพลังเยอะ ข้าเลยลอยได้อย่างไรเล่า" เสียงแหบๆเอ่ย


"แล้วท่านเป็นใครกัน" เฟิงหลุนถาม หยางอี้หลับตาแต่ได้ยินทุกการกระทำ เพราะหยางอี้ปิดการรับสัมผัส​ทุกๆด้าน และใช้เพียงใจเท่านั้นจึงได้ยินการตอบโต้​ของทั้งคู่


"สามีของเจ้าเขาจะมีภารกิจ​ที่ยิ่งใหญ่​อีก5วัน แต่เจ้ากลับไม่สามารถ​ช่วยอะไรสามีของเจ้าได้ เจ้าชอบใจหรือไม่" ท่านผู้เฒ่า​กล่าว


"ไม่ชอบ" เฟิงหลุนตอบกลับทันที


"แล้วเจ้าอยากช่วยสามีเจ้ากำจัดคนชั่วบ้างหรือไม่" ผู้เฒ่า​ถามอีก


"ท่านต้องถามข้าด้วยหรือ" เฟิงหลุนย้อนกลับ​


" หึหึ เพราะข้ารู้สิ ข้าถึงมาหาเจ้า" ภาษาที่ทั้งคู่คุยกัน มีทั้งภาษาที่คนบนโลกนี้พูดกัน และมีคำที่โลกของเฟิงหลุนใช้ ทำให้เฟิงหลุนสงสัยหนักขึ้น


" ท่านบอกกับข้ามาก่อน ว่าท่านเป็นใคร ทำไมบางคำท่านก็พูดเหมือนกับข้า แต่บางคำก็เหมือนคนที่นี่เขาพูดกัน" สงสัยก็ต้องถาม เฟิงหลุนกล่าว​ในใจ



"ข้าเป็นคนดึงเจ้ามาจากภพนั้น" จบเกม!!!!!!


"ท่านทำแบบนี้ทำไม เห็นไหมว่าข้าตาย" กัดฟันพูด อยากจะบีบคอท่านผู้เฒ่า​นัก


" อายุขัยของเจ้าในภพนั้นสิ้นสุด​ลงแล้ว ข้าก็ต้องพามาในภพที่ดวงจิตของเจ้าเพิ่งเริ่มต้นสิ" ท่านผู้เฒ่า​เฉลย


"แต่การที่พาเจ้ามา ก็มีอีก1สาเหตุ นั่นเพราะเจ้าจะต้องกำจัดคนชั่ว ปกป้องคนดี เพียงแค่นี้แหละเงื่อนไข​ของข้า" ท่าน​ผู้เฒ่า​บอก


"ข้าจะทำอันใดได้ ข้าไม่มีพลังจิตและไม่มีพลังปราณ" เฟิงหลุนเอ่ย



" ข้าจะให้พลังพวกนั้นแก่เจ้า เจ้าจงใช้พลังเหล่านั้น กำจัดคนชั่ว ปกป้องคนดี และปกป้องราชบัลลังก์​ไปพร้อมๆกับสามีของเจ้า" ท่านผู้เฒ่า​บอก


" เจ้าลุกขึ้นมา นั่งดีๆ นั่งขัดสมาธิ​ด้วยนะเจ้า " ท่านผู้เฒ่า​จะให้พลังแก่ฮูหยินคนงาม เช่นนั้นหรืออย่างไร



หยางอี้รับรู้แล้วว่าฮูหยินของตนไม่ใช่คนในภพนี้จริงๆอย่างที่เฟิงหลุนบอกมา


แต่ตนก็รักและปรารถนา​เฟิงหลุนเพียงคนเดียวอยู่ดี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น